สวยยป้ะะ ? พื้น หลังเค้าวาดเองเชียวนะ 55 ท่าอยากเห็นแบบเต็มตัวบอกนะ เดี๋ยวไห้ดู จุ๊บ ๆ <3

 5555 งานเยอะ ยังไงก็ต้องดู ขาดการ์ตูนเเล้วไจจะขาด 555   ประวัติสถิติ การนอนเค้าคือ นอน6โมงเช้า ตื่น 6 โมงครึ่ง 5555

ก็ไม่แน่ - - ...

พี่เคยเจอคนเดียวในชีวิตที่ดัดเสียงแล้วดูไม่ออก อีเพื่อนคนที่มาวายกับพี่นั่นแหละค่ะ แบบว่าถ้าใครไม่คุ้นเสียงเดิมของมันนี่ไม่รู้เลยว่าดัด ดัดได้เนยนจนพี่ยกนิ้วให้เลยล่ะ ปกติพี่จะดูคนออกว่าดัด เพราะเวลาดัดเสียงจะแอ๊บ ซึ่งพี่ก็เปป็นเหมือนกัน แถมเสียงพี่เวลาดัดแล้วอีกต่างหากเพราะมันไม่ดีอยู่แล้วค่ะเสียงน่ะ
พี่เองบอกได้เลยว่าถึงเปิดเทิมไปพี่ก็ยังจะเข้ามาที่นี่ได้ตลอดๆเหมือนเดิม แค่เปลี่ยนจากทั้งวันมาเป็นช่วงเย็นถึงดึกแค่นั้นเอง แต่ปกติพี่จะอยู่ได้ไม่ถึงห้าทุ่มค่่ะเปิดเทิม เพราะพี่จะโดนแม่ด่าทุกที ซึ่งก็แน่นอนอีกเช่นกันว่าไม่ว่าเกรทหรือใครจะเมนต์มา ถ้าพี่ตอบได้พี่ก็จะตอบ เพราะปกติพี่ชอบชวนคนอื่นคุยอยู่แล้วเวลาไม่มีอะไรทำ แต่พี่กับเกรทนี่รู้สึกจะไม่แค่ชวนคุยแล้วมั้งคะ๕๕๕๕+เลยไปถึงการจับเข่าตั้งวงแล้ว
ชื่อนิยายเหรอ อืม...เดี๋ยวนะคะ จากพล็อตนี้นี่..พี่พอจะคิดออกได้สามชื่อ ลองเลือกๆดูเถอะค่ะอันไหนใช่จะเอาไปใช้เลยก็ได้ มีปัยหาอะไรก็ถามพี่ได้เหมือนกัน แชร์ๆกันแบบนี้แหละ
ชื่อแรก "วีรชน online" ซึ่งก็หมายถึง ใครที่กล้าจะเป็นฮีโร่บุกไปในครั้งนี้
ชื่อที่สองคือ "ปริศนาชีพวินาศ(online)" สังเกตว่าชื่อนี้พี่จะวงเล็บ เพราะว่าชื่อไม่ได้เกี่ยวกับเนื้อเกมแต่อย่างใด แต่หมายถึงภาพรวมของเรื่องที่จะต้องใช้ชีวิตเป็นเดิมพัน
และชื่อที่สาม เอาชื่อเกมที่เกรทคิดไว้นั่นแหละเป็นชื่อเรื่องออนไลน์ ซึ่งที่พี่คิดออกสำหรับบเกมนี้ก็คือ "โลกันตร์ online"
ส่วนเกรทคิดออกยังไงลองแชร์ได้นะคะ

ครูคุมวงดนตรีพี่เป็นครูผู้หญิงที่แก่จะเกศียรแล้วค่ะตอนแรก แล้วตอนหลังก็เปลี่ยนมาเป็นอีกคน ซึ่งตอนนี้แหละวงดนตรีโรงเรียนเก่าพี่ถึงได้ยุบ เพราะไม่ค่อยมีใครมาซ้อม ครูไม่เอาใจใส่วงเท่าที่ควร
แต่พี่รู้สึกวงดนตรีโรงเรียนพี่เหนียวแน่นจริงๆก็ตอนอยู่มัธยม เพราะเจ๊ใหญ่ของพี่กับลูกศิษย์แกซึ่งพี่ก็สนิทด้วยมากทั้งสองคนนั่นแหละค่ะคุมวงได้ดีมาก หากินได้หลายงานแล้ว
ครูคณิต ม. หนึ่งของพี่โคตรอาร์ตเลยขอบอก มาช้านาทีเดียวบ่นยาวว่าถ้ามาแบบนี้ไม่อยากเรียนเหรอ ไม่สอนดีมั้ย ทั้งๆที่นิดเดียว โดนยืนเรียงแถว แล้วครูแกก็ร้องไห้ จะร้องทำไม กะอีแค่ช้าไม่ถึงห้านาทีเนี่ยนะ
ความเฉื่อยเป็นเรื่องไม่เข้าใครออกใครน้องเอ๊ย พี่เองถ้าไม่มีอารมณืพี่ก็ไม่ทำเหมือนกันแหละค่ะ แต่บางทีการฮึดเป็นอะไรที่ช่วยล้างเฉื่อยได้บางส่วนนะ พี่เองก็เป็นเวลาที่จำเป็นต้องฮึดขึ้นมา
ถ้าเม่ ม่อน ทีม สามเศร้านี่เป็นกันแบบนี้ างเดียวที่ทำได้ คือ ดูสถานเดียว ดูเท่านั้น...
อีกกอย่างที่พี่จะบอกเำกรทนะคะ ก็คือ..จำไว้ว่าความมั่นใจจะเกิดก็ต่อเมื่อได้ทำ ล้มแล้วทำอีกใช่จะล้มเป็นครั้งที่สอง ต้องมีสักครั้งที่ก้าวได้ การทำอะไรก็เหมือนเวลาหัดเดินนั่นแหละ ครั้งแรกล้ม ครั้งที่่สองไปได้ก้าวหนึ่งก็ล้ม ค่อยๆทำไปก็จะได้เอง พี่ล้มมาเยอะ แต่ก็ลุกขึ้นมาเยอะ ึถึงจะลุกขึ้นมาแบบถลอกปอกเปิก สะบักสะบอมก็เถอะ
พูดถึงล้มนึกถึงตัวเองตอนสามขวบ เล่นอะไรไม่เล่นเอามือไปแหย่พัดลม โดนใบพัดร้องบ้านแทบแตก พี่ลืมไปแล้วค่ะ พ่อเล่า นั่งขำกันยกใหญ่เลย
คนเราถ้ารักกันจริง ต้องพร้ออมที่จะให้กัน ไม่ใช่พร้อมที่จะให้อีกฝ่ายให้ตัวเอง คนรักกันต้องซื่อสัตย์ต่อกัน แต่ถ้าซื่อสัตย์แล้วขาดความเข้าใจก็ไม่มีประโยชน์ อย่างพี่กับอีเพื่อนนั่น ความจริงพีี่ไม่ได้คิดกับมันมากมาย แต่มันสิคิดกับพี่ และก็นั่นแหละค่ะ..มันไม่เปิดโอกาสให้พี่ได้ทำอะไรอย่างที่อยากทำ ตอนนี้ทำท่าจะบังคับให้พี่เป็นเสื้อแดงตามมันอีกละ พี่ไม่มีสีอยู่ดีๆ ถ้าวันไหนมันบังคับพี่หนักเข้าล่ะก็ สะบั้นแน่นอน พี่ไม่ใช่จะยอมมันทุกอย่างนะคะ ที่ต้องทนเนี่ยก็เพราะไม่อยากให้ความสัมพันธ์ที่อุตส่าห์มีมา ไม่ว่ากับมันหรือกับใครขาดลงเท่านั้น แต่ถ้าสุดจะทนจริงๆ เอาไงก็เอากัน

เพื่อนกันจริงไม่ทำอะไรเพื่อหวังผลจากกันแบบนี้หรอก พี่เองไม่เคยทำให้เพื่อนคนไหนเสียหาย ยกเว้นในกรณีไม่เจตนา ซึ่งก็ไม่ค่อยจะเกิดขึ้นบ่อยนนัก เม่เท่าที่พี่ดูๆมาเหมือนจจะขาดความซื่อสัตย์ต่อทุกคนแม้แต่ตัวเอง ม่อนก็เหมือนกัน ถึงจะทำเพื่อคนอื่นบ้าง แต่ก็ยังมีการเอาผลกับตัวเองไว้เหมือนกัน เพื่อแท้ไม่มีวันใช้กันเป็นเครื่องมือแบบนี้หรอกค่ะ แบบนี้เขาไไม่เรียกว่าเพื่อนแท้แล้ว

พูดถึงชื่อ ในโรงเรียนที่พี่อยู่ ในวงเด็กโรงเรียนพี่ไม่เคยมีใครรู้จักพี่ในชื่อนี้(เพราะมันเป็นชื่อที่พี่ใช้ในสังคมออนไลน์อย่างเดียว) แต่ถึงไม่มีใครรู้จัก ชื่อที่มันรู้จักพี่ก็มีน้อยคนที่ชื่อเหมือนนพี่(และถ้าเอาชื่อที่พี่ใช้ตอนนี้กับเกรทไปตั้งเพิ่มอีกชื่อ ก็ไม่มีใครชื่อเหมือนอีกอยู่ดี) พี่บอกแล้วค่ะว่าพี่มีมากกว่าร้อยชื่อ คนที่โรงเรียนถ้าเป็นรุ่นน้องบางคนก็ยังจะพอรู้ว่าพี่มีอีกชืชื่อคือชื่อนี้อยู่ แต่พวกเพื่อนที่รู้จักคุ้นกับพี่มันไม่เรียกพี่แบบนี้หรอกค่ะ(แต่ไม่รู้สิ พี่ชอบให้เรียกแบบนี้แหละ ด้วยเหตุผลถูกโฉลกกับตัว ม นั่นเอง) ชื่อที่มันเรียกพี่ที่โรงเรียนเป็นชื่อที่ไอ่เพื่อนวายมันตั้งให้พี่ "ไผ่" แต่ชื่อเล่นจริงๆที่เฉพาะคนทางบบ้านกับเพื่อนสมัยประถมของพี่บางคนรู้กันคือ "นอร์ท" ซึ่งพี่หาเรื่องเปลี่ยนมานานแล้วเพราะเกลียดชื่อนี้จับใจ ไม่รู้เพราะอะไร แต่มันไม่ชอบอ่ะ..สุดท้ายพี่ก็เลยมีมากกว่าร้อยชื่ออย่างที่บอก แต่พี่ไม่เคยสับสนเรื่องชื่อนะ ยายพี่บางทีก็เรียกชื่อเดิมพี่ บางทีก็ชอบเรียกพี่ว่า "เม" ซึ่งก็ไอเดียร์นี้แหละที่ทำให้พี่ได้ชื่อตัวละครในนิยายอีกตัว แต่เพื่อนวายพี่ตอนนี้ชื่อที่มันตั้งให้เองมันไม่ค่อยเรียกค่ะ มันชอบเรียกพี่วว่า "ปู่อาจารย์" ซึ่งไม่รู้เพราะอะไรเหมือนกัน พี่ก็เลยเรียกมันไปเลยว่า "ผี" จะได้คู่กัน ความจริงมันชื่อมี่ แต่พี่จะเรียกมันผีอ่ะ เหมาะดี

พี่เคยโดนทิ้งอยู่คนเดียวครั้งหนึ่งตอนอยู่โรงเรียนเก่า ไปเป็นกลุ่มแล้วเพื่อนพี่มันขึ้นอาคารกันแล้ว อาคารพี่อยู่ไกลกว่าคนอื่น(เพราะเป็นเพื่อนต่างชั้น ต่างอายุ แต่เรียกกันเป็นเพื่อนได้ทั้งกลุ่มห้าหกคนน่ะ รวมทั้งเพื่อนวายของพี่ที่แก่กว่าพี่ไปสองปีเศษๆ) พี่เลยเดินขึ้นอาคาร แต่ฝนตกดักทาง โรงเรียนก็เข้า พี่เลยหลบฝนไม่ได้เพราะเหลตมาหลายนาที เลยวิ่งเปียกมะลอกมะแลกขึ้นไปทั้งตัว โดนครูด่าว่าทำไมไม่หลบก่อนขึ้นมาทำไม ก็ถ้าพี่หลบเดี๋ยวเจ๊ก็ด่าว่าช้าอีก จะให้หลบได้ยังไง

อาการของเกรทแบบเขาบอกแล้วไมม่ฟัง พี่จะเป็นบ่อยก็ต่อเมื่อสมองเออเรอร์จัดๆ โดยเฉพาะเวลาเพื่อนมาวานให้ทำงานให้ทีเดียวเป็นสิบ แบบนั้นพี่เออเรอร์แน่นอนค่ะ ไม่ต้องห่วงเลย และตอนกลางคืนพี่ก็จะหลับดึกกว่าปกติ เนื่องจากต้องเอาสมองตันๆทำงานให้มัน ไม่ทันก็ด่า ช้าก็โวย สุดท้ายพี่ก็เลยหลับรวดมาทำให้อีกทีตอนเช้า เพราะคิดอะไรไม่ออก

จริงสิ..พี่ลืมไปสนิทเลยเพิ่งนึกออกตอนพูดเรื่องราศี พี่ยังเช็คดวงให้เกรทไม่เสร็จนี่นา ตายๆๆ เวลาใหม่อีก ต้องไปนั่งเรียบเรียงใหม่คราวหน้าเดี๋ยวพี่จะเอามาบอกนะคะ ข้อมูลเก่าเกรทรู้สึกจะยังอยู่ที่พี่มั้งเดี๋ยวไปดูอีกที

ความรู้สึกเดียวกับพี่เลย เราไม่เคยทำ จะให้ทำมันก็ทะแม่งๆ เหมือนไม่ใช่เรายังไงไม่รู้ พี่ก็เป็นค่ะอันนี้น่ะ อยู่บ้านพี่เป้ฯคนพูดเร็วถึงขั้นออกไปทางกระด้างๆ ซึ่งไม่รู้ว่าติดมาจากใครหรืออเปล่า แถมถ้าคุยกับคนคุ้นเคยพวกญาติที่พี่เจอบ่อยคุ้นกันเนี่ยพี่จะไม่มมีหางเสียงไปโดยอัตโนมัติ แต่ไม่ได้หมายถึงพี่จะเป้นพวกอะไรนักหนา ไล่ด่าชาวบ้านก็เปล่า แต่พี่เป็นพวกชอบเสียงดัง แล้วก็ใจร้อน โดยเฉพาะกับยาย เพราะพี่อยู่กับยายบ่อยกว่าใครแล้วยายก็ชอบทำให้ลูกหลานไม่เฉพาะพี่อารมณ์เสียอยู่ไม่เว้นแต่ละวัน ไม่ใช่แค่พี่ค่ะที่เสียยงดังใส่ยาย แม่พี่ก็เคยมาแล้ว ก็มันทนไม่ไหวนี่นา ตัวเองทำ แล้วก็บอกไม่รู้จักฟังอีก พี่ไม่ได้ทำอะไรยายหรอกนะคะ ยกเว้นกรณีทนไม่ไหวจริงๆเวลายายมาทำเป็นงอน แช่งลูกแช่งหลาน ด่าพี่จนอารมณ์ขึ้น พี่ก็จะระเบิดไปทีหนึ่ง แต่ก็ไม่บ่อยนัก
ประมาณว่าพี่ไม่ได้ตั้งใจโครมคราม แต่มันไปเองว่างั้น นี่่แหละข้อเสียของพี่ล่ะ
พี่ปกติอยู่กับคนที่รู้จักพี่(และมักคิดว่าตัวเองรู้จักพี่ดีแล้วทั้งๆที่ไม่รู้สักอย่าง) ไม่มีใครมองว่าพี่ดีเลยสักคน ได้แต่เหน็บแนม ค่อนขอดพี่ ทั้งๆที่พี่พยายามจะทำดีให้เขาเห็น(อย่างเรื่องลอดช่องวันนั้นที่ทำให้พี่เจ็บช้ำอยู่เนี่ย) แต่ก็อย่างว่าค่ะ พี่ไม่ใช่คนเรียบร้อย เป็นคนออกจะหัวแข็งด้วยซ้ำ การแสดงออกของพี่เลยไม่มีใครดูออกหรืออยากจะสนใจ
เมื่อวานพี่ทนกลิ่นอ่างล้างมือที่แม่บอกว่าขัดนักขัดหนาไม่ไหว เลยขัดซ้ำ เอาน้ำยามาขัดด้วย แต่ไม่ได้บอกให้ใครรู้ว่าพี่ขัด เพราะถึงบอกก็โดนเหน็บกลับอยู่ดี มันเจ็บนะคะ ข้อนี้น่ะ พี่เหน็บคนไม่เก่งซะด้วยสิ..
ที่พ่อแม่ไม่เอาเรื่องอะไรต่อมิอะไรมาบอกพี่ ด้วยเหตุผล"กลัวพี่เอาไปเล่าต่อ" ซึ่งตอนแรกสมัยเด็กยอมรับว่าพี่เป็นนะคะข้อนี้ แต่ตอนนี้มันไม่ได้เป็นแล้ว พ่อแม่ทำเหมือนพี่ไม่รู้จักโต ยังไงก็ยังงั้น ค่อนขอดได้ไม่เว้นแต่ละวัน ไม่เคยจะเห็็นดีเห็นงามอะไรกับพี่สักอย่าง
ทีพี่สาวพี่อะไรๆก็ดีไปซะหมด ยิ่งได้ฝรั่งเป็นเขยล่ะเข้าตากรรมการ พี่หัวโบราณ ไม่ได้เหมือนพี่สาวที่จะอินเทรนไปเอาใครก็ไม่รู้มาเป็นคู่ พี่อยู่นี่ รักที่นี่ ไม่ได้ระริกระรี้จะทิ้งบ้านเกิด ทิ้งภาษาเกิด ทิ้งทุกอย่างเหมือนพี่สาว แต่พี่ก็คงได้แค่นี้ล่ะค่ะ จะให้เท่ายายพี่สาวของพี่น่ะคงไม่หรอก สงสัยพี่จะหัวโบราณ ตกเทรนเกินไปจนไม่มีใครแแลจริงๆแหละ
เกรทเหรอ เกรทในความคิดของพี่น่ะ เป็นเด็กที่..อืม ไงดีล่ะ แบบว่าบ้าบอแบบมีเอกลักษณ์ล่่ะ(แบบที่ไม่ค่อยจะมีใครเป็น ซึ่งข้อนี้พี่ก็เป็นล่ะ) แอบหัวแข็งแต่ก็แฝงความเฉื่อยไว้เหมือนกันโดยไม่รู้ตัว เข้าใจอะไรยาก แต่ก็ไม่ยากจนเกินไป เป็นที่ปรึกษาได้ แต่ขาดการตัดสินใจ ความเป็นผู้นำในตัวมมีน้อยไปหน่อย และที่พี่ห่วงที่สุดก็คือ เกรทลองทำอะไรที่เป็นตัวเองให้เต็มที่กว่านี้ แล้วจะรู้ค่ะว่าอะไรดีๆในตัวเกรทน่ะมีเยอะ ไม่ได้มีแค่นี้ พี่กล้ารับประกันได้เลยว่าคนอย่างเกรทถ้าได้ฮึดเมื่อไร จ้างให้ก็ไมม่มีใครเทียบติดหรอก

อ่อ จำได้แล้ว ว่าทำไมภาพคุ้นๆ=w=

เลียหนูเยอะๆ สิ !!!

ขำแบบไร้สาเหตุคือคนบ้า - -

มิ้ มิ้ มิ้ มิ้ มิ้ มิ้ มิ้ !!!

เสียงพี่น่ะจะมีพลังก็ต่อเมื่อเสียงอยู่ในระดับพอดีหรือต่ำนิดๆ มันจะทำให้ดูขลังขึ้นนิดๆ เวลาตะโกนบางทีเสียงพี่ก็กลายเป็นแหลมแสบหูเหมือนกันแหละ เสียงตัวเองจะตาย
ถามว่าพี่แต่งสดมั้ย...แต่งน่ะสดค่ะ แต่พล็อตน่ะคิดไว้ในหัวตั้งแต่ต้นจนจบ เอาเหตุการณ์ยัดๆๆแล้วก็เขียน จะให้ตอนนั้นตอนนี้มีอะไร วางแผนล่วงหน้าไว้สักวันสองวันแล้วก็เขียน ปกติพี่เขียนนิยายตอนหนึ่งใช้เวลาประมาณชั่วโมงกว่าๆก็เสร็จแล้วแหละ ไม่นานค่ะ จะว่าสดก็ไม่เชิงนัก เพราะทุกอย่างอยู่ในหัว แค่เอามาเรียงใหม่ให้ดีหน่อยแค่นั้น เกรทว่าฝีมือการเขียนพี่เป็นไงบ้างล่ะคะ?
แหม ถ้าเกรทอยากแต่งนิยายล่ะก็ เต็มที่ค่ะ มีปัญหาตรงไหนถามพี่ได้ เคล็ดลับในการแต่งพี่ก็ไปหาๆมาจากที่แนะนำกันทั้งหลายนั่นแหละมาปรับใช้เอา ผสมกับที่ชอบอ่านนิยายเก่าๆ ก็เลยลองเอามาแต่ง ได้ออกมาแบบนี้แหละค่ะดีไม่ดีไม่รู้ ไม่ดีหรอกมั้ง...
เกรทเป็นน้องสาว(และเพื่อนในเด็กดี) คนแรกเลยล่ะที่พี่สามารถคุยระบายอะไรต่อมิอะไรได้แบบสบายไม่ต้องกลัวหรือแคร์อะไร พี่เป็นยังไงพี่ก็บอกไปอย่างงั้น นี่แหละพี่่ล่ะ
ชีวิตพี่ลุ่มๆดอนๆแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไรแล้ว บ้าบอคอแตกมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว พี่ไม่ชอบเข้าพวกไปไหนกับใคร แต่พี่ก็สามารถอยู่กับพวกได้แบบไม่มีปัญหา ปัญหาครอบครัวพี่ไม่มีหรอกค่ะ มีแต่ปัญหาเรื่องสุขภาพกับการเรียน ซึ่งก็มาจากที่พี่ขี้เกียจส่งงานนั่นแหละ พี่ไม่ค่อยจะอะไรกับชีวิตเท่าไรหรอก เกิดมาก็ตายเหมือนกันทุกคนจะเอาอะไรกะชีวิตนักหนา อะไรจะเกิดก็ช่างมัน พี่คิดอย่างงี้...แต่ขออย่างเดียว อะไรที่เราอยากทำใครอย่ามาขัดก็พอ
มีครูอยู่หลายคนที่พี่คุยด้วยได้ บางคนพี่ก็สนิทด้วย แต่ถึงสนิทพี่ก็ไม่เคยใช้ประโยชน์จากครูหาของดีให้ตัวเอง(ยกเว้นแต่ครูจะเอามาให้เอง อย่างขลุ่ยพันสองซึ่งพี่เพิ่งทำหายไปตอนวันไม่สบายเนี่ย) พี่มีครูที่ไม่ค่อยจะชอบหน้าพี่อยู่เหมือนกันแต่น้อยค่ะ ครูคนหนึ่งตอนเด็กพี่สนิทกะแกคุยอะไรก็ได้ แต่พอโตมารู้สึกว่าพี่จะไม่อยากคุยกะแกอีกแล้ว ไม่อยากจะยุ่งเลย เพราะท่าทีแกเปลี่ยนไปมาก แต่ในบรรดาครูที่สอนพี่ มีอาจารย์เก่าของพ่อพี่ด้วยล่ะ ตอนนนี้เกศียณไปแล้วค่ะ เกษียณไปปีที่แล้วนี่เอง พี่ไม่ได้ไปหาแกเลยตั้งแต่จบโรงเรียนนั้น
มีครูอยู่คนหนึ่งที่พี่นับถือแกมาก ชื่ออ้อย ตอนนี้ไม่แน่ใจว่าออกไปหรือยัง เพราะพี่ไม่ได้ไปหาแก แต่ใช่ว่ามาอยู่โรงเรียนมัธยมแล้วพี่จะไม่มีครูคนไหนนา มีหลายคนเหมือนกันค่ะ ไม่รู้เพราะอะไร แต่ก็ไม่ได้มากมายอะไรหรอก ครูสังคมคนหนึ่ง เอ๊ยไม่สิ สองคน แล้วก็ครรูแนะแนว ภาาษาไทย(ภาษาไทยนี่ที่คุ้นกันเพราะพี่ทำงานให้ครูแกหลายงานค่ะ ทั้งเป็นนักเรียนประสานวงดนตรีตอนภาษาไทยมีงานให้วงช่วย ทั้งเป็นตัวแทนประกวด) ดนตรี กับนาฏศิลป์บางคน(เจ๊ใหญ่วงดนตรีอย่างครูอรชรเป็นครูที่พี่คคุ้นที่สุดในดรงเรียน ชนิดไปไหนมาไหนเจอแกไม่ทักกันเป้นไม่ได้ แหย่กันเล่นประจำ เพราะพี่อยู่วงดนตรีเจอแกทุกวัน ไปออกงานเดินทางกะแกก็บ่อย แถมได้นอนด้วยกันตั้งหลายครั้งตอนไปเดินทาง) แต่มีครูคอมคนหนึ่งสมัยพี่อยู่ ป. สี่ พี่เกลียดขี้หน้าแกสุดๆ เนื่องจากพี่โดนเพื่อนว่าแล้วอารมณ์ขึ้น เลยมีเรื่องปีนเก้าอี้ไล่กันจนแกด่า แล้วแกก็ว่าพี่คนเดียวว่าไม่เจียม ทั้งๆที่เพื่อนมมันทำพี่ก่อน
ของเกรทเองรู้สึกจะเจอเรื่องเจ็บช้ำเพื่อนกับครูเยอะใช้ได้นะคะ ครูแต่ละคนก็มีโอกาสอวยศิษย์รักตัวเองทั้งนั้น แต่พี่แปลกอยู่อย่างถ้าเทียบเรื่องของเกรท พี่ได้ไปไหนมาไหนบ่อยเกือบจะที่สุดในบรรดานักเรียนดนตรีไทย ในวงมีพี่นั่นแหละที่ไปไหนมาไหนใกล้ชิดครูบ่อยๆ ครูแกก็เป็นกันเอง นักเรียนคนไหนว่างไปนั่งตากแอร์ในห้องแก แก็ไม่เคยว่า บางทีก็เอาอะไรมาให้ด้วยซ้ำไป แต่ถึงพี่จะไปไหนมาไหน ออกงานแสดง เดี่ยว ทำงานโรงเรียน แข่งขันบ่อย แต่พวกวงดนตรีก็ไม่มีใครว่าหรือทำอะไรพี่เลย พี่มีเพื่อนเยอะค่ะในวง แต่ที่สนิทแบบเม้าแหลกได้เหมือนเกรทน่ะไม่ค่อยจะมี(เกรทเป็นคนที่สองที่พี่สามารถเม้าเรื่องดราม่าชีวิตแบบนี้ให้ฟังได้ล่ะ ถ้าไม่นับเพื่อนของพี่จริงๆอีกคนที่ตอนนี้มันย้ายโรงเรียนไปแล้ว)
พี่เคยโดนเรียกไปยืนหน้าห้องแล้วด่า แต่วันนั้นถึงจะสั่น แต่พี่ก็ไม่โกรธครูค่ะ เพราะมันเป็นวันที่พี่งัดโทณรศัพธ์นั่นแหละ แถมยังแอบอยากร้องไห้ด้วย เพื่อนที่มันมาวายกับพี่เรียกตัวพี่ออกไปข้างนอกตอนเรียนดนตรี ร้องไห้ แล้วบอกว่าเกิดเรื่อง จากนั้นเพื่อนคนนั้นก็โดนไล่กลับห้อง แล้วพี่ก็เผชิญชะตากรรมโดนด่า แต่ครูกับเพื่อนช่วยพี่ เป็นอะไรที่ซึ้งใจสุดๆ
พี่ชอบโดนล้อตอนประถม หลายฉายาค่ะที่มันล้อพี่น่ะ บางทีล้อชื่อพ่อชื่อแม่ก็มี แต่การเอาชื่อพ่อแม่มาเรียกเป็นชื่อลููกน่ะเรื่องไม่แปลกสำหรับโรงเรียนพี่ค่ะ มีเยอะจะตาย แต่พี่ไม่โดน(พ่อแม่พี่คงเรียกไม่เหมาะมั้ง) โดนอย่างมากก็แค่ล้อเล่นๆ แต่พี่กล้าบอกชื่อพ่อแม่ให้ใครรู้ก็ได้ เพราะพี่มั่นใจว่าถึงโดนล้อก็ไม่โกรธ
ถ้าครูที่ทำพี่ยับเยินตอนอนุบาลยังอยู่ตอนนี้นะ พี่รับประกันได้ว่าพี่กล้าเดินเข้าไปหาซึ่งๆหน้าได้เลย แล้วก็สาสามารถด่าอะไรแกก็ได้ เพราะพี่เจ็บช้ำอยู่ แต่ยังงไงตอนนี้แกไปแล้วพี่ก็ไม่ถืออะไร แต่แหม สอนความแข็งแกร่งให้พี่เยอะจริงๆ เยอะจนสมองมีปัญหาเลย ถึงเคยกินนยาแก้เครียดพี่ก็ใช่ว่าจะหมดปัญหานา....ตอนนี้เวลาเครียดทีไรพี่ถึงชอบนึกแต่เรื่องนี้จนกลายเป็นการพยายามหลีกเลี่ยงความเครียด พยายามทำอะไรไม่ให้ตัวเองเครียด เพราะพี่เป็นคนกลัวความเครียดมาตั้งแต่อนุบาล...พี่ไม่อยากอยู่ในภาวะกดดันอีก ทุกวันนี้เวลาพี่คิดมากหรืออารมณ์เสีย  พี่มักจะคิดฟุ้งซ่านจนเลยเถิดไปถึงการอยากตายให้มันพ้นๆ แต่ก็ตายไม่ได้สักที จนสุดท้ายก็ลุกขึ้นสู้ ตายแล้วได้อะไร ตายแล้วให้เขารับปัญหาแทนแล้วมันดีตรงไหน
โรงเรียนประถมพี่เคยออกข่าวทารุณเด็ก ทำโทษนักเรียนให้ยืนเข้าแถวจนเป็นลมสามสิบกว่าคน ผู้ช่วย ผอ. ถูกไล่ออก แต่พี่่ไม่ได้เป็นหนึ่งในนั้นค่ะ เคยเป็นลมครั้งเดียวในชีวิต แต่เคยเกือบเป็นลมหลายครั้งนะคะ
เพื่อนพี่ก็คล้ายๆกับเกรท รั่วบ้าง ฮาบ้าง คุยไปถีบกันไป มีทั้งคุยทั้งด่า เดี๋ยวก็ใส่กันเป็นว่าเล่น นี่แหละค่ะพี่กับเพื่อน เดี๋ยวคุยๆไปก็จะมี สรรพคำด่า ด่ากันมันเสด็จ นั่่งเม้าคนนั้นคนนี้ แล้วก็เอาเรื่องบ้านช่องมาคุยปรับทุกข์กัน แต่ยังไงถึงง่องแง่งแต่พอจะจากกันจริงๆก็รู้สึกโหวงไปมาก เพื่อนนสนิทโรงเรียนพี่ในชีวิตนี้บอกได้ว่ามีไม่ถึงสามคน และตอนนี้ไม่มีใครอยู่กับพี่ ทำให้พี่รู้สึกโดดเดี่ยวอีกครั้งหนึ่งหลังจากไม่รู้สึกมานาน พี่โดดเดี่ยวแต่เด็ก ไม่ติดเพื่อน แต่ในสภาวะแบบนี้เป็นใคครก็ต้องว้าเหว่ เมื่อคนที่รู้ใจกันจริงๆคนหนึ่งไม่ได้อยู่ด้วยกันน่ะ
เพื่อนคนที่พี่เล่นน่ะ ปกติมันโทรมาหาพี่บ่อยค่ะ โทรมาคุยกัน มาปรับทุกข์กัน ต่อไปก็จะไม่ได้เจอกัน แล้วก็คิดถึงกัน มันก็คล้ายพี่ คล้ายเกรท ชีวิตดราม่าพอกันนั่นแหละ
รู้สึกว่าตังเม่นี่จะ...แอบสองจิตสองใจเล็กๆ ทางที่ดียื่นคำขาดไปเลยว่ามันจะเลือกใคร ถ้ายังเป็นแบบนี้รับรองว่าอยู่่ไม่ยืด พี่ไม่ว่าถ้าการโกหกจะส่งผลดีต่อกันทั้งสองฝ่าย เพราะพี่ก็เคยทำ แต่ส่วนใหญ่พี่จะไม่โกหก พี่จะปิดบังมากกว่า ส่วนที่ม่อนทำแบบนี้ บางทีอาจจะเพราะกลัวก็ได้ ลองไปคุยดีๆอีกทีแล้วค่อยคิดก็ได้ค่ะ พี่เองก็มีปัญหาเหมือนกันเรื่องนี้น่ะ กับเพื่อนจอมวายคนคนเดิมนั่นแหละ
อ้าว...ทีมคนนี้นี่มันหน้าไไหว้หลังหลอกนี่หว่า ทำเหมือนตัวเองดูดี แต่ก็ไม่ได้เป็นแบบนั้น พี่เองถ้าถามว่าดีมั้ย...ตัวตนขอองพี่จริงๆก็แทบไม่มีอะไรต่างจากในเน็ตหรอก เว้นแต่ใในเน็ตพี่จะเรียบร้อยกว่าตอนอยู่จริงๆเล็กน้อยแค่นั้นแหละ
แต่พูดไปพี่ไม่ชอบคนถามคำตอบคำ ไม่คุยก็ไม่สน พี่ไม่ชอบแบบนี้นา พี่เองเวลาจะทักใคครบางทีีก็ไม่กล้า แต่ทีมเวรนี่มันรู้แล้วว่าใครเป็นใคร ยังไง แต่่มันมาตีสองหน้าใส่แบบนี้เป็นพี่ถล่มแหลกแล้วจริงๆนา
พระราชวังเหรอ...ก็อย่างที่พี่บอกแหละค่ะ เป็นยิ่งกว่าคฤหาสน์เจ้าใหญ่นายโโต สูง ติดแอร์รอบ มีแต่อะไรดีหรูหราจนไม่อยากเชื่ออยู่เต็ม เบาะเก้าอี้งี้หนนามากกว่าห้านิ้วด้วยซ้ำ นุ่มด้วย อาหารการกินก็แสนจะเลิศ แต่การเข้าเฝ้าน่ะมีพิธีมากค่ะ อย่างว่า อยู่นานสุดๆกว่พระองค์จะเสด็จ วังที่พี่ไปคือวังสราญรมย์ค่ะ ไปรับโล่กับพระหัตถ์(และเคยออกข่าวพระราชสำนักสองครั้ง) ความจริงไม่ใช่แค่ใบประกาศค่ะ พี่ออกทีวีหลายครั้งเหมือนกัน ออกด้วยความบังเอิญ(ครูจับยัดน่ะ)
รายการที่พี่เคยออกก็มี...คนละไม้ละมือ(ไอทีวีสมัยก่อน ออกกับเด็กศูนย์ตาบอดลำปางค่ะ) ตีสิบ(ก็ไปช่วยงานเด็กศูนย์ลำปางอีกนั่นแหละ ไปสองครั้ง) ทีวีพู(อันนี้ออกตอนนได้รางวัลขลุ่ยค่ะ ถ่ายหน้าเสาธง เดี่ยวขลุ่ยออกด้วย) เนวิเกเตอร์(ทัวร์หกเจ็ดวันกับพี่ติ๊กและทีมงาน ไปกะเด็กศูนย์อีกแล้ว ไปชลบุรีค่ะ ทะเลทั้งนั้น พี่ทำงานให้ศูนย์เยอะว่างั้นเหอะ เพราะเป็นสมาชิกวงศูนย์ด้วย วงดนตรีนา)
ตอนนี้วงดนตรีที่พี่เป็นสมาชชิกอยู่มีสามวงค่ะ คือ วงโรงเรียนพี่(บุญวาทย์) วงของศูนย์คนตาบอดลำปาง(พี่ไปช่วยเขาา) วงในหมู่บ้านพี่(พี่ขอเข้า) ส่วนวงที่ยุบไปแล้วก็มี วงหอศิลป์ของอาจารย์ที่สอนดนตรีพี่ วงของโรงบาลประจำจังหวัด วงโรงเรียนเก่า วงโรงเรียนพ่อพี่(พี่ไปช่วยเป็นระยะ ไปออกงานด้วยก็มี)
รางวัลเหรอ...เด่นๆที่พี่เคยได้ก็...
อ่านภาษาไทยระดับชาาติ(โล่พระเทพสองครั้ง แต่ได้โล่พระเทพจริงแล้วหกเจ็ดครั้ง เข้าเฝ้าสองครั้งนั่นแหละค่ะ)
ขลุ่ยเพียงออระดับชาติ(ศิลปะหัตถกรรม ได้ที่สิบครั้งหนึ่ง ที่สามครั้งหนึ่ง ที่สามได้ปีนี้แหละค่ะ)
คนดีศรีบุญวาทย์(รางวัลประจำโรงเรียน)
ถ้าไม่นับใบประกาศเล็กๆน้อยๆ ก็คงจะมีแค่นี้แหละมั้งคะ