บันทึกนี้เป็นความคิดที่เกิดอย่างกระทันหันเมื่อคืนวานครับ
พอดีผมได้หนังสือมาหนึ่งเล่มจากเพื่อนสาวคนหนึ่ง

ชื่อหนังสือว่า Succubus Blues (ซัคคิวบัส บลู)  ของ Richelle Mead
ซึ่งเป็นหนแรกที่ผมหยิบนิยายรักมาอ่านจริงจัง
แล้วไม่อยากบอกครับ ผมเริ่มอ่านก่อนนอนตามนิสัย คือ กะว่าอ่านแล้วจะได้ง่วงนอนไปเลย

ปรากฏว่าเรื่องนี้ล่ะครับทำผมได้นอนตอบตะวันแย้มๆ ที่ขอบฟ้าเลย
(ดีที่วันนี้ไม่มีเรียน)

ซัคคิวบัส เป็นปีศาจสาวนะครับ
เรื่องนี้เป็นแนว Paranormal Romance (ไม่ทราบคำแปลภาษาไทยตรงๆ)
paranormal แปลว่าข้อมูลนอกเหนือปกติ หรือเชิงลึกนั่นเอง
ก็จะเป็นแนวรักแบบว่า...
จึงไม่แนะนำสำหรับเด็กต่ำกว่า 16 นะครับ

แต่เรื่องที่ผมสนใจไม่ใช่เนื้อหาหลักของเรื่องครับ
เรื่องนี้เนื้อหาความรักไม่ได้โดดเด่นอะไร
จะบอกว่าออกจะเป็นความจริงของสังคมหนึ่งด้วยซ้ำ

แต่ที่น่าสนใจคือ ผมสังเกตงานเขียนนี้ครับ แล้วเกิดแง่ว่า
ผู้หญิงสามารถใช้ความรู้สึก อารมณ์เป็นตัวชูโรงในเรื่องได้ไหลลื่นมากๆ
จะว่าไปแล้วเรื่องนี้เนื้อเรื่องจัดว่าธรรมดานะครับ
แต่ผู้เขียนสามารถทำให้เกิดอะไรน่าสนใจได้จากอารมณ์ของตัวละคร

ผมไม่คิดว่าสิ่งนี้ผู้ชายจะทำได้ดีหรอกครับ
ทำให้ผมชอบอ่านงานเขียนของผู้หญิงนั่นเอง

สำหรับงานเขียนของผม ผมรักมันมากครับ
และไม่ได้ยกไปเปรียบเทียบ หรือพยายามนำมาเป็นต้นแบบ
เพราะผมมั่นว่าจะยึดตรรกะ และเหตุผลแบบของผมต่อไป

เพียงแต่บางที งานเขียนที่ยังเป็นโครงการอยู่ของผม
อยากจะลองนำอารมณ์มามีอิทธิพลดู (ไม่ได้เอามาชูโรงนะครับ)
ยังไงซะผู้ชายคงเขียนอารมณ์ออกมาได้ไม่ลึกซึ้งเท่าผู้หญิงแน่นอน
ผมเชื่อแบบนั้นนะครับ จากการลองอ่านดูมาหลายเรื่อง

บันทึกเพียงแต่อยากเล่าให้เพื่อนๆ ฟังถึงจุดน่าสนใจนี้
ผมไม่ยักกะสังเกตมานาน แสนนาน

สุดท้ายนี้ ขอให้สเปนได้แชมป์ครับ
แต่เนเธอแลนด์แข็งจริง

Wiss