ตัวตนของฉัน...ฉันเท่านั้นที่รู้
เขียนโดย
nameless pharaoh
เนื้อเรื่องก็ตามชื่อเรื่องนี้เเหละค่ะ ไม่ว่าใคร จะคุณพ่อ คุณแม่ ครูบาอาจารย์ทั้งหลาย ญาติสนิทมิตรสหาย หรือพี่ชายร่วมสายเลือด ก็ไม่จักตัวตนของฉัน ไม่เข้าใจอย่างเเท้จริง รู้เพียงเเต่ตัวตนภายนอกที่ฉันสร้างมาเท่านั้น ก็เเล้วใครจะอยากให้คนอื่นเห็นด้านมืดของตัวเองว่าเป็น นังมารร้าย ขี้อิจฉา กันล่ะคะ
หลายคนคิดว่าฉันเป็นเด็กสุดเเสนจะเรียบร้อย ขี้อายเเละไม่กล้าเเสดงออก เเต่ผิดถนัด ที่ใครๆเห็นมันก็เเค่มายา เเค่ตัวตนภายนอกที่ถูกสร้าง ฉันไม่ใช่คนที่เรียบร้อย ไม่ใช่ผู้หญิงที่ขี้อายเเละไม่กล้าเเสดงออก เเต่เเค่ชอบที่จะคิดมากกว่าการพูดออกมา เรื่องบางเรื่องไม่ใช่เรื่องที่ควรพูดให้คนอื่นรู้นี่นา(ก็ไม่อยากโดนต่อยปาก) เผอิญว่าเรื่องในหัวชั้นมันเป็นเรื่องเเบบนั้นสักเยอะนี่ค่ะ
เมื่อไม่นานมานี้ เพียงเเค่ฉันเอ่ยปากเบาๆว่า'อยากเป็นหมอ' คุณพ่อ คุณเเม่ ก็คิดกันใหญ่ ลูกเราเป็นคนดี มีจิตเมตตา เเต่อยากบอกพวกท่านสักนิด ความจริงนะเหรอ เหอะ การที่ได้เป็นหมอนะมันความฝันสูงสุดของมนุษย์นะ มีคนนับหน้าถือตา การได้เป็นหมอน่ะไม่มีวันตกยากหรอก ไปที่ไหนก็ต้องมีคนป่วย ยังไงก็มีเงิน เงิน เงิน ฉันคิดได้ชั่วงั้นหรอ อาจจะนะ เเต่บอกได้เลย ต้องมีคนคิดเหมือนฉันมากกว่าร้อยคนเป็นเเน่
ฉันไม่ใช่คนใจเเคบมากนะ เเต่อคติก็เป็นอีกข้อที่ระบุถึงตัวตนของฉัน ขอถามหน่อย ปกติเวลาคุณเจอขอทาน คุณจะทำยังไง ให้เงินเขาหรอ เเต่ถ้าคุณลองนำความอคติมาใส่ในตัวเอง ลองคิดเหมือนที่ฉันคิดนะ คนพวกนั้นเเค่ลงไปนั่งคลุกฝุ่น เเต่งตัวมอมเเมมน่ะสมควรให้เงินเค้าเเล้วหรอค่ะ หรือบางทีคุณอาจเห็นคนเเขน ขาขาด คุณจะรู้ได้ไงล่ะว่าพวกเขาไม่ได้ถูกโจรจับตัดไปตัดเเขนขาทิ้ง เเล้วให้ไปนั้งริมสะพานบวกกับเเก้วนำ้พลาสติก ใครไปฟ้องตำรวจเเล้วพวกโจรจับได้จะ่ตัดลิ้นอะไรเงี้ย เลยไม่มีใครกล้า พอคุณยิ่งให้เงินพวกโจรยิ่งชอบใจจับได้จับเอา เป็นคุณยังจะอยากให้เงินพวกนั้นอีกมั๊ย ถ้าลองนึกถึงคนที่คุณรู้จักถูกตัดเเขน ฉันไม่ห้ามคุณที่จะให้เงินใครนะ เเต่ถ้าเป็นฉันจะให้เงินหญิงตาบอดขายลอตเตอรี่หรือคนที่ทำมาหากินอย่างสุจริตดีกว่า อคติของฉันพอมีเหตุผลมั๊ย
สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับฉันงั้นหรอ คุณพ่อ คุณเเม่ เป็นสิ่งที่สำคัญมากสำหรับฉัน เเต่ถ้าฉันไม่รักตนเอง เเล้วฉันจะไปรักคนอื่นได้ไง เพราะฉะนั้น ฉันคงจะต้องตอบว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดก็คงจะเป็นฉันเองนี่เเหละ
เอาล่ะ...ฉันคิดว่าหลายคนคงเบื่อกับเรื่องเล่าตัวตนของเด็กมัธยมต้มที่เต็มไปด้วยด้านมืด(ด้านดีก็มีนะเเต่ฉันจะเก็บทำไมละ) เเละควรจะจบเสียที เเต่ฉันว่านะ ฉันไม่ได้เป็นคนเดียวที่มีด้านมืดภายใต้ตัวตนภายนอกสุดเรียบร้อยหรอก
...ตัวตนที่เเท้จริงของคุณละ เหมือนภายนอกรึเปล่า......
แจ้ง Blog ไม่เหมาะสม
28 ก.พ. 54
681
5
ความคิดเห็น
เเต่พอลองนึกๆ มากกว่านี้ยังเคยเลยเนอะ
เเต่กดโหวตให้ไม่ได้อ่ะ
พี่ก็เป็นนะ แต่กว่าจะรู้ตัวก็ผ่านอะไรมาเยอะ คิดมามาก
ภาพลักษณ์ภายนอกมันไม่ได้หลอกแค่คนอื่น แต่มันหลอกตัวพี่เองด้วย
สิงโตหุ้มหนังลูกแกะ...
โดดเดี่ยว ดุร้าย หยิ่งทะนง เย็นชา คือตัวตนที่ได้พบหลังจากถูกโลกนี้ปฏิเสธ
สุภาพ เรียบร้อย ขี้อาย ใจดี แล้วไง ทำดีแทบตายได้อะไรกลับมาบ้าง
แต่ก็นะ...
ชีวิตเรามี 360 องศา ขอให้สนุกกับการค้นพบตัวเองนะ
ความคิดเป็นเพียงแค่ลมหายใจเข้าออก ที่ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป การกระทำที่เราเลือกแสดงออกมาสิ ที่ยืนนานกว่า ทั้งยังมีผลกระทบต่อวันข้างหน้า
พี่ยอมรับ... ว่าพี่เองก็เป็นคนเห็นแก่ตัวมากคนหนึ่ง
ทำดี... เพราะหวังผลตอบแทน แต่...
เห็นคนอื่นมีความสุข แล้วเรามีความสุขด้วย... พี่ก็ได้กำไร
เห็นคนอื่นมีความทุกข์ แล้วเราทุกข์ด้วย... พี่ก็ได้เข้าใจชีวิตมากขึ้น
พี่เป็นคนหนังสือ อยากเป็นนักเขียน การใช้ใจศึกษามันช่วยพี่ได้มากในการเรียนรู้คน เรียนรู้ชีวิต
พี่เป็นคนอย่างไร มันก็สำคัญ(มั้ง) แต่พี่ไม่ใส่ใจมากเกินไป ทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกนี้อำนวยความสะดวกให้กับเรา เราเป็นส่วนหนึ่งของกันและกัน เกิดมาเพื่อกันและกัน พี่เชื่อว่าไม่มีใครเลวได้ตลอดหรอก มันไม่สนุกสักนิด ความรักจะเปลี่ยนแปลงโลก... เชื่อพี่มั้ย ^^