คำถามสำหรับทดสอบตัวเอง

1. วันนี้วันที่เท่าไหร่ เวลาเท่าไหร่

                วันที่ 7 กันยายน 2551 เวลา 17.11 น.

2. ความมุ่งหวังในอนาคตล่าสุดคืออะไร

                จิตแพทย์

3. ทำไมถึงเป็นตามคำตอบข้อ 3

                เพราะรู้สึกว่าเป็นสิ่งที่ทำได้ดี และมันเหมาะกับตัวเองล่ะมั้ง

4. ช่วงนี้มีเรื่องกังวลใจอะไร

                กังวลจะสอบแพทย์ไม่ติด ... (อีกตั้ง 3 ปีเชียวนะเอ็ง)

5. ติดอะไรอยู่หรือเปล่า

                ติดการ์ตูน แย่มากเลย มาติดเอาตอนใกล้สอบ ตอนนี้รู้สึกว่าตัวเองจะติด Gundam 00 ชอบ เกรแฮม >o< ติด Code Geass นิดหน่อย ตอนนี้รู้สึกว่าจะบ้า Gino เป็นพิเศษ (อร๊าคค แพ้ทางคนตัวสูง) ติดน้ำองุ่น ติดยา....พาราฯ (555+) ติดการกัดปากกาเวลาใช้ความคิด ติดช็อกโกแล็ต (เลิกยากมากอันนี้)

6. คิดอะไร

                ตอนนี้ คิดว่าอยากจะอ่านเคมี แต่ก็อยากเขียนนิยายด้วย ให้ตายสิ

7. ทำอะไรอยู่

                ฟังเพลงและกำลังคุยกับตัวเอง (เพื่อค้นหาตัวเอง)

8. ช่วงนี้อยากทำอะไรใหม่ๆบ้างไหม และ อะไร

                อยากทำนะ.. อยากลองเปลี่ยนตัวเองสักหน่อย อืมแต่เปลี่ยนลำบากแฮะ ก็ พยายามทำตัวใหม่ๆอยู่ พูดให้เยอะขึ้นหน่อย และกำลังทำสถิติการฝืนสมองอยู่

9. มีอะไรบ้างที่จะต้องทำในสัปดาห์หน้า

                สอบเคมี 2 ครั้ง สอบชีวะ 3 คาบติด สอบเลข สอบภาษาไทย สอบอังกฤษ reading สอบดนตรี ส่งโครงงานชีวะ อ่านฟิสิกส์ ประมาณนี้มั้ง

10. ตอนนี้อยากได้อะไรช่วยลิสต์มาหน่อย

                1. DVD Gundam00

            2. มือถือใหม่ (รอวันที่ 25 นี้แหละ)

                3. เครื่องไรท์ดีวีดีเครื่องใหม่

                4. เปลี่ยนเครื่องปริ๊นท์

                5. เมาส์ใหม่

                6. หนังสือเรื่อง แดร็กคิวล่า กับ คิงอาเธอร์

                7. รองเท้าใหม่ เสื้อผ้าใหม่ (จะเปลี่ยนตัวเองบอกแล้ว)

                8. ลำโพงใหม่

                9. เพิ่มแรมคอมฯ

                10. ทีวีใหม่(เปลี่ยนกะในห้องมันเก่าและ)

            11. ดีวีดี หนัง หรือการ์ตูนเรื่องใหม่ๆ

11. อยากทำอะไร

                1. ให้เพื่อนตัดผมให้ใหม่

                2. หาที่ติวตอนปิดเทอม

                3. อยากไปที่ใหม่ๆ

                4. ดูหนังแบบสะบั้นหั่นแหลก

                5. อ่านหนังสือได้แบบ non-stop

            6. ทำตัวเองให้มีค่ามากที่สุด

12. มีธุระอะไรที่ต้องทำแน่ๆหรือเปล่า

                1. รีไรท์ ซาฟีน่า ภาค 2 ให้จบ

                2. ปิดต้นฉบับนิยายให้สต็อกให้หมด

                3. ม.5 ไปสอบหมอกับเพื่อน

                4. สอบไฟนอลวันที่ 22 กันยานี้

13. สิ่งที่ภูมิใจตอนนี้

                1. นิยายมีคนอ่าน (วู้ว ไม่แป๊ก เย้เฮ)

                2. สอบยังไม่เคยตก ตั้งแต่เปิดเทอมจนถึงปัจจุบัน (ตูรอดมาได้ไงวะเนี่ย 555+)

14. ความมุ่งหวัง

                1. ท็อปฟิสิกส์ ท็อปชีวะ ท็อปเคมี (เคมีเคยท็อปมาแล้วนะครับพี่น้อง 555+ แต่วิชาอื่นนี่คงต้องรอต่อไป มันช่างเลือนรางนัก T-T)

                2. ตั้งใจเรียน

                3. สอบหมอให้ได้ จะเป็นจิตแพทย์ T^T

15. สุขภาพล่ะ

                1. ห่วยแตก -*- เป็นหวัด

                2. ปวดหัวประจำ เซ็ง

                3. รีไรท์นิยายนานไม่ได้ ตาลาย จะอ้วก

                4. กินข้าวไม่ตรงตามเวลา กลัวเป็นกระเพาะ

                5. กลัวเป็นเนื้องอกในสมอง

                6. กลัวไส้ติ่งแตก

                7. ร้อนใน ชอบกัดปาก ปากเป็นแผลบ่อย กินข้าวไม่สบาย

                8. พักผ่อนน้อย

16. รู้สึกยังไงช่วงนี้

                อยากอยู่อย่างสงบ อยากหาที่สงบๆอยู่ อยากนอนโดยไม่ต้องสะดุ้งตื่นขึ้นมาทำงานอ่านหนังสือ อยากหลับให้สนิทโดยไม่ฝัน ไม่เพ้อ ไม่บ้าอะไร อยากเป็นคนธรรมดา อยากทิ้งแนวคิดเก่าๆ อยากเลิกบ้างาน อยากเลิกคิดถึงคนเก่าๆ อยากเลิกนอนดึก อยากเข้าวัดสักพัก = = อยากให้ใครๆเลิกยุ่งกับชีวิตสักที

17. สภาพโดยรวม

                แย่... ร่างกายถูกทำร้ายจากงานจากเวลา หัวใจถูกทำร้ายจากความอ่อนแอที่ตัดใจไม่ได้ เหนื่อย รู้สึกเบื่อวันเก่าๆ ไม่ชอบการอยู่คนเดียว ไม่ชอบที่ๆเงียบจนน่ากลัว ไม่ชอบความเงียบที่เข้ามาในยามที่ไม่ต้องการ หวาดกลัวอะไรบางอย่างในใจ .... บางครั้งรู้สึกเหมือนเขียนนิยายไม่ได้ เพราะหัวใจถูกทำลาย.... ไม่อยากเป็นแบบนี้

18. เขียนนิยายทำไม

                นั่นสิทำไม... มันรู้สึกว่าถ้าไม่ได้เขียนมันก็กลายเป็นเรื่องทรมานไปเสียแล้ว รู้สึกเหมือนมีคนอื่นอยู่ในตัวเราอีกมากมาย บางครั้งก็อยากให้สมองพักบ้างนะ เลิกคิดถึงคนอื่น อยากเลิกแคร์คนอื่น อยากเลิกแคร์สังคมเหมือนกัน แต่ที่เขียนนิยายก็คงเพราว่า รักที่จะถ่ายทอดชีวิตคนอื่นล่ะมั้ง รักที่จะได้เห็นเขาเติบโตไปรเอยๆ แปลกเมหือนกัน

19. ตั้งใจเรียนทำไม

                พ่อมักพูดเสมอว่า “ทำไม่ได้ก็ต้องทำให้ได้”

            จำคำนี้มาตั้งแต่เด็ก รู้ตัวอีกทีก็ถูกปลูกฝังให้ทำทุกอย่างให้ได้เสียแล้ว ไม่ได้ตั้งใจจะทำตัวให้สมบูรณ์แบบเพราะเป็นไปไม่ได้ แต่พ่อคงอยากให้เป็น ตัง้ใจเรียนมาตั้งแต่เล็กเพราะไม่อยากให้พ่อด่า กลัวมากกับการที่พ่อด่าจึงตัง้ใจเรียนเรื่อยมา พ่อว่าอะไรก็พยายามทำให้ได้เพรามไอยากถูกเขาว่าอีก ตอนนี้เลยทำได้แทบทุกอย่าง พอใครถามว่าเก่งอะไรก็กลายเป็นตอบไม่ได้ เพราะมันก็ได้เรื่อยๆไปเสียหมด แม้จะไม่ได้ดีเด่แต่หวังว่าพ่อจะพอใจแล้ว และอยากให้รู้ว่าลูกสาวเนหื่อยมาก....

                เคยร้องให้เพราะพ่อว่า เราเกรดตกลงจาก 4.00 เป็น 3.79 จำได้ว่าร้องไห้หนักแค่ไหนทั้งๆที่ตกลงมายังไม่อยู่ในเกณต่ำด้วยซ้ำ... รู้ว่าถ้าล้มพ่อจะซ้ำ ยิ่งร้องพ่อจะยิ่งด่า สุดท้ายจึงต้องพยายามไม่ล้ม เพื่อไม่ให้แกซ้ำ จนวันนี้ถามว่าตัง้ใจเรียนเพราะอะไรก็หาคำตอบไม่ได้ มันติดมาจนเป็นนิสัยไปแล้ว คิดแค่ว่าเรียนไปไม่ให้พ่อด่า ก็ทำๆไป .... พ่อพอใจ รู้แค่นั้นแหละ

20. ทุกวันนี้ ทำเพื่ออะไรอยู่

                ไม่รู้เหมือนกัน เขียนนิยายเพราะมีคนรออ่าน หาเงินเพื่อให้แม่ ตั้งใจเรียนตามใจพ่อ ... ไม่รู้เลยว่าทุกวันนี้ทำเพื่ออะไรบ้าง บางครั้งเคยถามด้วยซ้ำว่าเคยทำอะไรให้ตัวเองหรือยัง

21. อะไรที่ทำให้ตัวเอง

                นั่นสิ... เมื่อก่อนอยากไปทางคอมพิวเตอร์เพราะรักคอมพิวเตอร์ คิดว่านั่นคือการตามใจตัวเองแล้ว แม่ไม่ชอบ แม่ต่อต้านคอม ก็ดื้อจะไปทางคอม แม่อยากให้เป็นหมอ ญาติๆอยากให้เป็นหมอ ก็ไม่ได้ชอบหมอ แต่รู้ว่าตัวเองให้คำปรึกษาดี วิเคราะหฺดี ใช้เซ้นส์จับความรู้สึกเก่ง เพื่อนบอกว่าน่าจะเป็นจิตแพทย์ ทีแรกก็ยังคงอยากไปทางสายคอมอยู่ แต่ตอนนี้อยากไปทางจิตแพทย์เสียแล้ว สุดท้าย ทำเพ่อตัวเองหรือยังก็ไม่รู้เหมือนกัน ต้องการอะไรกันแน่ก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ก็รู้นะว่าที่ทำไปสุดท้ายมันก็ได้ผลดีเข้าสู่ตัวเองทั้งนั้น... แต่แค่สงสัยว่า ความจริงตัวเองอยากได้อะไร

                มีหลายคนบอวก่าเรา “แคร์คนอื่นมากเกินไป” เมือ่ก่อนอาจจะปฏิเสธ แต่ทุกวันนี้มานั่งนึกดูมันก็อาจจะจริง

                ก็ถ้าเราตามใจตัวเอง ใครจะทำในส่วนที่เราทำเวลาเราอยากหยุดพักล่ะ ถ้าเราไม่ทำก็ไม่มีใครทำ ถ้าไม่ล้างจานใครจะล้าง อยู่กับพี่สองคนพีก็ไม่ล้าง ถ้าไม่ซักผ้าใครจะซัก พี่ก็ไม่ซัก ถ้าไม่ถูบ้านใครจะถูถ้าไม่ถู ถ้าไม่เขียนนิยาย ใครจะหาเงินช่วยแม่ ถ้าไม่เรียน อนาคตใครจะสร้าง

                ถามจริงๆ เราหยุดพักได้หรอ ?

                เป็นหวัด ไข้ขึ้น ปวดหัวจะตาย งานกลุ่มกลับไม่มีใครทำ เรก็ต้องทำ

                “หยุดพักบ้างก็ได้นะ” มีเพื่อนคนหนึ่งบอกอย่างนั้น แล้วเค้าก็พูดต่อว่า “แต่ออยคงหยุดไม่ได้”

                “ใช่ไหมล่ะ ถ้าเราไม่ทำ ใครจะทำ”

            วันนั้นค่อนข้างโมโห เลือดลมแปรปรวนอยู่แล้วเพราะวันนั้นของเดือน ไข้ขึ้นตัวร้อนปวดหัวอีกต่างหาก อากาศก็ร้อน งานก็มีต้องส่งเยอะ ไม่ได้พักทั้งคืน ทั้งทำงาน(งานกลุ่มก็ด้วย) ตื่นมาโรงเรียนแต่เช้าแทบบ้า หายใจก็ไม่ค่อยออกเพราะไม่สบาย ก็ต้องนั่งทำงานยิกๆ คนในกลุ่มแทนที่จะช่วยกันให้หมดกลับช่วยแค่ไม่กี่คน มีหันมาบอกอีกต่างหากว่า “ทำหรือยัง”

            พูดตามตรงว่าค่อนข้างโมโห... ทำไมเราถึงต้องทำ ทำไมถึงต้องทำเพ่อคนอื่น ทำไมถึงไม่มีใครทำเพ่อเราบ้าง จะมีใครไหมเข้าใจเรา ทำไม ทำไม ทำไม

                อาจจะโง่เอง บ้าเอง ที่สุดท้ายก็ทำ ก็เพราะเค้าเห็นเราทำได้แม้แต่ป่วยก็ทำได้ล่ะทั้งเค้าถึงให้ทำ มันก็คงไม่แปลกอะไรเมื่อมีคนมาช่วยทำงานและช่วยทำให้เราสบายใครๆก็อยากจะสบายก็คงปล่อยให้เขาทำไป.. แล้วเราก็กลายเป็นคนนั้นของทุกคน

                บางครั้งก็น้อยใจ ถ้าไม่มีงานเพื่อจะทักในเอ็มหรือเปล่า เวลาทักมาส่วนใหญ่ก็คือมีเรื่องให้ช่วยทั้งนั้น เรานั่งแก้ปัญหาให้เขา ได้รับคำขอบคุณที่ไม่รู้ว่ามาจากใจจริงหรือเปล่าแล้วก็ไป

                บนโลกใบนี้มีสิ่งจอมปลอมอยู่มาก สิ่งดีๆก็มี

                ตอนดีๆน่ะไม่มาหาเราหรอก เรพาะเรียนเก่งใช่ไหมถึงยังอยู่ตรงนี้ พอจะสอบแบบจับคู่คือมาคู่เรา ... แต่เราไม่คู่หรอก เราจะไม่เอากำลังของตัวเองไปให้กับคนที่ไม่รู้คุณค่า ขอมอบมันให้กับคนที่รู้ค่ามันดีกว่า

                คนไหนพยายาม เราเห็นนะ .... คนที่พยายามเท่านั้นแหละถึงจะได้กำลังจากเรา

                อยากให้รู้ไว้เหมือนกัน

สุดืท้ายก็มานั่งพล่ามลงไดอารี่ อะไรก็ไม่รู้ เฮ้อ...

เหนื่อยๆๆๆ คนนะไม่ใช่โรบอต อยากมีเวลาพักผ่อน อยากหาใครสักคนที่เข้าใจเราและสามารถคุยกับเราได้ สามารถทำให้เรายิ้มได้ เป็นกำลังใจให้ยามที่ไม่มีกำลังใจ

ตอนนี้ทุกอย่างมันแย่ เพราะกำลังใจก็ไม่มี หัวใจถูกทำลาย เพิง่รู้ตัวว่าเป็นคนที่มีจุดอ่อนตรงหัวใจ... ไม่ต่างจากซิลเวีย

ซิลเวีย กับ Whitememo สุดท้ายมันก็คนๆเดียวกันนั่นแหละ

หลังจากพล่ามมามาก ตอนนี้รู้แล้วว่าทำไมถึงกลับมาอัพนิยายอย่างหนักได้อีก เพราะคนอ่านรักซิลเวียยังไงล่ะ เวลาอ่านคอมเม้นที่มาพูดๆในนิยายก็รู้สึกดี อย่างน้อยก็มีคนเข้าใจซิลเวียสงสารซิลเวีย คงเป็นเพราะออยได้กำลังใจจากนิยายล่ะมั้งออยถึงเขียนมันต่อ เพราะถ้าไม่มีมัน สุดท้ายใจออยคงไม่เหลืออะไรที่จะสามารถทำให้ทนได้อีก

คิดถึงแกว่ะแตงกวา เติมเงินเร็วๆสิอยากคุยกับแกใจจะขาดอยู่แล้ว

แกเป็นเพื่อนรักคนเดียวของเราเลยนะเว้ย คบกันมาสิบสองปีแล้ว ไม่มีใครดีเท่าแก รักแกชะมัดเลย

อยากมีชั่วโมงหลงตัวเองกับแกอีก 55+ ใครคิดวะเนี่ย ฮาได้อีก

เอาเถอะ คุยกับแกทีไร ไม่แกก็เราเงินหมดทุกที

พอแกเงินหมด เราก็โทรไป เราเงินหมด ก็ห่างไปสักพัก พอแกมีเงิน แกก็โทรมาคุยอีก แล้วพอเงินหมดเรก็โทรไปอีก 555+

รักแกว่ะเพื่อนเลิฟ

เมื่อวานนั่งคุยกับพี่ บอกว่าเนี่ย ม.5 จะไปลองสอบหมอดู พีก็บอกว่าอยากให้เรียน จบ ม.6 แล้วค่อยไป มหาลัยมากวก่านะ เพราะ ม.6 เป็นช่วงเวลาที่ดีสุดๆ

เรานั่งฟังพี่พูดแล้วก็เริ่มรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างในชีวิตของตัวเองที่หายไป

วัยเด็กของเรานั่นเองที่หายไป

ทุกวันนั้นนี้อยู่บ้านคนเดียว พ่อกับแม่ไม่ได้อยู่ด้วย รู้เลยว่าบ้านเงียบแค่ไหน แม่ต้องเนหื่อยแค่ไหน ตอนนี้เราต้องทำงานทุกอย่างเอง... แม่เหนื่อยมากลเยใช่ไหมคะกับการดูแลชีวิตคนในบ้าน

พอพ่อไม่ได้อยู่แย่งเล่นคอมพ์ด้วยก็รู้สึกว่า .... มันว่างเปล่า

เวลานั่งกินข้าวคนเดียวโดยที่พี่ไม่อยู่บ้านก็รู้สึกเหมือนชีวิตนี้มีอยู่แค่คนเดียว

เปิด ดีวีดี การ์ตูนดูเอา เปิดช่องเคเบิลดูโดเรม่อน กับโนบิตะ...

เข้าใจความเหงาความเดียวดายจริงๆก็วันน้แหละ

เข้าใจความน่ากลัวของราตรีก็วันนี้แหละ

เข้าใจการอยู่บ้านคนเดียวแล้วต้องสะดุ้งเพราะเสียงตะกุกตะกักมันเป็นยังไง เข้าใจว่าการกลัวถูกโจรเข้าบ้านมันเป็นไง เข้าใจว่าวามปลอดภัยของชีวิตมันมอยู่น้อยนิดแค่ไหนก็ตอนนี้นะเอง

อาจมีคนอื่น... ที่ลำบากมากกว่านี้

อาจมีคนอื่นที่ต้องหวาดกลัวมากกว่านี้

เราต้องสู้ต่อไปใช่ไหม พวกเขายังสู้ได้เลย

อยากเป็น White Memory อยากลืมทุกสิ่งทุกยอ่างแล้วอยู่อย่างสงบ

เข้าใจคำว่า อยากบรรลุสู่นิพพานก็ในตอนนี้แหละ

เข้าใจหลักธรรมคำสอนของพระพุทธเจ้าก็วันนี้น่ะเอง

เข้าใจ แต่ยังไม่สามารถปฏิบัติได้เรพาะรู้สึกว่ายังต้องดูแลใครอีกมาก

ถ้าได้ไปสู่นิพพานได้จริงก็คงจะดี...

เราพร่ำอะไรอยู่เนี่ย ฮ่าๆ

เพ้ออีกแล้ว เฮ้อ