ถ้าหากคำว่า ความรัก มีจริง ทำไมเมื่อตัวห่างกันใจของเธอต้องห่างไป
ทำไมความรู้สึกดีๆถึงได้ถอยลดน้อยลงนะ
แต่สำหรับเราแล้วไม่เคยเลยที่จะห่างจากเธอ
ใจของเรามันไม่ได้อยู่กับตัวเรา
ที่เหลือมันก็แค่อวัยวะที่ไร้ความรู้สึก....
ทุกครั้งที่ได้พบเจอมันมีความสุข
แต่ก็ปวดร้าวเวลาเห็นเขามีความสุขเราก็ควรมีความสุข
ไปด้วยใช่ไหมนะแต่ทำไมมันถึงทรมารทั้งๆอยากบอกออกไป
แต่กลับกลายเป็นว่าไม่กล้าแม้แต่จะพูดหรือเขียน
สายตา.... เราคงทำได้เพียงแค่นั้นจริงๆซินะ
เป็นได้แค่นี้ที่คอยให้คำปรึกษากับเขา
เป็นได้แค่คนที่คอยเฝ้าดู
ยิ่งเวลานี้ที่ห่างไกลกันมันยิ่งคิดถึง
อยากอยู่ใกล้ๆอยากคอยดูแล
แต่เวลาแม้เพียงน้อยนิดที่ได้ใกล้ชิด
กลับทำให้รู้สึกดีคละไปกับความรู้สึกเสียใจ
ที่เราไม่กล้าบอก ไม่กล้า แม้เเต่จะพูดตอนได้มีโอกาสอยู่ด้วยกัน
จนวันนี้ที่เขามีคนอื่นมายืนข้างกาย
คำว่าเสียใจ... มันเป็นแบบนี้เองหรือ
"เจ็บ" ทั้งๆที่ไม่มีบาดแผลมันทรมารมากกว่าที่เาเคยพบ
แต่อย่างน้อยเราก็ดีใจที่ครั้งนึงเคยชอบเธอ
"คนที่เคยได้ใกล้ชิดที่สุด คนที่ได้รับรู้เรื่องราวต่างๆ"
"คนที่ได้รับความรู้สึกที่เป็นมากกว่าเพื่อน"
"คนๆนั้นก็คือฉันเองที่เสียใจอยู่ตรงนี้"
"ขอบใจนะทีครั้งนึงผู้ชายคนนี้ได้มีโอกาสดูแลเธอแม้จะเพียงช่วงเวลาสั้นๆ"
"เราจะรักเธอตลอดไป แม้จะมีใครยืนใกล้ คงไม่มีใคร ...แทนที่เธอ..."
คำว่านักเขียน
สำหรับผมแล้วไม่ว่าใครก็เขียนได้
แต่จะมีสักกี่คนละ
ทีี่ขัดเกลาเนื้อเรื่องทั้งหมดเขียนออกมาจากจิตใจ
เรื่องราวที่เราแต่งขึ้นอาจจะไม่สวยงาม
อาจจะไม่เริ่ดหรู
แต่เขียนด้วยใจครับ
|
เพือน จำเพื่อนได้เปล่า
กระทู้ล่าสุด
The Text :: ข้อความสั่งตาย - 
My.iD ของ mimi_mimi
