“ เธอ...ผู้เป็นที่รัก ! ”

คนเคยเหงา เคยรู้สึกเหว่ว้า
เคยมองหาความรักนั้นมันอยู่ที่ใด
โลกใบใหญ่เหลือเกิน มีผู้คนอยู่มากมาย
แต่หัวใจมันกลับเหงาขึ้นทุกที

แต่เมื่อฉันได้พบกับเธอ
สิ่งที่เธอให้ฉันไม่รู้มันคืออะไร
โลกใบใหญ่ใบเดิม กลับไม่เคยต้องเหงาใจ
แค่ฉันนั้นยังมีเธออยู่ตรงนี้

ฉันเฝ้ามองหาผู้คนมากมายเพื่อมาเติมเต็มความรักในหัวใจที่ขาดหาย

เอาแต่พร่ำบอกกับตัวเองในทุกวันว่าที่เป็นอยู่นี้ฉันเหงาเหลือเกิน

และในวันหนึ่งที่ฉันเจ็บเจียนตายเพราะเขาที่เข้ามาเติมเต็มความเหงา

กลับทำให้ฉันได้รู้ว่าแท้จริงแล้ว...

รักแสนบริสุทธิ์ที่ฉันมองข้ามไปอยู่ข้างกายฉันมาตั้งนานแล้ว

พ่อและแม่ คือคนผู้นั้นที่ฉันเฝ้าตามหามาแสนนาน

พวกท่านดูแล ปลอบโยนและให้กำลังใจฉันเสมอมา

.......

มีสิ่งหนึ่งที่ฉันไม่เคยพูดกับพ่อแม่ แต่พร่ำบอกกับเพื่อนและคนรักได้เสมอมาก็คือคำว่า ‘รัก’

มาวันนี้ฉันจึงอยากบอกพ่อกับแม่ว่า...

“หนูรักพ่อกับแม่นะคะ”

ความรักที่พ่อและแม่มีให้กับหนูมันเป็นอะไรที่มากกว่ารัก !

สุดท้ายก็เจอว่าเธอคือทุกอย่าง
ที่เติมเต็มหัวใจ
จากนี้ทุกลมหายใจฉันคือเธอ

โดย. ป่าน (เด็กน้อยของพ่อกับแม่)