รำพึงเอ่ยร่ำรำพัน                                หานาง

รวดร้าวร้าวรานราน                            เจ็บบ้าง

รวนเรร้อยแปดปาง                             ศิวะ นฏรา

รับรู้เรียนรึกว่า                                      หยั่งยาก อิสตรี

ราวชลธาราไหล                  ราวหัวใจจักแห้งหิน

รักแท้แพ้จนสิ้น                                   นี่ละหนอจิตใจคน

ความผิดของข้าเอง              หาได้เกรงนางจะพ้น

ด้วยว่าไว้ใจคน                                     ว่าจะมั่นเหมือนตนกู

                ไปแล้วเป็นอย่างไร             จิตใจสิหดหู่

รำลึกแต่ในใจตู                                    ถึงผู้นางที่จากไป

                ภาพเก่าล่องลอยมา              เปล่งวาจาภาษาใบ้

ไร้เสียงสำเนียงใด                               ทว่าก้องในโสตกู

                จึงใคร่รำพันไว้                    อยากให้ไหลกลั้นไม่อยู่

เสียแต่น้ำตาตู                                       ไม่ได้รู้เหิดที่ใด

                ฝันหรอกที่หลอกหลอน     สะท้อนจิตให้คิดไป

ไร้นางเสียที่ไหน                                 สัจจะคืนฟื้นพะวง