ความรักของแม่ไม่มีสิ่งใดเทียบได้

แม่ผู้แก่เฒ่าเดินไม่ได้คนหนึ่งซึ่งเป็นที่น่ารำคาญใจแก่ลูกชาย

และในสมัยนั้นสถานที่สงเคราะห์คนชรายังไม่มี จึงไม่รู้ว่า

จะเอาแม่ไปฝากให้ใครเลี้ยงแทน

ลูกชายจึงตัดสินใจแบกเอาไปปล่อยป่าให้อยู่ตามยถากรรม

แม่ไม่วอนขอ ไม่ถาม ไม่ว่าอะไร

ตั้งใจหักกิ่งไม้ไปตามทางเรื่อยไป เข้าป่าลึก ไกลมากแล้ว

ลูกชายวางแม่ลงบนโขดหินแล้วหันหลัง เดินกลับไปทางเดิม ตอนนั้นเอง

แล้วแม่ตะโกนไล่หลังว่า

"ลูกเอ๋ย เดินตามรอยกิ่งไม้ที่แม่หักไว้นะ จะได้ไม่หลงทาง"