หายไป..



หายไป..



หายไป..



หายไป..



หายไป..


จนวันนี้ ผ่านมา4ปีแล้ว แต่อยู่ดีๆคำๆนี้ก็มาดังก้องอยู่ในสมอง
หายไป


ดังซ้ำแล้วซ้ำเล่า..
หายไป..


เหมือนพยายามจะเตือนให้เรามองเห็นความจริง
หายไป..


ว่าเราถูกปฏิเสธมาตั้งแต่แรกแล้ว
หายไป..


ความจริงที่หยิบยื่นแต่ไม่ได้รับการยอมรับ
หายไป..


กับเรื่องหลอกลวงที่ได้รับการยอมรับอย่างสนิทใจ
หายไป..


ยอมรับเราที่เป็นเขา
หายไป..


ไม่ได้มองเราที่เป็นเรา
หายไป..


แต่มองเราที่เป็นเขามาตลอด..
หายไป..


คำบอกรักนั่น มอบให้ใครกัน
หายไป..


เราที่เป็น "เรา" หรือ เราที่เป็น "เขา"
หายไป..


เราไม่เคยเข้าใจ
หายไป..

จนวันนี้ ผ่านมา4ปี มันก็กลับมา
ทั้งๆที่แค่นั่งเล่นเกมเท่านั้น
แต่ทำไมถึงได้นึกถึงคำๆนี้ได้นะ
ไม่เข้าใจเลย. .

----------------------------------------------------------------

ช่วงนี้เริ่มเพ้อ จิตฟุ้งเฟ้อไปวันๆ
ความมีสาระลดลงจนเกือบจะไม่มีแล้วมั้ง
เฮ้ออออออ~