วันเกิดปีนี้ก็เหมือนกับทุกปีน่ะแหละ
มันช่างแสนเหงาอะไรขนาดนี้เฮ้อ
เพื่อนก็ไม่มีให้ฉลอง แถมยังไม่เคยคิดถึงวันเกิดของเราเลย
ทีมันเกิดทีนะเราก็ทำของขวัญให้อวยพรวันเกิดให้ดิบดี
แต่พอถึงวันเกิดเรา
ไม่มีใครซักคนที่จะนึกถึง มันน่าน้อยใจนัก
แต่ก็อย่าว่าเลย วันที่ 24 เมษายน มันเป็นวันที่
ตรงกับทุกคนปิดเทอมพอดี
ก็เลยไม่มีใครอยากจะนึกถึงหรือไม่ก็ลืม
หรือไม่ก็ไม่อยากจำหล่ะมั้ง
มีแต่เราที่จำได้แล้วก็เหงาอยู่เพียงคนเดียว
เฮ้อ...........
ปีนี้จะทำอะไรดีนะ ไปกินข้าวกับครอบครัวอีกเหมือนเดิมน่ะแหละ
แล้วก็ทวงของขวัญจากพ่อแม่แค่เนี้ย
มันไม่มีไรมากมาย
ทุกปีมันก็เป็นอย่างนี้แหละ
คนรู้ใจก็ไม่มีซักคนเฮ้อ เบื่ออย่างแรง
ไม่มีใครคิดถึงวันเกิดของเราก็เหงาอย่างเนี้ยแหละ
ไม่ใช่ว่ายึดติดนะ
แต่พอมองไปตอนที่เพือ่นๆทุกคนเกิด
แล้วมีคนมาอวยพร
ต่างกับเราที่พอถึงวันเกิดแล้วจะต้องนั่งเหงาอยู่เพียงคนเดียว
ไม่มีใครมาอวยพรให้
ไม่มีใครให้ของขวัญ
ไม่มีใครนั่งอยู่ข้างๆคอยแก้เหงา
นอกจากพ่อแม่และตัวเอง
มันช่างน่าเบื่ออะไรขนาดนี้
แต่ไม่เป็นไรถึงแม้จะไม่มีใครอยากจดจำวันเกิดของเรา
แต่มีเราเพียงคนเดียวที่จดจำได้ก็เพียงพอแล้ว
มีพ่อแม่อยุ่ข้างกายฉลองกันในวันเกิดก็ดีถมไปแล้ว
เพียงแต่มันทั้งน้อยใจ ทั้งเหงา และเศร้าที่ไม่มีใครเห็นความสำคัญ
ของวันเกิดและไม่มีใครนึกจะอวยพรวันเกิดให้เลยนี่สิ
โทรมาก็ไม่มีซักคน ส่งข้อความมาก็ไม่มีซักคน
ลืมกันไปหมดน่ะสินะ
เฮ้อ เหงาจัง วันเกิดที่แสนเหงากับปี 2550