|
หวัดดีเพื่อนๆทุกคนนะครับ พึ่งแต่ง ID ติชมกันได้นะครับ
แล้วก็ ช่วยฝากติชมนิยายเรื่องนึง ด้วยนะครับ ไม่รู้จะถูกใจเพื่อนๆรึเปล่า
ยังไงก็ลองเข้าไปอ่านกันนะครับ
กลอน ช่วยให้หายคิดถึงเพื่อน (หรือช่วยให้คิดถึงกันแน่?)
ในช่วงปิดเทอมนี้
ทุกคนคงรู้สึกแบบเดียวกัน จากวันแรกที่เราก้าวเข้าไปในโรงเรียน หลายๆคนคงอยากกลับบ้าน และอยากจะออกไปจากที่นี่ แต่พอมาถึงวันที่เราจะก้าวกลับออกไป เราก็กลับเสียใจ หรือ เกิดความรู้สึก เหงาๆ
(หามาจากเน็ตแล้วก็ปรับแต่งนิดหน่อยให้มันเข้า)
เมื่อปิดเทอม
มองสมุดหนังสือยังไม่ทิ้ง
อยากจะบอกจริงๆว่าคิดถึง
ความรู้สึก ความห่วงใย ยังตราตรึง
ก็พวกเรา 1/1 กันนี่นา
ทั้งลายเซ็นลายชื่อลายมือเก๋
คำอวยพรเท่ๆชั่งสรรหา
เช้าเปื้อนหมึกพอดึกๆเปื้อนน้ำตา
เป็นของขวัญล้ำค่าวันลาไกล
เสื้ออาจขาดลงได้ในวันหนึ่ง
แต่สายใยลึกซึ้งยังคงมั่น
เราทุกคนนั้นยังเป็นเพื่อนกัน
ความสัมพันธ์ของเราไม่ขาดลง
ไม่มีคำไหนที่ทำให้เพื่อนเจ็บมากกว่าคำว่า "จากลากัน"
ไม่ต้องรีบลุกเหมือนทุกเช้า
เสื้อนักเรียนตัวเก่าแขวนข้างฝา
ได้ปิดเทอมก็ดีแล้วนินา
อุตส่าห์รอวันนี้มาตั้งหลายเดือน
แต่ทำไมหัวใจกลับเหงาเหงา
เสื้อนักเรียนตัวเก่าเปรอะเปื้อนสี
ลายมือใครเป็นใครยังจำได้ดี
เมื่อวานนี้ยังเฮฮา ล่ำลากัน
กลายเป็นเช้าที่เหว่ว้ากว่าทุกเช้า
เสื้อนักเรียนตัวเก่า เหงาเท่าฉัน
เคยหยอกล้อเล่นสนุกอยู่ทุกวัน
กว่าจะรู้ว่าผูกพันก็วันลา
ไม่ต้องรีบลุกเหมือนทุกเช้า
เสื้อนักเรียนตัวเก่า แขวนข้างฝา
อยากให้วันที่ผ่านลับกลับย้อนมา
ไม่อยากเหงา เหว่ว้า อย่างนี้เลย
วันนี้จะไม่มีเสียงกระดิ่ง
ดังกริ่งๆ ตอนหกโมงเช้า
ไม่มีใครเดินตรวจเวรของพวกเรา
ไม่มีภาพเก่าๆ ของวันวาน
ไม่มีเสียงวิ่งเล่นและหยอกเย้า
ไม่มีข้าวแกงมื้อเก่าในโรงเอาหาร
ไม่มีกีฬาสี ไม่มีนิทรรศการ
ไม่มีกระดาน ไม่มีการบ้านของใคร(ให้เราลอก...อีกแล้ว)
เบื่อ!!!~ อยากไป โรง เรียน โว่ย!!(คิดถึงเพื่อนด้วย)
เพื่อนรักเอ๋ยชีวิตมีทุกข์สุข
ยามเราทุกข์มีเพื่อนอยู่สองแบบ
ประเภทแรกยอมทุกข์เหมือนจับแนบ
ประเภทสองทำแสบแล้วจากไป
ลองคิดดูเล่นๆแล้วถามตน
เพื่อนแบบไหนที่สนรู้แก่ใจ
คำถามนี้อย่าเพิ่งไปถามใคร
ถามใจเราให้แน่เสียกว่าดี
|
บันทึกเป็นเพื่อน
