รำพึงรำพันถึงหนังสือ...."พิภพมนตรา" โดย คุณจุฑารัตน์
ในฐานะผู้อ่านที่บ้าๆ บอๆ ไปตามเรื่องตามราว

เกือบล่าสุดนี้อ่านเรื่องพิภพมนตราของจุฑารัตน์จบไป แปลกใจตัวเองที่กลับชอบเรื่องนี้มากกว่าหลายเรื่องที่นักอ่านท่านอื่นชื่นชอบงานเขียนของนักเขียนท่านนี้

เทียบกับงานเขียนอีกสามเรื่องของคุณจุฑารัตน์ ที่เคยอ่านมา...

'มิติมหัศจรรย์' สำหรับคนอ่านคนนี้แล้ว กลับไม่ค่อยชอบเรื่องมิติมหัศจรรย์ (อ่านนานแสนนานมาแล้ว) อาจเป็นเพราะตัวละครในเรื่องกระมังทำให้ไม่ชอบทั้งเรื่องไปเลย (พาลพาโลครับท่าน)

'สุดขอบจักรวาล' เรื่องที่สองที่อ่าน อืม...เรื่องนี้หลายคนชอบ แต่สำหรับตนเองแล้ว ชอบเฉพาะตรงจินตนาการ แต่ตัวละครกลับไม่ตรึงใจเท่าที่ควร มันโหวงๆ หัวใจ เฮ้อ...ทำไมคิดไม่เหมือนคนอื่นๆ เค้าน้อ

'ลำนำต่างพิภพ' เรื่องนี้มีกลิ่นไอการ์ตูนเรื่องจอมคนแดนฝัน ที่ตัวเองชอบมาก พระเอกน่าร๊าก อิอิ แต่อ่านเรื่องนี้แล้วกลับไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ เหมือนขาดอะไรก็ไม่รู้ทำให้ไม่กลมกลืนและจบไม่ค่อยสมบูรณ์

"พิภพมนตรา" รู้สึกสมบูรณ์กว่า แม้เนื้อหาไม่หนัก สบายๆ ดี ตัวละครเยอะ(หรือเปล่า อืม...ไม่นะ รับได้) นางเอกก็ไม่น่ารำคาญ 55 หมายความว่าอะไรก็ไม่รู้ วินด์ หรือจิ๊ง พระเอกของเรื่องก็ร้ายๆ นิดๆ พอน่าเอ็นดูบวกน่าเตะเล็กน้อย(ขออภัยที่ใช้คำไม่ค่อยสุภาพ อุอุ) เสียดายเปิดเผยตัวเองช้าเหลือเกิน เรื่องราวน่าติดตามดี อ่านรวดเดียวจบแล้วก็แนะนำให้เด็กน้อยวัยรุ่นตอนต้นคนหนึ่งที่เพิ่งเริ่มหัดอ่านนิยาย ซึ่งอ่านจากเล่มบางมาเป็นเล่มหนาขึ้นแล้ว ดีใจที่เขาชอบ แสดงว่าเหมาะกับเด็กน่ารักคนนี้จริงๆ อิอิ แต่ผู้ใหญ่คนนี้ก็ชอบนะ อ่านสบายๆ

ส่วนที่ไม่ชอบในเรื่องมีนิดนึง ตรงที่ผู้เขียนได้นำเสนอเกี่ยวกับการกิน มนุษย์กินพืชและสัตว์ กับการกินของภูต และตัวละครอื่นๆ ในเรื่อง น่าจะมีจุดมุ่งหมายนำเสนอเรื่องการเบียดเบียน กับคำถามเล็กๆ ที่ว่า หากเป็นอาหารล่ะ อืม... เสียดายที่ผู้เขียนกล่าวถึงแต่ไม่มีข้อสรุปประเด็นที่นำเสนอสมบูรณ์ จึงค้างคาใจคนอ่านคนนี้ ไม่ว่ากันน้า ^ ^' บอกแล้วคนอ่านคนนี้ก็บ้อๆ บอๆ ไปตามเรื่องตามราว แต่ในภาพรวมแล้วก็ชอบเรื่องพิภพมนตรานะ 555 อย่างไร้เหตุผลอีกแล้ว

 หมายเหตุ อ่านเมื่อยามเหงาหงอยแล้วมาเล่าความชอบส่วนตัวเท่านั้นนะคะ ไม่ได้นำมาวิจารณ์อย่างเป็นหลักการ เพราะวิจารณ์และคุยเป็นเรื่องเป็นราวไม่เก่งเลย เป็นรสนิยมการอ่านของคนอ่านที่บ้าๆ บอๆ แถมขี้เกียจทุกบ่อยคนนี้เท่านั้น ^ ^