ผ่านเรื่องราวดี ๆ มา 6 ปีเลยนะ ...
เริ่มจากก้าวเข้ามาด้วยไม่รู้อะไร
เฝ้ามองใบโพธิ์ร่วงจากต้นปีแล้ว ปีเล่า...
เห็นรุ่นพี่วิ่งเก็บใบโพธิ์ ในใจยังนึกขำ นึกสนุก พอตาเราแล้วจะเป็นอย่างไร ?

ผ่านเรื่องราวดี ๆ มาถึง 6 ปีเลยนะ...
จากไม่รู้อะไรกลายเป็นรู้หลายสิ่ง
จากได้แต่เฝ้ามองรุ่นพี่เก็บใบโพธิ์กลับกลายเป็นยื่นมือไปคว้าใบโพธิ์เสียเองบ้าง
เฝ้ามองภาพใบโพธิ์ร่วงหล่นจนหมดต้น จนกระทั่งวันนี้...
ใบสีเขียวได้ขึ้นใหม่เสียเต็มต้น
คล้ายจะบอกว่า
ได้ส่งใบโพธิ์ใบสุดท้ายไปแล้วนะ
และได้ออกใบใหม่เพื่อสตรีวิทยารุ่นต่อ ๆ ไป

วันนี้เหมือนทุกวันแต่ไม่ใช่ทุกวัน
ไม่มีอีกแล้วนะ ...
วันที่จะใส่ชุดนักเรียนชุดนี้เข้ามาในฐานะ "นักเรียนโรงเรียนสตรีวิทยา"
แต่จะกลับมาในฐานะ "ศิษย์เก่า"
ไม่มีอีกแล้วนะ ...
ช่วงเวลาที่ต้องเข้าแถวเคารพธงชาติ และยืนสวดมนต์ในโรงเรียน
ไม่มีอีกแล้วนะ ...
ที่จะฟังเสียงบ่น เสียงว่าของอาจารย์หลายหน้าที่คุ้นเคย
ไม่มีอีกแล้วนะ ...
ที่จะได้มามองเห็นหน้ากัน ทุกวัน ดังเช่นนี้
ไม่มีอีกแล้วนะ ...
ที่พวกเราจะได้อยู่กันพร้อมหน้า แล้วเรียกตัวเองในฐานะนักเรียนโรงเรียนนี้

วันข้างหน้าจะเป็นอย่างไร ไม่มีใครรู้
แต่ที่แน่ ๆ สิ่งที่รู้ชัดคือ
วันนี้จะเป็นอีกวัน
ที่จะเป็นความทรงจำดี ๆ ไปตลอดไป ...

SW 105 610
FOREVER

ความทรงจำดี ๆ นั้น
จะหยุดอยู่ที่เวลานี้ ตลอดไป ...