ฉันกำลังเหม่อ 

อากาศด้านนอกนั้นดูมืดครึ้ม 

เมฆฝนสีหม่นหม่นจับตัวกันเสียจนคล้ายว่าพายุจะเข้า 

ฉันรีบปิดหน้าต่าง กลัวว่าบ้านจะเปียก 

เพราะฝนที่กำลังจะตกเร็วเร็วนี้ 

แปะ แปะ แปะ 

เสียงของเม็ดฝนกระทบกับกระจกหน้าต่าง

ฉันมองสายฝนที่เริ่มตกลงมาเรื่อยเรื่อย

ไม่มีทีท่าว่าจะหยุด 

ฉันยังคงเหม่อมองดูภาพนั้นต่อไป

ไม่รู้ว่าด้วยสาเหตุอะไร 

ที่ฉันไม่คิดจะลุกไปจากที่นั่น 

ข้างหน้าต่างบานนั้น 

ฉันคิดถึงบทเรียนสมัยที่ยังเรียนชั้นประถม

ว่าก้อนเมฆนั้น 

คือสายน้ำ ที่ระเหยสู่ท้องฟ้า

ควบแน่น แล้วจึงกลายเป็นก้อนเมฆ 

เมื่อถึงเวลา จะตกลงมาเป็นสายฝน 

ฉันคิดต่อไป

เช่นนั้นแล้ว 

หากคนเราเป็นสายฝนเล่า 

เราจะโบยบินสู่ท้องฟ้า

ล่องลอยบนท้องนภา 

แล้วจึงร่วงหล่นสู่ผืนดิน

แต่ไม่นานนัก

เราก็จะได้โบยบินกลับขึ้นไปอีกครั้ง 

ฉันอดคิดไม่ได้ 

ว่านั่นคือมนุษย์มิใช่หรือ

เราโหยหาที่จะอยู่เบื้องบนที่สูงสูง

แต่สุดท้าย 

เราก็ร่วงหล่นลงมาสู่พื้นดินอีกครา

แม้จะเป็นเช่นนั้นแล้ว 

เราก็ยังคงหาทางกลับขึ้นไปอยู่บนนั้นอีกครั้ง 

หมุนวน

เหมือนกับ ทฤษฎีเมฆฝน เลยมิใช่หรือ.

;ขอบเมฆ 27.04.11