Biitchz ★ S Θ Ð Ä™
{,,UPDATE on "24 JUNE 2009
+ ไม่ได้มาแวะเวียนเดือนกว่าๆ =_=;;
อลังการกำลังดี ๕๕ ๕.
+ วันนี้วันอะไร? ล๊าลา~
วันนี้วันเกิดน้องหง่าภรรยาพี่เสือ */หง่าถีบ/*
ไม่ได้อัพบล็อกให้หง่าอีกเช่นเคย
แต่ว่าโซก็รักหง่าไม่น้อยไปกว่าพี่เสือหร๊อก :D
+ คิดถึงโตะจี้ ,, เดือนหน้าโตะจี้กับจั๊มพ์
ก็มี Summer Concert แล้ว
อยากไปดูอ่ะ แต่ไม่รู้จะไปยังไง :'(
+ เออใช่! เป็นห่วงน้องริว!!
อยากไปญี่ปุ่นนน น */ลงไปดิ้นกับพื้น/*
+ ไปดีกว่า :') )) บับบาย
คิดถึงทุกคนนะคะ~ :D
มุมเล็กๆ ของแม่นางโม
เขียนเมื่อ วันที่ สาม เดือนเจ็ด พุทธศักราชที่สองพันห้าร้อยห้าสิบสอง
มีใครทราบไหมว่าเจ้าของไอดีนี้ไม่สบายพร้อมกัน !!?
(ไม่มี = =)
ไม่เป็นไร โมไม่ได้น้อยใจเล๊ย ย ย ยย :(
ครั้งนี้เป็นครั้งแรกของการไม่สบายเนื่องด้วยเป็นไข้หวัดที่รุนแรงที่สุดของโม !
ถ้าไม่นับ.....
1. โรคลำไส้เล็กที่ทำให้โมนอนโรงพยาบาลถึงห้าวัน โรคนี้โมเป็นเพราะ
กินนมเปรี้ยวและน้ำอัดลมประหนึ่งอาหารว่าง = =:;;
2. ขาขวายืดไม่ได้ ทำให้นอนโรงพยาบาลอีกรอบ อันนี้ไม่แน่ใจว่านอนกี่วัน
แต่ที่รู้คราวนี้นอนที่โรงพยาบาลนาน เพราะต้องทำกายภาพ คือหัดเดิน !
อันนี้โมเป็นเพราะโมเผลอหลับทั้งๆที่ตัวเองนอนห้อยขาจากเตียงนั้นเอง (ออกแนวโง่ = =)
3. โรคแพ้อากาศ แพ้อาหารทะเล ที่ตอนนี้โมก็ไม่ได้เป็นแล้วนะ
แต่เมื่อก่อน โมเป็นบ่อยมาก บ่อยจนโมรำคาญ
ไม่รู้สิ ตอนนั้นโมเจ็บปวดกับโรคนี้มาก ๆ (จริง ๆ นะ!)
โมเนี่ยเป็นบ่อยนะไม่สบาย
เดี๋ยวก็ปวดหัวโน่น นี่ นั้น โน้ นน น น บ้างล่ะ
แต่ครั้งนี้สิแปลก เป็นแบบเหมือนมีอะไรมาบีบหัว
ไอเป็นเสียงลำโพงแตกเลยล่ะ เมื่อยตัวไปหมด (โมไม่ได้เป็นไข้หวัดใหญ่ 2009 นะ T T)
จนโมขอแม่หยุดไม่ไปโรงเรียนเมื่อวีนพุธที่ 1 มิถุนานั้นแหละ
ตอนเช้ามันก็แค่ปวดหัวธรรมดา แต่พอกินยาเข้าไปและนอนเนี่ย
และตื่นขึ้นมาอีกที เท่านั้นแหละ ความรุนแรงในการปวดหัวเพิ่มเป็นสิบเท่าเลย T T
โมจะกินน้ำ ก็จะหยิบขวดน้ำที่มันวางข้างเตียงขึ้นมาดื่ม
แต่กว่าโมจะหยิบได้ ก็ทำขวดไม่กลิ้งบ้าง หล่นบ้าง ประมาณช่วงนั้นโมเอ๋อ = =
แม่เห็นโมอาการเริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆเลยพาไปหาหมอ
รอนานมาก คิดดูไปบ่ายสามได้ตรวจหกโมงเย็น แงๆ
โมปวดหัวจนอ่านอะไรไม่รู้เรื่องเลยล่ะ พอถึงคิวโมตรวจ
หมอวัดไข้นู้นนี้ และก้ส่งโมไปตรวจอีกห้องที่ต้องรออีก
ประมาณชั่วโมงกว่า อ้าก ก ! โมแทบเป็นลมหน้าห้องตรวจแน่ะ
แต่ก็นะ พอตรวจเสร็จ การรอรับยานี้ไม่ต้องพูดถึง นานเหมือนกัน = =
พอขึ้นรถจะกลับบ้าน ก็สลบในทันที หลับแบบไม่รู้เรื่องจนถึงบ้านเลยล่ะ
และก็มานอน ๆ ๆ โมห้ามเข้าใกล้คนแก่ในระยะ 1 เมตรละ
หมอบอกว่ากันไว้ก่อน โมเลยต้องอยู่แต่ในห้องนอนตลอดสามวันที่ผ่านมา
ตอนนี้ก็อยู่ในห้องนอนนะ
ทุกคนอาจจะสงสัยว่าทำไมอยู่ๆ อิน้องโมโมะคนนี้ถึงเป็นไข้หวัดได้ !!
ทุกคนส่วนใหญ่รู้ใช่ไหมล่ะว่า โมเป็นแคสสิโอเปีย
โมเป็นแฟนคลับของ ทงบังชินกิ
และเมื่อวันศุกร์ที่ ยี่สิบหก มิถุนายน โมก็ไปงานแถลงข่าวมา
โมไปตอนหลังเลิกเรียนค่ะ คนตอนนั้นก็ไม่ถึงกับเยอะมาก
มีเพื่อนโมจองที่ไว้ให้ โมเลยไปนั่งกับเพื่อนค่ะ
และคราวนี้โมนั่งยองๆอยู่ค่ะตอนนั้นเพราะพื้นตอนนั้นมันเปียก
และเต็มไปด้วยผลหมากรากไม้ อันได้แก่ แตงโม และสับปะรด - -
และอยู่ๆ พิธีกรสาว(ฟังจากเสียง เพราะยังไม่ทันยืน)ก็ขึ้นเวที
ทันใดนั้นเอง โมกำลังจะลุกยืนค่ะ เพราะเห็นว่าเริ่มมีคนดันมาข้างหน้าแล้ว
จังหวะโมกำลังจะลุกนั้นแหละ
โมโดนคนประมาณสี่ถึงห้าคนทับค่ะ ทับแบบนอนติดเลยล่ะ
ตอนนั้นยอมรับว่าลุกไม่ไหว และรู้สึกขาตัวเองแพลง
มีแคสมาเลเซียเข้ามาช่วยและก็พี่วิแคสอีกคนที่รูจักกันตรงนั้น
ขอบคุณมากๆนะค่ะ ที่เข้ามาช่วยโม T T
ตอนนั้นโมรู้สึกตัวเองอยู่ไม่ไหวแล้วจริงๆ
โมรู้สึกปวดตั้งแต่ช่วงไหล่ลงไปถึงเอวมา
แต่ขาโมก็รู้เหมือนมันแพลงด้วย โมเลยขอทางออกไปหาเพื่อนที่รอข้างนอกดีกว่า
โมรู้ค่ะว่าบางคนอาจจะมองโมว่า ทำไมมาแล้ว ไม่ดูให้จบไปล่ะ
โมขอโทษจากใจจริง ที่อาจจะทำให้บางคนเดือดร้อนหรือลำบากกับโมในครั้งนั้น
แต่โมไม่ไหวจริงๆค่ะ โมไม่เคยตามทงบังครั้งไหน
และรู้สึกท้อ และเสียใจ (ปนโกรธเล็กๆ) เท่าครั้งนี้มาก่อนเลย
โมออกมาได้ โมจัดการกระทืบเท้าตัวเองกับพื้นแรงๆไอ้ข้างที่มันแพลงนั้นแหละ
จนมันเหมือนจะหายนะ(แต่พอกลับบ้านมาดูขาข้างนั้น มันม่วงเลยง่า T T)
โมไปนั่งหาอากาศในเซนเวิร์ดมาค่ะ พอใกล้เวลาโมก็ลงไปดูทงบัง
โมอยู่ข้างหลังเลยค่ะคราวนี้ เห็นหน้าแต่ละคนเท่ากับนิ้วก้อยแหน่ะ
แต่ก็ดีใจค่ะที่ได้เจอ ตอนนั้นกลับถึงบ้านประมาณสามทุ่มครึ่ง
กลับมาพร้อมอาการเมื่อยตัว วันรุ่งขึ้นโมเลยไม่สบายค่ะ T T'
วันอาทิตย์ที่ยี่สิบแปด มิถุนา นั้นเป็นวันที่โมไปดูคอนเสิร์ตของทงบัง
โมไปถึงที่นู้นประมาณแปดโมงนะ โมไปโซน AR เลยต้องไปเช้าหน่อย
เพราะเป็นบัตรยืน
ที่นั้นมีอะไรให้เล่น เล่นหมดเลย 5 5
อาการเมื่อย และไม่สบายเหมือนมันจะหายไปหมดเลย 5 5
พอ สี่โมงประตุเปิดรีบเข้าไปในทันที พอเข้าไปแล้วนั้นไซร้
เกือบติดขอบกั้นเลยค่ะพี่น้อง > <
แบบใกล้อ่ะ ใกล้มากอ่ะ โมขอไม่เล่าบรรยากาศก่อนคอนและระหว่างคอนนะค่ะ
เพราะทุกคนอาจจะได้ฟังมาจากคนอื่นแล้ว
ใครอยากฟังโมเล่าล่ะก็ เม้น ๆ ไว้และโมจะมาเล่าหลังโมหายไข้หวัดนี้ก่อนนะ
โมพิมไปก็ไอไป ดีจริงๆ เลยค๊า T T
เอาล่ะ ๆ เข้าเรื่องต่อ (มันยาวไปไหมนี่ ?)
พอคอนจบ ปรากฎว่าฝนตก แงๆ สวรรค์แกล้งชัดๆ
โม ชบาแก้ว(เพื่อน) และกิ่ง(รุ่นน้อง) อันจำเป็นต้องเดินตากฝนเพื่อข้ามไปฝั่งตรงข้าม
เพื่อหาแท็กซี่กลับบ้าน
พ่อเจ้าแม่เจ้า ยังไม่จบแค่นั้น น้ำมันท่วมด้วยอ่า เลยตะตุ่มโมอีกนะ
แต่ก็นะ เจอแท๊กซี่ว่างคันหนึ่งว่าง แต่เขาบอกว่า
"มิตเตอร์เสียอ่ะน้อง พี่คิดคนละห้าร้อยแหละกัน"
คนละห้าร้อย 0.0 สามคน พันห้า 0.0 โมลากเพื่อนออกมาทันที
นั่งจากบ้านมาอิมแพคแค่ประมาณสามร้อย และนี้อะไรพันห้า บ้าชัดๆ
โมกับเพื่อนตากฝนกับอยู่ชั่วโมงกว่าๆ สองชั่งโมงได้ ก็ได้กลับบ้านกัน
โดยรถของแม่เพื่อนโม (ขอบคุณค่ะแม่ ^ ^)
กลับบ้านไปในสภาพเปียก และดีใจที่ได้เจอทงบังเป็นที่สุด
พอวันรุ่งขึ้นต้องไปโรงเรียนก็หลับเป็นตายเลยครานนี้ไม่ได้เรียนเลยล่ะ
พอคืนวันอังคารนั้นแหละค่ะคุณเอ้ย ยย
นี้อาจจะเป็นอีกเหตุผลที่โมไม่สบายก็ได้นะจ๊ะ
โมฝันว่า ย้ำค่ะว่าฝันนะว่า
โมได้ไปงานต้อนรับทงบังในห้องเล็กๆแห่งหนึ่ง เวทีเหมือนเวทีเดินแบบเลยล่ะ
แคสไปกันน้อยมาก แค่ยี่สิบคนได้มั้งนะ
พอทงบังออกมา โมรีบวิ่งไปที่ใกล้ที่สุด และถ่ายรูปแบบเหมือนไม่เคยถ่ายรูปมาก่อน
และอยู่ๆทงบังก็เดินเข้าหลังเวทีไป เอ้า มาแปบเดียวและก็หายไปเลย
แต่มีนายหนึ่งนั้นก็คือพี่จุน หรือ คิม จุนซู เดินลงจากเวที
และมานั่งที่เก้าอี้ที่บริเวณนั้นมีแคสนั้นอยู่ประมาณ หกถึงเจ็ดคน
พี่แกนอนแบบสบายๆ และไม่มีใครสนใจด้วย
ไอ้เราก็แบบ ทำไมไม่มีใครสนใจพี่จุนเลยว่ะ
โมก็เลยพี่อ้อมไปหาพี่จุนและไปนั่งหันหลังให้พี่จุน
เก้าอี้นี้คิดกันเลย อยู่ๆพี่จุนก็เอนหัวมาพิงไหล่โม (อ้าก คิดแล้วเขิล > <)
โมอายเลยลุกหนีซะเลย
พี่จุนก็เดินตามมาะ เดินมายืนข้างๆเลยนะ แม่คุณเอ้ย ย
แล้วแบบเหมือนเราคุยอะไรไม่รู้สักพัก
โมคิดถึงอาจารย์ดวงตาที่สอนชีวะขึ้นมา
และนึกขึ้นมาได้ วันพุธมีสอบชีวะ (อันนี้จริงๆ วันพุธโมมีสอบชีวะ T T)
โมเลยบอกพี่จุนว่า ไปแหละนะ และโมก็เดินออกไป แต่ยังไม่ทันออกประตู
"เดี๋ยว!!" เหมือนในนิยายเดะ พี่จุนเรียก แต่ไม่ได้ยื่นมือมาจับโมแต่อย่างใด
พี่จุนเขียนอะไรก็ไม่รู้ในกระดาษและพับมันส่งมาให้โม
โมรับและเดินออกมาจากห้องและเปิดอ่าน
จับใจความได้ว่า "จะกลับบ้านไปติวติวติว หรอ สู้ๆนะครับ"
ในฝันนั้นพี่แกเขียนภาษาไทยด้วย
โมหันไปมองพี่จุนเห็นพี่จุนยิ้ม โมเลยยิ้มตาม
จากนั้นโมก็สะดุ้งตื่นและไม่สบาย
ไม่ได้ไปสอบชีวะ ดั่งที่ได้ตัดใจไว้ T T
ที่โมฝันถึงพี่จุนซูอาจจะเพราะพี่จุนไม่เหมือนในรูปที่โมเคยเซพตามเน็ต
แต่พี่จุนดูดีกว่านั้นหลายเท่า
ดูเป็นคนอบอุ่นและใจดีมาก พี่จุนน่ารักมาก ๆเลยล่ะ
โมเจอพี่จุนทีไร พี่จุนมักมาพร้อมนอยยิ้มที่ทำให้โมยิ้มตามไปด้วยเสมอ
แต่ทำไมพอพี่ยิ้มให้โมในฝันคืนนั้นโมตื่นมา ไข้โมขึ้นเลยล่ะ 5 5
เรื่องจะเล่าก็คงมีแค่นี้ล่ะมั้ง
แค่นนี้ก็ยาวเวอร์อยู่แล้ว 5 5
ใครอ่านถึงตรงนี้ รักตายเลย > <
|
ตั้ง My.iD นี้เป็น Home!
Voice ล่าสุดของฉัน
