ดิฉัน "พิมพ์พิมล นวชัย"

 

มีใครพอจะรู้จักบ้างรึปล่าว ?

 

ไม่มี ไม่มี ตรงนั้นก็ไม่มี ตรงนี่นู่นนั่นก็ไม่มี

 

ดิฉันเป็นนักเขียน นักกวี และนักร้องแร็บ - ปล่าวค่ะ ดิฉันไม่ได้ตั้งใจจะอวด ดิฉันหนังหน้าไม่หนาถึงขนาดนั้น

 

ดิฉันแค่อยากร้องเพลง แล้วก็เผอิญว่าแร็บมันเข้ามามีบทบาทในชีวิตช่วงนั้นพอดี ก็เลย เอ้อ ตามมันไป รู้จักไหมค่ะ "วันวิฬาร์" อ่านว่า วัน-วิ-ลา ไม่ใช่วันวิฟา วันวิสาอะไรเทือกนั้นคงไม่รู้จักใช่ไหมค่ะ ไม่รู้จัก ใช่ค่ะ คุณไม่ผิดเลยค่ะที่ไม่รู้จักดิฉัน ดิฉันไม่ได้เปล่งเสียงมีพลังแบบซูซาน บอย์ด เสียงก็ไม่ได้ใสไปสักครึ่งหนึ่งของเซอคลีน ดีออร์ หน้าตาก็เอาไปขายไม่ได้ คีย์เคออะไรก็ไม่รู้จัก เพลงพูดอะไรบ้างก็ฟังไม่ค่อยรู้เรื่อง

 

ดิฉันเปิดตัวได้อย่างไม่งดงามตั้งแต่ซิงเกิ้ลแรกใช่ไหมค่ะ

 

พูดง่าย ๆ ก็ถ้าเทียบน้ำเสียงกับเฟอร์กี้ดิฉันคงเป็นแค่ฝุ่นติดส้นตีน หรือถ้าเทียบคำและความหมายกับจีซ่าดิฉันคงเป็นขี้เล็บในนิ้วโป้งตีนซ้าย หรือถ้าเทียบความไวกับอีมิเน็มคงห่างกันหลายตลบฝุ่น

 

แต่เสียงร้องและเสียงหอบในเพลงของดิฉันสะท้อนความบัดซบในชีวิตได้อย่างกลมกล่อม ถ้าคุณเคย(อยาก)ฟัง –เสียงมันบัดซบดีจริง ๆ เลยค่ะ

           

            ด้วยความโดดเด่นของน้ำเสียงและน้ำหนักของคำที่เป็นเอกลักษณ์พาดิฉันมาถึงจุดต่ำสุดของความเป็นเอ็มซี ดิฉันถูกมันกระหวัดกินสมองส่วนการควบคุม – ดิฉันทำเพลงห่าอะไรอยู่วะ – ดิฉันเปลื้องอารมณ์และความรู้สึกลงบนบีท – ดินฉันกลืนคำว่า “เพลงเพราะดีนะ” ลงท้องให้น้ำย่อยมันสลายโมเลกุลแล้วขี้ออกมา

 

                หูของดิฉันไม่เคยได้ยินว่า “เพลงเพราะดีนะ”

            สมองของดิฉันไม่เคยสั่งการให้บอกว่า “เพลงเพราะดีนะ”

 

เสียงของดิฉันไม่เคยส่องแสงและเปล่งประกายจนถึงเช้า ไม่เคยเจิดจรัสในตอนกลางคืน เสียงและเพลงของดิฉันไม่เคยถูก “บันทึก” และ “จดจำ”

 

งานเขียนของดิฉันในยุคคอมพิวเตอร์ งานเขียนและตัวละครไม่เคยทำให้ดิฉันพอใจ ดิฉันลบแล้วแก้ แก้แล้วลบ ดิฉันจำไม่ได้ด้วยซ้ำไปว่างานเขียนครั้งสุดท้ายที่ใช่มือเขียนนั้นเมื่อไหร่ ดิฉันจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเรื่องแรกที่เขียนคือเรื่องอะไร ดิฉันเป็นนักเขียนที่ไม่โด่งดัง และไม่เคยตีพิมพ์หนังสือของตัวเอง ดิฉันเขียนเรื่องไม่เคยจบ และไม่เคยมีเรื่องไหนที่ดิฉันจะยอมให้มันจบ

 

งานเขียนของดิฉันไม่เคยมีผู้อ่านตั้งใจจะอ่านเกินร้อยคน ไม่เคยมีใครรู้จักนามปากกา ไม่เคยมีใครค้นหาว่านักเขียนที่ชื่อว่า “เฆรือฟ้า” เป็นใคร มาจากไหน

 

ดิฉัน – พิมพ์พิมล นวชัย นักเรียนศิลป์ฝรั่งเศส ผู้ไม่เคยสอบได้ต่ำกว่าเกรดสาม

 

ดิฉันพูดได้อย่างเต็มปากเลยว่า “ดิฉันไม่เคยอยู่ที่นี่จริง”