เมื่อหลายวันก่อน เราก็เข้าไปดูในTTFและได้เห็น...
ภาพรวมเล่มของการ์ดต่างๆที่แฟนคลับส่งไปให้ยุนและแจ
ที่สำคัญคือ!!! เราส่งไปแต่ของแจ... T-T
ช๊อคมากๆ ช๊อคอย่างแรง
ก็นึกว่าส่งไปแต่ของแจ แล้วของยุนจะทำกันอีกทีอ่า
เสียดายมากๆเลย ฮือๆๆๆ โฮๆๆๆ ท้อแท้มาสองวันและ เฮ้อ...วันนี้ก็มีพละที่โรงเรียนเจ็บตัวอีกและ เป็นแผลข้างๆหัวเข่าพื้นโรงยิมมันก็เป็นยางใช่ม๊า แล้วล้มไปมันจะเป็นรอยจุดๆ
เหมือนเป็นโรคอาไรสักอย่าง ไม่ชอบเล่นพละเล๊ย...เซ็งเจ็บตัว เสร็จแล้วออกมาก็เหนื่อย กินน้ำ น้ำหนักขึ้น...

โรงเรียนใหญ่ก็ไม่ใช่ว่าจะดีไปหมดทุกอย่าง
เราว่า เด็กแต่ละคนถ้าไม่ได้สนิทกันจริงๆ
ความสัมพันธ์กับคนอื่นมันก็แค่ผิวเผิน
เพราะมีคนเยอะ เพื่อนตายเลยหายาก
เฮ้อ...อยากย้ายกลับไปจังเลย
แต่ทำไงได้ก็มันย้ายมาแล้วนี่นา

ความสนุกตอนช่วงที่ยังเรียนมัธยมเนี่ย
เป็นสิ่งที่มีค่าเพราะมีแค่ครั้งเดียวในชีวิต
แต่เราไม่คิดว่าจะได้สนุกกับมันอย่างเต็มที่จริงๆ
จากการอยู่ที่นี่...ช่างมันเหอะ
เบื่อโลกจริงๆเลย
นับวันเราก็เริ่มขี้เกียจมากขึ้น
ไม่อยากไปโรงเรียน ทั้งๆที่ไม่มีปัญหาอะไร
เพื่อนเราก็มีอยู่ แต่เราไม่ได้สนิทขนาดพูดคุยกันได้ทุกเรื่อง
เรายังหาเพื่อนแบบนั้นไม่เจอจากที่นี่

ในอนาคต เราอยากทำงานได้เงินเดือนเยอะๆ
เพราะเรามีคนที่ต้องเลี้ยงดูอีกหลายคน
แต่เราอยากไปเรียนต่อที่ญี่ปุ่น
เราอยากไปเรียนต่อที่เกาหลี
มันอาจจะเป็นกระแสก็ได้เนอะ
แม่เราจะให้เราไปเรียนต่ออเมริกา
เพราะเวลาสมัครงานเขาจะรับ
แต่เกิดมายังไม่เคยคิดเลยว่าอยากจะไปเรียนที่นั่นเซ็ง...

ต่อไปจากนี้ จะเกิดอะไรขึ้นบ้างนะ
เราเกิดมาเพื่ออะไรกันแน่ สักวันนึง
คนเราก็ต้องตายไป เอาอะไรไปไม่ได้
ถ้าอย่างนั้นทำไมเราถึงมีความฝัน ทั้งๆที่เอาอะไรไปไม่ได้
ถ้าเกิดทุกคนเริ่มตายจากไป
แล้วเราอยู่คนเดียว เราจะอยู่ได้หรอ
สรุปแล้ว ชีวิตของเรามีค่ามากขนาดนั้นเลยหรอ
เราไม่อยากตาย...เออ ก็ยังไม่ตายนี่หว่า -_-
เราไม่อยากเรียน เราอยากไปที่อื่น
อยากไปเที่ยว
อยากไปที่ใหม่ๆบ้าง
ทำไมมันรู้สึกหดหู่ใจอยากจะร้องไห้โดยไม่มีสาเหตุ
นี่เป็นผลกระทบจากการนอนดึกรึเปล่าเนี่ย...

สิ่งที่เราอยากทำ บ้างครั้งมันก็เป็นไปไม่ได้ต่อให้คนเรามีความพยายามมากแค่ไหน
บางครั้ง มันก็ไปไม่ถึงจริงๆ
แล้วสิ่งที่ทุ่มเทลงไปมันก็จะเสียเปล่าเราอยากทำอะไรเองก็ได้จัง
แต่เรายังเด็กไป...แล้วเมื่อไหร่ ที่เราจะได้ทำอะไรที่อยากทำล่ะ

โอป้า...ทำไมมันคิดถึงแต่โอป้านะ