ผิดไหมถ้าฉันจะบอกว่า...ฉันไม่ได้ร่าเริงอย่างที่ทุกคนเห็น...

ผิดไหมถ้าฉันบอกว่า...ฉันไม่ได้เข้มแข็งเลยสักนิด...

ผิดไหมถ้าฉันจะเหงา...และไม่อยากเสียใครไป...

การที่คนๆหนึ่งจะคบใครเป็นเพื่อนน่ะลำบากมากเลยนะ...

ถึงแม้กับคนอื่นจะบอกว่าง่ายแต่สำหรับฉันมันยากสุดๆเลยล่ะ..

ถ้าต้องมารู้ว่าเพื่อนตัวเองจะจากไป...ฉันกลับยอมไม่ได้

จะโผล่มาเป็นเพื่อน..ทำให้ฉันยิ้มได้แล้วจากไปง่ายๆงั้นเหรอ

ไม่ว่าจะเหตุผลไหน...ฉันไม่ยอมหรอก...

เห็นแก่ตัวสินะ...ฉันมันเห็นแก่ตัวจริงๆนั่นแหละ...

ฉันก็แค่คนๆหนึ่งที่เหงาเป็น...ฉันไม่อยากยิ้มให้คนอื่นแบบนั้นอีกแล้ว...

รอยยิ้มที่ฉันทำไปเพื่อไม่ให้คนอื่นเป็นห่วง...แต่รู้ไหมว่ามันเจ็บปวด

ฉันคิดอยู่ตลอดเวลาว่าจะตายไปเมื่อไหร่...

เพราะฉะนั้นฉันต้องจากไปก่อนสิ...

ถ้าบอกว่าเพราะแค่ฉันไม่อยากอยู่คนเดียว...

โลกที่มีแต่ความว่างเปล่า...ไม่อยากอยู่แล้วจริงๆ...

ฉันเห็นแก่ตัวสินะ...ฉันคงบ้าไปแล้ว...คิดงั้นไหมล่ะ...

เจ็บปวดจัง...หัวใจของฉัน...มันเริ่มเจ็บอีกแล้วล่ะ...

ทั้งๆที่ยาก็กินแล้ว...แต่ทำไมมันไม่หายล่ะ...

ปวดหัวจัง...ไม่อยากรับรู้อีกแล้ว...

ฉันโง่..โอเค...ยอมรับ...แต่ขอร้องเถอะ...

อยู่เพื่อฉันได้ไหม...อยู่เพื่อคนบ้าคนนี้ได้ไหม

อยู่ด้วยกันอีกหน่อยสิ..ฉันยังเหงาอยู่เลย..