 ตุลาคม 2551  |
| อา. |
จ. |
อ. |
พ. |
พฤ. |
ศ. |
ส. |
| | | 1 | 2 | 3 | 4 | | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 |
|
|
|
 |
|
View : 249 Post : 4
6 กรกฏาคม 2550
ชื่อตอน : แสงเรืองรองของแสงอรุณแห่งดวงใจ
เกริ่นเรื่อง : และแล้วพระอาทิตย์ก็กำลังจะพ้นขอบฟ้า
จำได้ว่าเมื่อจรดปลายปากกาเขียนแสงอรุณแห่งดวงใจบรรทัดแรก
ประมาณปลายปี 2547
เขียนอย่างไม่รู้ทิศทาง มีแค่หัวใจที่อยากเขียน
แล้วลองโพสต์ในบ้านอันอบอุ่น
ผลคือไม่มีใครอ่านแม้แต่คนเดียว
เกิดอาการมึนอยู่หลายวันกระทั่งส่งข้อความถึงพี่สาวใจดีคนหนึ่ง
ขอให้พี่ช่วยติชมนิยายเรื่องนี้เนื่องด้วย 'เชื่อมือ' ในความเป็นอาจารย์
และชมชื่นในไมตรีจิตที่พี่มีต่อเพื่อน ๆ ชาวเว็บ
พี่ก็มาอ่านจริง ๆ และให้คำติชมที่เปรียบเสมือนน้ำและปุ๋ยชั้นดีรดลงบนต้นกล้าเล็ก ๆ
ทัชมาฮาลเริ่มปรับกระบวนวางพล็อตได้มั่นคงขึ้น
แสงอรุณแห่งดวงใจเริ่มเป็นรูปร่าง
แต่ด้วยเป็นเรื่องของหญิงสาวตาบอดกับนายแพทย์หนุ่ม
ซึ่งทั้งสองอย่างเป็นสิ่งที่ไม่เคยได้สัมผัสอย่างใกล้ชิด
การค้นข้อมูลมูลอย่างบ้าคลั่งเริ่มต้น ในขณะการเขียนผ่านไปอย่างเชื่องช้า
แสงอรุณแห่งดวงใจยังคงมีคนอ่านนับได้หนึ่งคนถ้วน
กระทั่งบ้านเล็กอันอบอุ่นแห่งนั้นปิดตัวลง
และทัชมาฮาลระเหเร่ร่อนมาถึงดินแดนชื่อเด็กดี
แสงอรุณแห่งดวงใจ ปรากฏกายอีกครั้งโดยมีจำนวนคนอ่านน้อยนิด
จนใครคนหนึ่งได้มาอ่านและนำเรื่องนี้ไปโปรโมต (โดยที่ข้าพเจ้าก็ไม่รู้ 555)
ทำให้มีคนอ่านหลั่งไหลจนคนเขียนยังแปลกใจ
ปากต่อปาก แสงอรุณแห่งดวงใจเริ่มเป็นที่รู้จัก
ทัชมาฮาลยังคงมีกำลังใจเขียนจนกระทั่งจบสมบูรณ์
ประมาณ 2 ปี นับจากจุดเริ่มต้น
เรื่องราวของสาวสวยตาบอดกับจิตแพทย์หนุ่มจบลง
ดีใจที่หลาย ๆ คนยังถามถึง ยังแวะเวียนมาทักทาย
อยากจะบอกว่า แสงอรุณจาง ๆ ตอนนี้มีท่าทางจะส่องแสงจ้า
อีกไม่นานนัก คงได้พบกันอีกรูปแบบหนึ่ง
ถ้ามีข่าวคราวแน่นอน คงมาเล่าสู่กันอีกครั้ง
แค่คิดถึงก็อบอุ่น ขอบคุณนะคะ ที่เป็นกำลังใจให้กันมาตลอด
ไม่ว่าจะเป็นคนอ่านคนแรก คนสุดท้าย หรือใครก็ตามที่เพียงผ่านเข้ามา
|
|
