บางทีผมก็รู้สึกเหมือนกำลังหลงไปกับสิ่งภายนอก ที่มันไม่มีอะไรเป็นความจริง ถึงจะเป็นความจริงบ้างมันก็ไม่ทั้งหมด ..ให้ความรู้สึกว่ากำลังโดนหลอกล่อให้เป็นบ้าอยู่คนเดียว

รู้สึกเหมือนกำลังจะเป็นบ้า เพราะตัวเองคิดเองเออเอง แล้วก็เจ็บไปเอง .. พอเห็นได้แบบนั้นแล้วก็คิดว่าตัวเองพยายามไปทำไมกันหว่า? .. ต้องทำขนาดนี้ไปเพื่ออะไรกันล่ะ?? .. แน่นอนว่ามันอาจจะมีแง่ดีอยู่บ้าง เช่นว่ามันคือข้ออ้างที่จะบอกตัวให้ทำอะไรอย่างตั้งอกตั้งใจจริง ..แต่มันก็เหมือนดาบ 2 คม หากผลมันห่วยหรือไม่ได้เรือ่ง.. ความพยายามที่ทำไปจะสะท้อนกลับมาหนักๆ เหมือนถูกเหวี่ยงใส่ด้วยลูกเหล็ก

สำหรับนอื่นเมื่อโดนหลอกล่อ คนที่ทำแบบนั้นก็คงผิด ..แต่สำหรับผม มันก็คือความโง่ของตัวเอง ..ผมโง่เองที่ยอมโดนล่อล่วงอย่างง่ายๆ  สุดท้ายแล้วที่หลงดีใจแทบเป็นแทบตาย .. มันก็ไม่มีอะไรมากมายไปกว่าการที่เราหลงไปกับมันเอง

กล่องเปล่าที่ปิดสนิทให้ความหวังได้เสมอ แต่อย่าได้เปิดออกมา .. เพราะถ้าเรารู้ว่าภายในมันว่างเปล่า มันก็จะกลายเป็นเพียงเศษขยะไร้ค่า ..ชั่วพริบตาจากความหวังกลายเป็นขยะ

หลังจากนี้จะทำอะไรต่อ? ..หลังจากการหลงระเริง ก็ต้องกลับมาอยู่ในโลกแห่งความจริง.. หลังจากทำสิ่งที่อยู่ตรงหน้านี้เสร็จก็จะกลับไปเป็นเหมือนเดิม ..

เตรียมการปิดกั้นและหลอกตัวเองต่อไปนั่นแหละ

ไม่อยากเจอใคร ไม่อยากพูดอะไร ..ไม่อยากจะอ้าปากด้วยซ้ำ

ลืมผมซะนะทุกคน .. แล้วเชื่อเถอะมันทำได้ง่ายกว่าที่คิดไว้เยอะ

ลาครับ.