รับปริญาเสียทีกับความพยายามที่ยาวนาน 5 ปี หึๆๆๆ(เด็กดีอย่ากรุณาเลียนแบบ...)เฮ้อ.. ไม่น่าหัวซ้ายจัดขัดแย้งกับอาจารย์ เลยเรา เอิ๊กๆๆ
ฮือๆๆๆๆ ๆๆๆๆๆน้ำตาแทบท่วมโมคิดถึงจังเลย หายไปเป็นเวลานานเนื่องจากเครียดเรื่องสอบ ต้องขอขอบคุณอย่างมากที่มาทักทายโมฮือๆๆๆ พูดแล้วมันเศร้า ว่าแต่สบายดีไหมค่ะ ได้ปิดเทอมซะที เราต้องหาอะไรมาลัลล้าดีกว่าอยู่กะบ้านเชยๆ (เนื่องสะจากว่าโมเองอยู่กะบ้านก็เบื่อเหมือนกัน) อิอิ ดีใจที่ได้กลับมาคุยอีกครั้ง ทานอะไรด้วยนะค่ะ อิอิ โมเป็นห่วงนั้นโมไปก่อง อิอิ และก็ต้องสวัดดีวันวาเลนไทย้อนหลัง มีความสุขๆมากๆนร๊า อิอิอิบะบายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
พี่เอฟ ใจร้ายมากอ่า...
ไม่ต้องคนอื่นไกลหรอก พ่อเรายังไม่เชื่อที่เราพูดเลยโชคดีที่พ่อไม่ส่งเราเข้าโรงบาลบ้า 555+ตอนที่เรายังอยู่ม.2 เคยนั่งรถผ่านแถวๆสะพานพระเจ้าตากสิน ตอนนั่งมีอุบัติเหตุแบบ...รถคันนึงพลิกคว่ำลงไปอยู่ในคูน้ำ สภาพรถแบบเยินสุดๆ ตอนนั้นเราก็คิดว่าคนในรถจะเป็นยังไงหลังจากนั้นไม่นาน เราก็นั่งรถผ่านทางนั้นอีก คราวนี้เป็นเวลาประมาณ2ทุ่มกว่า ก่อนจะขับรถผ่านที่เกิดเหตุ มีสะพานลอยใกล้ๆบริเวณนั้นอยู่อันนึง ปกติเราไม่ค่อยมองขึ้นไปหรอก แต่วันนั้นเราเกิดอะไรก็ไม่รู้มองขึ้นไปสิ่งที่เราเห็นคือผู้ชายคนหนึ่งกำลังข้ามสะพาน แต่พอรถเข้าไปใกล้อีกหน่อย เราเห็นว่า ความจริงแล้วผู้ชายคนนั้นไม่ได้ต้องการข้ามสะพาน แต่เขาเดินหลงขึ้นมาอยู่บนสะพานเพราะมองไม่เห็น อย่าว่าแต่ตาบอดเลย ผู้ชายคนนั้นไม่มีหัวร่างผู้ชายคนนึงที่มีเพียงส่วนลำคอลงไป อาบด้วยเลือดเกือบทั้งตัว แขนและขาป่ายสะเปะสะปะไปทั่วเพื่อคลำทาง เหมือนว่าถ้าคนเรามองไม่เเห็น เราคงหวาดกลัวอยู่ในความมืดเพราะไม่รู้ว่ามีสิ่งใดอยู่รอบๆตัว ก็คงใช้แขนคลำสิ่งรอบตัวเหมือนกัน หลังจากที่เราเห็นชัดๆ เราก็อึ้งแล้วก็ร้องเห้ยคำเดียว แต่พ่อก็หันมาถามเราทันที "มีอะไรเหรอ""พ่อเห็นคนมั้ย ที่ยืนอยู่บนสะพานลอย" แล้วพ่อเราก็ขึ้นไป"ไม่เห็นมีใครเลย"หลังจากนั้นเราก็รู้ว่าเราควรเงียบไว้ เพราะพ่อไม่เชื่อเรื่องแบบนี้พอรถผ่านสะพานลอยนั้นไป เราก็หันกลับไปดู ปรากฎว่าทั้งหมดหายไปแล้ว สะพานลอยว่างเปล่าเหมือนไม่มีคนอยู่จริงๆ พอตื่นเช้ามาวันรุ่งขึ้น เราก็ไปใส่บาตรอุทิตส่วนกุศลให้ จบ~ป.ล.นายคิดว่าไอพวกหนังผีเนี่ย มันจริงมั้ย เพราะเราดูมันเว่อร์ๆชอบกล (ขนาดเราเห็นยังไม่"ชัด"มากขนาดนั้นเลย)