ยินดีต้อนรับเข้าสู่ My.iD เปิดโลกทัศน์ที่ไร้ขีดจำกัด
                                              
              

ประวัติของหนุ่มๆสาวๆในภาพ

หนุ่มแรกบิลโบ้เป็นแมวอ้วน ชอบนอนท่าแปลกๆ ได้ทุกสถานที่ โซฟาข่วนได้ทุกมุมถ้ายังมีที่ว่างให้ข่วน ทำคอนโดแมวให้อยู่
ก็ขึ้นนอนได้ไม่นาน เนื่องจากเสาคอนโดค้ำไม่ไหว อ้วนจัด ผ่าออกเป็นสองซีก สรุปแล้วก็กลับไปนอนขดในกล่องกระดาษอย่าง
ที่ชอบ ตะกร้าก็ไม่เอา เป็นหนุ่มหน้าหวาน ขี้อ้อนเอาของกิน แต่ทั้งข่วนทั้งกัดเมื่ออารมณ์เสียหรือเห็นแมวตัวอื่น ทุกเช้าและเย็น
จะร้องขอออกไปเดินเล่นข้างนอก ก็จัดไปพร้อมสายจูง สรุปแล้วช่วงนี้ยังไม่แฮปปี้เท่าไหร่ รอปีหน้าช่วงหน้าร้อนอาจจะปล่อย
ให้ออกไปข้างนอกอย่างอิสระ ช่วงนี้ต้องเก็บไว้ในบ้านก่อนเพราะเพิ่งย้ายบ้านมา เดี๋ยวเห็นหน้าบ้านเป็นป่าจะหลงระเริงหายไป
ไม่กลับบ้าน ขณะที่กำลังนั่งพิมพ์อยู่นี้ บิลโบ้ก็นอนอืดอยู่บนโต๊ะเขียนหนังสือ มาอ้อนขอของกิน นีน่าก็นอนอยู่บนเก้าอี้ ช่างมี
ความสุขเหลือเกิน นอกบ้านหนาวนี่นา เรื่องราววีรกรรมของบิลโบ้มีอีกเยอะ บิลโบ้จะสงบเสงี่ยมเมื่อยามหลับเท่านั้น

หนุ่มที่สองนายปาลูเป็นแมวหัวขโมยที่แอบมาขโมยอาหารของบิลโบ้กับเลอาผ่านทางหน้าต่างห้องน้ำ เราก็ไม่รู้เน๊อะแมวใคร
เห็นป้วนเปี้ยนอยู่แถวนี้เหลือเกิน แฟนเราก็ทั้งไล่ทั้งทำเสียงดังใส่ก็ยังมาเสนอหน้าตรงหน้าต่างห้องน้ำทุกวัน แต่เป็นแมวที่ขี้กลัว
คนสงสัยจะโดนมาเยอะ แฟนเราก็บอกว่าเห็นเดินผ่านตั้งแต่ยังตัวเล็กๆอยู่จนตอนนี้เป็นหนุ่มหล่อแล้ว วันหนึ่งเราก็เลยเดินไปถามข้าง
บ้านว่าแมวตัวนั้นแมวใครเห็นมาขโมยอาหารแมวที่บ้านกินประจำ ข้างบ้านเลยบ่นให้ฟังว่าแมวใครก็ไม่รู้เหมือนกันแต่มันมาขโมย
อาหารหมาที่บ้านกินประจำ ต้องไล่ประจำ โอ้ อย่างนี้งานเข้าแล้ว เราก็เลยบอกแฟนเราว่า เราตัดสินใจแล้วนะ ต่อไปนี้จะไม่มีใคร
ต้องเข้ามาขโมยอาหารแมวในห้องน้ำอีกแล้ว พอกันสักที ถ้าเค้าขโมยก็แปลว่าเค้าหิวเค้าต้องอยู่รอด ของกินแค่นี้เราจะหยิบยื่นให้
เค้าสักนิดไม่ได้เลยเหรอ แล้วกี่ครั้งกี่หนที่ต้องถูกไล่ เป็นอะไรสักอย่างที่ไม่มีใครต้องการ เป็นแมวที่ไม่มีเจ้าของ หลังจากวันนั้น
อาหารและน้ำถูกจัดวางไว้ใกล้ๆหน้าประตูบ้าน ลังไม้พร้อมตะกร้าสำหรับเป็นที่นอนเมื่ออากาศหนาว ปาลูมีความสุขขึ้นกินอิ่มนอน
หลับมีที่ให้ซุกหัวนอน จากแมวไม่มีเจ้าของวันนี้เปลี่ยนสายพันธุ์เป็นหมูภายในพริบตา 555 แต่ปาลูเป็นแมวที่ดุ จะเข้าใกล้ได้เป็น
ครั้งคราวไม่สามารถอุ้มได้เลย สามารถลูบหัวได้แต่ต้องระวัง เพราะมือเรามีแต่แผลรอยแมวข่วน แบบน่าเกลียดมากๆ จนถึงวันหนึ่ง
วันที่เราต้องย้ายที่อยู่ เราเสียใจมากที่ไม่สามารถเอาปาลูมาด้วยได้ เพราะช่วงนั้นไม่มีที่อยู่เป็นหลักแหล่ง ช่วงสองสามวันแรก
ปาลูยังนอนหน้าประตูบ้าน และตรงเวลาเสมอกับอาหารมื้อเช้า เพราะตอนนั้นเรายังทิ้งแมวอีกสองตัวไว้ในบ้านคือบิลโบ้กับเลอา
หลังจากนั้นอาทิตย์นึงปาลูเริ่มเข้าใจแล้วล่ะ ว่าต่อไปนี้คำว่าครอบครัวคงไม่มีอีกต่อไปแล้วสำหรับปาลู ไม่มีใครรัก ไม่มีใครสนใจ
ไม่มีอาหารน้ำพร้อมเหมือนแต่ก่อน เราย้ายลังไม้ที่นอนของปาลูไปไว้ตรงที่จอดรถเพราะบ้านหลังนั้นถูกซื้อต่อไปแล้ว เราก็เลย
ขอร้องให้เจ้าของใหม่ช่วยให้อาหารและน้ำต่อกับปาลูได้ไหม หล่อนก็ตอบตกลงนะ หลังจากนั้นเราก็เห็นเค้าเอาชามใส่น้ำและ
อาหารไว้ให้ปาลูแต่ปาลูไม่ได้โชคดีอย่างที่เราคิดไว้ เพราะเจ้าของใหม่ไม่ได้เข้ามาอยู่ทันทีและเราก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ เราเคยไปนั่ง
รอปาลูอยู่สามชั่วโมงเวลาอาหารเช้าของปาลู ไม่มีแม้แต่เงา เราเจอเพื่อนบ้านเราก็ถาม เค้าก็บอกว่าไม่เห็น เราเสียใจมากๆที่ไม่
สามารถทำอะไรได้เลย และแล้วเรื่องราวของปาลูก็ได้จบลง เราก็คงเก็บไว้แต่ความเศร้าโศกและความคิดถึง แอบร้องไห้บ้าง
เป็นบางเวลา เพราะเรารู้สึกผิดที่ต้องทิ้งหนึ่งในทั้งหมดของสมาชิกในครอบครัว

หนุ่มที่สามชื่อมิรุ เพราะไม่รู้จะตั้งชื่ออะไรให้แอบไปเห็นในห้องพันทิพย์ เลยตกลงใจเอาชื่อนี้ มิรุเป็นแมวตัวใหญ่ สีคล้ายบิลโบ้
มากๆ เสียแต่ว่ามิรุขนสั้น หลังจากที่ย้ายบ้านไปหลังใหม่ หลังสุดท้ายเพราะย้ายมาก่อนหน้านี้สองหนแล้ว มิรุเป็นแมวในละแวก
นี้ที่โฉบมากินอาหารแมว อันนี้แบบว่าจงใจตั้งไว้ให้แมวไม่มีเจ้าของกินโดยเฉพาะ แต่ก็รู้ว่าที่มีเจ้าของอยู่แล้วก็ผ่านมากินเหมือน
กัน มิรุจะมานอนเล่นประจำที่สนามหญ้า และแล้ววันหนึ่งเมื่อเรารับเทาเทาเข้ามาเป็นสมาชิกใหม่ เทาเทาก็ไล่มิรุกระเจิง มิรุจะ
ผ่านมาเป็นครั้งคราวเมื่อไม่มีแมวตัวอื่นป้วนเปี้ยนอยู่ในสวน แต่มิรุหายไปเกือบสี่เดือนแล้วเราก็หวังว่ามิรุคงจะไปหาที่อุ่นๆอยู่
เพราะช่วงนี้อากาศหนาวแล้ว หรือมิรุอาจจะย้ายประเทศไปก็ได้เพราะบ้านเราอยู่ใกล้ๆเขตชายแดน

สาวแรกสาวเลอา เป็นสาวแสนหวานขี้อ้อนแต่จะอ้อนเฉพาะกับเจ้าของผู้หญิงเท่านั้น ผู้ชายอย่าได้แตะหล่อนจะกระโจนหนีทันที
เลอาป่วยตั้งแต่เมื่อไหร่เราก็ไม่รู้ ช่วงเวลาตอนที่ยังไม่ได้ย้ายเข้าบ้านใหม่เพราะบ้านยังไม่เสร็จ เราเอาเลอากับบิลโบ้ไปไว้ที่
อพาร์ทเม้นต์ของญาติที่ไม่มีใครอาศัยอยู่เป็นเวลาสี่เดือน เราไม่เห็นมีอะไรผิดปกติใดๆนอกจากเราให้เลอากินอาหารเยอะๆ
แต่เลอากลับผอมลงทุกวัน เราป้อนอาหารเลอากับมือเพราะเลอาไม่ยอมกินอาหารเอง เราจะแวะไปทุกเช้าไปให้อาหารและ
นั่งเล่นกับทั้งสองตัวสักชั่วโมงครึ่งเพราะหลังจากนั้นเรามีคอร์สต้องไปโรงเรียน ตลอดเวลาสี่เดือนช่างผ่านไปอย่างช้าๆ เหตุผล
ที่ตอนนั้นเราเอาแมวไปอยู่ด้วยไม่ได้เพราะบ้านที่เราไปอาศัยอยู่นั้นเค้ามีหมาตัวใหญ่ จนถึงวันที่บ้านเสร็จ เลอามาอยู่บ้านใหม่
ด้วยความร่าเริง อยากรู้อยากเห็นไปทุกซอกทุกมุม ครอบครัวกลับมาเป็นครอบครัวอีกครั้ง แต่สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น เพราะ
เราสังเกตเห็นว่าเลอาหายใจลำบากและเหนื่อยง่ายกว่าปกติ เพราะเมื่อบิลโบ้เล่นไล่กัดเลอา เลอาไม่สามารถหายใจเข้าออกได้ทัน
จะลงไปนอนเอาหน้าแนบกับพื้นและหายใจเสียงดังเหมือนหอบ เราก็ปล่อยทิ้งไว้อาทิตย์นึงเพราะคิดว่าเดี๋ยวคงหายแต่ไม่เป็นอย่าง
นั้น เรายังเห็นเลอาหายใจลำบากอยู่เหมือนเดิม ทางบ้านจึงตัดสินใจโทรหาสัตวแพทย์และในคืนนั้นเอง เราก็หอบเลอาไปหาหมอ
เราต้องทิ้งเค้าไว้ที่นั่นหนึ่งคืนเพื่อให้ออกซิเจน และทำการถ่ายเอ็กซเรย์เพื่อดูภายใน พอเย็นอีกวันนึงแฟนเราก็ส่งข้อความ
มาบอกว่าเลอาอาการดีขึ้นพากลับบ้านได้แล้ว เราก็ดีใจมากๆ แต่ผลที่ออกมานั้นมันไม่ได้ดีอย่างที่คิดเพราะว่ากระดูกช่วงสันหลัง
โค้งต่ำลงจะด้วยการถูกตีด้วยของแข็งหรือตกมาเองหลังกระแทกพื้นเพราะเลอาบางครั้งเวลานอนหลับสนิทตกมาจากหน้าต่าง
หลายหนแต่ดีที่ตกมาทางด้านในบ้านไม่ใช่นอกตัวบ้านไม่งั้นคงหักหลายส่วนแน่ เพราะฉะนั้นจึงไปทำให้หลอดลมตีบลง
ที่เลวร้ายยิ่งกว่านั้นมีเนื้องอกในหลอดลมที่โตขึ้นทุกวัน และน้ำในปอดมีมากเกินไป ที่เห็นเลอาอาการดีขึ้นในวันนั้นเพราะสัตวแพทย์
ได้เจาะน้ำในปอดออกบ้าง เลอาวิ่งเล่นในบ้าน ร้องอ้อนเหมือนเมื่อก่อนแต่เป็นไปได้เพียงไม่กี่วันเท่านั้น เลอากลับมามีสภาพแบบ
เดิมหายใจลำบากอีก เราก็พาไปหาสัตวแพทย์อีกท่านหนึ่ง หมอก็ให้ยามากินเพื่อเลอาจะได้ฉี่บ่อยๆน้ำในปอดจะได้ไม่มากเกิน
ไป เราให้ยาตามที่หมอสั่งทุกอย่าง ดูแลเลอาอย่างใกล้ชิด เลอาเริ่มมีอาการเหม่อลอย ตาไม่ตอบสนอง แต่หูยังฟังอยู่ หาที่
เพื่อไปซ่อนอยู่ตัวเดียว อาหารและน้ำแทบจะไม่แตะเลยด้วยซ้ำ เราไม่ทำการรักษาเลอาต่อเพราะการรักษานั้นเราได้คุยกับหมอ
แล้วและหมอแนะนำว่าอาการอย่างเลอานั้นถ้าต้องเอ็กซเรย์ต้องทำทุกมุมหันซ้ายหันขวาเลอาจะตายเอาก่อน ก็เลยมีแต่ยากิน
พอถึงสิบวันทางเราก็โทรไปหาสัตวแพทย์เพราะอาการเลอาไม่ดีขึ้นเลย เย็นวันนั้นแฟนเรากับแม่แฟนก็เลยเอาเลอาไป เราเป็นคน
จับเลอาใส่กรงและส่งให้พวกเค้าไปโดยที่เราไม่ได้รู้เลยว่า หลังจากนั้นมีกลับมาแต่กรง เลอานั้นไม่ได้กลับมาด้วย ความเศร้าโศก
มาเยือนเรายืนร้องไห้อยู่ข้างรถพร้อมกรงเปล่าๆในมือถามแฟนว่าแล้วเลอาอยู่ไหน เลอาอยู่ไหน เราร้องไห้ไม่อายใคร ไม่สนใจ
ใครทั้งนั้น ทุกคนกลับไปกันหมดเหลือแต่เราที่ร้องไห้ เราสูญเสียอีกหนึ่งในสมาชิกของครอบครัว ส่วนแฟนเราก็เสียใจไม่แพ้กัน
เพราะเค้าเป็นคนตัดสินใจให้หมอฉีดยาให้เลอาหลับไปตลอดกาล เพื่อที่จะได้ไม่ทรมานเพราะเลอาคงอยู่ได้อีกไม่กี่วันหลังจากนั้น
และจะต้องทนทุกข์ทรมานมากๆ อาจจะมีอาการเพ้อสับสนหลอนเพราะอากาศเข้ามาเลี้ยงสมองไม่พอ เพราะที่เป็นอยู่ก่อนหน้านี้
คือปากซีดเป็นสีขาวหมดแล้ว ตัวเย็นมากๆ แฟนเราเข้าไปนั่งในห้องน้ำร้องไห้อยู่คนเดียวในมือมีปลอกคล้องคอสีชมพูของเลอา
เลอาไปสบายแล้ว เค้าอยู่ในความทรงจำของเราตลอดไป

สาวที่สองเทาเทา เทาเทาเป็นทายาทของดำดำ และเป็นน้องสาวของนีน่า เทาเทาอายุประมาณ 10 เดือนเป็นแมวอยากรู้อยากเห็น
ร่าเริง เราเจอเทาเทาครั้งแรกที่หน้าบ้านใหม่ เพราะเทาเทาก็มาโฉบอาหารหลังจากมิรุ เทาเทาเป็นแมวเด็กแต่ป่วย โรคอะไรก็ไม่รู้
แต่มีน้ำมูกย้อยออกมาจากจมูกตลอดเวลา เห็นแล้วหน้าสะอิดสะเอียน มันเริ่มต้นจากเทาเทาแวะเวียนมาแอบดูบิลโบ้ทุกวัน มาจ้อง
ที่ประตูพร้อมด้วยน้ำมูกย้อยๆนี่แหล่ะ สวยจริงๆ เทาเทาเป็นแมวที่น่ารัก อ้อนนิดหน่อยแต่ข่วน อุ้มได้แต่ครั้งสุดท้ายโดนข่วนใกล้ๆตา
เลยเลิกอุ้มชั่วคราว ระวังมากขึ้นเพราะแมวทุกตัวนอกบ้านไม่ได้ฉีดยาหรือให้วัคซีนใดๆ และที่เทาเทาป่วยนั้นก็เป็นเพราะว่าเพื่อนบ้าน
ได้อุ้มเทาเทาเอาไปทำหมัน ที่นี่เค้าจะมีที่ทำหมันให้แมวฟรี เพราะฉะนั้นจึงเป็นสถานที่ที่รวมทุกโรคของแมวเอาไว้ และเทาเทา
ก็เป็นหนึ่งในนั้นที่เอาโรคนี้กลับบ้านมาด้วย เราก็เลยไปขอคำปรึกษาจากคนที่รู้จักที่เลี้ยงแมวเหมือนกันว่ามีวิธีรักษามั้ยอาการแบบ
นี้ก็เลยได้ยามา เป็นยาลดน้ำมูกของเด็กนี่แหล่ะ แต่ว่าแรงสำหรับแมว เพราะเค้าเอาใบสั่งมาจากสัตวแพทย์เหมือนกันว่ายาตัวนี้จะ
สามารถรักษาได้ ก็ให้ยาผสมอาหารเด็กอ่อนกันอยู่สองอาทิตย์ น้ำมูกหายไม่มาเยือนอีกเลย เทาเทากลายเป็นแมวที่สวยน่ารัก
สุขภาพดีเหมือนเดิม เราเห็นเทาเทาเล่นร่าเริงอยู่ตลอดเวลา แอบเข้ามานอนในบ้านบ้างเป็นครั้งคราวเพราะอากาศข้างนอกมันหนาว
เราเอาทุกอย่างที่เป็นของเลอาให้เทาเทาเพราะไม่มีใครใช้แล้ว ตะกร้าผ้ากระเป๋าทุกอย่าง ต้อนรับเข้ามาเป็นสมาชิกใหม่ของ
ครอบครัว เทาเทาจะนอนอยู่หลังครัวเป็นประจำ ในที่นอนที่เตรียมไว้ให้ ว่าง่ายไม่เคยกระโดดขึ้นมาบนโต๊ะที่เตรียมอาหาร
เย็นวันหนึ่งเราก็เล่นกับเทาเทาเหมือนปกติอยู่ในครัว ก็ดูเทาเทาปกติ ไม่มีทีท่าว่าจะป่วย ยังเล่นเหมือนลูกแมวทั่วไป พอมืดเราก็
ปล่อยออกไปนอนที่ที่นอนของเขา เช้าตื่นมาไร้ร่างเทาเทาที่หน้าประตูหลังครัว เราก็คิดว่าเป็นปกติอาจจะไปเล่นซนที่ไหน
อีกอย่างเช้าเราไม่มีเวลาที่จะรอแมวเพราะต้องออกไปทำงาน เย็นกลับมาก็ยังไม่เห็น ก็ยังใจเย็นรอ อีกวันก็ยังไม่กลับก็เลยเดิน
ไปถามเพื่อนบ้านทั่วเลย เค้าก็บอกว่าวันก่อนเห็นเทาเทาฉี่เป็นเลือดออกมาไว้บนสระว่ายน้ำยาง ตายล่ะจริงเหรอเนี่ย เราก็เห็น
เค้าปกติดีนี่ แล้วทำไมถึงเป็นแบบนี้ เราก็รอคอยแบบมีความหวังว่าเค้าคงป่วยคงหลบนอนอยู่ที่ไหนสักแห่ง เพื่อนบ้านอีกคน
มาบอกว่าเห็นเหมือนเทาเทาอยู่หลังโบสถ์ตอนสามทุ่มครึ่งเวลาที่บาตรหลวงเอาอาหารมาให้แมวจรจัด ให้เราแวะไปดู เราก็แวะ
ไปดูนะ ลากแฟนไปด้วยเพราะไม่กล้าไปคนเดียว กลัว อีกอย่างมืดด้วย แต่ไม่มีเห็นแม้แต่วี่แวว ดีนะที่เป็นโบสถ์ฝรั่งไม่ใช่โบสถ์
อย่างที่เมืองไทย ไม่งั้นคงไม่ไปแน่เวลานั้นหน่ะ จากวันนั้นถึงวันนี้เป็นเวลาสามเดือนแล้ว เราก็หวังว่าเทาเทาจะกลับมาหรือ
ขอให้เทาเทาไม่เป็นอะไรไป หรือมีคนเอาเค้าไปเลี้ยงก็เท่านั้น

สาวที่สาม สาวนีน่า นีน่าอายุประมาณสองปีกว่าๆ เป็นโรคเดียวกับเทาเทาและมาจากสาเหตุเดียวกับเทาเทา นีน่าทำหมันแล้ว แต่
นีน่าเป็นแมวที่อ่อนแอ ไม่แข็งแรง นิสัยตอนนี้น่ารักขี้อ้อนขี้เล่นแต่เล็บคมไปหน่อย นีน่าไม่ข่วนนะแต่ชอบนวดพร้อมกรงเล็บ
ทุกครั้งที่ผ่านมาดูบ้านว่าการก่อสร้างคืบหน้าไปถึงไหนแล้ว ก็จะเห็นนีน่านั่งอยู่ข้างถนนตรงทางเข้าบ้านประจำ นีน่ามีพี่น้องอีก
สองตัวชื่อมาลูกับซินดี้ซึ่งข้างบ้านเค้าเลี้ยงไว้ เค้าก็เลี้ยงนีน่าไว้ด้วยเหมือนกันเพียงแต่เค้าไม่ให้แมวนอนในบ้านเท่านั้นเอง
เพื่อนบ้านมีหมาหลายตัว แถมเป็นหมาที่เลี้ยงไว้ล่าสัตว์อีกต่างหาก บรรดาแมวๆทั้งหลายจึงต้องระวัง เพราะทุกเช้าเค้าจะปล่อย
หมาออกมานอกกรง แล้วบ้านแถบที่อยู่เนี่ยจริงๆแล้วไม่มีรั้วสูงๆกัน บางครั้งจึงมีแมวหรือสัตว์โชคร้ายถูกพวกหมาเหล่านั้น
ขย่ำเอา ที่เห็นนีน่าตอนแรกออกจะสงสารและสะอิดสะเอียดมากๆ สีขนเป็นสีแสดครึ่งตัว น้ำมูกย้อยตลอดที่จมูกปนเลือด
ตัวผอมมากๆ ดูแล้วเป็นแมวไม่มีชีวิตหรือแมวแก่มากๆใกล้ตาย ก็เลยตัดสินใจอีกนั่นแหล่ะ ตัดสินใจเป็นประจำ 555 ไปขอใบ
สั่งยาจากหมอคนที่รู้จักแล้วไปซื้อยาลดน้ำมูกของเด็กแบบฉบับเดิม เอามารักษานีน่า แต่ว่านีน่าคงจะเป็นแมวของข้างบ้าน
แล้วอีกอย่างเราก็กลัวที่จะจับนีน่ากินยา เราก็เลยไปขอร้องให้เพื่อนบ้านช่วยกันให้ยานีน่า เราแวะเวียนไปบ้านเพื่อนบ้านทุกวัน
อยู่ประมาณสิบกว่าวัน เพื่อให้ยานีน่า ยาตัวนี้เราไม่ได้ให้เฉพาะนีน่านะ เราให้เพื่อนบ้านเอายาให้มาลูกับซินดี้ด้วยเพราะทั้งหมด
มีอาการเดียวกันแต่เพียงแค่สองตัวนั้นเป็นแมวที่แข็งแรงอ้วนท้วนสมบูรณ์จึงไม่ได้มีอาการหนักหนาเหมือนนีน่า ช่วงที่ป่วยนีน่า
คงไม่มีอาการอยากจะกินอาหารสักเท่าไหร่ ทุกตัวอาการดีขึ้นตามลำดับ นีน่าอาการดีขึ้นเรื่อยๆ และแวะเวียนมาเล่นที่บ้านเรา
บ่อยๆ ทุกคนที่บ้านต้อนรับนีน่า ยกเว้นอยู่ตัวเดียว คือ เจ้าบิลโบ้นี่แหล่ะ บางครั้งก็ดมทักทายด้วยดี บางครั้งก็ตีกัน เราก็เลย
ต้องแยกกันเอาไว้ทุกครั้งที่ปล่อยให้นีน่าเข้ามาเล่นในครัว ส่วนขนที่ตายของนีน่าจากสีแสดล่วงเกือบหมดแล้วกลายเป็นสีดำเงา
สวย เราก็ขยันหวีขนให้ทุกวัน น้ำหนักตัวเพิ่มขึ้นอยู่ในเกณฑ์ที่ใช้ได้ เหมือนแมวปกติทั่วไป ตอนนี้นีน่าไม่ถือว่าหายขาดจาก
โรคน้ำมูกย้อย เพราะยังมีจามออกมาบ้างเป็นน้ำมูกข้นๆ แต่ก็ถือว่าอยู่ในเกณฑ์ที่ดีขึ้นกว่าเมื่อก่อนมาก มีชีวิตชีวา มีอาการ
อยากอาหาร เคลื่อนไหวและเล่นตลอด หลังจากช่วงที่รักษากันอยู่สักพักนึง นีน่าก็ย้ายสำมะโนครัวเข้ามาอยู่ท้ายครัวบ้าน
เราเรียบร้อยแล้ว ทุกอย่างที่เป็นของเลอาที่เราให้เทาเทาทุกวันนี้นีน่าจับจองหมดแล้ว และเราก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร นีน่ามักจะ
ไล่ดำดำ ซึ่งเป็นแม่ออกจากสวนไปทุกที ไม่เข้าใจจริงๆ ลังไม้ที่นอนของนีน่าเราทำเกือบจะอย่างดี แต่ไม่ใช่ที่รูปทรงนะ
ทำให้มันกันหนาวได้มากขึ้น มีพลาสติกปิดเป็นประตู ลมหนาวจะได้ไม่เข้าไปมาก ก็ยังดีกว่านอนซุกตามกองไม้ เพราะที่นี่
เวลาหน้าหนาวก็มีหิมะตกมาบ้างแต่ไม่หนาเป็นเมตรๆเหมือนเขตอื่น

สาวสุดท้าย สาวดำดำ เป็นตัวปัญหาของทั้งหมด เพราะเป็นแม่ของนีน่า เทาเทา และบรรดาแมวๆอีกหลายตัวแถบนี้ แต่เพื่อน
บ้านเราปีนี้ดีใจสุดๆเพราะจับดำดำได้แล้วเอาไปทำหมันเรียบร้อยแล้ว ดำดำเป็นแมวขี้กลัวมากๆ ไม่กล้าเข้าใกล้ใครทั้งนั้น ถูกนีน่า
ไล่เป็นประจำ ดำดำจะแวะมากินอาหารตอนที่นีน่าไม่อยู่หรือนีน่านอนหลับ ทุกวันนี้ดำดำอ้วนท้วนสมบูรณ์มาก อาจจะเป็นเพราะ
หายใจเข้าไปเยอะเลยเกิดอาการพองที่พุง 555 แต่แปลกที่ดำดำไม่ได้ติดโรคน้ำมูกย้อยกลับมาด้วย โชคดีของดำดำเพราะถ้า
ดำดำไม่สบายเราคงไม่สามารถจับดำดำมากรอกยาได้

นี่แหล่ะครอบครัวใหญ่ของเรา อาจจะเศร้านิดนึง แต่พวกเราก็มีความสุขกันนะ