เหนื่อยกับบอร์ดนักเขียนที่ไม่รู้ว่าจะมีปัญหาอะไรกันนักกันหนา
พูดอะไรไปก็โดนจับผิด
น่าเบื่อ น่าเบื่อมาก
พอมีคนเปิดใจกับสถานการณ์หน่อยเขาก็จะต้องโดนเพ่งเล็ง
แต่นั่นมันก็เรื่องของเขา

ขนาดเราพูดกลาง ๆ คนก็ยังเข้าใจผิดได้
สงสัยจะโดนอคติเล่นงานอยู่เหมือนกัน

คนในบอร์ดทยอยกันออกไปเมื่อนานมาแล้ว
เร็ว ๆ นี้ก็เริ่มทยอยกันออกไปอีก
เราก็พูดเสียดิบดี
สัญญาว่าจะรอเพื่อนทุกคนอยู่ที่นี่
อย่างน้อยถ้าพวกคุณหันกลับมา ที่นี่ก็ยังมีคนเก่า ๆ ที่พวกคุณเคยรู้จัก

แต่ก็ไม่เคยมีใครกลับมา...

และบอร์ดที่แสนดีก็ไม่เคยกลับมา

ความโดดเดี่ยวที่ไร้ค่านี้ไม่รู้ว่าควรจะทนมันต่อไปอีกหรือเปล่า

เมื่อก่อนบอร์ดนี้ไม่ดัง ไม่มีใครอยากจะมาดังที่นี่
มีแต่แบ่งปันกัน สนุกสนานกัน มีแต่เพื่อนกัน
มีแต่ความหวังดีให้กัน
ทะเลาะกันก็มีบ้าง แต่ก็มีเหตุผล เรื่องจบแล้วก็จบเลย

แต่ตอนนี้ไม่ใช่

ทำไมบางคนมองว่าคนเก่าคือตัวทำให้บอร์ดมีเรื่องและวุ่นวาย
รู้ไว้เถอะ ว่าคนเก่าหรือคนดังในสายตาคุณ
มันคือคนที่รับกรรมแทนพวกคุณ จากที่มีคนอยากดังหรืออื่น ๆ 
พอเขาจะมองหาเป้าหมาย เขาก็มาเล็งคนเก่าคนดังที่เป็นที่สนใจไว้ก่อน
เขาก็ต้องพยายามแก้ข้อกล่าวหา
ไม่มีใครช่วยเพราะไม่กล้าช่วย กลัวโดนหาว่าเป็นการเล่นพวก
เมมเก่าต้องช่วยตัวเอง
แต่ก็ดีแล้วล่ะ

อย่างที่มีพี่คนนึงพูดไว้
ว่าพวกแกน่ะอยู่สูงเลยตกเป็นเป้าได้ง่าย
คำว่าอยู่สูงไม่ได้หมายถึงดีกว่าคนอื่น
แต่หมายถึงเด่นกว่าคนอื่นเขาหน่อย
อยู่สูงก็เท่ากับ มองเห็นได้ง่ายนั่นแหละ

ก็สงสัยจะจริง

ทำไมเราต้องมายืนเป็นเป้าให้เขายิงด้วย
ยืนคอยเพื่อน ๆ ที่ไม่เคยหันกลับมา
พอเริ่มมีเพื่อนใหม่ ๆ บ้าง แผลก็เต็มตัวเสียแล้ว

คนเก่าไม่มีเหตุผลอะไรเลยนี่ที่จะอยากมีเรื่องทะเลาะ
แต่มันอดไม่ได้ที่จะเห็นบางคนพยายามสร้างบรรยากาศแย่ ๆ ขึ้นมา
ให้คนอื่นสงสัย ระแวง
ว่ามีอำนาจมืดในบอร์ด
ไม่รู้เห็นเวบมาสเตอร์กับคนเก่า ๆ เป็นตัวอะไร
พวกเขาอยู่กันมาตลอดไม่เคยมีปัญหาขนาดนี้
อบอุ่นแน่นแฟ้น
การที่ใครจะเข้าข้างคนที่เขาเห็นว่าถูกไม่ว่าฝ่ายไหน
ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาเป็นพรรคพวกที่คน ๆ นั้นส่งมา

คนเก่ามีคนรู้จักเยอะพอแล้ว
หลายครั้งที่บอร์ดมีปัญหา น่าเบื่อ
พวกเราก็พยายามดึงบอร์ดให้กลับมาสนุกสนาน

วันนี้ไม่มีแล้ว

เพราะไม่มีใครอยู่แล้ว

ไม่มีใครพยายามดึงบอร์ดกลับมาจริง ๆ 

มีคนพยายาม ซึ่งจริง ๆ คนริเริ่มมันก็เป็นคนเก่า ๆ อีกอยู่ดี 
แต่ไม่มีใครร่วมมือ ไม่มีใครให้แนวทาง

และไม่มีมิตรภาพ

คำว่า "ทำเพื่อบอร์ด" ก็ไม่มีแล้ว
คนที่พูดบางคน เลือกที่จะพูดทั้งที่ตัวเองเป็นคนโหมไฟบอร์ดแท้ ๆ 
ช่างเป็นคำที่ดูไร้ค่าลงไปถนัดตา

เวบมาสเตอร์ที่เราเคารพกัน ก็ยังถูกเล่นงานไปด้วย

ตัวเราเองก็เหนื่อยมากแล้ว เหมือนเป็นคนแก่ ๆ คนนึง
ที่เคยมีส่วนร่วมในการฟื้นฟูบอร์ดหลายครั้ง หลายเหตุการณ์
ทั้งที่ไม่เคยมีใครหวังร้ายต่อบอร์ดเลย
แต่กลับถูกมองเป็นปีศาจร้ายในบอร์ด เป็นผู้อยู่เบื้องหลังความวุ่นวาย

ถ้ามีใครที่เคยสู้ด้วยกันผ่านมาเห็นไดอารี่นี้เข้า
มาเห็นความอ่อนแอนี้เข้า
ก็อาจจะสมเพชก็ได้

เพราะวันนี้ผมเหนื่อยมากแล้ว
ผมไม่มีแรง ที่จะลุกขึ้นมาแล้วพูดว่า 
"เรามาทำเพื่อบอร์ดกันเถอะ"
วันวานผมยังสู้ไหวเพราะมีเพื่อน ๆ ในบอร์ดช่วยกันทำให้บอร์ดดีขึ้น

วันนี้ไม่มีแล้ว

ไม่มีใครหันกลับมา

ผมพยายามจะยืน

แต่ไม่รู้ว่า จะยืนอยู่แบบนี้ได้อีกนานเท่าไร

ถ้าผมมีพรรคพวก เล่นพรรคเล่นพวกจริง
ไดอารี่นี้คงไม่มี
ผมสามารถระดมคนไปในบอร์ด ให้เข้าข้างตัวเองก็ได้
หลายคนเห็นว่าผมหรือแฟนผมมีอำนาจอย่างนั้น
แต่จริง ๆ มันมีมั้ยล่ะ

เพื่อน ๆ ทุกคนมีสมอง คิดเองได้
เราไม่ได้มีอำนาจไปบังคับเขา
คุณชอบใช้อำนาจกับเพื่อนเหรอ
บางคนพูดเหมือนคนอื่นในบอร์ดโง่เหลือเกิน
คิดเองไม่ได้ ต้องมีคนคอยชี้นำ

ผมคงไม่พูดอะไรแล้ว

บางทีผมมาเขียนไดอารี่พูดความรู้สึกตัวเอง
ยังมีคนมาด่าได้
เคยใช้คำหยาบ ก็มีคนมาต่อว่าว่า ทำไมพี่โด๋ยใช้คำหยาบ ไม่น่านับถือเลย
ในไดอารี่ยังให้ผมเป็นส่วนตัวอีกไม่ได้หรือ...
ผมไม่ได้เอาไปพูดในบอร์ด
บางคนพูดในบอร์ด ยังไม่มีใครกล้าต่อว่าเลย
สุดท้ายก็ต้องลากสังขารไปตักเตือนให้

ทำไปก็ดูเหมือนคนมีอำนาจบ้าอำนาจอีก

ทั้งที่เมื่อก่อนมีคนช่วยกันทำ ทั้งบอร์ดนั่นแหละ

แต่ตอนนี้มันไม่มีแล้ว

ก็เลยมีคนเตือนกันอยู่ไม่กี่คน
คนเหล่านั้นก็เลยดูเหมือนคนมีอำนาจ

ตกลงว่าผมมีอำนาจ
หรือแค่ดูมีอำนาจ
ก็เลยมีคนอยากได้อำนาจ

ผมจะพยายามยืนให้ได้นานที่สุด
ไม่อยากออกไปขณะบอร์ดกำลังวุ่นวายเลย
ไม่อยากทิ้งบอร์ดที่สู้ดูแลในฐานะ "คนในบ้าน" มาตั้งนาน

วันนี้บ้านไม่เป็นบ้านแล้ว
แทบไม่มีใครอยากพูดว่า ที่นี่คือบ้าน แล้ว

ถ้ามันดีขึ้นเมื่อไร ผมก็จะไป...
เพราะผมไม่อยากยืนอยู่คนเดียวอีกต่อไปแล้ว
ไม่อยากเห็นเพื่อนที่ทยอยกันออกไปทีละคนสองคนอีกแล้ว
ไม่อยากให้ใครกลับมาอีกแล้ว เพราะยังไงก็ไม่มีใครกลับมา
มีศัตรูผมไม่แคร์หรอก พวกเขาแค่น่ารำคาญไม่อยากจะใส่ใจ
แต่คนอื่นที่เขามองมา
กับเพื่อนที่ไม่มีแล้วนี่สิ

บางคนบอกว่าเวลาเปลี่ยนบอร์ดก็เปลี่ยน
ใช่ มันเคยเปลี่ยนมาหลายครั้งแล้ว ทำไมผมจะไม่รู้
ก็ผมอยู่มาตั้งแต่ช่วงเริ่มแรกที่มีบอร์ด
แต่เวลามันไม่ใช่ปัญหา
ตอนนี้มันมีปัญหา เพราะไม่มีใครมีแรงพอจะจัดการมันไหว

วันนี้ไม่รู้ว่าบ้านเหลืออะไรบ้าง...

หรือผมมองอะไรไม่เห็นเองก็ไม่รู้

ฮ่ะ ๆ น่าเบื่อชะมัด


ปล. เพิ่งรู้เมื่อไม่นานมานี้
ว่าเวลาเราขมขื่น เราจะเผลอพิมพ์เสียงหัวเราะลงไป
ที่เพิ่งรู้ตัวนี่ เพราะก่อนหน้านี้ไม่เคยขมขื่นขนาดนี้มาก่อนหรือเปล่านะ
น่าเบื่อจังเลย....