เมื่อวานเป็นครั้งแรกที่คิด
อยากจะเลิกเเต่งนิยายให้มันรู้แล้วรู้รอด
เพราะไม่ว่าจะพยายามยังไง 
เราก็แต่งไม่ออกอยู่ดี
ความคิดมันเหมือนไม่เเล่น
แต่งได้ไม่ถึง5นาทีก็ต้องเลิก

จึงหยุด และคิดทบทวนซักนิด
ทำไม ทำไมเมื่อก่อนมันไม่ใช่แบบนี้
ครั้งแรกที่ลงนิยาย
เราเขียนได้เป็นสิบๆหน้าต่อหนึ่งวัน
เขียนอย่างสนุกสนาน ลื่นไหล 
ตัวละครทุกคนมีชีวิตชีวา เขียนเท่าไหร่ก็ไม่เบื่อ

เมื่อกลับไปคิดถึงตอนนั้น 
ใช่ ตอนนั้นเราไม่เคยคิดที่จะเป็นนักเขียนเลยแม้แต่น้อย
เราคิดเพียงแค่ว่า 
ตัวละตรของเรา ลูกของเรา
เขาจะไปได้ไกลแค่ไหนนะ 
และเมื่อเขาเติมโตขึ้น เราก็จะเติมโตขึ้นไปด้วย
การเขียนนิยายเป็นเพียงบันไดก้าวหนึ่ง
เพื่อให้เราไปถึงจุดหมายที่ใฝ่ฝัน
นั้นทำให้เราเข้าสู่การเป็นนักเขียน

แล้วตอนนี้ล่ะ
ภาษาสวยหรูจำกัดจินตนาการเราได้เป็นอย่างดี
หลายคนคงไม่มีปัญหาทางด้านนี้
แต่สำหรับเรา มันเป็นปัญหาที่ใหญ่มาก
สีสันของตัวละครเราหายไปหมด
มันน่าเบื่อ น่าเบื่อมากๆ
เขาเหมือนเพียงเดินไปตามที่เราต้องการ
ซึ่งเราไม่ต้องการ เราอยากให้เขาเลือกทางเดินเองต่างหาก
เพราะคนอ่านที่แสนน้อย คอมเม้นต์ที่มีเพียงนิดเดียวงั้นหรอ
ก็คงเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้เราเดินออกจากทางที่เราคิด

ขอโทษด้วย เหล่าตัวละครที่เเสนน่ารัก
เรารู้สึกผิดจากใจจริง
คราวนี้จะขอแก้ตัวอีกที
จะไม่ทำให้พวกนายกลายเป็นตุ๊กตาอีกต่อไป
เพราะงั้น เรามาเริ่มต้นเขียนกันใหม่อีกรอบนะ


วันนี้เป็นอะไรไป==
แต่ยังไงก็รู้สึกผิดจริงๆ
เขียนเอาไว้เพื่อให้รู้จุดมุ่งหมายของตัวเองจริงๆ
เวลาท้อ เราจะได้กลับมาอ่านอีกรอบ
ว่าอดีตเป็นยังไง ปัจจุบันจะทำอย่างไร อนาคตจะไปทางไหน


วันนี้เราบ้าจริงๆแฮะ=w=