พุ่มดอกฟ้า [Yaoi]

ตอนที่ 3 : พุ่มดอกฟ้า 03

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 411
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 42 ครั้ง
    12 พ.ค. 61


พุ่มดอกฟ้า




03





 

ตลอดทั้งคืนพุ่มรักนอนแทบไม่หลับ เพราะใจมัวพะวงคิดหาวิธีบอกความจริงแก่ท่านขุนอย่างนิ่มนวลที่สุด รู้ตัวอีกทีฟ้าก็เริ่มสร้างแล้ว เขาจึงรีบลุกขึ้นอาบน้ำผลัดเปลี่ยน เสื้อก่อนตรงไปยังศาลาริมคลองมะม่วง หวังเตรียมใจก่อนจะเผชิญหน้ากับใครบางคน 



ทว่าสวรรค์คงกลั่นแกล้ง เพราะเมื่อไปถึงใครคนนั้นกลับยืนรอเขาอยู่แล้วพร้อมคำทัก



มาแล้วรึพุ่ม วันนี้อากาศดีจริงเทียว



สีหน้าของท่านขุนฟ้าดูสดชื่น จนพุ่มรักมิอยากจะทำลายบรรยากาศที่โอบล้อมตัวท่านไว้ แต่ถ้าขืนไม่รีบบอกไปก็อาจจะทำให้ทุกอย่างยุ่งยากขึ้น เขาเลยรวบรวมความกล้าตัดสินใจพูดตรงๆ 



เออ...ท่านขุนขอรับ กระผมมีเรื่องสำคัญจะเรียนให้ท่านทราบ



เรื่องกระไรไว้คุยในเรือเถิด วันนี้ฉันเตรียมขลุ่ยของฉันมาเองด้วย พุ่มจะได้สอนฉันได้ถนัด



ประโยคขัดบทสนทนาด้วยท่าทีกระตือรือร้น ส่งผลให้พุ่มรักได้แต่นิ่งอึ้ง ปากที่กำลังขยับพูดกลับหนักขึ้นทันควัน จนต้องปิดลงเงียบ ฟังเช่นนี้แล้วหากกล้าขัดก็คงจะดูใจร้ายเกินไป 



...เอาเถิดไว้ค่อยบอกหลังจากขากลับจากล่องเรือก็ได้



เขาจึงเผลอปล่อยเลยตามเลย เดินตามท่านขุนไปลงเรือซึ่งจอดเตรียมไว้ แล้วปฏิบัติหน้าที่เป็นฝีพายมือดีอีกครั้ง นำเรือลอยลัดเลาะไปตามคลองสวน ท่ามกลางบรรยากาศเย็นสบายในยามเช้า ก่อนจะหยุดลงตรงดงดอกบัวงาม ซึ่งท่านขุนมิรอช้ารีบนำขลุ่ยเพียงออใหม่ๆ ของท่านมาให้อาจารย์ยลโฉม



ดูสิพุ่ม ฉันได้มาจากตลาดเมื่อวาน ฝึกเป่าไปบ้างแล้ว เสียงเพราะอยู่เทียวหนา แต่ฉันอยากเป่าให้ได้เป็นเพลงเร็วๆ



ประกายตาของท่านขุนวิบวับคล้ายเด็กอวดของเล่น ผิดภาพลักษณ์ของผู้นำมาดเข้ม จนอดไม่ได้ที่จะแปลกใจ



กระผมไม่คิดว่าท่านขุนจะชอบขลุ่ยมากถึงเพียงนี้



คนได้ยินชะงัก ดวงตาคมนั่นวูบไหวลง เช่นเดียวกับน้ำเสียงซึ่งเปลี่ยนกลับมานิ่งเรียบ



ทำไมเล่า ดูไม่เหมาะกับฉันรึ



พุ่มรักสะดุ้งตกใจ รีบพูดแก้ไขเสียใหม่อย่าร้อนรน



หามิได้ขอรับ เพียงแต่กระผมได้ยินมาว่าท่านขุนมิใคร่ชอบงานรื่นรมย์



เลยคิดว่าฉันเป็นเหมือนก้อนหิน มิน่าจะเข้าใจถึงความงามของดนตรี



มิใช่ขอรับ! กระผมมิได้คิดเช่นนั้นเลยแม้แต่น้อย!



พุ่มรักอยากจะใช้ไม้พายเรือตบปากตัวเองจริงๆ ทำไมยิ่งอธิบายมันถึงเข้ารกเข้าพงไปเสียหมด เขาไม่น่าลืมคิดถึงจิตใจของท่านขุนเลย ดูก็รู้ว่าท่านคงชอบดนตรีอยู่ไม่น้อย แต่เขายังไปตอกย้ำท่านเพราะข่าวลือไร้มูลความจริงพวกนั้นเสียได้ 



คนปากบอนเตรียมก้มหน้ารับการลงโทษอย่างสำนึกผิด ร่างสูงมองท่าทีนั้นก่อนถอนหายใจ ซ้ำพูดด้วยน้ำเสียงไม่ถือสา



เอาเถิด ฉันรู้พุ่มคงเคยได้ยินมาว่าฉันคือ เจ้าฟ้าพิโรธคนคงมองว่าฉันโหดเหี้ยมไร้หัวใจ จะไปที่ใดก็พากันนึกกลัวเพราะฉันเป็นลูกของเจ้าพระยา ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ฉันตั้งแต่ยังเล็กแล้ว ทั้งๆ ที่ฉันควรจะเป็นที่รักใคร่ของชาวบ้านเหมือนกับพ่อแท้ๆ



ความในใจอันอึดอัดที่ระบายออกมาทำให้พุ่มรักตระหนักชัด 



เจ้าฟ้าพิโรธตามคำพูดของใครต่อใคร ท่านเป็นคนเด็ดขาดจึงเป็นที่นึกเกรงกลัวของชาวบ้าน แต่ก็เพราะความเด็ดขาดของท่านเกิดจากการตั้งใจทำงานอย่างมุ่งมั่น งานทุกงานจึงสามารถเสร็จสิ้นเรียบร้อยลงได้ แต่เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าฉากหน้าอันเข้มแข็งของท่าน เบื้องลึกภายในนั้นเต็มไปด้วยความกดดันและความหวาดหวั่นที่เกิดจากการแบกรับภาระไว้แต่เพียงผู้เดียว 



คนมองต่างมุมเริ่มนิ่งคิด ก่อนจะเปรยถามขึ้นถามความเงียบ



ท่านขุนทราบวิธีเป่าขลุ่ยให้เพราะหรือไม่ขอรับ” 



ก็ต้องค่อยๆ เป่า อย่าปล่อยลมหมดในคราวเดียวเหมือนที่พุ่มสอนฉันอย่างไรเล่า”



ร่างสูงตอบกลับไปตามสิ่งที่รู้ แม้จะยังแปลกใจที่อยู่ๆ คู่สนทนาก็เปลี่ยนเรื่อง หากทว่าอาจารย์สอนเป่าขลุ่ยกลับส่ายศีรษะปฏิเสธ



นั่นแค่ส่วนหนึ่งขอรับ แต่สิ่งที่สำคัญที่จะทำให้เป่าขลุ่ยได้เพราะได้คือ ใจ’ ขอรับ



ใจรึ?



ขุนฟ้าทวนคำ มองคนพูดพยักหน้าแล้วเอ่ยประโยคชี้แนะ



ใช่ขอรับ เพลงจะไพเราะได้ ก็เพราะคนฟังรับรู้ถึงใจของคนเล่น ท่านขุนเองก็เช่นกันขอรับ ท่านขุนใช้พระเดชในการปกครองคนก็เป็นเรื่องดี แต่อย่าลืมใช้พระคุณควบคู่ไปด้วย ท่านขุนต้องเปิดใจให้เข้าถึงใจของชาวบ้าน แม้อาจใช้เวลาสักหน่อย แต่กระผมเชื่อว่าท่านขุนจะต้องทำให้ชาวบ้านรักใคร่ได้ไม่น้อยไปกว่าเจ้าพระยาแน่ขอรับ



พุ่มรักพยายามให้คำปรึกษา แม้ตนเองจะไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญในการปกครอง แต่อย่างน้อยเขาก็เข้าใจว่าการเป่าขลุ่ยให้ไพเราะไม่ได้ขึ้นอยู่กับวิธีการ การเป็นผู้นำที่ดีก็ไม่ได้เกิดจากใช้อำนาจเข้าข่ม ทั้งหมดทั้งมวลล้วนขึ้นอยู่กับใจของคนทำ และเมื่อนั่นคนอื่นๆ ก็จะสามารถใช้ใจของพวกเขาสัมผัสถึงมันได้เช่นเดียวกัน



ขุนฟ้านั่งเงียบคล้ายกำลังพิเคราะห์ ก่อนจะถามอย่างสงสัยอีกครั้ง



แล้วจะให้ฉันเปิดใจอย่างไรเล่า



ก็พูดคุยถามไถ่เหมือนพวกเขาเป็นคนในครอบครัว ไม่จำเป็นต้องคุยเฉพาะเรื่องงานเสียอย่างเดียวขอรับ



เหมือนที่ฉันคุยกับพุ่มตอนนี้น่ะรึ



ขอรับ



แล้วพุ่มชอบฉันไหม



ชายหนุ่มแทบหน้าทิ่ม เมื่อได้ยินคำถามที่ดังขึ้นแบบไม่ปี่มีขลุ่ย แต่เขาจะตกใจไปทำไม จริงอยู่แม้คราวแรกจะเกรงกลัวอยู่บ้าง กระนั้นพอรู้จักกันแล้ว เขาก็พบว่าท่านขุนเป็นคนน่าคบหา



...ใจเย็นๆ ก่อน ท่านขุนไม่ได้ถามในเชิงชู้สาว แค่ท่านกำลังสับสนและต้องการความมั่นใจเท่านั้น



พุ่มรักพยายามปลอบไม่ให้ตนเองคิดมาก หากน้ำเสียงที่ตอบดันเผลอตะกุกตะกัก



ขะ...ขอรับ...กระผมก็...ชะ...ชอบท่านขุน



แม้จะสั่งตัวเองเพียงใด แต่เขาดันรู้สึกคล้ายกำลังสารภาพรักกับผู้ชายด้วยกัน จึงพยายามก้มหน้าหลบสายตา ทว่าประโยคถัดมาของคนตรงข้าม ทำให้เขาต้องเงยหน้าขึ้นมองทันควัน



ดีจริงเทียว ฉันเคยบอกพุ่มรึยังว่า กลอนรักของพุ่มที่ส่งให้ฉันนั้นเพราะมาก ฉันชอบ...” 



คำว่า ชอบ’ ของท่านขุนอาจเหมือนคำเอ่ยชมธรรมดา หากมันมีอานุภาพมากพอจะสะกดให้ทุกสิ่งนิ่งเงียบ ยิ่งเมื่อสบดวงตาที่ทอประกายระยิบระยับคล้ายแสงอาทิตย์ที่สะท้อนล้อกับผิวน้ำแล้ว ก็ยิ่งทำให้เขารู้สึกชาวาบ ใบหน้าเห่อร้อนขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ 



เป็นอีกครั้งที่ดวงตาคมคู่นั้นทำให้เขาไม่อาจเอ่ยคำใดได้ต่อ จึงปล่อยให้ท่านขุนเป็นคนเริ่มบทสนทนาคล้ายนึกขึ้นมาได้ 



จริงสิ เห็นพุ่มว่ามีธุระสำคัญจะคุยกับฉัน เรื่องกระไรรึ



คำทักเรียกให้คนอยู่ในภวังค์ได้สติ รีบคว้านหาเสียงตัวเองตอบกลับอ้ำๆ อึ้งๆ



อ่ะ...เออ...คือ...กระผมคิดว่าจะสอนท่านขุนเป่าขลุ่ยเพลงอื่นนอกจากเพลงคำหวานด้วยน่ะขอรับ



แม้สิ่งที่บอกออกไปจะผิดกับที่ใจคิดมาก่อนหน้า แต่เขาไม่กล้าจะอธิบายความจริงในตอนนี้ ไม่ใช่เพราะกลัวจะโดนลงโทษ ทว่าด้วยสาเหตุอะไรก็ยังไม่แน่ชัด 



...เอาน่า...ไม่เป็นไรหรอก โอกาสหน้ายังมี ไว้คราวหลังค่อยหาทางอธิบายใหม่ก็ได้



พุ่มรักจึงปล่อยให้ทุกอย่างดำเนินไปเช่นเดิม เขาสอนท่านขุนฟ้าเป่าขลุ่ยได้จนเริ่มคล่อง ก่อนจะพายเรือส่งท่านเทียบท่าริมคลองเมื่อแสงแดดเริ่มแรงขึ้น



ขอบใจนะพุ่ม พรุ่งนี้จะมีพิธีเปิดคลองแล้ว ฉันคงมาไม่ได้ ไว้หลังเสร็จพิธีค่อยมาสอนฉันใหม่นะ



ท่านขุนเอ่ยคำลาระหว่างเดินขึ้นบันไดมาหยุดอยู่ตรงศาลา ซึ่งเขาก็พยักหน้ารับคำ พลางมองอีกฝ่ายหันหลังทำท่าจะเดินไป แต่แล้วร่างสูงก็หยุดหมุนตัวกลับมาเรียก 



เออ...พุ่ม



ขอรับ”



เจ้าของชื่อชะงักงัน คราวนี้มิใช่เพราะถูกดวงตาของท่านขุนสะกดไว้ แต่เป็นเพราะรอยยิ้มอันยากสื่อความ ซึ่งปรากฏบนใบหน้าคมคายนั้นต่างหากเล่าที่แทบทำให้ลมหายใจเขาแทบหยุดนิ่ง พร้อมๆ กับได้ยินคำหนึ่งร่วงหล่นลงกลางใจ



“...ที่ฉันชอบไม่ใช่แค่กลอนของพุ่มหรอกนะ



จบประโยคคนสูงศักดิ์จึงเดินจากไป ปล่อยให้พุ่มรักเข่าอ่อนเกือบล้มทั้งยืน ร่างกายสั่นไหว หัวใจเต้นโครมครามจนควบคุมไม่อยู่ 



...ท่านขุนหมายความกระไร ไม่ใช่แค่กลอนที่ชอบ แล้วมันคือสิ่งใดกัน หรือจะเป็นการเป่าขลุ่ยของเขาด้วย...เออ ใช่ๆ เขาลืมไปได้อย่างไรว่าท่านชอบดนตรี...ปัดโธ่!เอ็งอย่าไปคิดมากสิวะ ไอ้พุ่ม! มันไม่ได้มีอะไรลึกซึ้งเสียหน่อย อีกอย่างเขาตั้งใจไว้แล้วว่า หลังเสร็จพิธีเปิดคลองดำเนินสะดวกพรุ่งนี้ จะบอกความจริงกับท่านขุนให้รู้เรื่อง ก่อนที่ความรู้สึกประหลาดในใจพวกนี้จะคุกคามเขาจนไม่กล้าพูดออกไป



พุ่มรักตัดสินใจอย่างแน่วแน่ ก่อนสาวเท้าตรงกลับบ้านของตนอย่างเร่งรีบ



 

ตรงข้ามกับขุนฟ้าภักดีภิรมย์ ซึ่งกำลังเดินทอดท่องพลางครุ่นคิดถึงสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น



...‘พุ่มรัก’ ช่างเป็นคนที่น่าสนใจจริงแท้ 



ยิ่งรู้จักก็ยิ่งค้นพบความพิเศษแตกต่างจากคนอื่น ตอนแรกเขายอมรับว่าตกใจที่เจ้าของจดหมายเป็นผู้ชาย แต่ตอนนี้เขากลับรู้สึกดีว่าคนคนนั้นคือ 'พุ่มเด็กหนุ่มที่มีเสียงหัวเราะใสซื่อ วางตัวเป็นธรรมชาติไม่มีจริตจะก้าน ผิดกับใครหลายคนที่เข้าหาเขาเพราะลาภยศและบารมี เขาจึงกล้าวางใจเปิดเผยความรู้สึกให้กับพุ่ม และก็ได้ถ้อยคำแนะนำดีๆ กลับคืนมา โดยไม่นึกรังเกียจหรือหวาดกลัวเขาแม้แต่น้อย นั่นยิ่งทำให้เขาอยากจะใช้เวลาพูดคุยเรื่องต่างๆ กับพุ่มมากขึ้น หากกว่าจะถึงนัดหมายก็อีกเป็นนาน คิดได้เช่นนั้นก็ดูคล้ายเวลาจะเคลื่อนช้าเกินไปนัก 



...ไม่น่าเชื่อว่าคนที่เพิ่งพบกันไม่กี่ครา กลับทำให้เขานึกถึงได้มากเพียงนี้



ท่านขุนขอรับ มิเข้าไปในเรือนรึขอรับ



เสียงทักทำให้คนเหม่อลอยต้องละความคิด เพิ่งรู้สึกตัวว่ากลับมายืนหน้าเรือนอยู่นานแล้ว กระทั่งไอ้แก้มบ่าวรับใช้ต้องเอ่ยถาม เขาจึงแกล้งเฉไฉตอบ



อ้อ...เออ...ฉันว่าจะไปตรวจดูงานขุดคลองเสียหน่อย” 



เช่นนั้นก็พอดีเลยขอรับ เพราะเช้านี้นายแขวงเรียนมาว่าทำปะรำพิธีเสร็จเรียบร้อยแล้ว รบกวนท่านขุนช่วยไปตรวจดูด้วยขอรับ



เขาพยักหน้ารับให้กับงานในความรับผิดชอบ คราวนี้เขาจะต้องทำตามอย่างที่พุ่มสอน 



...เรื่องงานต้องให้เด็ดขาด แต่เรื่องชนะใจต้องใช้ ใจ’ ด้วยกันเท่านั้นแลกคืนมา











ไอ้พุ่ม! ไอ้พุ่ม! เฮ้ย! ไอ้พุ่มส่งผ้าขึ้นมาสักทีสิวะ ข้ายืนรอจนเมื่อยแล้วโว้ย!



เสียงตะโกนเรียกดังจากข้างบนบันไดลิงที่กำลังจับอยู่ พุ่มรักที่แอบอู้งานจึงต้องรีบหยิบม้วนผ้ายื่นส่งต่อให้เพื่อน ผูกประดับตกแต่งปะรำพิธีตามคำสั่งของพ่อ เพื่อเตรียมงานที่กำลังจะมีขึ้นในวันพรุ่งนี้ให้เรียบร้อยเป็นครั้งสุดท้าย เขาเลยลากไอ้โสนมาเป็นลูกมือหวังพึ่งประโยชน์ แต่ดูเหมือนเขาจะกลายเป็นตัวไร้ประโยชน์เสียแทน จนไอ้โสนบ่นขรม



นี่เอ็งเหม่ออะไรอยู่ได้ ข้าเรียกตั้งนานสองนานแล้วไม่ยอมตอบ



พุ่มรักถอนหายใจ ก่อนจะเอ่ยเลี่ยงไปแกนๆ



โทษทีว่ะ ข้ามีเรื่องให้คิดนิดหน่อย



เรื่องเจ้าอิงฟ้า หรือ เจ้าฟ้าพิโรธ ล่ะ



คำหยอกอย่างรู้ทันทำเอาคนด้านล่างอยากจะเขย่าบันไดให้มันตกลงมาคอหัก ทว่าก็ได้แต่กระแทกเสียงตอบ



ทั้งคู่!



โสนหัวเราะขำที่เดาใจได้ถูกเผง แล้วจึงไต่บันไดลงมา ก่อนจะเอ่ยคาดเดาเป็นครั้งที่สอง



นี่เอ็งยังไม่ได้บอกความจริงกับท่านขุนอีกรึไร



หากไอ้โสนมันมีตาทิพย์เขาคงเชื่อ เพราะมันพูดแต่ล่ะคำคล้ายปล่อยหมัดให้เขาต้องนึกจุก 



...จริงอยู่ที่เขาตั้งใจจะบอกท่านขุนฟ้าหลังจากเสร็จพิธีเปิดคลองดำเนินสะดวก แต่ลึกๆ แล้วก็ยังลังเลสับสนว่าควรจะบอกดีหรือไม่ ถ้าบอกไปแล้ว เขากับท่านขุนจะยังคงพูดคุยเป็นเหมือนปกติอีกได้รึ เขาเสียดายมิตรภาพที่เริ่มจะเป็นไปในทิศทางดีขึ้น จนไม่อยากจะทำลายความสัมพันธ์ลงไป



ที่สำคัญ...เขาห่วงความรู้สึกของท่านขุนว่าจะเป็นเช่นไร หากท่านได้รับรู้ความจริง 



คำอธิบายในใจนั้นมีมากมาย ทว่าขืนบอกเพื่อนเขาตอนนี้คงได้ซักไซ้กันอีกยาว พุ่มจึงเลือกตอบโดยใช้คำสั้นๆ 



ข้าแค่ไม่มีโอกาสเหมาะ



คล้ายไอ้โสนที่แสนรู้ดีจะจับทางได้ มันหรี่ตามองอย่างสงสัย แล้วพูดคาดเดาขึ้นอีกครั้ง



จริงรึ มิใช่ว่าเอ็งจะเปลี่ยนใจมาชอบเจ้าฟ้าพิโรธแล้วกระมัง



เพียงประโยคเดียวเปลี่ยนสีหน้านิ่งเฉยของพุ่มรักให้ขึ้นสีจัด  



...ไอ้โสนมันพูดเรื่องอะไร ปัญหาที่เกิดส่วนหนึ่งไม่ใช่เพราะความผิดของมันรึไรเล่า แล้วยังมีหน้ามาล้อเลียนเขาอีก



แค่คิดก็โมโหจนเขาต้องตวาดใส่คนปากมอมดังลั่น 



ไม่ใช่โว้ย! คนที่ข้าชอบมีแค่เจ้าอิงฟ้าไม่ใช่ท่านขุนฟ้า เรื่องทั้งหมดมันเกิดขึ้นเพราะจดหมายรักที่ส่งผิดนั่นต่างหาก!



จดหมายส่งผิดรึ



ไม่ใช่เสียงของไอ้โสนเพราะมันอยู่ทางด้านหน้า แต่เสียงปริศนากลับดังมาจากข้างหลัง และเป็นเสียงที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี 



...คุ้นเคยจนไม่กล้าที่จะหันมองคนพูด ด้วยรู้ว่าหัวใจของตัวเองกำลังสั่นกับสิ่งที่ตั้งรับไม่ทัน แม้พยายามหลอกตนเองว่าหูอาจฝาด แต่ความหวังทั้งหมดปลิวหายไป เมื่อคำถามย้ำดังขึ้นลงซ้ำเติมอีกครั้ง



เป็นความจริงรึพุ่ม



ไม่ต้องสงสัยแล้วว่าอีกฝ่ายมายืนอยู่ได้อย่างไร แต่มันคงนานมากพอที่จะได้ยินบทสนทนาระหว่างเขากับเพื่อนจนสามารถปะติดปะต่อเรื่องราวได้ ถึงจะไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าความลับทั้งหมดจะมาเปิดเผยเอาในรูปการนี้ กระนั้นที่สุดแล้วความจริงก็คือความจริงวันยังค่ำ 



พุ่มรักจึงตัดสินใจหันหลังกลับเผชิญหน้า ในหัวสมองมีคำพูดมากมายจะอธิบาย แต่ปากของเขากลับแข็งค้างไม่ขยับ ความรู้สึกบางอย่างตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ในลำคอ เมื่อสบนัยน์ตาคมที่มองตรงมา 



...มันสะท้อนความสับสน ความแปลกใจ และเหนืออื่นใดคือ ความผิดหวัง’ 



เขาจึงปล่อยให้ทุกสิ่งนิ่งเงียบเช่นนั้น กระทั่งถูกขัดจังหวะด้วยเสียงของนายแขวงบางยาง 



ท่านขุนฟ้ามาตรวจงานรึขอรับ เชิญทางนี้เลยขอรับ



เจ้าของชื่อจึงละสายตาออกห่าง กลับมาทำหน้าที่ของตนเองตามเดิม ส่วนพุ่มรักจำต้องถอยลงเปิดทางให้ท่านขุนฟ้าตรวจดูปะรำพิธีโดยรอบ



ร่างสูงใช้เวลาสำรวจความเรียบร้อยไม่นาน ซักถามรายละเอียดอีกเล็กน้อย แต่โดยรวมก็ไม่มีจุดบกพร่องให้ต้องแก้ไข จนคนคุมงานต้องเอ่ยชม



นายแขวงทำงานได้ดีมากเทียวหนา” 



เจ้าของตำแหน่งยิ้มรับหน้าบาน หากก็ยังรีบกล่าวถ่อมตน



ไม่หรอกขอรับ นี่ก็เพราะได้ลูกชายมาช่วยด้วย ท่านขุนอาจไม่เคยพบหน้า คนนี้ลูกชายของกระผมเองชื่อ พุ่มรัก’ เสียดายที่มัวแต่เที่ยวเล่นจึงเริ่มเป็นงานช้ากว่าใครเขา แต่ก็หวังว่าภายภาคหน้าคงจะได้รับใช้ท่านขุนบ้าง...เอ้า! ไหว้ท่านขุนเสียสิพุ่ม



ผู้เป็นพ่อรีบเรียกลูกชายเข้าไปหา หวังแนะนำท่านขุนให้รู้จักไว้ เพื่อใช้สำหรับปูทางต่อไปในอนาคต เพราะท่านขุนเป็นคนจริงจังในเรื่องการงาน หากลูกชายไม่เอาไหนของตนได้รับใช้ท่านขุนอาจพอดัดนิสัยขี้คร้านไปได้บ้าง แต่คำแนะนำของพ่อกลับสร้างความลำบากใจใหญ่หลวงให้ลูกผู้มีชนักติดหลัง กระนั้นพุ่มรักก็ยังพยายามเก็บอาการรีบยกมือไหว้ด้วยความอ้อมน้อม



เมื่อท่านขุนมาอยู่เบื้องหน้า พุ่มรักจึงรู้แล้วว่าเหตุใดชาวบ้านจึงไม่กล้าที่จะเข้าหา ก็เพราะด้วยลักษณะที่น่าเกรงขามของท่าน ผิดไปจากตอนที่วางตัวอยู่กับเขาในเรือพาย ท่านช่างอยู่สูงเกินเอื้อม เขาเสียอีกที่ถือดีกล้าไปตีสนิทท่าน ทั้งยังไปกล้าพูดจาพล่อยๆ ยามนี้ถ้าท่านขุนจะฟ้องเอาเรื่องเขาต่อหน้าพ่อ เขาจะไม่คัดค้านเลยสักคำ เพราะสำนึกผิดถึงความเลยเถิดของตัวเอง 



พุ่มรักเตรียมใจไว้เรียบร้อย เพื่อรอรับบทลงโทษครั้งใหญ่ แต่ทุกอย่างกลับตรงกันข้าม เมื่อท่านขุนฟ้าเอ่ยประโยคต่อมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ 



พุ่มรึ ฉันเคยได้ยินชื่อมาบ้าง ลูกชายของนายแขวงเก่งทั้งด้านกาพย์กลอน ซ้ำเล่นดนตรีได้ไพเราะอีกด้วย นายแขวงมีลูกชายดีเช่นนี้น่าภูมิใจแทน



คำชมไม่เพียงแต่ทำให้พุ่มรักต้องรีบเงยหน้ามองด้วยความมึนงง นายแขวงเองก็แปลกใจ ด้วยไม่คิดว่าท่านขุนฟ้าจะรู้จักความเป็นไปของผู้คนในแถบนี้ โดยเฉพาะกับลูกชายที่ถูกกล่าวถึงนั้นจะมีชื่อเสียงไปไกลกว่าที่คาดไว้ 



ท่านขุนทราบด้วยรึขอรับ แหม...ไอ้พุ่มมันชอบแต่งกลอนมาตั้งแต่เล็กแล้ว ถ้าท่านขุนเห็นว่ามันมีแววก็ถือเป็นบุญของไอ้พุ่มมัน



เป็นธรรมดาที่ผู้เป็นพ่อจะปลาบปลื้ม มองความสามารถของลูกชายเสียใหม่ด้วยความพึงพอใจว่ามีดีอยู่บ้าง ก่อนร่างสูงจะเป็นฝ่ายตัดบทสนทนา



เช่นนั้นเสร็จงานแล้ว ฉันคงต้องขอตัวก่อน



เชิญขอรับ ไอ้พุ่มไปส่งท่านขุนเสียสิ



ท้ายประโยคนายแขวงไม่ลืมส่งลูกชายออกนอกหน้าอีกครั้ง พลางสะกิดให้คนยืนนิ่งรีบเดินตามท่านขุนกลับเรือน 



พุ่มรักตามหลังบ่าวรับใช้อีกสองคน แต่เมื่อพ้นประรำพิธีไปได้สักพัก เขาจึงเปลี่ยนไปเร่งแซงหน้าให้อยู่เยื้องด้านหลังร่างสูง ก่อนจะสูดลมหายใจลึกรวบรวมความกล้า เตรียมเรียงเรียงถ้อยคำที่ไม่ได้พูดเสียตั้งแต่แรก



เออ...ท่านขุนขอรับ เรื่องนั้นกระผมอยากอธิบาย...



เรื่องที่พุ่มตั้งใจจะส่งจดหมายให้เจ้าอิงฟ้ามิใช่ฉันน่ะรึ



เพียงประโยคเดียวกินใจความครอบคลุมโดยไม่ต้องขยายเพิ่มเติมอะไรอีก เพราะมันชี้ชัดตรงประเด็นคล้ายโดนมีดแหลมทิ่มแทงลงกลางใจ ได้แค่เพียงมองคนนำหน้า ซึ่งหยุดก้าวหันกลับมาพูดอย่างผู้เข้าใจเรื่องทั้งหมด



ฉันคิดแล้วเทียวว่ามันแปลกที่ผู้ชายส่งกลอนรักมา แต่ฉันมิได้นึกเอะใจเพราะคิดว่าพุ่มคอยห่วงใยฉัน ที่แท้แล้วทั้งหมดพุ่มต้องฝืนใจทำ ต่อจากนี้พุ่มไม่ต้องมาสอนฉันเป่าขลุ่ย และไม่ต้องมาเดินส่งฉันกลับเรือนแล้ว ไปทำตามสิ่งที่พุ่มชอบเถิด” 



ท่านขุนฟ้าเดินหันหลังจากไปแล้ว เหลือเพียงแค่พุ่มที่ยังยืนนิ่งตามลำพังอยู่อย่างนั้น เป็นนานเท่าไรไม่รู้ กระทั่งเพื่อนที่ตามมาเพราะห่วงต้องตบบ่าเรียกสติ



เฮ้ย! ไอ้พุ่มเอ็งไม่เป็นไรใช่ไหม



เออ ข้าไม่เป็นไร



เขาขยับปากตอบด้วยน้ำเสียงเบาหวิว 



...ใช่...เขาไม่เป็นอะไร ควรจะโล่งใจด้วยซ้ำ ในเมื่อความจริงถูกเปิดเผยแล้ว และท่านขุนเองก็ไม่ลงโทษต่อความผิดของเขาเลยสักนิด 



ทว่าน่าประหลาดที่ความรู้สึกภายในกลับตรงกันข้าม มันอึดอัดทรมานเสียยิ่งกว่าตอนปิดบังเรื่องทั้งหมด 



...ไม่ใช่หรอก สิ่งที่เขาทำให้ท่านขุนฟ้า เขาไม่เคยฝืนใจเลยสักครั้ง เขารู้สึกสนุกที่ได้อยู่ใกล้ ได้พูดคุยหัวเราะกับท่าน 



ที่สำคัญเขารับรู้แล้วว่า เจ้าฟ้าพิโรธ’ ไม่ได้เป็นเช่นข่าวลือ หากท่านคือ ขุนฟ้าภักดีภิรมย์’ ตามชื่อต่างหาก แน่นอนว่าเขาไม่สามารถปล่อยให้เรื่องทั้งหมดจบลงไปในรูปการนี้ และมีเพียงวิธีเดียวที่เขาพอจะทำได้



พุ่มรักตัดสินใจหยิบสมุดเขียนกลอนคู่ใจ พร้อมดินสอถ่านที่พกไว้ติดตัว ลงมือเขียนตัวอักษรร้อยเรียงคำกลอนที่กลั่นมาจากความรู้สึกข้างใน






     ดอกฟ้าเอย ดอกฟ้า ล้วนมีมาก        หากแม้ยากหางามแท้ในใต้ล้า

     มิใช่เพราะรูปโฉมนอกกายา                          แต่เพราะค่าของใจคนอันหมายปอง
         
        โอ้ยามนี้เจ้าดอกฟ้ามาหน่ายหนี                     ฤทัยนี้สุดระทมทุกข์หม่นหมอง

    วอนขอพบอีกครา ณ ริมคลอง                       หวังใจสองหวนใกล้ได้กลับคืน 


                                                                                                                   
                 พุ่ม




 

เขาฉีกกระดาษออก พับครึ่งเป็นยื่นส่งให้เพื่อนโดยไม่ลืมย้ำเตือน



ไอ้โสน ข้าฝากจดหมายให้ท่านขุนฟ้าที คราวนี้อย่าให้พลาดเป็นอันขาด” 



คนรับพยักหน้าทำตามคำไหว้วาน โดยไม่ถามอะไรเพิ่มเติมอีก พุ่มรักมองตามหลังโสนไปทางเรือนใหญ่ ด้วยความหวังที่มีเต็มหัวใจ 



...คราวนี้เขาจะขอบอกทุกความนัย ไม่คิดหนีปัญหาเพราะความลังเลใจอีกต่อไปแล้ว











นับเป็นครั้งที่สองแล้ว ที่พุ่มรักเฝ้ารอคนด้วยความกระวนกระวายบนศาลาริมคลอง



ทว่าคราวนี้แตกต่างจากครั้งแรก เพราะไม่ใช่ดอกฟ้าจากเมืองเหนือ แต่เป็นดอกฟ้าผู้งามสง่าไม่แพ้ใดในลุ่มน้ำแม่กลอง แม้รู้ทั้งรู้ว่าคนคนนั้นอาจไม่มาหาเนื่องด้วยวันนี้เป็นวันเปิดคลอง ซึ่งท่านขุนฟ้าต้องคอยดูแลจัดการรับเสด็จ กระนั้นเขาก็ยังรอด้วยความหวัง พยายามชะเง้อคอมองยังต้นสวน 



และแล้วเพียงไม่นานเขาก็ได้เห็นเงาตะคุ่มๆ ค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้ หัวใจของพุ่มรักลิงโลดด้วยความตื่นเต้น พลันทุกสิ่งกลับหดฟีบลงเมื่อเห็นร่างนั้นชัดถนัดตา เพราะผู้ที่มาเยือนกลับเป็นหญิงสาวในชุดล้านนาบอบบาง พร้อมด้วยบ่าวรับใช้อีกสามสี่คน 



เขารีบลงไปนั่งบนพื้นยกมือไหว้คนมีศักดิ์สูงกว่า ซึ่งอีกฝ่ายก็แย้มยิ้มรับ พลางเอ่ยถามเสียงหวาน



มายะอะหยังรึอ้าย



มะ...มารอคนขอรับ



พุ่มรักตอบตะกุกตะกัก รู้สึกเกร็งขึ้นมาทันที ด้วยทั้งประหม่าเมื่ออยู่ต่อหน้าคนที่เขาเคยหมายปอง และยังมีความสับสนในสมองว่าทำไมคนที่มาถึงกลายเป็นเจ้าอิงฟ้าไปได้ หรือไอ้โสนมันจะส่งจดหมายพลาดอีกแล้ว!



ประเดี๋ยวพิธีจะเริ่มแล้ว อ้ายมิไปร่วมงานต้วยก้อเจ้า



ตามปกติเขาคงรีบตอบรับคำชวนด้วยความปลื้มปิติไปแล้ว เพราะนี่นับเป็นโอกาสงามที่จะได้ใกล้ชิดเจ้าอิงฟ้า แต่ในยามที่เขามัวพะวงกับเรื่องอื่น เขาคงไม่อาจมีใจรื่นรมย์มากพอไปร่วมงานได้



กระผมทราบขอรับ แต่กระผมมีคนสำคัญที่ต้องรออยู่



พุ่มรักเลือกปฏิเสธอย่างไม่ลังเล ซึ่งเจ้าอิงฟ้าพยักหน้าเข้าใจพร้อมฝากคำอวยพรทิ้งท้าย 



เช่นนั้นข้าเจ้าขอฮื้ออ้ายพบคนตี๊รออยู่โวยๆ เน้อเจ้า” 



ดอกไม้งามเมืองเหนือเดินจากศาลาริมคลองพร้อมบ่าวรับใช้ ปล่อยให้พุ่มรักถอนหายใจด้วยความปลงในโชคชะตาสุดอาภัพ



...ทำไมชีวิตเขามันถึงได้วุ่นวายอย่างนี้ สวรรค์ถึงส่งให้คนมาถูกที่แต่ผิดเวลา หรือคนที่รออยู่จะมาไม่ได้เสียแล้ว อันที่จริงก็ไม่น่าแปลก เพราะเขาทำผิดต่อท่านขุนฟ้ามากเพียงนั้น ใครจะอยากกลับมาเจอหน้าอีก แต่เขาก็ยังเขียนจดหมายไปหาด้วยความหวัง 



เอ๊ะ! เดี๋ยวก่อน... 



เจ้าอิงฟ้าไม่ได้พูดถึงเรื่องจดหมายเลย แสดงว่าท่านไม่ได้รับ แล้วตอนนี้มันอยู่ที่ไหน... 



มิใช่ว่าส่งจดหมายให้ผิดคนอีกรึไร



คำเฉลยเป็นเสียงถามจากด้านหลัง พุ่มรักรีบหันกลับไปพบคนซึ่งเฝ้ารอเดินเข้ามาใกล้ พร้อมชูกระดาษในมือ หัวใจที่หดลงของเขากลับมาพองโตอีกครั้ง อย่างน้อยเขาก็รู้แล้วว่าท่านขุนได้อ่านมัน



มิผิดแน่ขอรับ กลอนบทนั้นกระผมตั้งใจมอบให้ ท่านขุนฟ้าภักดีภิรมย์ขอรับ



เขาเน้นย้ำชื่อชัดเจนด้วยน้ำเสียงจริงจัง ก่อนจะพรั่งพรูความในใจทั้งหมดออกมาโดยปราศจากความลังเล



กระผมขอโทษขอรับที่ไม่ได้บอกท่านขุนเสียตั้งแต่แรก เป็นความจริงที่กระผมส่งจดหมายให้ผิดคน แต่สิ่งที่กระผมทำให้ท่านขุนทั้งหมด กระผมไม่เคยฝืนใจหรือคิดรังเกียจท่านแม้แต่น้อย กระผมชอบช่วงเวลาที่ได้อยู่กับท่านขุน ได้พายเรือชมสวน ได้สอนท่านเป่าขลุ่ย ได้พูดคุยเรื่องต่างๆ กับท่าน ทุกสิ่งกระผมทำด้วยใจทั้งสิ้น หากกระผมสร้างความขุ่นเคืองใดๆ ให้ท่านขุน ขอเชิญท่านขุนเชิญลงโทษกระผมเถิด กระผมยินดีรับผิดทุกอย่างขอรับ



สำหรับพุ่มรัก สิ่งที่น่ากลัวกว่าบทลงโทษ คือ...ความกลัวที่จะทำให้ท่านขุนเจ็บปวดใจ 



ขุนฟ้านิ่งเงียบจนพุ่มนึกหวั่น แต่แล้วก็เดินเข้ามาใกล้พลางยื่นกระดาษส่งให้ จนเขาต้องขมวดคิ้วถาม  



อะไรรึขอรับ



พุ่มยังมิได้จดหมายตอบของฉันมิใช่รึ” 



คนตรงหน้าว่ากลับมาง่ายๆ แม้จะยังไม่เข้าใจ แต่เขาก็เปิดกระดาษแผ่นนั้นออก อ่านข้อความที่ร้อยเรียงซึ่งส่งผลให้หัวใจของพุ่มสั่นไหว



                                                อันดอกฟ้า เพียงดอกไม้ เช่นดาษดื่น    นับมีอื่นสักหมื่นแสนให้สรรหา
             
                หากแม้นเลือกแล้วว่าใช่ที่ต้องตา                             ขอจงพาดวงใจนั้นมาต้องกัน

                 ด้วยเพราะชิดสนิทใกล้ยิ่งติดตรึง                             มิอาจถอนความคำนึงถึงจอมขวัญ

                 หวังเคียงคู่ครองมิ่งหมายในชีวัน                              สัญญามั่นผูกพันตราบชั่วนาน


                              
                                                                                                                            ฟ้า

 



ไม่คิดมาก่อนว่าท่านขุนจะแต่งกลอนได้หวานถึงเพียงนี้ ที่สำคัญมันคล้ายกับกลอนสารภาพรัก ทำให้ใบหน้าของคนอ่านร้อนวูบ แต่อย่างน้อยจดหมายในมือ ก็เป็นเครื่องยืนยันว่าท่านขุนไม่โกรธเขาแล้ว เพียงแต่ท่านคงไม่ลืมบทลงโทษจนต้องเอ่ยทวง



ที่พุ่มบอกให้ฉันลงโทษได้ เช่นนั้นฉันจะขอลงโทษให้พุ่มสอนฉันเป่าขลุ่ย จนกว่าฉันจะพอใจได้หรือไม่



เป็นทางเลือกที่ดีกว่าถูกหวายเฆี่ยนไปไกลโข อย่างไรเขาก็เต็มใจทำอยู่แล้ว จึงรีบพยักหน้าด้วยความยินดี



ได้ขอรับ กระผมจะสอนให้เอง



พุ่มรักยิ้มกว้าง ดีใจที่ความสัมพันธ์ระหว่างท่านขุนฟ้าและเขากลับมาเป็นเหมือนดั่งเดิม กระนั้นท่านขุนมิได้หยุดแค่เพียงคำขอเดียว



แล้วฉันยังมีอีกอย่างที่อยากให้พุ่มสอน



ในตอนนี้จะเป็นอะไรเขาก็ไม่ปฏิเสธทั้งนั้น กำลังจะขยับปากถาม หากแล้วก็ต้องหยุดนิ่งเมื่อสบนัยน์ตาคมทอประกายตรึงเขาไว้เหมือนเช่นเดิมอีกครั้ง ผิดแต่คราวนี้ใบหน้าของอีกฝ่ายโน้มลงมาใกล้จนแนบชิด ก่อนจะได้ยินคำกระซิบข้างหู 



“...พุ่มต้องสอนให้ฉันชอบพุ่มมากขึ้นทุกวันด้วย



คำเพียงแผ่วเบา ทว่ามันดังสะท้อนก้องลงกลางความรู้สึก จนหัวใจของพุ่มรักเต้นระรัวราวทะลุออกจากอก เพราะมันช่วยตอบคำถามที่เขาเคยสงสัย 



...ตอนนี้เขารู้แล้วว่าความ ชอบ’ ของท่านขุนนอกจากกลอนและดนตรีแล้วคืออะไร 



ขะ...ขอรับ



คนเขินก้มหน้าแดงก่ำพูดตอบ ท่านขุนยิ้มบางมองอย่างพึงใจ แล้วชวนให้เขากลับไปยังหน้าตลาด



ไปกันเถิด พิธีเปิดคลองจะเริ่มแล้ว



พุ่มพยักหน้า แล้วจึงเดินเคียงกันไปกับท่านขุนฟ้า ปล่อยให้มือทั้งสองขยับเข้าหามอบไออุ่นให้กันตลอดทางเดินในสวน



สำหรับพุ่มรัก เขาไม่รู้หรอกว่าความสัมพันธ์ของเขากับท่านขุนฟ้าต่อไปจะเป็นเช่นไร



แต่ตอนนี้มีเพียงสิ่งเดียวที่เขาตระหนักได้ชัดเจนในใจ

          

             ...ในที่สุดพุ่มไม้น้อยก็เอื้อมถึงดอกฟ้าได้แล้ว




--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------




                                                                 - โปรดติดตามตอนต่อไป -












ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 42 ครั้ง

33 ความคิดเห็น

  1. #33 Daisy.Day (@zuiill0020) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 มกราคม 2563 / 01:17
    หวานมากกกก คนสมัยความโรแมนติกจัง5555555 แต่เราชักกลัวดราม่าจะตามมาไหม
    #33
    0
  2. #30 PRF. (@resepnin) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2562 / 00:49
    มดขึ้นล้าววววว //แต่อดไม่ได้ที่จะแอบระแวงดราม่า ;-;
    #30
    0
  3. #29 Memory-SK (@KT-Kiss) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2562 / 22:59
    ชอบเรื่องนี้มากกกกกกกกก
    #29
    0
  4. #26 JKYG (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 00:01

    โอ๊ยยยยย ดีงามมากๆค่ะ ท่านขุนเกี้ยวน้องพุ่ม

    #26
    0
  5. #25 5976 (@5976) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 20:32

    กี้ดดดดดดดด ดีต่อใจมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ มาต่อเถอะค่ะ พลีสส

    #25
    0
  6. #23 นักรบขาว (@Banri) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2561 / 06:30
    เจ้าพุ่มแสนน่ารัก น่ารักตรงที่ไม่อยากให้พี่ขุนเสียใจ น่ารักที่คอยคิดถึงความรู้สึกอีกฝ่ายตลอด ส่วนพี่ขุนช่างแสนดีไม่เคยนึกโกรธแถมยังอ่อนโยนมากอีก ฮือออ จะแสนดีเกินไปแล้ววว
    #23
    0
  7. #18 Jezz (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 21:23

    ไรท์มาต่อเถอะนะๆๆๆๆๆมันดีมากกกกค่ะ

    #18
    0
  8. #15 Thx. M (@mtuan93bam97) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2561 / 12:34

    ละมุนมากๆเลยค่ะ
    #15
    0
  9. #14 Judf (@wipa-bunga) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 00:47
    ละมุนละไมกลมกล่อม ชอบบบมากๆค่ะ หากมีเวลาอยากให้มาต่ออีกนะคะ รอเสมอเลย:)
    #14
    0
  10. #13 kiwi_moo (@kiwikiwikiwi) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 10:01
    งื้อไรท์ ชอบมากเลยค่ะ มาต่อไวๆน้าา
    #13
    0
  11. #12 heijibbry (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2561 / 13:20

    มันดีมากๆค่ะ ฮือ อบอุ่นหัวใจจังเลย

    #12
    0
  12. #10 幽霊人形 (@Memorial_Blood) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2561 / 18:51

    อู้วววว ชอบบบ

    #10
    0
  13. #9 RoseChess18056 (@Rose18056) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2561 / 15:44
    ง่า ชอบมากๆเลย
    #9
    0
  14. #8 sweetside (@passawee-17) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2561 / 18:09
    โอ้ยยยย เขริน
    #8
    0
  15. #7 aiwjun (@aiwjun) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 19:53
    ฮือ หวานมาก ชอบ ><
    #7
    0
  16. วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 16:31
    โอ๊ย หวานไปไหนเนี่ย อิจฉา
    #6
    0
  17. #4 Ricercare (@Ricercare) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 16:06
    ง่อวววส หวานมากกกก
    #4
    0