14 ตุลา...2007

บายสาบานว่าจะจำวันนี้ไปจนวันตาย
เพราะวันนี้เป็นวันที่บายได้พบหน้าพี่ๆเป็นครั้งแรกในชีวิต...

บายไปถึง พาร์ค พารากอนราวๆบ่าย 1 กว่าๆเกือบบ่าย 2 เห็นจะได้
เดินดุ่มๆไปเจอะเข้ากะพี่นุ่น
ก็เลยได้เสื้อบอร์ดมาเลย
แต่เผอิญบายใส่เสื้อแดงอยู่แล้วไง ก็เลยไม่ได้ไปเปลี่ยน

บ้านดรีมเป็นกลุ่มเดียวในตอนนั้นที่นั่งกันอยู่
อยู่ข้างหลังเลยอ่ะ ตรงน้ำพุเลย

ตอนนั้นแดดร้อนมากกกกกกกก
ยังดีที่พี่ๆแอดมิน เค้ามีร่มกัน
บายก็ทำเนียน นั่งไปกะเค้าเลย 555+

กิจกรรมฆ่าเวลาตอนนั้นคือ บิงโก
บายก็ช่วยพี่นุ่นจิ้มเลขเอาไว้อ่ะ กะพี่มินพี่ในบอร์ดอ่ะล่ะ

แล้วแดดก็หุบลงไป เก็บร่มกันเรียบร้อย
ประมาณบ่าย 2 ก็มีพิธีกรขึ้นมาพูดบนเวที

มีโคฟด้วย The way u r บ้านดรีมเราก็ช่วยกันตะโกนโค้ดเรียกชื่อ
หนุกหนานมากมาย แล้วก็มีอีกเยอะแยะหลายเพลง
มันส์ดีอ่ะ นั่งร้องนั่งตะโกนไปแถวๆนั้น

แล้ว วีเจบอสกะวีเจพิตต้าจาก [V] ก็ขึ้นมาพูด

มีอยู่ช่วงนึงที่เหล่าแคสซี่เริ่มนั่งลงกะพื้น
ช่วงนั้นแบบ ร้องเฮดีใจกันมากๆเลยอ่ะ

เพราะว่าถ้านั่งก็จะทำให้ทุกๆคนเห็นกันหมดเลยใช่ม้า
ตอนนั้นดีใจมากมาย ~
แต่ก็นะ มันก็เบียดกันอ่ะ เพราะบ้านดรีมมานั่งปักลำอยุ่ข้างหลังแล้วไง

ไม่ลุกๆๆๆๆ ตอนนั้นแบบ ให้ถอยยังไงก็ไม่ลุก

[V] ก็เปิดวีดีโอ สมัยตอนทงบังมีรับรางวัลแล้วมีโชว์ 2 เพลง
มี Rising Sun กะ The way u r กริ้ดแบบ ไม่ไหวแบบ
ยิ่ง Tha way เฮียมิคอ่ะ อ้ากกกกกกก
แทบจินั่งคลั่งตายกันอยู่ตรงนั้นเลย

ต่อจากนั้นพิมก็เดินมาเจอจนได้
โทรหากันอยู่ตั้งนาน
กว่าจะหาบายเจอ เหอะๆ
แล้วก็มีดีเจจาก ซิ้ดขึ้นมาร้องเพลง

จากนั้นก็เหมือนเจอฝันร้าย
ตอนแรกฝนตกลงมาแค่ปรอยๆ
บายก็ขอติดร่มอยู่กะพี่นุ่นด้วย กะมิ้นท์
พอตกลงมา 2-3 หยด เบาๆก็เปลี่ยนเป็นตกแรงทันที

ทันใดนั้นแคสซี่บางส่วนก็วิ่งกันฮืออ่ะ หลบไปอยุ่ในเต้นท์ บ้าง พารากอนบ้าง สยามเซ็นบ้าง

แต่สำหรับบายและบ้านดรีม...ไม่ลุก

ตอนนั้นก็คิดว่าแค่ตกมาแปปเดียวอ่ะ
จากที่มีคนนั่งอยู่แถวนั้นเพียบ
พอตกหนักขึ้นๆๆๆ ก็เริ่มลุกขึ้นยืนกัน
แต่แคสซี่ก็ยังไม่ไปไหนอยุ่ดีล่ะ

ตอนนั้นหนาวมากๆเลย
บ้านดรีมนั่งเกาะกันเป็นกลุ่มเลย
จนกระทั่งเหลือแค่บอร์ดเราบอร์ดเดียวที่นั่งอยู่
เพราะว่าลุกกันไม่ขึ้น = ="

ตอนนั้นมันเหมือนฝันร้ายจริงๆนะ
แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรอ่ะ
แค่ว่า ... ทำเพื่อ ทงบัง...
ราวกับเป็นอุปสรรคอย่างนึงก็ว่าได้

ทั้งฟ้าร้อง ฟ้าแลบ ไม่ลุกไปไหน
เฮ้อ -o-" คิดถึงตอนนั้นแล้วมันก็ใจหายชอบกล
ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยคิดเลยว่าจะมานั่งทำไรแบบนี้

จริงๆนะ

ยังงงตัวเอง

ทำไปได้ไงว่ะ...

แต่ก็ภูมิใจอย่างบอกไม่ถูกเหมือนกันนะ ^^

มันแสดงให้เห็นเลย ว่าการทำเพื่อคนที่เรารักน่ะ เท่าไหร่ก็ยอม
แบบว่าตอนนั้นคิดกันแต่ว่า ไต้หวันเจอพายุนะ
แล้วแค่ฝนแค่นี้ แคสซี่ไทยกลัวไร!!!

จนแล้วจนรอด คำภาวนาสวดมนต์ทั้งหลายก็คงเป็นผล
พอฝนซาลง

เหล่าแคสซี่ที่อยู่รอบๆ กรูกันกลับมาปักหลัก ณ หน้าเวทีทันที
บ้านดรีมเราก็แบบ อ่ะนะ... เกือบไม่รอดแล้ว 55+

แล้วก็รุ้สึกว่าจะมีใครสักคนยืน บ้านเราก็พากันยืนบ้าง
ตอนนั้นเปียกๆๆๆ แย่มากๆเลยอ่ะ ><
ทั้งเสื้อ ทั้งกางเกง
ห่วงที่สุดคือกระเป๋า มีทั้ง ตัง 500 กล้อง มือถือ

ยังดีที่ไม่เป็นไรนะนั้น ไม่งั้นคงร้องไห้แหงๆๆ

แล้วก็พอทุกคนพากันลุก
ทีนี้ก็มารวมพลังกันต่อ
รู้สึกจะมาสักคนเนี่ยล่ะ ที่ตะโกนว่า "เอาร่มลง"

แม่เจ้า ใครผ่านมาคงรู้ว่าแคสซี่ไทยเนี่ยละ รักกันของแท้

แถวนั้นเลยเต็มไปด้วย "เอาร่มลงๆๆๆๆ"

ชวยกันตะโกน จนเก็บร่มกันหมดอ่ะ
สามัคคีกันสุดดดดดด >< ปลื้มม!

คือแบบ พอมีใครตะโกนขึ้นมาสักคน
คนอื่นก็จะช่วยโดยไม่มีข้อแม้ สุดๆๆจริงๆๆๆ

แล้วตอนนั้นก็ไม่มีไรทำอ่ะ
มีพี่ๆจากบอร์ดอีกส่วนมาสมทบ

ชอบมากตอนช่วยกันตะโกน
พี่เค้าก็ถาม "รักใคร" พวกเราก็ตะโกน "ทงบัง"

"รักใคร"   "ทงบัง"

ตอนแรกก็ช่วยกันแค่บ้านเรา หลังๆแคสซี่คนอื่นก็เอามั้ง

บายปลื้มมากมาย แคสซี่ทุกๆคนมีน้ำใจกันมากมาย
ไม่มีเรื่องทะเลาะวุ่นวายกันเลย
บางคนเดินมา หรือไงก็คุยกันได้ทุกๆคนราวกับรุ้จักกันมานาน
ปลื้มมากจริงๆ ^^

บ้านดรีมเราก็อ่ะนะพี่น้อง เฮฮา กันมากจริงๆ
แรงเต็ม 100 ไม่มีตกเลยอ่ะ

สักพักไม่มีไรทำก็

Hug ครับ

" ฮารูนือมานิดชิมเนกา ทเวออชิพพอ Oh! Baby!!"

ฮามากมาย ช่วยกันร้องอ่ะ
กลางพาร์คพารากอนเลย คนมองกันตรึม
ตอนแรกก็ดังฟังชัด
หลังๆเริ่มเบลอๆ ดำน้ำไปเรื่อย กร๊ากๆ
ฮาเฮียเอก ร้องๆอยู่.."เฮ้ย แล้วไรต่อ"

ฮามากมาย...>< บายก็นะพี่น้องร่วมด้วยช่วยกัน

จบฮักสักพักไปหา บอลลูน ^^

พอกันอะ กร๊ากกกกก
สักพักมีซัมเมอร์ดรีม
ท่อนฮุค
ฟังไปฟังมา ร้องมันอยู่ท่อนเดียวนี่หว่า กร๊ากๆๆๆ

แถมด้วย โอ ตอนแรกก็ เค ป๊อปอ่ะคับ
หลังๆออกแนว ทงบังสะออน
นำทีมโดนพี่นุ่น กร๊ากกกกกกกกกก
ฮามากมายอ่ะ

พี่ๆแอดมิน พี่มิวา พี่ปัทม์นี่แทบจะบอกว่า ฉันไม่รู้จักแก 555+

คนมองกันตรึม บายก็ร่วมด้วยๆๆ ><

แล้วก็จะมีตะโกนเรียกทงบังมาเป็นพักๆ
ชอบมากๆเลยตรงนี้ ^^
คริๆๆๆๆ

แล้วตอนนั้นอ่ะ ที่ดีใจคือ
สตาฟฟยกโต๊ะมาวางอ่ะพี่น้อง
แคสซี่กริ๊ดกันใหญ่
ทั้งโต๊ะ ทั้งเก้าอี้

มันอาจดูไร้สาระนะ แต่นั้นล่ะมันเป็นเหมือนเครื่องยืนยันในตอนนั้นเลย
ว่า ทงบังจะมาแน่ๆๆๆๆ ^^

แล้วก็มี ดีเจเลิฟ-แบงค์ จากซิ้ดมาเป้นพิธีกร

ตอนนั้นแบบ ข้างหลังอ่ะ
ไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย

เค้าพูดไรกันบนเวที่ ครึ่งหลังนี้ เอ๋อมาก

ดูได้จากการตอบรับ
ครึ่งหน้าอ่ะ จะเฮ จะกริ๊ด
แต่ครึ่งหลังยืนเอ๋อ..

ตอนแรกก็นึกว่าเค้าเปิดเสียงเบาไป
ก็ช่วยกันตะโกนอ่ะ

"ไม่ได้ยินๆๆๆๆๆๆๆ"

ช่วยกันเลยครึ่งหลัง เสียงดังนะ
แล้วก็รอ แบบว่า คิดว่าเค้าคงกำลังจะแก้ปัญหาให้อยู่

แต่ผ่านไปนานแล้ว ตอนนั้นทุกๆคนรวมทั้งบายเครียดมากเลยอ่ะ

เพราะถ้ามันเป็นแบบนี้ตอนทงบังมา ก็จะไม่ได้ยินอะไรด้วยเลย

ก็ช่วยกันตะโกนๆๆๆๆ แต่เชื่อไม๊ แบบว่าเหมือนพิธีกรจะไม่สนใจ
ตอนนั้นหาทางกันมากเลย
พี่มิวาเค้าก็บอกว่า เออ เค้าคงรู้แล้วแต่คงทำไรไม่ได้

บายก็แบบทำไงดีว้า ไม่งั้น ไม่ได้เสียงเลยนะเฟ้ย
แบบว่าต่อให้เงียบยังไงก็ไม่ได้ยินอ่ะ เครียดมากๆเลย

จนพี่ในบอร์ดอ่ะ เสนอให้อุ้มใครสักคนขึ้นแล้วบอก
ตอนแรกก็ไม่ได้คิดว่าต้องทำจริง
แต่พอเค้าไม่ทำไรแบบนี้ก็เลยเอาจริงๆเลย

พี่มินอุ้มพี่ ...ชื่อไรไม่รุ้อ่ะ ><ขึ้น ขี่คออ่ะ แคสซี่แถวนั้นก็มองแบบอึ้งๆๆ
ทุกๆคนก็ช่วยกันจับ

พอขึ้นปุ๊ป ทุกๆคนก็ช่วยกันตะโกน
"ไม่ได้ยินๆๆๆ"
พร้อมกันยกมือขึ้นทำกากบาทอ่ะ
พี่คนที่ขึ้นไปก็พยายามส่งสัญญาณ

ตอนแรก เชื่อไม๊ว่า คุณพิธีกรเค้าไม่สนใจเราเลยอ่ะ

พี่มิวาก็ยังพูดเลย
"เฮ้ย!เค้าเมินเราเลยว่ะแก"

แบบอารมณ์พุ่งมากมาย

ไม่มองเลยอ่ะ
มัวแต่หันไปสนใจทางบันไดเลื่อน
ขนาดแคสซี่ตะโกนๆๆๆๆๆๆๆๆขนาดนี้

แล้วสักพัก เค้าก็หันมาทำมือ OK แล้วพี่เค้าก็เลยลงมา

จนแล้วจนรอดคือตอนนั้นปลงกันแล้วอ่ะ
เพระาคิดว่าเค้าคงแก้ไรไม่ได้

แล้ววินาทีที่ทุกๆคนรอคอยก็มาถึง...
จอบนเวทีตัดภาพไปตรงทางเข้าสยามเซ็นฯ
มีรถตู้จำนวนมากมาจอด
ตอนนั้นอึ้งมาก ดีใจมากๆๆๆๆๆ

แล้วอะไรรุ้ไม๊...
ใช่แล้ว...มีคนกลุ่มนึงกระโดดลงมาจากรถ ><

วินาทีนั้นทุกๆคนในที่นั้นกริ๊ดดดดดดดดด
บายก็ด้วย
สติหลุดหายไปเลยอ่ะ
ตอนนั้นแทบจะกระโดดกอดพิม

บอกตัวเองว่า ตอนนี้เรากำลังจะได้เจอหน้าพี่ๆแล้ว
ตอนนี้เรายืนอยู่บนแผ่นดินเดียวกัน
เรากำลังจะได้พบกัน ><

กริ๊ดแบบไม่สนไรแล้ว...
บายก็ถ่ายรุปนะ แต่มือไม่นิ่งเลยพี่น้อง 55+

มัวแต่จ้องจอทีวี..แล้วก็กริ๊ด
พี่ๆเค้าก็เดินเข้ามาตามทางในสยามเซ็น แฟนคลับที่รออยู่ก็เพียบ
มีหยุดรับช่อดอกไม้กับถ่ายรูป 2 ที่

แล้วทุกๆครั้งที่พี่ๆหันมาโบกมือกับกล้อง หรือหันมายิ้ม
แคสซี่ที่พาร์ค พารากอนจะกริ๊ดกันมากกกกกกก
ฟ้าแทบจะถล่มลงมาอ่ะ ><

ตอนนั้นแคสซี่ประสานเสียงเรียก ทงบังชินกิ ๆ ๆ ๆ ๆ

บายดูคลิปแล้วยังขนลุกเลยอ่ะ สุดๆจริงๆ


บายจ้องกล้องจนเห็นพี่เซียเดินขึ้นมาที่ไหนสักแห่ง..

รุ้ตัวอีกทีคือ

...พี่ชายได้เดินมาบนเวทีแล้ว...

วินาทีนั้นบายได้พบหน้าคนที่บายรักมากๆแล้ว

คนที่บายยอมตากแดดตากฝนรอคอย

คนที่บายยอมเสียเงิน 2500 เพื่อเวลา 2 ชม.

คน 5 คนนั้น

ตอนนี้เค้ามาอยู่ตรงนี้แล้ว

...ได้พบกันแล้ว...

คือตอนนั้นหลายความรู้สึกมากอ่ะ
ดีใจ เสียใจ ปนกันมั่วเลย

แต่เพราะบายอยู่หลังๆไง
ก็เลยมองไม่ค่อยเห้น
แต่ก็เขย่งเต็มที่

บายเห้นพี่ปาร์คตัวเป็นๆก่อนใครเลย
พี่แกมาในผมทรงกะลา แต่รู้อะไรไม๊ กะลาก็ยังหล่ออ่ะ แม่เจ้า ><

ตามมาด้วย พี่ยุนมั้ง .. พี่ยุนหล่อมากมาย >< ให้ตายเหอะ 
หน้าตาเข้าขั้นเทพจริงๆ เห้นในรุปยังไงตัวจริงยิ่งกว่านั้น 100 เท่า!

พี่เซีย...ใส่แว่นด้วย อ้ากกกก น่าร้ากกกกกกกกกกกกกกกก 
ไม่สามารถบรรยายได้จริง ๆแต่พี่เซียน่ารักมากๆๆ

พี่มินบายมองไม่ค่อยเห็นเลยอ่ะ แต่ก็รุ้ว่าพี่ชายหล่อมาก 
พี่ชายน่ารักด้วยอ่ะ พี่ยังดูเด็กๆอยุ่เลย พี่ชายยิ้มทีโลกสว่างเลย ^^

แล้วก็พี่แจ..พี่หาง่ายสุดเพราะ ผมทอง ^^ ออร่าจับมากเลยอ่ะ พี่สวยมากๆๆๆๆๆ ><

ตอนนั้นต้องทั้งก้มทั้งเงย
หาช่องทางเพื่อที่จะมองให้เห็น
แต่เสียใจมากๆเลยที่ไม่ได้ยินเสียง - -+

รู้แต่ว่าตอนนั้นใครพูด แต่ไม่รู้เลยว่าพูดอะไร

ยูซูนี่โผล่มาก่อนใครเลยอ่ะ ><
เสียงกริ๊ดถล่มมากมาย

                                  *credit : ~Nu+Bye~

บายนี้ทั้งกริ๊ดทั้งโบกมือ ชี้ไปชี้มา

อ้ากกกกกกกกกกกก

แล้วก็จำได้มีอยุ่ช่วงนี้ทีพี่ปาร์คพูดอะไรไม่รู้แล้วก็ฟุบหน้าขำลงกับโต๊ะ

ตอนนั้นอยากรู้มากๆเลยว่าพูดว่าอะไรอ่ะ

พอกลับบ้านมาอ่านบทสัมภาษณ์จากปิงบุ้ค


แม่เจ้า ใครจิไปรู้ว่าพี่ปาร์คพูดว่า "อย่าแอ๊บแบ๊ว"


>_______________<

แต่บอกตามตรงว่าตอนนั้นไม่ได้กริ๊ดกับที่พูดว่าไรเลย


แต่กริ๊ด โซลเมท!!!!!!!!!!

บายนี่จะตายให้ได้เลยอ่ะ ><

แล้วก็พี่ๆก็ลุกขึ้นยืน ดีมากมาย ตอนนั้นเห็นชัดขึ้นเลย
ยูซูมีบ่อยมากเลยอ่ะ

แล้วก็มียุนแจโผล่มาช็อตเดียว...

พี่แจเอี้ยวตัวไปปัดเสื้อพี่ยุนนนนนนนนนนนน

                                                                         *นังบายทำเองเลยพี่น้องช็อตนี้มันโดนใจ ><

แคสซี่กริ๊ดโลกถล่มอ่ะ >_______<

เสียงดังกว่าตอนยูซูมากมายยยยยยยย

มีช็อตเดียวแต่สุดๆไปเลย

มีรูปด้วย ปิงบุ้คสุดยอดมาก ><!

แล้วก็มีมอบของขวัญ
ยามาฮ่า ก่อนเลย

มีการมอบผิดอีกพี่น้อง
ของพี่เซียไปอยู่ที่พี่มินซะงั้นอ่ะ
ฮามากเลยตอนนั้น
มีการแลกของกันกลางเวที

บายมองไม่ออกหรอกว่าอะไร

แต่เห้นมีคนบอกว่า พี่เซียได้มะพร้าว พี่แจได้ตุ๊กตาช้างน้อยสีขาว
ท่าทางจะชอบนะนั้น เห็นยิ้มน้อยยิ้มใหญ่
พี่ยุนก็เห้นบอกว่าได้ตุ๊กตาหมีสีน้ำตาล
ของพี่ปาร์คกะพี่มินมองไม่ออกอ่ะ
เห้นเป้นสีแดงๆๆ ไม่รุ้อะไร ^^

ฮามากเลยตอนนั้นมีพี่คนนึงบอกว่า อยากรู้ว่าของเป้นไรดูได้จากหน้ามิน
มันไม่ใช่ของกินแน่ๆพี่ชายถึงไม่ค่อยยิ้ม 555+

แล้วก็อาดามัสมอบของอีก
อันนี้หรูเลย มีกล่องด้วย
บายก็มองไม่ออก อีกแล้ว

แต่พิมเห็นอ่ะพี่น้อง
พิมบอกมันเป็นถ้วยเบญจรงค์

แหมๆๆ อาดามัสเข้าใจหาจริงๆวุ้ย

แล้วก็ฮาพี่มิวา(อีกแล้ว)
พี่เค้าบอกว่าแจก จตุคาม กร๊ากกกก
ของอาดามัสอ่ะ รุ่นอะไรสักอย่าง
ฮามากมายเลยตอนนั้น ^^

แล้วพี่ๆก็พูดอะไรอกีนั้นแหละ ก็ไม่ได้ยินอะไรเลย...

และแล้วเวลาแห่งความสุขมันก็มักจะหมดเร็วเสมอ
ทงบังยืนแล้วเดินไปเดินมาโบกมืออยู่บนเวที...

อ่อๆๆ ก่อนไป มีหันหลังมาถ่ายรุปให้เห้นแฟนคลับด้วย


*ชอบรูปนี้มากเลยอ่ะ พี่ๆยิ้มจริงใจมากมาย^^

บายชูมือเป้นสัญลักษณ์ 7 อ่ะพี่น้อง
พี่เกศนี้ท่า โอเคนะค่ะ 555+

แต่นั้นล่ะมองไม่เห้นหรอก ^^

แล้วพี่ๆก็ค่อยเดินลงจากเวทีไปช้าๆ
วินาทีนั้น บายแทบอยากจะฉุดรั้งเอาไว้

พี่ๆเดินลงจากเวทีแล้วก็ค่อยๆเดินไปขึ้นบันไดเลื่อน
ใบหน้าก็ยังคงประดับไปด้วยรอยยิ้ม
พร้อมทั้งโบกมือ

ภาพสุดท้ายที่บายเห็นคือ พี่ๆเดินขึ้นบันไดเลื่อน
แล้วหันกลับมาโบกมือ...

ภาพแผ่นหลังนั้นล่ะ

วินาทีนั้น น้ำตามันก็ไหลออกมาเอง
ไม่รู้เหมือนกันว่าด้วยความรู้สึกอะไร

ทั้งดีใจมากๆ และก็ปลื้มใจที่ได้เห็นรอยยิ้มจริงใจนั้น

รอยยิ้มที่มีอยู่บนใบหน้าเสมอของพี่ๆทุกๆคน

มันเป็นรอยยิ้มที่หาไม่ได้ที่ไหน

รอยยิ้มที่แสดงออกถึงความปลื้มใจที่ได้เห็นแฟนคลับมากมากขนาดนี้

รอยยิ้มที่ใส ซื่อ และบริสุทธ์

รวมทั้งความรุ้สึกที่บายตื้นตันมากจริงๆ

รวมความเสียใจไปด้วยมั้ง...

รวมๆกันออกมาก็เป็นน้ำตาในวันนั้นล่ะ...

แคสซี่หลายๆคนก็ร้องไห้ พี่นุ่น พี่เกศนี่หนักเลย

บายก็ร้องพิมก็กอดปลอบ

. . .  ก่ อ น ที่ พี่ ๆ กั บ บ า ย จ ะ  ห่ า ง กั น ไ ก ล แ ส น ไ ก ล . . . เ ห มื อ น ที่ เ ค ย เ ป็ น ม า . . .

เป็นเวลาแห่งความสุขที่สุดในชีวิตแล้ว ในวันนั้น

เวลาเพียงประมาณ 45 นาที

บายคิดว่าบายคงจะไม่ลืมวันนี้แน่ๆ

วันแรกที่บายได้พบคนที่บายรักที่สุด...

บอกได้เลยว่าตอนนั้นหลังจากพี่ๆเดินไปแล้ว

. . . บ า ย ยื น เ ห ม่ อ . . .

เหม่อลอยไปในที่ที่ไกลเหลือเกิน

เหมือนกับไม่รู้สึกตัวอ่ะ
วิญญาณลอยตามพี่ๆไปแล้ว...

บายแทบไม่อยากจะเชื่อตัวเอง
บายมาที่นี้พารากอนตอนบ่าย 1 กว่าๆ

แดดร้อนมากๆๆๆ

แล้วบายก็นั่งลง

เมื่อย ร้อน

แถมฝนตก ก็ไม่ลุกไปหลบ

หนาว สั่น

แล้วก็ยืนรอ

เปียก หิว

แล้วก็กริ๊ด ตะโกน

เจ็บคอ หิวน้ำ

แ ล้ ว ก็ . . . ยิ้ ม . . . ร้ อ ง ไ ห้ . . .

ทำแบบนี้...ยอมทนทุกอย่างเพื่อ ที่จะได้เจอพี่ชาย เป็นเวลาประมาณ 45 นาที

มันอาจดูบ้าในสายตาหลายคน
แต่บายว่าทั้งหมดนี้มัน คุ้ม จริงๆ

จะดีสักแค่ไหนถ้าหากได้รักเค้า
วันนี้มาเพื่อให้ได้พบหน้า

แ ล้ ว ก็  ได้ พ  บ

เหมือนกับได้แบตชั้นดีที่หาไม่ได้ ในโลกนี้

เหนื่อยจากทุกๆอย่าง ท้อแท้ผิดหวังเท่าไหร่
วันนี้ได้หายไปหมดแล้ว

แค่ได้พบหน้าและได้เห็นรอยยิ้มนั้น...

. . . วั น นี้   ต อ น นี้   เ ว ล า นี้  . . . 

บายยังคงปลื้มใจเสมอกับสิ่งที่ได้ทำในวันนั้น...

บัตรราคา 2500 ที่ซื้อไป..

2000 มาจากการเก็บล้วนๆๆๆๆ ในระยะเวลาช่วงเปิดเทอม...ตั้งแต่ต้นปี2007ได้...

อีก 500 มาจากการที่บายเข้าแข่งวิทย์ของ รร. แล้วได้ที่ 1 คุณแม่เลยให้มา

รวมเป็น 2500 บาทตอนนี้บายได้เอาไปแลกกับความสุขที่สุดในชีวิตอีกครั้งแล้ว

แลกกับเวลา 2 ชม.

บายไม่เสียใจเลย ไม่เคยคิดด้วยว่ามันเปลือง หรือมันไม่คุ้ม...


. . .

มันก็แค่ "รัก"

แล้วก็ การ "ทุ่มเท"

บายมาอยู่ตรงนี้ได้ก็เพราะกลุ่มคน 5 คน

เทพเจ้า แห่งโลกตะวันออก...

หรือพี่ชายที่บายรักที่สุดนั้นเอง...

. . .  บ า ย รั ก พี่ ๆ ม า ก ขึ้ น . . . แ ล ะ จ ะ ไ ม่ มี วั น ล ด ล ง . . .

ก็แค่ "รัก" จริงๆนะ

[ เขียนโดย : ~Nu+Bye~ วันที่  16-17 Oct' 2007 ใช้เวลา 2 วัน เขียนจบเมื่อประมาณบ่าย 2 ]



------------------------------------------------

อัพย้อนหลัง 14 ค่ะ ^^

กว่าจะจบ

เล่นเอาน้ำตาคลอไปหลายรอบ...

อยากจะบอกพี่ๆว่า...