อยากจะฝากความรู้สึกที่ไม่สามารถเอ่ยอธิบายเป็นคำพูดได้...

เพราะ มันเป็นสิ่งที่พูดยาก...หรือลำบากใจกับการพูด ก็ไม่สามารถที่จะให้คำตอบได้

 

"อยู่บนทางสายมืดหม่น

อยู่บนก้อนกลมขมขื่น

อยู่ไร้รื่นชื่นชีวา

อยู่ดั่งกายาไร้วิญญาณ"

 

มันเป็นความรู้สึกที่ไม่สามารถอธิบายเป็นคำพูดได้จริงๆนะ

 

แม้ว่าจะอ่อนแรงเหนื่อยล้าสักเพียงใด ก็ไม่อาจละทิ้งความเป็นตัวเป็นปัจจุบันได้

แม้ว่าจะรู้สึกมืดมนหมดแสงสักเพียงใด ก็ไม่อาจจะหยุดก้าวเดินได้

แม้ว่าจะรู้สึกสับสนพะว้ารอบกายสักเพียงใด ก็ไม่อาจดับโสตรับรู้ได้

แม้ว่าจะรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจสักเพียงใด ก็ไม่อาจค้านต้านทานได้

 

เพราะไม่อาจทำอะไรได้สักเพียงหนึ่งหยิบ จึงมิอาจค้นหาใจเป็นสุข

เพราะไม่อาจสลัดความฟุ้งซ่าน จึงมิอาจได้รับใจเป็นสุข

เพราะไม่อาจยุติก้อนหินใหญ่ จึงมิอาจใคร่เป็นสุข

เพราะไม่อาจหาญมีอำนาจ จึงมิอาจไม่ไม่สุข

 

เขาว่ากันนักต่อนักแล้วว่า "ความสุข อยู่ที่การพึงพอใจ"

ฉันก็ว่าวันนี้ฉันมีความสุข เพราะฉันพอใจในสิ่งที่เป็นอยู่...

ประหนึ่งความสุขของฉันคือ ผ้าสีที่ฉันชอบ

 

บัดนี้ ผ้าสีชอบของฉันได้ถูกบรรจงแต่งแต้มสีอื่นลงไป

เท่ากับว่าความสุขอยู่ทีการพึงพอใจของฉัน มันไม่ใช่ของฉันเพียงผู้เดียวอีกต่อไปแล้ว

 

แต่จะว่าไปก็หาใช่ที่ ในเมื่อฉันก็ไม่ได้ยืนอยู่บนโลกนี้เพียงลำพัง...ไม่ได้มีความสุขอยู่ที่การพึงพอใจเพียงแต่ผู่เดียว

การที๋ฉันจะแบกรับความสุขอยู่ที่การพึงพอใจของผู้อื่น จึงไม่ใช่เรื่องแปลก

ไม่มีสิ่งใดหรอกที่จะอยู่ด้วยตัวเองเพียงลำพัง

ทุกอย่างก็พึ่งพาอาศับกันทั้งนั้น...ล้วนอยู่ในกลไลที่เรามองไม่เห็น

ขยับเคลื่อนไปตามครรลองอันไม่สามารถจับต้องได้

 

ผ้าสีชอบของฉันในตอนนี้ยังคงแสดงสีที่ฉันชอบอยู่แม้ว่ามันจะถูกแต้มด้วยสีอื่นเพียงเล็กน้อย

วันนี้...ฉันคิดว่าไม่เป็นอะไรอย่างแน่นอน

แต่วันหน้า...ฉันไม่รู้

ไม่รู้และไม่อาจให้คำสัญญาใดๆว่าผ้าสีชอบของฉันในวันข้างหน้าจะเหมือนผ้าสีชอบของฉันในวันนี้หรือเปล่า?

 

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

 

คนที่เข้ามอ่านอาจดูงง มันงงอยู่แล้วล่ะ ขนาดคนเขียนยังงงเรย

คล้ายเป็นการฝึกภาษาและการถ่ายทอดความรู้สึก ลองฝึกเขียนดูเผื่อจะพัฒนากะเค้ากันมั่ง