PASSION ตอน 2 ส่วนที่ลบไปค่ะ
เกริ่นเรื่อง: ไม่เกริ่นได้ป่ะTT
4 ม.ค. 53 , View: 3344 , Post : 6
|
|
โอ้ว~ ไม่นึกว่ามีคนว๊อนทูรีด พอดีมันเป็นNC
เลยป๊ะตัวแดงไปเต็มๆ5+
ไม่รู้ว่าย้ายมาใส่blogจะเป็นไรรึเปล่านะคะ
เสี่ยงชีวิตดู- -*
******************************************************************************
PASSION II
********************
"นายเป็นใคร"
หน้าขาวซีดของดงเฮเผชิญกับร่างสูงในสูทชุดดำที่ยืนนิ่ง มือขาวล้วงเข้าไปในเสื้อสูท แล้วจึงหยิบกระเป๋าสตางค์ของดงเฮออกมาในขณะที่อีกฝ่ายยังคงยืนค้าง
"นั่น"
"นายทำมันตกไว้ที่ร้าน" อีกฝ่ายตอบ ร่างบางแอบโล่งใจ บางทีชายตรงหน้าอาจจะไม่ได้เลวร้ายหรือน่ากลัวอย่างที่คิดก็ได้ อีกคนยื่นกระเป๋าให้ พยักหน้านิดๆเหมือนเรียกให้ไปรับคืน
"สิ"
ร่างโปร่งบอกเบาๆ ดเงเฮจึงยื่นมือเพื่อจะไปหยิบมัน แต่เมื่อจะชักมือกลับ อีกฝ่ายกลับไม่ยอมที่จะปล่อยคืนมาให้ หน้าหวานมองแหยๆ ก่อนจะออกแรงยื้ออีกหน แต่ก็ไม่สำเร็จ
"นาย..."ดงเฮถลึงตามองชายหนุ่มที่ยืนนิ่ง ก่อนที่หมอนั่นจะอาศัยจังหวะกระชากมือกลับเสียเอง ทำเอาร่างบางเสียหลักมาปะทะกับแผ่นอกกว้าง ท่อนแขนของหนุ่มในชุดสูทโอบรัดร่างบางให้แนบชิดแล้วกระซิบแผ่วเบา
"ชั้นชื่อโจคยูฮยอน...ไม่ใช่ชื่อนาย"
"ปละ...ปล่อย" ดงเฮร้องขึ้น
"จำเอาไว้ด้วยสิ นี่คือชื่อที่นายต้องเรียกในคืนนี้ ค่าเอากระเป๋ามาคืนไงล่ะ"
สิ้นคำ ริมฝีปากอุ่นก็ทาบลงริมฝีปากบางๆของดงเฮซึ่งดิ้นขลุกขลักอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะเริ่มตอบรับกับความรู้สึกแปลกใหม่ที่ไม่เคยได้รับมาก่อน ร่มในมือของดงเฮค่อยๆทิ้งตัวลงกระแทกกับพื้นซีเมนต์ที่เต็มไปด้วยน้ำเจิ่งนอง เนื่องจากฝนเทกระหน่ำ
**********************************************
ดงเฮลืมตาขึ้นช้าๆ ด้วยความรู้สึกเมื่อบขบไปทั่วร่าง สัมผัสแปลกใหม่นั่นมันช่างแตกต่างจากคิบอมแทบจะเรียกได้เลยว่าสิ้นเชิง มันเร่าร้อน และรุนแรงจนแทบจะละลายหายไป หน้าหวานทาบมือเรียวลงบนอกขาวด้วยความใจเต้น ข้างเขาเหลือเพียงรอยนอนอุ่นๆ เจ้าของร่างที่เคยนอนทับไว้หายไปแล้ว กลิ่นมัสก์จางๆ ยังติดอยู่ตามหมอน
"หือ"
เสียงครางในลำคอระหงของดงเฮดังแผ่ว ทุกอย่างที่ผ่านไปเมื่อคืนมันไม่ใช่ความฝัน แต่มันคือความจริง ทันทีที่เขาหยิบกระเป๋าสตางค์ซึ่งเคยเข้าใจว่ามันหายไปขึ้นมาดู และก็แอบดีใจที่ตั๋วคอนเสิร์ตสุดหวงนั่นยังอยู่ แต่ว่า...เขาต้องไปเรียนนี่นา ไม่มีเวลามานั่งนึกกับวันไนท์แสตนด์อีกแล้ว ดงเฮลุกขึ้นยืนทั้งที่ยังเปลือยเปล่า กระชากผ้าห่มและผ้าปูที่นอนสีดำซึ่งตอนนี้มีคราบน้ำสีขาวๆเลอะเทอะมาม้วนๆและโยนลงตะกร้าอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะดึงผ้าขนหนูมาพันร่างพลางสืบเท้าเข้าห้องน้ำ
หลังจากเอาผ้าในตะกร้าไปซักตาก ก็ได้เวลาไปมหาลัย มอร์นิ่งเมล์จากฮยอคแจก็ทำให้เขาอารมณ์ดีขึ้นมาได้นิดหน่อย สักพักรถเก๋งคันหรูของคิบอมก็แล่นเข้ามาจอดตามเวลาเป๊ะ
"งานเสร็จแล้วเหรอ"ดงเฮยิงคำถามทันทีที่ขึ้นนั่งบนรถ
"ก็ยังน่ะ"
"อีกกี่วันกันล่ะ"หน้าหวานๆของดงเฮพองลมซะจนป่อง คิบอมจึงเอามือมาหยิกอย่างเอ็นดู
"อาทิตย์เดียว"
"ง่ะ"
"นะ..แค่อาทิตย์เดียวนะ...น้า...นะคร๊าบ..."เสียงของคิบอมหวานจนออดอ้อน ดงเฮก็เลยอดยิ้มตาม
ไม่ได้
"ก็ได้...อ๊ะใช่ คิบอม เจอกระเป๋าตังค์แล้วแหล่ะ"
"งั้นเหรอ?...ที่ไหนล่ะ"
"ก็..."ดงเฮพูดค้างแล้วก็อายวูบขึ้นมา เมื่อนึกถึงบาร์เทนเดอร์หนุ่มลึกลับ(และร้อนแรง)คนนั้นก่อนจะเลี่ยงคำตอบเป็นอย่างอื่น
"มันอยู่ในตะกร้าน่ะ"
เสียงหัวเราะและบทสนทนาของทั้งคู่ยังคงดำเนินต่อไป จนถึงปลายทาง แต่ว่า...ในใจของดงเฮนั้น
กลับไม่รู้ว่าปลายทางระหว่างหัวใจเขามันจะสิ้นสุดที่ไหนดี...
*************************************
นักศึกษาทยอยเข้ามหาลัยกันเรื่อยๆ หนึ่งในนั้นคือดงเฮเอง หลังจากที่ถูกทักทายจากเพื่อนๆ(ที่เขาคิดว่าทำไปตามมรรยาทบ้าง และทักเพื่อผลประโยชน์ในอนาคตบ้าง)ก็พบกับอาจารย์ที่ยืนยิ้มรอคอยอยู่อย่างเป็นมิตร
"ลีดงเฮ"
"ครับ อาจารย์โน?"
"พอดีว่า ครูมีธุระจะให้เธอช่วยหน่อย"อาจารย์โนฮงซอล ที่ดงเฮสนิทและนับถือที่สุดกล่าว
"ครับ?"
"ครูจะให้เธอช่วยติวรุ่นน้องน่ะ พอดีเขาเข้าเรียนช้า ไม่ได้ทำฟรีๆนะมีค่าจ้างด้วย สนใจมั๊ย? ครูเห็น
ว่าเธอหัวดีที่สุด ก็เลยอยากให้ช่วย"
ดงเฮย่นคิ้วเล็กน้อย ก็แค่ทบทวนบทเรียนเด็กๆธรรมดาวันละ3-4ชั่วโมง อีกอย่างพวกหัวกลวงแบบนี้คงไม่น่าขยันติวนาน(เพราะไม่งั้นมันคงขวนขวายไปเองแล้ว) เอาเถอะ...ไหนๆคิบอมก็ไม่ว่าง คั่นเวลาไปแล้วกัน!
"ตกลงครับ ผู้หญิงหรือผู้ชายอ่ะ"
"เสียใจด้วยนะดงเฮ...ผู้ชาย"
"...."
ไม่มีคำพูด แต่สีหน้าหวานๆนั่นกำลังส่อเค้าเซ็งเป็ดอย่างแรง....ผู้ชาย?...เวรกรรมจริงๆ ถึงจะอะไรยังไงก็ตาม ทันทีที่ได้ยินว่าผู้ชาย เขาก็ต้องนึกถึงเด็กเอ๋อๆร่างกายอ่อนแอ กับเด็กนักเลงหัวไม้พูดคำด่าคำทุกทีไปสิน่ะ
"นี่ที่อยู่ ขอบใจมากนะ" อาจารย์ส่งแผนที่ในกระดาษแผ่นเล็กให้พร้อมตบไหล่สองสามที หน้าหวานมุ่ยเล็กน้อยก่อนจะตัดสินใจเดินทางไปซะเลยดีกว่า โดดสักวิชาสองวิชา อาจารย์คงไม่ใจร้ายกับเด็กดีเด่นประจำมหาลัยอย่างเขาหรอกมั้ง...
****************************************************
"คุณหนูขอรับ"
เสียงของชายแก่อายุราวเจ็ดสิบปี หนังเหี่ยวย่น ผมสีดอกเลา แต่ยังคงความสง่างามอยู่ในชุดสูทคนรับใช้สีดำสนิท กำลังปลุกร่างขาวนวลที่ยังคงหลับสนิทบนที่นอนขาวสะอาด ผมเส้นเล็กละเอียดสีน้ำตาลเรียงกระจายบนหมอนราวแต่งแต้ม ดวงตาสีดำสนิทค่อยๆลืมมามองพ่อบ้าน
"จงกุก"
"อรุณสวัสดิ์ขอรับ คุณหนูคยูฮยอน"
"อืม..."ร่างบนเตียงครางรับ จงกุกสีหน้าเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ จึงรีบบอกข่าว
" 'ของ'ที่คุณหนูสั่งได้แล้วขอรับ"
"แล้วคิมคิบอมล่ะ?"
"เรียบร้อยขอรับ เราส่งคำสั่งไปนิวยอร์คพร้อมตำแหน่งที่เขาต้องการแล้ว เหลือแค่วัดใจเท่านั้น"
"ไม่จำเป็นหรอก ชั้นลงมือเอง"คยูว่าพลางลุกขึ้นไปทำความสะอาดร่างกาย ร่างสูงถูกสวมด้วยเชิ้ตสีน้ำตาลเข้มและกางเกงสีดำ กลีบกุหลาบสีแดงปลิวลอยผ่านหน้าต่าง ชายหนุ่มทาบมือลงบนกระจกหน้าต่างอันเย็นชืด แล้วจึงสังเกตุเห็นร่างบางยืนงกเงิ่นอยู่ที่หน้วรั้ว จึงกล่าวกับจงกุกที่เพิ่งติดกระดุมแขนเสื้อให้เขาเสร็จ
" 'ของ'มาแล้ว...เร็วกว่าคิดนะ"
"เดี๋ยวกระผมจะไปดูเองขอรับ"
คยูพยักหน้ารับก่อนที่เสียงปิดประตูจะดังขึ้นเบาๆ รอยยิ้มแต่งแต้มขึ้นบนใบหน้าอันนิ่งเฉย ไม่มีเหตุผลอะไรมากกับการลงทุนครั้งนี้หรอก ก็แค่
สนใจคนสภาพแวดล้อมคล้ายกัน...
ต่างกันตรงไหน..........?
ก็ระหว่างนักศึกษาดีเด่นของมหาลัยที่เบื้องหลังแสนจะเสเพล กับลูกเศรษฐีพันล้านที่แอบทำงานเป็นทั้งบาร์เทนเดอร์และโฮสต์ผู้แสนจะสำส่อน
น่าสมเพชพอกัน!
ดงเฮยืนเก้กังอยู่หน้ารั้วเหล็กดัดอันใหญ่ นิ้วเรียววืดไปมาอยู่ในช่วงการตัดสินใจว่าจะกดดีมั๊ย พลาง
มองแผนที่ที่อาจารย์โนให้สลับกับพื้นที่จริงที่เขามายืนอยู่
"ใหญ่ชะมัด"
เขาพึมพำ บ้านนี้ท่าจะรวยทำไมไม่จ้างติวเตอร์ดีๆมานะ จะมาหาจ้างติวเตอร์ฝึกหัดทำไมก็ไม่รู้...
แต่คิดไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา หน้าหวานตัดสินใจกดกริ่งประตู แต่ทว่า มันกลับเปิดเองด้วยใครบางคนจากหลังรั้วโดยอัตโนมัติ ดงเฮตกใจสะดุ้งผงะถอยหลังไปหลายก้าว
"หว๋า!!~"
"ขอโทษที่ทำให้คุณตกใจ..ผมชื่อเยจงกุก"ชายชราผมขาวเอ่ยเนิบนาบ "คุณหนูกำลังรอคุณอยู่ขอรับ...คุณลีดงเฮ"
"อะ...ครับ "แม้จะยังติดใจสงสัยว่ารู้ได้ไงว่าเขาจะมา แถมรู้ได้ไงหว่าว่าเป็นเขา คงเป็นเพราะอาจารย์โนไปโฆษณาเอาไว้ละมัง ดงเฮจึงก้มหัวอัตโนมติ
"ตามผมมาทางนี้เลยขอรับ..."จงกุกว่าแล้วจึงเดินนำไป ในขณะที่ดงเฮก็รีบสาวเท้าให้ทันกัน อะไรกันตาแก่นี่...เดินไวชะมัดยาดเลย ดงเฮนึกในใจแต่แล้วจู่ๆจงกุกก็พูดขึ้น
"ถึงผมจะแก่แต่ก็ทำงานหนักมาตลอด ร่างกายเลยดูไม่อ่อนแอนัก รีบเดินเข้าเถอะครับ คุณลีดงเฮ"
"!!!"
ดงเฮเป็นฝ่ายผงะเสียเองที่จู่ๆจงกุกก็พูดขึ้นราวกับรู้ว่าเขาคิดอะไร...คนประเภทนี้ไม่ค่อยถูกกับเขาเท่าไหร่หรอก หน้าหวานก้มหงิมพลางสาวเท้าตามพ่อบ้านไป ก่อนจะมองข้างทางอย่างอดไม่ได้ กอกุหลาบสีขาวและสีแดงปลูกล้อมรอบตัวบ้านซึ่งเป็นคฤหาสน์ทรงอังกฤษ มีกลิ่นกุหลาบโชยมาอ่อนๆ บรรยากาศช่างเงียบเหหงา ว่างเปล่า และวังเวงจับใจ จงกุกนำเขามาที่ชั้นสองของบ้านที่แสนจะใหญ่โตแต่แทบไม่มีคน
"ทางนี้ขอรับ" จงกุกเปิดประตูสีขาวแกะลายบานใหญ่ออก ภายในเป็นห้องสีขาวสะอาดตา เฟอร์นิเจอร์ก็เป็นสีขาวและสีทองดูหรูหรา พ่อบ้านสูงวัยเชิญเขาให้นั่งลงบนเก้าอี้งาช้าง ก่อนจะตามด้วยขนมและน้ำชาดาร์จิลลิ่งจากบรรดาสาวใช้สองสามคนที่แอบมองเขาไม่วางตา
"เดี๋ยวสักพักคุณหนูเธอจะมา ขอตัวนะขอรับ"
"ค...ครับ"
จงกุกออกไปพร้อมกับความเงียบเชียบ ในขณะที่ดงเฮเริ่มสงสัยว่า ผู้ชายที่เขาจะสอนหนังสือคือใครกันนะ? คนรับใช้เยอะแบบนี้ น่าจะเป็นพวกเอ๋อๆ เป๋อๆแน่ทีเดียว
"อรุณสวัสดิ์ครับครู"
เสียงทุ้มดังขึ้น ดงเฮหันไปทางต้นเสียงก็ถึงกับผงะอีกหนจนเผลอปล่อยหนังสือบนโต๊ะร่วงหล่น
อย่างไม่รู้ตัว
"นะ...นาย"
"ผม โจคยูฮยอน กรุณาด้วยนะครับ!"
**********************************************
แอร์ใช่ว่าไม่มี...
แต่ทว่าตอนนี้มีเหงื่อผุดขึ้นเต็มใบหน้าหวานที่ชะงักงัน ผิดกับอีกคนที่แค่เลิกคิ้วแล้วร้องทักเบาๆ
"อ้าว? นายเองหรอกเหรอ ลีดงเฮ"
"นะ...นายมาทำอะไรที่นี่"
คยูยิ้มเหยียด "นี่มันบ้านของชั้น" ร่างสูงก้าวเท้าแล้วนั่งลงบนเก้าอี้ตัวตรงขามกับดงเฮ ขาเรียวไขว่
ห้างพร้อมกับเอนหลังมือประสานกันที่หัวเข้า บวกกับสีหน้ากวนประสาท
"นายนั่นแหล่ะ มาทำไม? ชั้นคืนกระเป๋าให้แล้วนี่"
"ไม่ใช่เรื่องนั้น!!"หน้าหวานแหวใส่
"แล้วเรื่องอะไรกันล่ะ?.....ฮืม...ขอบใจงั้นเหรอ? ไม่ต้องหรอก ชั้นได้ของตอบแทนมาแล้ว"ลิ้นเล็กแลบเลียริมฝีปากบางราวกับยั่วยวน ตามด้วยวาจาอันปนเปื้อนไปด้วยน้ำเสียงเยาะหยัน
"ลีลานายนี่สุดยอดไปเลยแฮะ"
สีกุหลาบแผ่ซ่านไปทั่วหน้าของดงเฮ ร่างบางผุดลุกด้วยสติขาดผึงพลางตวาดใส่ "ที่ชั้นมาที่นี่เพราะอาจารย์โนขอร้องต่างหาก!!คิดผิดจริงๆที่ยอมมา ถ้ารู้ว่าเป็นนายชั้นไปดีกว่า เจ้าบ้าเอ๊ย!!!"
พูดจบก็ลุกขึ้นหันหลังเตรียมจากไปจริงๆ แต่เสียงทัดทานของเจ้าบ้านก็ดังมาทันกัน
"ขอโทษน่ะ...จะรีบร้อนไปไหนกัน...ลีดงเฮ เดี๋ยวอาจารย์โนฮงซอลจะเสียใจเอานะ อุตส่าห์โฆษณานายกับจงกุกไว้อย่างดิบดี"ดงเฮเบนหน้ามามองเจ้าบ้านที่เลื่อนน้ำชามาให้
"ดื่มให้ใจเย็นๆก่อนนะ"
ดงเฮหยุดคิดพักหนึ่งเมื่อนึกถึงสีหน้าของอาจารย์โนก็ต้องกระฟัดกระเฟียดกลับมานั่งอย่างจำใจ หลังจากดื่มชาสักพัก นักเรียนก็เชื้อเชิญให้เขาไปนั่งที่โต๊ะหนังสือในห้อง
"นั่งนี่สิดงเฮ"
"อย่ามาเรียกสนิทสนมกับชั้นนะ!" หน้าหวานว่าพลางทำตาขวาง
"แล้วเรียกอะไรดีล่ะ" คยูฮยอนย้อนพลางหรี่ตาลงเล็กน้อย ดงเฮที่ใจสั่นวูบเมื่อเห็นดวงตาคู่นั้นก็รีบปรับสีหน้า แล้วจึงเชิดคางพูดช้าๆให้นักเรียนฟังทีละคำ
"อา-จารย์-ลี-ดง-เฮ"
"ห่างชะมัด"หน้าคมบ่นอุบ
"ก็ไม่สนิทนี่"อีกฝ่ายยังเสียงแข็ง
"นายสนิทกับแฟนนายสินะ"คยูว่าแล้วหัวเราะหึ
"แน่อยู่แล้ว"
"งั้นเราก็สนิทกันนี่"
"นายไม่ใช่แฟนชั้น!!"ดงเฮยังไม่ยอมแพ้
"แต่ชั้นกับแฟนนายก็มีอะไรที่เหมือนกัน"คยูว่าตาพราวระยับ
"อะไรไม่ทราบ!!"
"ก็มีเซ็กซ์กับนายไง"
"ไอ้!!"ดงเฮสบถ แล้วลุกขึ้นเงื้อหมัดจะเข้าชก แต่จู่ๆก็เกิดอาการร้อนวาบไปทั้งตัว มือเล็กๆนั่นจิกแน่นก่อนที่รางของเขาจะทรุดลงไปกองกับพื้น
ตุบ..
ร้อน...ทำไมร้อนอย่างนี้ล่ะ? หน้าหวานขบกรามแน่น
เขากำลัง...ต้องการ
ร่างสูงตรงหน้าดงเฮไม่ได้รี่เข้ามาช่วยเหลือ แต่กลับยืนล้วงกระเป๋ายิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย ทำให้ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นเมื่อพยายามปะติดปะต่อสาเหตุ
ไม่จริง!
ชาถ้วยนั้น...มียา
"แค่พูดเฉยๆก็ร้อนรนอยากจะมีเลยเหรอ?"เสียงของคยูดังขึ้นพร้อมหรี่ตาผสมยิ้มแสยะเหมือนเยาะเย้ย ดงเฮเริ่มหายใจหอบถี่พลางถอยหลัง แต่ฤทธิ์ยาก็ทำให้ตอนนี้เขาต้องการใครสักคนที่ไม่เลือกเลย
แต่ต้องไม่ใช่หมอนี่!
คิดได้ดังนั้น ดงเฮจึงตัดสินใจโขกศรีษะเข้ากับผนังอย่างแรง
"โป๊ก!!"
"เฮ้ย!!?"ใบหน้าหล่อนั่นตะลึง เลือดสีแดงสดเริ่มไหลซึมออกมาจากหน้าผากของร่างบาง
"ชั้นไม่ใช่พวกหิวเซ็กซ์...ถ้านายบังอาจมาดูถูกร่างกายของชั้นละก็...ขอบอกไว้เลยว่าผิดถนัด...ถ้าคิดว่า..ไอ้ยาปลุกปัญญาอ่อนนี่มันจะทำให้ชั้นยอมอ้าขาให้นายง่ายๆล่ะก็...ฝันไปเถอะว้อย!!"
หน้าหวานพูดสลับหอบในขณะที่อีกฝ่ายมองเหมือนไม่อยากจะเชื่อเลย สักพัก เสียงหัวเราะต่ำๆของคยูก็ดังขึ้น
"หึหึ...ฮ่ะๆๆๆ"
"....." ดงเฮย่นคิ้วเรียว สงสัยจะประสาทกินไปแล้วละมังเจ้านี่ ร่างสูงอุ้มเขาขึ้นไปนั่งบนเก้าอี้ตัวเดิมโดยที่ดงเฮไม่มีโอกาสได้ขัดขืน แล้วจึงพูดอย่างขันๆ
"นายนี่แปลกชะมัด..พูดตามตรงนะ ไม่มีกล้าปฏิเสธชั้นถึงขนาดเอาหัวโขกผนัง...และไม่มีใครที่มีอะไรกับชั้นเพราะโดนวางยาเลย"
"เจ้างั่งเอ๊ย...คิดว่าหล่อเลือกได้สิท่า"คนหอบฝืนพูดอย่างหมันไส้ แต่คยูก็ไม่คิดโกรธ
"ขอโทษที่เล่นอะไรแผลงๆ"เจ้าของบ้านกล่าวแผ่วพลางแลบลิ้นออกมาเช็ดเลือดจากหน้าผากดงเฮ ที่เจ้าตัวเองอยากจะผลักออก แต่ก็ไร้แรงต่อต้าน
"ชั้นแก้ยาให้เอง"
"ไม่.."หน้าหวานฝืนปฏิเสธ
"คิดว่า...เป็นการทำความรู้จักระหว่างเรานะ" คยูบรรจงจูบติวเตอร์อย่างแผ่วเบาก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความหนักหน่วง มือที่กำลังจะผลักไหล่หนาออกกลับกลายเป็นจิกแน่น มือซนเริ่มล่วงล้ำเข้าไปในเชิ้ตสีขาวพร้อมกับหยอกเย้าติ่งเนื้อนั่นเล่น ทำเอาอีกคนผวาเฮือก
"คุณหนูขอรับ"
เสียงจงกุกดังขึ้นหลังจากเสียงเคาะประตูเงียบลง คยูจึงต้องจำใจผละจากริมฝีปากหวานๆอย่างอารมณ์เสีย
"มีอะไร?" คยูเปิดประตูแง้มๆ เพื่อจะได้สื่อสารกับพ่อบ้านได้ถนัด
"คุณยูแจซอกมาขอพบขอรับ"
คยูถอนหายใจพรืด"บอกเค้าว่าชั้นเรียนอยู่ไม่ว่าง ค่อยมาวันหลัง อ้อ...จริงสิ"เจ้านายหนุ่มว่าเสียงสูง
"อะไรหรือขอรับ?"
"หากชั้นไม่เรียก ห้ามใครขึ้นมาบนห้องนี้เด็ดขาดนะ"
จงกุกรับคำอย่างรู้งาน คยูจึงปิดประตูลงล็อคแล้วดิ่งไปหาร่างบางที่ปวกเปียกบนเก้าอี้
"ตัวร้อนจังนะ"
"จะ...ทำอะไร?"
"อาบน้ำกัน"
"!!!!"
"ป่ะ"
"อย่า..."ดงเฮร้องห้ามแต่ไม่ทันแล้ว เมื่อเสื้อผ้าของเขากำลังถูกถอดออกทีละชิ้น แถมทิ้งไว้เป็นทางตรงไปยังห้องน้ำอีกต่างหาก ร่างโปร่งพลักเขาผิงกับผนังแล้วจึงเปิดฝักบัว
"สวยจังนะ"
"ห๋า?"ดงเฮถึงกับพึมพำเบาๆ เมื่อได้ยินประโยคเมื่อครู่จากคยู
"รูปร่างของนายน่ะ สวยมาก...จริงๆนะ"เจ้านั่นพูดแล้วก็หน้าแดงนิดหน่อย ไม่จริงหรอก ที่จริงเป็นคยูฮยอนต่างหากี่สวยงามในสายตาดงเฮตอนนี้ ผมลู่แนบแก้มเนียน เสื้อผ้าที่เปียกชื้นแนบลำตัว ใบหน้าคมคายที่มีหยดน้ำเกาะพราว อาจเป็นเพราะยาบ้าบอในน้ำชาดาร์จิลลิ่งมหาภัยนี่ก็ได้ ทำให้เขาหลงใหลไปกับคนตรงหน้าจนลืมไปว่ากำลังเปลือยให้คนอื่นดูอยู่
"อ้าปากสิ"ร่างสูงบอกแผ่วแล้วจึงดึงคางเล็กๆของดงเฮลงมาทำให้ปากอ้าลงอัตโนมัติ คยูฮยอนบรรจงจูบอย่างแผ่วเบาอีกหนหนึ่งแล้วจึงค่อยๆเพิ่มความรุนแรงจนร่างบางสะท้าน
"อื้อ" ดงเฮครางหวาน อีกคนก็เหมือนจะรู้งานก็เลยจับแขนขาวขึ้นโอบรอบคอ แล้วค่อยๆปลดเชิ้ตตัวเองออก ผิวเปล่าเปลือยที่สัมผัสกันทำเอาหน้าหวานแดงก่ำและวูบไหว มือเรียวขาวอันแสนจะซนก็เริ่มรุกล้ำเข้าไปจนถึงส่วนนั้น พลางเร้าจังหวะขึ้น
"อ๊ะ...นะ...นาย"เสียงครางปนหอบเร่งเร้าอยู่ข้างหู
"หืม"เสียงต่ำครางกลับมา "ก็บอกแล้วไงว่าให้จำชื่อไว้...แต่เอาเถอะ"
คยูเหยียดยิ้มก่อนจะเร่งมือให้ถี่กระชั้น
"แค่คราง...ก็พอแล้วล่ะ"
"อะ...อ๊ะ..อ๊า"เสียงหวานคางกระเส่า ก่อนจะเกร็งตัวค้าง จนน้ำสีขาวขุ่นไหลเลอะเต็มมือร่างสูง หน้าหวานซบลงบนไหล่กว้างอย่างหมดแรง ชาย หนุ่มรั้งเอวบางเข้าหาตัวพลางจูบไปที่ใบหูเนิบๆ ส่วนมือที่เลอะก็ปล่อยให้น้ำในฝักบัวรดให้ไหลนองไปตามพื้น แล้วจึงพาร่างของดงเฮมาตรงโซฟาหรับนอนพักอ่านหนังสือ ใบหน้าของดงเฮแดงเพราะยังไม่หมดฤทธิ์ยา ตาหวานปรือส่องประกายเซ็กซี่ช้อนมองพร้อมกับริมฝีปากแดงที่เผยอนิดๆ
'นี่น่ะเหรอ...น้ำผึ้งของคิมคิบอม หมอนั่นจะรู้สึกยังไงนะเวลาที่รู้ว่าตัวเองได้มาใช้ของร่วมกับคนอื่น...มันน่าแค้นเหมือนตอนที่เขาถูกแย่งคู่หมั้น แถมบังคับให้หล่อนทำแท้งจนฆ่าตัวตายรึเปล่านะ.........?'
สัญชาติญาณล่าลุกโหม คยูฮยอนจับขาเรียวยกขึ้นและแยกออกทั้งที่ในใจยังสมเพช ช่างไม่ต่างอะไรกับบรรดาลูกค้าทั้งหลายจริงๆ แม้ปากจะบอกว่าไม่ แต่ในใจก็ยังถวิลหาราคะอยู่เหมือนเดิม
แต่ก็...นี่แหล่ะนะมนุษย์...เขาเองก็เป็นเหมือนพวกนี้เหมือนกัน!
เขาสอดนิ้วเข้าไปในช่องทางคับแคบนั่นอย่างนุ่มนวล แต่ทว่าคนข้างล่างกลับมาท่าทางต้องการอะไรที่มันมากกว่านั้น...ยมฑูตแสยะยิ้ม แล้วริมฝีปากบางก็ขยับเบา
"ได้เวลาลงทัณฑ์แล้ว"
***********************************
= ii=...
แหะๆ โผล่มาไม่ทันไรก็NC ซะแล้ว แฮ่ๆ
ขอบคุณสำหรับการติดตามและตอบรับค่ะ^ii^
พบกันใหม่ตอนหน้านะค้า...
ไรเตอร์ขอไปซับเลือดก่อน-*-
รักคนเม้นและFCทุกคน จุ๊บๆ<3
***********************************************************************************************
จะเม้นก็กลับไปให้ความเห็นที่ไรเตอร์เลยค่ะ
โพสตรงนี้ไรเตอร์มิ๊เห็นได้ ไม่ค่อยมาเหยียบบล๊อค ฮ่า~
แฟนคลับ [1]
 Add เป็นแฟนคลับ Blog นี้
 แจ้ง Blog ไม่เหมาะสม
| C o m m e n t |
| 1 |
|
 |
1 baiไม้hang บอกว่า :
กระดาษคงไม่พออ่ะไรเตอร์ ขอเป็นกะละมังเลยละกันนะ คึคึ
5 มี.ค. 53 / 22:34
|
|
 |
2 ลั๊คปลาน้อยจับจิต บอกว่า :
สุดๆค่ะ^^'
16 พ.ค. 53 / 22:05
|
|
 |
3 wa_wa บอกว่า :
อ่านไปเขินไปอ่ะ.....ฮิ ฮิ ชอบ
25 ก.ย. 53 / 22:18
|
|
|
4 kyuhae บอกว่า :
สุดยอดคะ
29 มี.ค. 54 / 14:54
|
|
 |
5 smile-Gyul บอกว่า :
คิบอมไปทำไรไว้อ่ะ
อร๊ากกกก หมวยเซ็กซี่ล่ะสิคยู
1 เม.ย. 54 / 01:57
|
|
|
6 Kevin บอกว่า :
สุดยอดอ่ะ สุดยอดของสุดยอดเลย
<3
12 มิ.ย. 54 / 21:39
|
|
| 1 |
|
C O M M E N T B o X
|
|
|
อยากบอกว่า :
|
|
|
ตอนก่อนหน้า
ตั้ง My.iD นี้เป็น Home!
