หลังจากที่ห่างหายการเขียนนิยายไปเกือบสองปีเพื่อมาเคร่งเครียดกับการสอบเข้ามหาลัย แม้ตัวผมเองจะเขียนบันทึกเพื่อไม่ให้เสียสำนวนอยู่เรื่อย ๆ แต่การคิดพล็อต การสร้างตัวละครที่รู้สึกเป็นเรื่องง่ายตอนสมัยเขียนนิยายทุกวันกลับกลายเป็นเรื่องยากไปเสียแล้ว

บางที ผมเองก็อดคิดไม่ได้ว่าเป็นเพราะเราโตขึ้น ต้องการเขียนตัวลครที่สมจริงขึ้น เงื่อนไขในการวางพล็อตมาขึ้น เลยทำให้การทำอะไรกับนิยายยากขึ้นหรือเปล่า หรือเป็นแค่เพียงการไม่เคยชิน หรือความติดขัดจากการห่างหายจากปากกาไปนานกันแน่

อย่างไรก็แล้วแต่ หนทางบนถนนนักเขียนยังคงไกลนักสำหรับผมในตอนนี้ อาจจะต้องล้มลุกคลุกคลานที่ต้นถนนกันต่อไป กว่าจะได้เดินไปสู่กลางถนนที่ผมจะเริ่มเขียนนิยายจริงจังคงยังอีกนานพอดู แต่ถึงแม้รู้ว่าเป็นเช่นนั้น ในใจก็ยังหวังว่าจะได้เริ่มเรื่องในเร็ววัน