วันนี้เป็นอีกวันหนึ่งที่อยากให้ผ่านไปเร็วๆ
เพราะอะไรน่ะหรอ?
เพราะวันนี้เป็นวันประเมินรางวัลนักเรียนพระราชทานรอบสองไง!
แล้วโชคชะตาก็เล่นตลกกับไอ้มิ้นท์อีก  ไอ้มิ้นท์ผ่านรอบสองแล้วนะ  ต้องไปแข่งรอบสุดท้ายประมาณเดือนมกราอ่ะ

รู้ใช่มั้ยว่าไม่ได้อยากเป็นเลย
เจ็บปวดทุกครั้งแหล่ะที่ต้องไปยืนตรงจุดนั้น...
เจ็บปวดที่ว่าแทนที่จะเป็นคนอื่นที่เขาต้องการรางวัลนี้มากกว่ามิ้นท์เป็นคนยืนอยู่ตรงนี้... แต่มันกลับเป็นเราไปทั้งๆ ที่ไม่ได้อยากเป็นเลยสักนิด
ทำไมไม่มีใครเข้าใจเราบ้างอ่ะ!!
"รางวัลพระราชทาน" เป็นรางวัลที่สูงส่งและมีเกียรติมาก  เพราะมันมากน่ะสิ... เราเลยไม่ต้องการมัน
ไม่ต้องการให้ใครมาจับผิด
มิ้นท์เหนื่อย  มิ้นท์ท้อ
ที่สำคัญคือ "มิ้นท์ไม่ดีพอ" หรอกนะ
มีคนที่คู่ควรกว่ามิ้นท์เยอะ

ทำไมคุณไม่มองเขา!!!

คุณทำให้มิ้นท์รู้สึกผิด... เพราะมิ้นท์ไม่ได้อยากเป็นมาตั้งแต่ต้น  เลยไม่เลยเต็มที่กับมันเลยสักที
ในขณะที่พวกคุณทุ่มเทให้กับมันแบบสุดๆ
มิ้นท์กลับมองมันอย่างเฉยเมย  ไม่ได้สนใจอะไรเลยสักนิด
มิ้นท์เลวมากใช่มั้ยคะ?

บางคนอาจคิดว่านี่เป็นโอกาสที่ดีที่สุดในชีวิตนักเรียน  แต่มิ้นท์น่ะโง่เองที่ทำตัวแบบนี้
แต่ขอร้องเถอะค่ะ!! อยากให้ฟังความรู้สึกของคนที่อยู่ตรงจุดนี้บ้าง
ไม่รู้ว่าคนที่เป็นแบบเดียวกับเราจะคิดยังไง
แต่เชื่อเถอะ!! หนึ่งในนั้นมีเราล่ะที่ไม่อยากได้