ว้าวว้าว
ผลสอบออกกันแล้ว
เป็นไงกันบ้างคะ
ตอนนี้กำลังรอสัมภาษณ์กันอยู่ล่ะสิ ทาคิเองก็รออยู่เช่นกัน
หวังว่าจะไม่มีใครตกรอบสัมภาษณ์นี่หรอกเนอะ
แหม ก็อุตส่าห์ฟันฝ่ากันมาซะขนาดนี้แล้ว
ถ้าดันมาตกม้าตายตอนจบนี่ก็ สุดๆไปเลยเนอะ

ตอนนี้ขอลบเพลงเดิมไปก่อนนะจ๊ะ
รู้สึกเบื่อทำนองเก่าๆ
ไว้เดี๋ยวไปหาเพลงอื่นมาลงทีหลัง

2007.05.13




เป็นยังไงกันบ้างคะ คนที่สอบก็สอบกันเสร็จรึยังเอ่ย
ไม่ได้เข้ามาอัพนานมาก(มันแต่ไปอ่านนิยายคนอื่นเพลิน)
ตอนนี้ทาคิก็สอบเอนท์ หรือที่เขาเรียกกันว่า
แอดมิดชั่นเสร็จแล้ว ที่เหลือก็รอคะแนน
จะได้เท่าไหร่เนี่ย 55 เดี๋ยวสิ้นเดือนนี้รู้
ถ้าคะแนนห่วยก็อาจจะหายตัวไปเลย
(ข้าน้อยมิกล้าสู้หน้าใครในโลกอีกแล้ว)



นับจากวันที่แมวเหมียวหายจากบ้านไปก็ 4 สัปดาห์พอดี
เป็นตายร้ายดีอย่างไรก็ไม่รู้ แต่ที่แน่ๆคือ
ทุกคนในบ้านไม่มีใครคิดว่ามันจะยังมีชีวิตอยู่
เพราะก่อนวันที่มันจะหายไป มันป่วยอย่างหนัก
เป็นแผลที่จมูก ทำให้ทุกครั้งที่หายใจจะมีเลือดออกมาด้วย
แม่เล่าว่าเป็นตั้งแต่เช้า ตอนที่เรากลับมาจากโรงเรียน
มันก็ยังไม่ยอมหยุดไหล เห็นแล้วสงสารจนร้องไห้ออกมา
 กลัวว่ามันจะตาย จึงพามันไปตรวจเลือด
สัตวแพทย์คนนั้นบอกว่าถ้ามันไม่ไปกินยาเบื่อมาก็คงเป็นพยาธิ
ซึ่งจะรู้ผลได้ก็พรุ่งนี้เที่ยงๆ
 ตอนกลับมาบ้านมันก็ยืนโงนเงนเพราะเพิ่งฟื้นจากยาสลบ
จะล้มทั้งยืนอยู่แล้วก็ยังดื้อจะออกไป แม่ห้ามก็ไม่ฟัง
เราเลยพามันขึ้นไปนอนบนห้อง
พอคืนวันศุกร์เราก็ต้องไปค้างบ้านย่า 2-3 วัน
เราก็ฝากยาฝากแมวไว้กับแม่
พอวันเสาร์เราก็โทรมาหาแม่ว่าแม่ได้ให้มันกินยาอะไรแล้วหรือยัง
แม่บอกว่ามันออกไปข้างนอกอีกแล้ว
แมวเรามันชอบออกไปข้างนอกมาก
ถ้าไม่ได้ออกไปมันก็จะร้องไม่หยุด
ทำให้ทุกคนในบ้านสงสารมันทุกทีจนต้องยอมปล่อยมันไป
แล้วหลังจากนั้นมันก็ไม่กลับมาอีกเลย
พี่สาวบอกว่าสัตวแพทย์โทรมาบอกว่าไม่ได้เป็นอะไร
แค่เลือดออกธรรมดา
การที่มันหายตัวไปเป็นเวลาหนึ่งเดือนนี้ไม่ใช่ความผิดของแม่
ที่ปล่อยมันไป ไม่ใช่ความผิดของแมวที่อยากจะออกไปข้างนอก
เพราะมันยังไม่ได้ทำหมัน แล้วพวกเราก็ตามใจมันจนเคยตัวด้วย
...มันเป็นความผิดของเราที่วันนั้นเราไม่อยู่บ้าน
จึงทำให้มันอยู่แต่ในบ้านไม่ได้ กว่าเราจะกลับก็วันอาทิตย์
ซึ่งเราก็เอาเวลาเหล่านั้นคืนมาไม่ได้อีกแล้ว
เราจึงรอให้มันกลับมาทุกวัน
ตอนเย็นก็จะนั่งฟังเสียงว่าเมื่อไหร่มันจะร้องเงี้ยวเงี้ยวกลับมาสักที
เวลามีแมวกัดกันก็รีบออกไปดูว่ามันใช่แมวเรารึเปล่า
ทุกครั้งที่นั่งเงียบๆคิดอะไรคนเดียวก็จะต้องคิดถึงแมวทุกที
เพราะในบ้านนี้ มันก็เป็นเหมือนสมาชิกในครอบครัวคนหนึ่ง
ซึ่งแม่ก็เอาอกเอาใจมันมากกว่าเราด้วยซ้ำ
อันนี้ไม่ได้น้อยใจนะ แต่ดีใจ ที่มันมีความสุขที่ได้มาอยูกับเรา
แม้จะเป็นช่วงเวลาสั้นๆแต่ 7-8 เดือนเท่านั้น
แต่มันก็เข้ามาอยู่ในหัวใจของเราอย่างยากที่จะลบมันออกไป
มันเป็นแมวตัวผู้ที่จู่ๆก็เดินเข้ามาในบ้านอย่างถืออภิสิทธิ์
ไม่มีใครเชิญให้เข้ามา แต่แม่ก็ตัดสินใจเลี้ยงมันไว้
มันเป็นแมวขี้เล่น ชอบออกไปเล่นนอกบ้าน
จะกลับมาก็ต่อเมื่อมันหิวหรือกลับมานอน
 ทุกส่วนของบ้านก็เป็นที่นอนของมันได้หมด
ตอนที่มันมาอยู่เดือนแรกๆ ก็ชอบไปเล่นกับกินจัง(เต่าญี่ปุ่นที่เลี้ยงไว้)
แต่เหมือนกินจังจะไม่เล่นด้วย เพราะชอบเดินหนีทุกที
แค่มาวันแรกก็เข้ามานอนถึงในห้องนอนเรา กล้าไม่เบาเจ้าแมว
จากนั้นทุกคนในบ้านก็เรียกมันว่า "แฮปปี้"
เพราะมันนำพาความสุขมาให้เราทุกคนในบ้าน
เราชอบอุ้มมันมากอด น้องเราก็ชอบอุ้มมันมา
แล้วก็ชอบไปกวนมันตอนนอน แล้วมันก็มีจุดอ่อนอยู่ที่หู
อาหารที่ชอบก็คือปลาหมึก
ขนาดนอนหลับไปแล้วยังตื่นขึ้นมาได้อีกเพราะปลาหมึก
(จมูกดีมั้ยล่า?)
เสียงร้องของมันจะต่ำๆ แล้วก็เป็นเหมือน "แมว"
มากกว่าจะเป็น "เมี้ยว"เราพี่น้องจึงเรียกมันว่า "แนว"
แล้วแนวก็เป็นของทุกคน เป็นอีกคน(ตัว)ที่ทุกคนรักและคิดถึง
ทุกส่วนของบ้านเป็นของแนว ไม่ว่าจะเป็นทั้งห้องนอนเรา
ห้องนอนแม่ หน้าห้องแม่ หน้าห้องน้ำ ตะกร้าผ้าของเรา ข้างอ่างปลา
โซฟาในห้องนั่งเล่น โต๊ะที่อยู่ในออฟฟิสแม่ เก้าอี้นั่ง โต๊ะคอม
ชอบเอาแต่ใจเป็นที่หนึ่ง มีอยู่ช่วงหนึ่งที่มันไปกัดกับหมา
แล้วก็ไม่กลับบ้านหลายวันจนทุกคนเป็นห่วง
ช่วงนั้นแผลเหวอะจนสัตวแพทย์บอกว่าต้องทำใจ
แต่มันก็รักษาตัวมันเองจนหาย
ตอนนั้นที่สัตวแพทย์บอกว่ามันอาจจะกินยาเบื่อเข้าไป
ก็เตรียมทำใจไว้อยู่แล้วว่ามันจะตายในสองวัน
แล้ววันที่สองจากนั้นมันก็ไม่มาให้เห็นอีกเลย
ทุกคนก็คิดว่ามันคงไปสบายแล้ว ยิ่งเห็นมันเป็นแบบนั้นก็ยิ่งสงสาร
จะมีก็แต่รูปถ่ายที่เราถ่ายกับน้องไว้บ้าง
แล้วก็ทุกซอกทุกมุมในบ้านนั่นก็เหมือนกัน
เป็นเหมือนเครื่องเตือนถึงความทรงจำย้ำว่าเราเคยมี "แนว"
ที่รักห่วงใยเป็นเหมือนน้องในไส้คน(ตัว)หนึ่ง
ซึ่งเราจะไม่ลืมและไม่ยอมให้ใครมาลบมันออกไปจากหัวใจ
อย่างเด็ดขาด(เศร้าอย่างแรง)