ฟ้ากว้างใหญ่ หดลงเหลือเพียงแค่ตามองเห็น

ไม่จำเป็นเลยที่จะต้องมองอะไรให้ถ้วนทั่ว เพราะในความเป็นจริงแล้ว

สิ่งที่เรากำลังมองหาอยู่ อาจจะชัดเจนอยู่ตรงหน้าแล้วก็เป็นได้ เพียงแค่มีเมฆหมอกบังไว้เท่านั้น....

มีช่วงนึงรู้สึกหลงทางเคว้งคว้าง...

ทั้งๆ ที่รู้ตัวดีว่ากำลังมองหาอะไรอยุ่ แต่กลับรู้สึกเหมือนหาไม่เจอ

มันรำไรใกล้ตา เหมือนปลายจมูก ที่เห็นอยู่นิดๆ แต่ก็เหมือนกับไม่เห็น

แต่ตอนนี้ เส้นทางมันชัดเจนมากขึ้นทุกทีแล้ว

ความเคว้งคว้างนั้นได้มลายสูญไป

เหลือเพียงใจที่มุ่งมั่นกับเส้นทางที่ชัดเจนเท่านั้น

อนาคตข้างหน้า ไม่มีใครล่วงรู้

อาจจะสุข หรือเศร้า เคล้าน้ำตา...

เราไม่รู้เลยว่าจะต้องเผชิญกับอะไรบ้าง และจะแบกรับมนได้ไหวไหม

แต่เมื่อตัดสินใจเลือกแล้ว ก็จำต้องเดินหน้าต่อไป

หากไม่คิดที่จะเผชิญหน้า จะรู้ได้อย่างไรว่า มันเป็นเช่น... และจะจบลงเช่นไร

เส้นทางนี้ยังอีกยาวไกล ทว่าชัดเจนขึ้นในใจ

ขอขอบคุณทุกคนที่เป็นกำลังใจ จะยังคงสู้ต่อไป แม้ในวันที่ฟ้าครึ้มเมฆหม่น และฝนกระหน่ำ

จะขอเดินหน้าต่อไป จนกว่าจะถึงปลายสุดของเส้นทางนี้

ขอบคุณค่ะ

Special Thanks

- พี่โบ๊ท : พี่สาวของออย ออยไม่เคยคิดเลยว่าจะรู้สึกผูกพันกับใครได้เช่นนี้ เป็นพี่น้อง... ที่ไม่ได้คลานตามกันมา แต่รักและเคารพยิ่งนัก

- พี่โด่ง : ก็อย่างที่แล้วมา พี่ก็คือหนึ่งในบุคคลที่ทำให้ออยเห้นความสำเร็จของการกล้าฝัน กล้าทำจนมันสำเร็จ สักวันอยากจะไปยืนอยู่ในจุดที่พี่ยืนอยู่ เป็นรุ่นน้องของพี่ และพี่โบ๊ท...

- พี่จอม : อาจจะฟังดูตลก แต่ต้องขอขอบคุณพี่จอมอีกคน ถึงเราจะเจอ และพูดคุยกันเพียงครึ่งชั่วโมงกว่า แต่การพูดคุยกันก็ทำให้ออยได้ถามตัวเองอีกครั้งว่าพร้อมแล้วจริงๆ ใช่ไหม สำหรับเส้นทางนี้ และออยอยากจะตอบพี่นะคะว่า "ออยพร้อมแล้ว"

- พ่อแม่พี่น้อง : ถึงท่านจะไม่ได้พูดอะไร แต่แค่มีท่านอยู่ข้างๆ ออยก็รู้สึกดีแล้วว่า ไม่ว่าในอนาคตจะเป็นอย่างไร ก็จะมีคนที่คอยอยู่เคียงข้างเราเสมอ...

- เพื่อนๆ : จะว่ายังไงดีล่ะ แค่เป็นเพื่อนกัน ก็รู้สึกดีแล้ว

- แคท : "อือ ชั้นจะเป็นเพื่อนที่เป็นหมอของแก ^^"

- แฟนนิยาย : ยังรู้สึกประหลาดทุกครั้งที่เข้าเอ็ม แล้วมีคนทักมาบอกว่า "หนูเป็นแฟนคลับพี่ค่ะ" มันรู้สึกแหม่งๆ ชอบกลแต่ก็รู้สึกมีความสุขและขอบคุณมาก สำหรับทุกคำอวยพรที่ขอให้ออยสมหวังในความฝันนี้...

- พี่ๆ น้องๆ คนอื่นๆ : คงไม่ต้องกล่าวถึงว่ามีใครบ้าง เพราะมีมากมาย (พี่แวน พี่ปิง ฯลฯ) ยังไงก็ขอบคุณค่ะ

และสุดท้าย

- ก็อท : ขอบคุณที่รับฟัง คอยอยู่ข้างๆ คอยปลอบใจยามท้อถอย ต่อจากนี้ไปความเข้มแข็งที่เคยมีอยู่กำลังจะเพิ่มขึ้นแล้วล่ะ ^^

คนเราจะฟันฝ่าโรคร้ายไปได้ก็เพราะกำลังใจ

สิ่งที่มีค่ายิ่งในชีวิตนอกจากความสุขที่ได้มาอย่างบริสุทธิ์แล้ว อีกสิ่งก็คงจะเป็นกำลังใจเหล่านี้นั่นเองค่ะ ขอบคุณมากนะคะ ^^