จากทะเลบัน (สตูล) – เกาะปอ (กระบี่)

 
1.

ฉันนั่งบนสะพานข้ามบึงกว้าง

ท่ามกลางเช้าหนึ่งซึ่งเยียบหนาว

ความสุขนั้นใยไม่ยืนยาว

แต่ความปวดร้าวกลับยาวนาน

เธออยู่เกาะปอ – กระบี่

เธอยังสุขดีหรือเจ็บกร้าน

หนาว – ร้อนนอนร้าวหัวใจราน

เพราะการกั้นขวางของความไกล

ฉันอยู่สตูล – ทะเลบัน

หุบเขาขีดคั่นกั้นความใกล้

ป่ารกบึงร้างกั้นขวางใจ

เมฆแกว่งลมไกวใจหล่นกอง

ฉันนั่งนบสะพานข้ามบึงกว้าง

หมอกบางห่มภูอยู่ลอยล่อง

รอบบึง – กอขากง เข้ายึดครอง

กบว้าก – ส่ำร้องอยู่ระงม

ฝูงลิงลิงโลดกระโดดเต้น

บนกิ่งไม้เลาะเล่นขึ้นขย่ม

นกกา – แหวกฟ้าร่าเริงลม

นกฝัน – ซานซมขมขื่นใจ

ฉันได้แต่เขียนบทกวี

ถึงเธอเพื่อที่จะถามไถ่

ถามว่าความรักเป็นเช่นไร

คงอยู่หรือใครได้ถือครอง

เพลงลมหวิว พลิ้วไหว ในสายหมอก

ขับทำนองไม้ดอกบานกลีบหมอง

ริมบึงเศร้า เหงาป่า น้ำตานอง

บอกเรื่องราวข่าวของความห่วงใย

ขณะเธออยู่นั่น – ฉันอยู่นี่

ขณะที่ความห่างกั้นขวางไว้

แต่สิ่งหนึ่ง – ช่องว่างระหว่างใจ

ถูกเติมเต็มด้วยสายใยและไฟรัก!

( บางส่วนจาก บุหงายาวี 5 )