ดีคร้า อิอิ โมโมะ

มาทักทายนร๊า เป็นไงบ้างค่ะ

ไม่ได้คุยกันนานเลย แต่โมดีใจมาก

ที่ยังจำโมได้ ฮือๆๆ โมทราบซึ้งๆๆๆๆๆๆ

อิอิ แล้วช่วงนี้ได้ดูการ์ตูนอะเปล่าคับพี่น้อง อิอิ

แล้วจามาหาใหม่นร๊า โมไปก่อง อิอิ บะบายยยยยย

ปล. เขาขอโต๊ด ด ดด ฮือๆๆ เขาผิดไปแล้วที่มาช้าปาย ย ย

ด้วย โมไปก่อง อิอิ บะบายย

ฮือๆๆๆๆ ๆๆๆๆๆ

น้ำตาแทบท่วมโมคิดถึง

จังเลย หายไปเป็นเวลานานเนื่อง

จากเครียดเรื่องสอบ ต้องขอขอบคุณอย่าง

มากที่มาทักทายโมฮือๆๆๆ พูดแล้วมันเศร้า ว่าแต่

สบายดีไหมค่ะ ได้ปิดเทอมซะที เราต้องหาอะไรมาลัลล้า

ดีกว่าอยู่กะบ้านเชยๆ (เนื่องสะจากว่าโมเองอยู่กะบ้านก็เบื่อเหมือน

กัน) อิอิ ดีใจที่ได้กลับมาคุยอีกครั้ง ทานอะไรด้วยนะค่ะ อิอิ โมเป็นห่วงนั้น

โมไปก่อง อิอิ และก็ต้องสวัดดีวันวาเลนไทย้อนหลัง มีความสุขๆมากๆนร๊า อิอิอิ

บะบายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

พี่เอฟ ใจร้ายมากอ่า...

ขอแสดงความยินดีด้วยท่านแกะ ^^

 

ขอบคุณมากค่ะ=)

 ยินดีด้วยนะึคะ คุณแกะ ที่ได้รับปริญญาเสียที~ ส่วนของปานวาดยังอีกนาน(._ .)

555+

ปู่กับตา...เหอๆๆๆ เขียนนิยายได้สบายจริงๆนะแหละ

ป.ล.เรื่องที่เราเจอเลยน่ากลัวไม่ถึงครึ่งของพวกนายเลย= =  ยังไงก็ถ้าเอาไปใช้งานได้ก็ดีแล้ว^ ^

อ้อ ของนายสืบทอดมาจากตระกูล

อืมๆ เข้าใจแล้ว 

ผีหัวขาดนีดูไกลๆก็ว่าสยองแล้วนะ นายเจอระยะประชิดเลยหรอ 

ป.ล.บ้านนายเป็นตระกูลคนทรงอะไรทำนองนี้หรือเปล่า

ไม่ต้องคนอื่นไกลหรอก พ่อเรายังไม่เชื่อที่เราพูดเลย

โชคดีที่พ่อไม่ส่งเราเข้าโรงบาลบ้า 555+

ตอนที่เรายังอยู่ม.2 เคยนั่งรถผ่านแถวๆสะพานพระเจ้าตากสิน ตอนนั่งมีอุบัติเหตุแบบ...รถคันนึงพลิกคว่ำลงไปอยู่ในคูน้ำ สภาพรถแบบเยินสุดๆ ตอนนั้นเราก็คิดว่าคนในรถจะเป็นยังไง

หลังจากนั้นไม่นาน เราก็นั่งรถผ่านทางนั้นอีก คราวนี้เป็นเวลาประมาณ2ทุ่มกว่า ก่อนจะขับรถผ่านที่เกิดเหตุ มีสะพานลอยใกล้ๆบริเวณนั้นอยู่อันนึง ปกติเราไม่ค่อยมองขึ้นไปหรอก แต่วันนั้นเราเกิดอะไรก็ไม่รู้มองขึ้นไป

สิ่งที่เราเห็นคือผู้ชายคนหนึ่งกำลังข้ามสะพาน แต่พอรถเข้าไปใกล้อีกหน่อย เราเห็นว่า ความจริงแล้วผู้ชายคนนั้นไม่ได้ต้องการข้ามสะพาน แต่เขาเดินหลงขึ้นมาอยู่บนสะพานเพราะมองไม่เห็น อย่าว่าแต่ตาบอดเลย ผู้ชายคนนั้นไม่มีหัว

ร่างผู้ชายคนนึงที่มีเพียงส่วนลำคอลงไป อาบด้วยเลือดเกือบทั้งตัว แขนและขาป่ายสะเปะสะปะไปทั่วเพื่อคลำทาง เหมือนว่าถ้าคนเรามองไม่เเห็น เราคงหวาดกลัวอยู่ในความมืดเพราะไม่รู้ว่ามีสิ่งใดอยู่รอบๆตัว ก็คงใช้แขนคลำสิ่งรอบตัวเหมือนกัน 

หลังจากที่เราเห็นชัดๆ เราก็อึ้งแล้วก็ร้องเห้ยคำเดียว แต่พ่อก็หันมาถามเราทันที 
"มีอะไรเหรอ"
"พ่อเห็นคนมั้ย ที่ยืนอยู่บนสะพานลอย" แล้วพ่อเราก็ขึ้นไป
"ไม่เห็นมีใครเลย"
หลังจากนั้นเราก็รู้ว่าเราควรเงียบไว้ เพราะพ่อไม่เชื่อเรื่องแบบนี้
พอรถผ่านสะพานลอยนั้นไป เราก็หันกลับไปดู ปรากฎว่าทั้งหมดหายไปแล้ว สะพานลอยว่างเปล่าเหมือนไม่มีคนอยู่จริงๆ 

พอตื่นเช้ามาวันรุ่งขึ้น เราก็ไปใส่บาตรอุทิตส่วนกุศลให้ จบ~

ป.ล.นายคิดว่าไอพวกหนังผีเนี่ย มันจริงมั้ย เพราะเราดูมันเว่อร์ๆชอบกล (ขนาดเราเห็นยังไม่"ชัด"มากขนาดนั้นเลย)