อยู่ๆ ก็อยากมาอัพบล็อก (ที่แสนจะร้างมานาน)

หลังจากที่ TVXQ เดบิวส์ออกมาก็ 7 ปีแล้วเหรอเนี่ย ?
ไม่เห็นจะรู้เลย

ฉันเป็นแค่แคสซิโอเปียคนหนึ่ง ที่ไม่ได้ทุ่มเททุกอย่างให้กับพวกพี่
แต่ฉันก็ยังยืนอยู่ตรงนี้ ที่สามารถเห็นพวกพี่ๆ ได้
แค่ฉันเห็นรูปพวกพี่ ก็ยิ้มอยู่คนเดียวเหมือนคนบ้า
เวลาอ่านเรื่องพวกพี่ ก็ทำให้ฉันมีความสุข ไม่รู้เพราะอะไร
เวลารู้เรื่องที่แย่ๆ ที่พวกพี่ต้องเจอ ฉันรู้สึกเสียใจมาก

ฉันเคยเจอพวกพี่แค่ครั้งเดียวเอง
แต่มันก็เป็นความทรงจำที่ดีมากๆ ของฉัน
ช่วงเวลาตอนนั้น เหมือนมันผ่านไปเร็วมาก
ฉันมองขึ้นไปเห็นพวกพี่ อยู่บนเวที
ฉันยิ้มอย่างมีความสุข ตะโกนร้องเสียงดัง หวังว่าพี่จะได้ยิน
แต่เวลาที่มีสุขก็อยู่ได้ไม่นาน

แต่มันก็เป็นความรู้สึกๆ ดีๆ ที่ฉันเก็บมันไว้ในใจ

ปีนี้ ฉันหวังว่าจะได้เจอพวกพี่อีก แม้ว่าจะไม่ครบทุกคน
ฉันตั้งใจออกจากหอตั้งแต่เช้า ขึ้นรถเที่ยวแรกเพื่อมาให้ทันจองบัตร
ใช่ฉันมาทัน แต่ก็มีคนมาก่อนฉันเป็นพันคน!!
ฉันก็ไม่ได้คิดอะไรหรอกนะ
ก็แค่หวังว่าคงจะได้เป็นหนึ่งในนั้น
มาคนเดียว ไม่มีเพื่อน...ฉันก็ไม่เป็นไรหรอก
แต่แล้วสุดท้าย ฉันก็พลาดบัตรจนได้
ฉันมาตั้งแต่หกโมง ยันบ่ายสอง หลังจากไม่เหลือที่ที่ฉันต้องการ
ฉันก็ไม่ต้องการไป

การดูคอนเสิร์ตสำหรับฉัน ฉันไม่หวังจะไปเอาบรรยากาศ
ฉันอยากจะเห็น อยากจะรู้สึก ถึงอารมณ์ในตอนนั้นให้มากที่สุด

แต่ไม่เป็นไร ฉันเชื่อว่า...ฉันยังมีโอกาส

ขอโทษนะ...ที่ไม่ได้ติดตามข่าวพวกพี่เท่าที่ควร
ไม่ได้ไปดูคอนพี่ทุกครั้ง ไม่ได้ซื้อของที่พี่ออกทุกอย่าง

แต่ว่าฉันก็จะเชื่อมั่น จะยืนอยู่ตรงนี้
ในเมื่อเราไม่เลิกที่จะหวัง มันก็ยังมีหนทาง...

Always keep the faith.
เราจะรักษาคำมั่นสัญญานั้นไว้...ตลอดไป
ไม่ว่าจะตอนนี้ หรือต่อๆ ไป ฉันก็จะรอ