...นี่หรือประเทศที่เคยเรียกตัวเองว่าสยามเมืองยิ้ม?...

...นี่หรือดินแดนแห่งความเอื้อเฝื้อที่พร้อมจะให้ความช่วยเหลือคนอื่นได้ทุกเมื่อ...

...นี่หริอเมืองฟ้าอมรที่งดงามดั่งภาพวาดที่ต่างชาติล้วนแต่ใฝ่ฝันจะมาเยี่ยมเยือน...
.
.
.
.

แต่แล้วภาพที่ปรากฎให้เห็นในวันนี้มันคืออะไร??

ตอนนี้มันแทบไม่ต่างอะไรกับซาราเจโวเลยด้วยซ้ำ

นี่นะหรืออหิงสาของพวกคุณ....
...มหิงสาละสิไม่ว่า!  

คุณทำให้พ่อเสียใจมากแค่ไหนรู้กันบ้างรึเปล่า?
เอาแต่พูดว่าพ่อไม่รัก  พ่อไม่เหลียวแล 
แล้วได้เปิดตาให้กว้างดูบ้างหรือยัง
ถ้าพ่อไม่รัก  พ่อจะยอมเหนือยดูแลเราหรือ
แม้ยามป่วยไข้ก็ไม่หยุดมือ  ยังเป็นห่วงลูกๆทั้งหลายอยู่เสมอ
คอยให้โอวาทยามหลงผิด  และคอยให้สติยามขลาดเขลา

แต่แล้วพวกคุณทำอะไรให้พ่อคืนบ้าง?
คุณด่าพ่อ  คุณไล่พ่อ คุณใส่ความพ่อ
.
.
.
สิ่งที่คุณทำลงไปสมควรแล้วหรือที่จะได้รับความรักจากพ่อ??


ไม่ได้อยากจะพูดแรง  แต่ ณ วันนี้คงพูดได้แค่ประโยคเดียว
"พวกคุณมันเนรคุณแผ่นดิน"


คนอย่างคุณไม่สมควรมีที่ให้กลับ   ไม่สมควรมีบ้านให้หยุดพัก  ไม่สมควรมีคนคอยรักคอยห่วงใย ไม่สมควรมีแผ่นดินให้ทอดกายอย่างผู้วายชนม์


มองไปรอบตัววันนี้มีแต่กองขี้เถ้าและซากปรักหักพัง  พร้อมๆกับจิตวิญญาณของคนไทยที่พังทลายลงไปในทุกวัน  


สงครามหนนี้ไม่มีใครชนะ
หากแต่ทุกคนคือผู้แพ้
พ่ายแพ้ต่อจิตใจของตัวเองอย่างไม่น่าให้อภัย


มีคนกล่าวเอาไว้ว่าฟ้าหลังฝนจะสวยงามเสมอ
แต่สำหรับประเทศไทยในตอนนี้มรสุมได้ผ่านพ้นไปแล้ว หรือแค่เป็นเวลาที่ฝนมันทิ้งช่วงกันนะ

อา...อยากภาวนาให้ฝนหยุดตกเสียที   เมฆครึ้มจะได้เคลี่อนผ่านพ้นไป   สักวันหนึ่งท้องฟ้าคงจะสดใสเหมือนกับที่เคยเป็นมา

...รอคอยสักวันหนึ่งทุกคนจะกลับมาสีเดียวกัน...

...สีของธงไตรรงค์...

...สีของประเทศไทย...