|
View : 19 Post : 5
6 กันยายน 2551
ชื่อตอน : My way... My life... My love...
เกริ่นเรื่อง : ผิดทั้งสองคน-อ๊อฟ ปองศักดิ์
ฉันได้เรียนรู้ว่า...
บางครั้งสัตว์ยังทำให้หัวใจเรา
อบอุ่นได้ดีกว่าคนเสียอีก
ฉันได้เรียนรู้ว่า...
ผู้หญิงทุกคนอยากได้รับดอกไม้กันทั้งนั้น
โดยเฉพาะเวลาที่ไม่ใช่โอกาสพิเศษ
ฉันได้เรียนรู้ว่า...
ยากล่อมประสาทที่ดีที่สุด คือ
สติสัมปชัญญะนั่นเอง
ฉันได้เรียนรู้ว่า...
การได้นอนอยู่บนหญ้าเขียว
ไม่ว่าจะอยู่ในทุ่งแห่งใด
ก็ให้ความรู้สึกที่ดีได้ทั้งนั้น
ฉันได้เรียนรู้ว่า...
คุณหาเงินได้มากขึ้นได้
แต่ไม่สามารถหาเวลาเพิ่มได้
ฉันได้เรียนรู้ว่า...
หากเราละเลยความผูกพันกับพ่อแม่แล้วไซร้
เราจะหวนให้คิดถึงท่านเจียนตายยามเมื่อท่านจากไป
ฉันได้เรียนรู้ว่า...
อย่ากอดรัดลูกให้แน่นเกินไป
มันอาจจะกลายเป็นการทำร้อยลูกท้างออ้ม
ฉันได้เรียนรู้ว่า...การได้รักและถูกรัก
เป็นความรื่นรมย์อันยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก
ฉันได้เรียนรู้ว่า...
คุณอาจรักใครบางคน
ทั้งๆที่ไม่ได้ชอบเขามากมายก็ได้
ฉันได้เรียนรู้ว่า...
ยังมีอีกสิ่งหนึ่งที่เจ็บปวดยิ่งไปกว่าความเกลียดชัง
นั่นคือความเมินเฉย
ฉันได้เรียนรู้ว่า...
ฉันไม่อาจคาดหวังผู้อื่น
ให้แก้ปัญหาของฉันได้
ฉันได้เรียนรู้ว่า...
เมื่อสิ่งเลวร้ายผ่านเข้ามา
คุณจะปล่อยให้มันสร้างความขมขื่นใจให้คุณ
หรือใช้มันเป็นพลังทำให้คุณเข้มแข็งขึ้นก็ได้
ฉันได้เรียนรู้ว่า...
ระดับความมั่นใจในตัวเองของคนคนหนึ่ง
จะเป็นตัวเองของระดับความสำเร็จของเขาด้วย
ฉันได้เรียนรู้ว่า...
อาจจะมีใครที่รักคุณอย่างจริงจังอยู่ก็ได้
เพียงแต่ไม่รู้ว่าจะแสดงออกให้คุณรู้ได้อย่างไร
ฉันได้เรียนรู้ว่า...
ในที่สุดแล้วผู้รับจะเป็นผู้แพ้
และผู้ให้นั่นแหละคือผู้ชนะ
ฉันได้เรียนรู้ว่า...
การเรียนรู้ที่จะให้อภัยนั้น
ต้องการการฝึกฝน
ฉันได้เรียนรู้ว่า...
คนเราไม่อาจเป็นวีรบุรุษได้
โดยไม่รู้จักการลงมือทำ
ฉันได้เรียนรู้ว่า...
การซื่อสัตย์ต่อสิ่งเล็กน้อย
ไม่ใช่เรื่องเล็กน้อยเลย
ฉันได้เรียนรู้ว่า...
สิ่งดีๆนั้น
มักจะเกิดขึ้นกับคนดีเสมอ
  
ฉันได้เรียนรู้ว่า...
การจากเพื่อนที่ใกล้ชิดที่สุดนั้น
เป็นเรื่องยากกว่าที่ฉันเคยคิดเอาไว้มาก
ฉันได้เรียนรู้ว่า...
การเยียวยารักษามิตรภาพที่บอบช้ำนั้น
ทำเมื่อไหร่ก็ไม่สาย
ฉันได้เรียนรู้ว่า...
ชีวิตจะเติมเต็มไม่ได้
หากปราศจากเพื่อน
ฉันได้เรียนรู้ว่า...
การที่จะรู้ค่าอะไรสักอย่างนั้น
คุณจะต้องขาดมันไปสักพักก่อน
เครดิต: kapook.com
ผิดทั้งสองคน : อ๊อฟ ปองศักดิ์
คำร้อง สีฟ้า
ทำนอง ปธัย วิจิตรเวชการ
เรียบเรียง อภิไชย เย็นพูนสุข
.
.
ก็รู้..เธอนั้นกังวลแค่ไหน
กับเขา..ที่หัวใจเธอต้องการ
ฉันก็ยังอยู่ และรู้ใจมานาน
ฉันเองก็เข้าใจ
เมื่อฉันกับเขาเหมือนดินกับฟ้า
ต่างกันจนรู้ รั้งเธอไม่ไหว
ฉันที่เธอชอบ กับเขามันคือใช่
ไม่เหมือนกับฉัน
รู้ว่าตัวเองคงไม่มีประโยชน์อะไร
และไม่ได้โทษใครเราก็คงต้องผิดเท่าเท่ากัน
ความผิดเธอคือ รักฉันไม่มากเท่านั้นเอง
ความผิดของฉัน คือฉันไม่ใช่..เท่านั้นเอง
K a e
K a e
| 
