Whole My monochrome world.
หากการที่ไม่ยิ้มแล้วมันผิด ผมก็คงผิดมาตั้งแต่แรกแล้ว;
นี่คือทางของผม ผมเป็นคนเลือก แม้ว่ามันจะโหดร้ายเพียงใด จะต้องทนทุกข์มากมายแค่ก็ตามที ก็ไม่เป็นไร... มีอดีตเป็นเครื่องยกย้ำดีกว่ามีอนาคตที่ไม่มีวันจับจ้องได้ หากแม้เพียงชีวิตมันเป็นไปตามสิ่งที่ตัวเรากระทำ
ตราตรึงราวกับความฝันที่เป็นความจริง สัมผัสที่เสมือนจริงนั้นไม่มีวันลืม เจ็บให้มากกว่าพันครั้ง ช้ำให้มากกว่าร้อยหน บนหนทางนี้แหละที่ฉันก้าวเผชิญ... อยากจะหนีหายจากโลกนี้ ไปที่ไหนสักแห่งที่เงียบสงบ เหงาให้ตายไปข้าง ก็ยังดีกว่าเจอเรื่องร้ายๆในชีวิตอย่างทุกวันนี้!
รู้ซึ้งแล้วว่าความฝันก็ไม่ต่างอะไรกับความจริง; เพราะไม่ว่ายังไง ฉันกับเธอก็ไม่มีวันอยู่ด้วยกันได้... ทั้งเจ็บปวดที่รู้ความจริงของเรื่องราวที่ไม่มีวันเกิดขึ้น ทั้งต้องช้ำกับความฝันที่จะอยากให้ตื่นยังไงก็บังคับไม่ได้
สัญญา ว่าวันเวลาจะไม่มีทาง ลบภาพเราไป หัวใจ ที่เราเคยมีให้กันจะยังเหมือนเดิมใช่ไหม แค่เราอยู่ห่างไกลกันเท่านั้น ไม่ใช่ว่าฉันสูญเสียเธอไป จะรอจนเธอกลับมาวันไหน รู้มั้ยรักยังคงเดิม
{ สายลมแห่งความเศร้าและความจริง.
