กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว.........

 คิงซาโลมอนผู้เกรียงไกร ได้เรียกประชุมเหล่านักปราชญ์ราชบัญฑิตทั่ว
ราชอาณาจักรเพื่อมอบหมายเรื่องราวสำคัญ

"เราต้องการแหวนวงหนึ่งซึ่งทุกครั้งที่มองมัน ถ้าหากเรามีความสุข มองแล้วเราต้องเศร้า ถ้าเราเศร้ามองแล้วเราต้องหัวเราะได้"

เหล่านักปราชญ์พากันฮือฮาเนื่องจากไม่ว่าจะมองไปทางด้านใด ก็ดูเหมือน
ทางจะตันไปซะทั้งสิ้น

"และที่สำคัญ เราจะต้องได้ภายในสามวัน ไม่อย่างนั้น พวกท่านต้องตาย!!!"

คำสั่ง ราวกับคำสั่งประหารบัดนั้น เหล่านักปราชญ์ราชบัณฑิตต่างประชุมกัน
เคร่งเครียด วันผ่านไป คืนผ่านไป

จนคืนสุดท้าย......

มหาปราชญ์แห่งอาณาจักรออกมายืนรับลมยามดึกอย่างเดียวดาย

"พรุ่งนี้แล้วสินะ วันสุดท้ายของเรา" 

                    มหาปราชญ์ถอนหายใจยาวใหญ่                      

" ข้อความที่สามารถเปลี่ยนอารมณ์ขององค์กษัตริย์ได้ มันคืออะไรนะ"

ดวงตาสีดำสนิททอดมองบนดวงจันทร์กลมที่ฉายแสงสีเงินยวงกระจ่างนัยน์ตา หวังให้ดวงจันทร์ช่วยสร้างแรงบังดาลใจอย่างที่เคยเป็นมา

พลัน ดวงตาสีดำของผู้มากวัยก็ต้องเบิกกว้างอย่างตะลึง หาก.....รอยดีใจฉายชัดยามกล่าวคำ

" เรียก ช่างแกะสลักมาหาเราด่วน!!"


เช้าวันรุ่งขึ้น คิงซาโลมอนออกว่าราชการตามปกติ  ทันทีที่ประทับบนบัลลังก์ พระองค์ก็เรียกหาแหวนทันที

"ไหน แหวนที่ข้าสั่ง"

"สิ่งที่พระองค์ปรารถนา ข้าในพระองค์ย่อมหามาให้จนได้พระเจ้าค่ะ"

มหาปราชญ์กล่าวตอบเบาๆ พลางให้สัญญานแก่ราชบัณฑิตข้างๆให้นำแหวน
ขึ้นไปทูลเกล้าฯ

คิงซาโลมอนหยิบแหวนขึ้นมาดู แล้วทรงนิ่ง 

ช่วงเวลาวัดใจ ราวกับนานชั่วกัปชั่วกัลป์

ในที่สุด รอยแย้มสลวลก็ปรากฏบนพักตร์แห่งคิงซาโลมอน

ตามด้วย..เสียงหัวเราะที่ดังก้อง!!!

จาก ภารกิจนี้ มหาปราชญ์ได้เงินทองและความดีความชอบมากมาย เนื่องจากข้อความนั้นเป็นที่ถูกพระทัยคิงซาโลมอนอย่างยิ่ง

ข้อความแห่งประวัติศาสตร์ที่เป็นที่เล่าขาน จากศตวรรษ ....สู่ ศตวรรษ


" แล้วทุกอย่าง  ก็ผ่านไป"


(เรื่องราว--ไม่ทราบที่มา รีไรท์--ฟินิกส์   )