คัดลอกลิงก์เเล้ว

ยอดวิวรวม

2,892

ยอดวิวเดือนนี้

14

ยอดวิวรวม


2,892

ความคิดเห็น


29

คนติดตาม


59
จำนวนโหวต : 0
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  7 มี.ค. 60 01:20 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้


[Fic Kuroko No Basket] [AoKaga] Don’t Leave Me

Title : Don’t Leave Me

Author : กระเบนเรืองแสง

Pairing : Aomine Daiki x Kagami Taika (อาโอมิเนะ ไดกิ x คากามิ ไทกะ)

Rate : PG-13

Note : สวัสดีค่าา นักอ่านทุกท่าน^v^// เป็นครั้งแรกที่ลองเปลี่ยนเรื่องมาแต่งฟิค KNB และลองแต่งแนวหน่วงๆดู ส่วนตัวเราชอบคู่อาโอมิเนะกับคากามิคะแต่จริงๆชอบคากามิ( My Angle *v*//)แต่ก็แอบหมั่นไส้อาโอมิเนะค่ะ(โดนบาสอัดหน้า)5555 ฟิคเรื่องนี้เราใช้ชื่อคากามิแทนคางามินะคะ ส่วนชื่อและนามสกุลในเรื่องเปลี่ยนแปลงตามระดับอารมณ์ของตัวละครในขณะนั้นค่ะ ตอนนี้เวลาเรามีน้อยเลยแบ่งลงเป็นพาสๆก็ขอโทษด้วยจ้า 5555 มีอะไรแนะนำกันได้นะคะเรายินดี 555 ถ้าอย่างนั้นเราขอให้ทุกคนอ่านให้สนุกน้าาา ^0^/


 *** หมายเหตุ – หากมีการแจ้งเตือนว่าอัพเดตนิยายหลังจากที่เราจบเรื่องไปนานแล้วแสดงว่าเราแก้ไขคำผิดนะคะ ไม่ได้อัพหลอกน้าาา


*ขอบคุณเครดิตภาพทุกภาพนะคะ*




Aomine Daiki

อาโอมิเนะ   ไดกิ




Kagami Taika

คากามิ   ไทกะ




เชิญอ่านได้เลยจ้าาา ^v^///

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 7 มี.ค. 60 / 01:20

บันทึกเป็น Favorite



...นายอยู่ไหน...

...นายอยู่ไหน...

...อย่าทิ้งฉันไป...

 

 

            ติ๊ด! ติ๊ด!

            เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นปลุกชายหนุ่มร่างใหญ่ผิวสีเข้มที่กำลังนอนกอดชายหนุ่มผมแดงเพลิงอีกคนซึ่งเป็นคนรักอย่างแนบชิด ร่างผิวเข้มที่ได้ยินเสียงรบกวนก็ตื่นอย่างสะลึมสะลือก่อนจะคิดอะไรสนุกๆซุกไซ้ซอกคอขาวเนียนของชายคนรักจากอ้อมกอดด้านหลังอย่างซุกซน จนชายหนุ่มผู้ถูกกอดทนไม่ไหวจำต้องลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างไม่เต็มใจก่อนที่พลิกตัวไปเผชิญกับหนุ่มผิวสีเข้มและตีเข้าทีหน้าผากหนึ่งทีเพื่อหยุดความซน

            เพี๊ยะ!

            “โอ๊ย! เจ็บนะโว๊ย เจ้าบ้าไทกะ”อาโอมิเนะ ไดกิบ่นอุบอิบเอามือลูบหน้าผากตัวเองอย่างน่าสงสาร แต่สำหรับคากามิ ไทกะแล้วมันน่าหมั่นไส้ซะมากกว่า

            “สมน้ำหน้าก็แกอยากเล่นอะไรบ้าๆเองนี่หว่า”คากามิยิ้มเยาะยันตัวลุกขึ้นมานั่งก่อนจะบิดขี้เกียจเตรียมลุกไปอาบน้ำ โดยไม่สนใจอาโอมิเนะที่ออดอ้อนเลยสักนิด

            “จะไปไหน มาให้ลงโทษซะดีๆ”อาโอมิเนะยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะใช้แขนแกร่งโอบเอวคากามิให้เซมาหาเขา

            “อย่านะโว๊ย! ไม่เอา อย่านะ วันนี้ฉันมีซ้อมนะโว๊ย!”ชายหนุ่มผมแดงดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมกอดของชายคนรักก่อนที่ใบหน้าจะเริ่มแดง แต่มันแดงด้วยความโกรธหรือความเขินกันนะ อยากรู้จริงๆ อาโอมิเนะนึกสนุกโน้มใบหน้าเข้าหาคากามิในอ้อมกอดอย่างช้าจนเจ้าตัวโวยวายและดิ้นพล่านเพราะความเขินมากกว่า สนุกชะมัด

            “นี่แก ไม่คิดจะรับโทรศัพท์หรือไง มันดังมาตั้งนานแล้วนะ”คากามิเตือนสติอาโอมิเนะที่กำลังสนุกกับการแกล้งเขาจนหน้ามุ่ยเพราะโดนขัดใจ “น่าจะมีเรื่องสำคัญ นายรับเถอะ” คากามิปลดวงแขนอาโอมิเนะลงก่อนจะเดินไปหยิบโทรศัพท์และยื่นให้ชายหนุ่มผิวช็อกโกแลต

            “อือ ไปอาบน้ำได้แล้วไป๊”อาโอมิเนะกวักมือไล่เขาเสียงสูงอย่างขี้เล่น ก่อนจะรับโทรศัพท์ คากามิจึงเข้าไปอาบน้ำเตรียมตัวไปซ้อมบาสเกตบอลกับพวกคุโรโกะที่สวนสาธารณะ เมื่อเขาอาบน้ำเสร็จและออกมาด้านนอกก็ไม่เห็นอาโอมิเนะแล้ว สงสัยออกไปเที่ยวแล้วล่ะมั้งวันนี้ไม่มีซ้อมหนิ คากามิคิดอย่างอารมณ์ดีก่อนจะแต่งตัวแล้วสะพายเป้เตรียมออกไปข้างนอก

            ติ๊ด! ติ๊ด!

            เสียงโทรศัพท์นี่หน่า คุโรโกะโทรตามเขาแน่ๆ คากามิเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์จากกกระเป๋ากางเกงเพื่อจะรับโทรศัพท์แต่กลับไม่มีสายเรียกเข้า แสดงว่าอาโอมิเนะลืมโทรศัพท์ไว้ละมั้ง คากามิจึงกวาดสายตาและไล่ฟังเสียงจนเปิดที่ลิ้นชักข้างเตียงพบว่ามันถูกทิ้งไว้ในลิ้นชักนั่นเอง เจ้าอาโอมิเนะขี้ลืมเอ๊ย เดี๋ยวก็คงมางั้นฉันไปก่อนแล้วกัน คากามิคิดก่อนจะปิดลิ้นชัก

            ติ๊ด! ติ๊ด!

            เสียงโทรศัพท์ยังคงดังอยู่จนคากามิไม่แน่ใจว่าควรจะรับสายหรือเปล่า ชายหนุ่มผมแดงเพลิงจ้องมองเบอร์โทรและชื่ออย่างไม่คุ้นตา เบอร์ใครกัน? ชื่อผู้หญิง? ด้วยความสงสัยที่ผุดขึ้นในใจคากามิจึงตัดสินใจเอื้อมมือไปหยิบและกดรับอย่างถือวิสาสะ

            “ฮัลโหล ไดกิ วันนี้อย่าลืมเดทที่ร้านอาหารของเราตอนเที่ยงน้า แค่โทรมาเตือนความจำน่ะ อย่าลืมน้าา”น้ำเสียงใสของหญิงสาวที่แสดงดีใจและประโยคที่เธอได้โทรมาหาไดกิตอนนี้มันรับรู้ถึงคากามิแล้ว ชายหนุ่มได้แต่ยืนนิ่งงันพูดอะไรไม่ออก มันเหมือนมีอะไรจุกที่คอของเขาจนพูดไม่ได้ ความรู้สึกต่างๆถาโถมเข้ามาหาเขาทั้งเสียใจ ไม่เข้าใจ แค้นใจ และ ถูกทรยศ... หยดน้ำใสๆหยาดลงอาบแก้มขาวเนียน เขาถูกนอกใจ! อาโอมิเนะนอกใจเขา!

            “เป็นอะไรทำไมเงียบล่ะ หรือว่าติดซ้อมถ้าอย่างนั้นนายนัดวันที่สะดวกได้เลยน้า งั้นวันนี้ฉันจะไปรอที่ร้านอาหารก่อนล่ะ โทรมาด้วยนะ”น้ำเสียงสดใสยังคงเอ่ยไม่หยุดหย่อนแต่ละประโยคมันทิ่มแทงจิตใจเขาเหลือเกิน เขาคบกับอาโอมิเนะมานานแรมปีด้วยความที่ชอบบาสเกตบอลเหมือนกันจนกระทั่งอาโอมิเนะขอเขาเป็นแฟนและสัญญาจะไม่นอกใจทั้งผู้หญิงและผู้ชายอีก คากามิหลับตาลงช้าๆกดปิดมือถือก่อนจะปล่อยโฮออกมา เขาเสียใจ เสียใจจนไม่รู้จะทำอย่างไร เขาถูกคนที่เขารักสุดหัวใจทรยศ เขา..ไม่เหลือความไว้วางใจในตัวอาโอมิเนะอีกแล้ว คากามิทรุดตัวลงข้างเตียงก่อนจะร้องไห้ออกมาอยู่คนเดียวจนเกือบบ่ายโมง เบอร์โทรศัพท์ที่โทรเข้ามาหาเขาก็ไม่ได้รับเพราะตอนนี้เขาไม่มีกะจิตกะใจจะพูดกับใครทั้งนั้น โทรศัพท์ที่โทรเข้ามามีแต่เบอร์คุโรโกะ รุ่นพี่และคนอื่นๆที่ชมรมบาส เขาไม่อยากให้ใครเป็นห่วงเขาเลย

            คากามิแหงนมองนาฬิกา นี่มันก็เกือบบ่ายสองแล้วคงมีความสุขมากสินะอาโอมิเนะ คากามิหลับตาลงอย่างอ่อนล้าก่อนจะลุกขึ้นและเดินออกไปจากห้องทันที ตอนนี้เขาอยากปรึกษาใครสักคน ใครก็ได้ ตอนนี้เขาไม่ไหวแล้ว ระหว่างทางที่ชายหนุ่มเดินทั้งเซและร้องไห้ไปอย่างหมดเรี่ยวแรงก่อนที่ตัวเขาจะมาหยุดหน้าห้องของคุโรโกะได้อย่างไรไม่รู้

            ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

            “ครับผม”ชายหนุ่มผมสีฟ้าตัวเล็กเปิดประตูออกมาตอนรับด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะแหงนหน้ามองแขกที่มาพบว่าเป็นคากามิ เพื่อนของเขาที่ตอนนี้ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดเสียใจเต็มไปด้วยคราบน้ำตาอย่างน่าสงสาร

            “คากามิ นายเป็นอะไร เข้ามาก่อน”คุโรโกะเบิกตากว้างด้วยความตกใจก่อนจะพูดอย่างร้อนรนคากามิไม่พูดอะไรแต่โถมตัวเข้ากอดคุโรโกะอย่างเหนื่อยล้าเสมือนหาที่พึ่งทางจิตใจก่อนจะปล่อยโฮครั้งใหญ่ออกมา คุโรโกะที่สงสารเพื่อนจับใจจึงได้แต่พูดปลอบโยนและโอบกอดให้กำลังใจเขา ก่อนจะพาคากามิเข้าห้องไป

            หลังจากที่คากามิเล่าเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นให้คุโรโกะฟัง คุโรโกะก็อึ้งไปสักพักก่อนจะปลอบประโลมหนุ่มผมแดงที่ร้องไห้สะอึกสะอื้นจนตัวโยนที่นั่งอยู่ข้างๆเขา แม้ว่าเขาจะรู้จักอาโอมิเนะมานานก่อนคากามิแต่คุโรโกะก็ไม่คิดว่าอาโอมิเนะจะกล้านอกใจคากามิซึ่งเป็นคนรักได้

            “ใจเย็นๆนะ คากามิคุง เข้าใจผิดอะไรรึเปล่า”คุโรโกะพยายามปลอบใจเพื่อนของเขาที่กำลังร้องไห้ฟูมฟาย

            “ฮึก..ไม่ ฉันได้ยินเต็มสองหูเลยนะ ฮือออ”คากามิพูดไปร้องไห้เหมือนเด็กน้อย “ฉันจะเลิกกับอาโอมิเนะ!”ชายหนุ่มผมแดงประกาศกร้าวด้วยเสียงหนักแน่นและแววตาที่มุ่งมั่นก่อนจะค่อยๆหยุดร้องไห้และปาดน้ำตาออก

            “จะ...ใจเย็นก่อนคากามิ ลองคุยกับอาโอมิเนะก่อนนะ”คุโรโกะเอื้อมมือไปรั้งไหล่หนาไว้เพื่อเตือนสติ คากามิมักใจร้อนและทำอะไรแบบไม่ทันคิดเสมอ

            “จะให้ฉันใจเย็นได้อย่างไง ฉันถูกนอกใจ! อาโอมิเนะนอกใจฉัน! เขาไม่ซื่อสัตย์กับฉัน!”คากามิระเบิดอารมณ์ผิดหวังและแค้นใจหลังจากร้องไห้จนเสมือนไม่มีน้ำตาให้ไหลออกมา เขารู้ว่าเขาใจร้อนมากแค่ไหนแต่เขาก็ทนไม่ได้ที่จะคบกับคนที่กล้าทรยศความรู้สึกของเขาได้ เขาไม่เคยคิดว่าเขาจะสามารถคบกับอาโอมิเนะคนที่ปากเสีย นิสัยเสีย แล้วยังเป็นผู้ชายได้อีก แต่เมื่อเขารักและตกลงคบกับอาโอมิเนะแล้วเจ้าโง่นั่นควรจะรักษาความรักและความรู้สึกของเขาไว้ไม่ใช่หรือไง ทำไมถึงทำกับฉันแบบนี้...ไดกิ คากามิหลับตาก่อนจะเอนตัวไปซบไหล่เพื่อนตัวเล็กของเขา

            “คากามิคุง สัญญากับผมนะครับ ว่าจะคุยกับอาโอมิเนะให้รู้เรื่อง อย่าใจร้อนนะ”คุโรโกะกุมมือและพูดให้กำลังใจเขา ก่อนจะคลี่ยิ้มอย่างสดใสให้เขา ตอนนี้สภาพจิตใจของเขาคงจะสดใสตามคุโรโกะไม่ได้ เขาไม่อยากกลับห้องเลย ไม่อยากเจอหน้าอาโอมิเนะ ไม่อยากถาม ไม่อยากเผชิญหน้ากับความจริง

            “คุโรโกะขอฉันพักอยู่กับนายคืนนี้ได้ไหม”คากามิเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนล้า “ฉันไม่อยากเจอเขา”ชายหนุ่มเอ่ยต่อแม้ว่ายังคงหลับตาซบไหล่เพื่อนตัวเล็กของเขาอยู่

            “ได้ครับ จนกว่าคากามิจะสบายใจเลยนะ”คุโรโกะเอ่ยอย่างเป็นมิตรและยิ้มให้กำลังใจเขาก่อนจะขอตัวไปจัดห้องนอนก่อน คากามิที่อยู่กับตัวเองคนเดียวนั่งกอดเขาคิดเรื่องที่ผ่านมาอย่างเหม่อลอย

            ติ๊ด! ติ๊ด!

            จนกระทั่งเสียงโทรศัพท์ที่อยู่ข้างกายเขาบนโซฟาดังขึ้นช่วยดึงคากามิให้ออกจากภวังค์ความคิดต่างๆได้ ดวงตาสีแดงเหม่อลอยค่อยๆเลื่อนต่ำลงมามองเบอร์โทรหน้าจอโทรศัพท์

            อาโอมิเนะ ไดกิ

            มือขาวเนียนค่อยๆเลื่อนไปกดปิดเครื่องโทรศัพท์อย่างเงียบงันเสมือนจิตใจที่เจ็บปวดสั่งให้ร่างกายของเขาหลีกหนีจากผู้ชายคนนี้ทุกวิถีทาง ทำอย่างไงดีนะถึงแม้ว่าเขาจะรักอาโอมิเนะมากแค่ไหนแต่เขาก็ไม่เคยให้โอกาสใครเป็นครั้งที่สอง คงมีอยู่วิธีเดียวแล้วสินะ...ฉันจะเลิกกับนาย ไดกิ


...


            หลังจากเมื่อวานที่เกิดเรื่องไม่คาดฝันกับคากามิเขาก็หนีมาขอพักชั่วคราวอยู่กับคุโรโกะ เท็ตสึยะเพื่อนในชมรมบาสเกตบอลของเขา ตอนนี้ทั้งร่างกายและจิตใจของเขาย่ำแย่ไม่ต่างกัน ดวงตาบวมแดงจากการร้องไห้อย่างหนักเมื่อวาน จิตใจหม่นหมองไปด้วยความเศร้า คากามิเมื่อตื่นมาก็ยังคงนอนนิ่งเหมือนมีแต่ร่างไร้วิญญาณ จนคุโรโกะที่ตื่นขึ้นมาก่อนหน้านี้จ้องมองแผ่นหลังของคากามิอย่างเป็นห่วง

            “คากามิคุง ไหวรึเปล่าครับ”คุโรโกะเดินเข้ามาใกล้เตียงและเอื้อมมือไปแตะไหล่ของคากามิที่ยังคงนอนนิ่งอย่างน่าเป็นห่วง เขาได้แต่หวังว่าคากามิและอาโอมิเนะจะคุยกันรู้เรื่อง ด้วยความที่เขาเป็นเพื่อนกับทั้งสองฝ่ายเขาไม่เชื่อว่าอาโอมิเนะจะนอกใจคากามิได้ แต่ตอนนี้เขาสงสารและเป็นห่วงคากามิมากแม้จะอยากให้เจอกับอาโอมิเนะและคุยกันให้รู้เรื่องแต่เพื่อนของเขาคากามิคงไม่อยากเจอหน้าอาโอมิเนะตอนนี้

            “ไม่เป็นไร ฉันดีขึ้นแล้ว ขอบใจนายมากนะ”คากามิยันตัวลุกขึ้นจากเตียงหันมาหาคุโรโกะและคลี่ยิ้มบางออกมา สีหน้าของเขาดูดีกว่าเมื่อวานขึ้นเยอะเลย ค่อยโล่งใจหน่อย คุโรโกะเห็นจึงยิ้มตาม

            “ฉันอยากคุยกับอาโอมิเนะให้รู้เรื่อง...ดีไหม”ชายหนุ่มผมแดงเพลิงตัดสินใจออกมาก่อนจะเงยหน้าเอ่ยถามคุโรโกะต่ออย่างลังเล

            “ดีแล้วครับ”คุโรโกะระบายยิ้มก่อนคากามิจะยิ้มขอบคุณและเดินไปทำธุระส่วนตัวเพื่อเตรียมกลับหอ

            “ต้องคุยกันดีๆนะครับ อย่าใจร้อน”เมื่อคากามิออกมาจากห้องน้ำ คุโรโกะพูดไปพลางมองร่างคากามิที่พึ่งอาบน้ำแต่งตัวและเตรียมออกไปเผชิญหน้ากับความจริง

            “ขอบใจมากนะ คุโรโกะ”ร่างสูงหันหน้ามายิ้มขอบคุณเพื่อนตัวเล็กของเขาก่อนจะเดินออกไปจากห้อง ขอให้โชคดีนะครับ คากามิคุง คุโรโกะภาวนาอยู่ในใจอย่างเป็นห่วง

            ระหว่างทางที่เดินกลับคากามิลองเปิดโทรศัพท์มือถือดูเมื่อเครื่องเปิดสมบูรณ์เสียงเตือนเบอร์ที่ไม่ได้รับก็ดังขึ้นรัวจนเขาตกใจและเจ้าของเบอร์ที่ชื่อขึ้นติดกันเป็นแถบบนหน้าจอคงไม่พ้น...อาโอมิเนะ ไดกิ คากามิมองและถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมา ถ้าวันนี้คุยกันไม่รู้เรื่องเขาคงทนต่อไปไม่ได้แล้ว คากามิรู้ว่าเขาเป็นคนใจแคบ เขาไม่เคยให้โอกาสใครซ้ำสอง แต่เขาก็ไม่ยอมเจ็บมากกว่านี้อีกแล้ว คากามิตัดสินใจอย่างมุ่งมั่นก่อนจะเร่งฝีเท้าเดินจนกระทั่งเขามาหยุดอยู่ที่หน้าห้องพัก ประตูห้องบานเดิมที่เขามักจะเปิดเข้าไปอย่างง่ายดายแต่ตอนนี้ไม่เลยเขาแทบไม่กล้าเปิดประตูเลยด้วยซ้ำ เขาควรทำอย่างไรดีนะ

            พลั๊ก!

            “คากามิ! นายไปไหนมา เจ้าบ้าเอ๊ย!”ชายหนุ่มร่างใหญ่ผิวสีช็อคโกแลตเปิดประตูพรวดออกด้วยใบหน้าบิดเบี้ยวเหมือนจะร้องไห้และพุ่งโถมตัวกอดเขาทันที คากามิได้แต่ยืนนิ่งจนพูดไม่ออก ทำไมนะเวลาเขาเห็นหน้าอาโอมิเนะใจของเขาอ่อนยวบลงทุกที เขาต้องยอมแพ้แล้วให้โอกาสอาโอมิเนะเป็นครั้งที่สองอย่างที่เขาไม่เคยให้ใครจริงหรือ

            “ไดกิ ฉันมีเรื่องจะถาม”คากามิที่อยู่ในอ้อมกอดเอ่ยเสียงเรียบออกมาโดยไม่สนใจคำถามที่คนรักเขาถามเลยสักนิด ความร้อนใจของเขามันมากกว่าอาโอมิเนะเสียอีก

            “หืม อะไรหรอ”อาโอมิเนะผละร่างของคากามิออกจากอ้อมอกก่อนจะตอบกลับและยิ้มอย่างอารมณ์ดีเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเมื่อวาน ทั้งๆที่เขาก็ควรรู้อยู่แก่ใจแท้ๆ

            “เมื่อวานนายไปไหนมา”คากามิเอ่ยและสบตาคนรักอย่างจริงจัง อาโอมิเนะเบิกตากว้างด้วยความตกใจเล็กน้อยก่อนจะเบนสายตาไปทางอื่น

            “อ๋อ ไปเล่นดูหนังน่ะ เมื่อวานไม่มีซ้อม”อาโอมิเนะเอ่ยด้วยน้ำเสียงปกติและยิ้มให้คากามิอย่างปกติ ปกติจนพิรุธมันออก

            “เมื่อวานนายลืมโทรศัพท์ไว้ที่บ้านใช่ไหม”คากามิยังคงถามต่อ เขาไม่ชอบเรื่องอะไรที่มันค้างคา อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด อาโอมิเนะเมื่อได้ยินคิ้วเริ่มย่นติดกันอย่างกังวลและเครียด สำหรับคนรักอย่างคากามิดูแค่นี้ก็รู้แล้วว่ามีพิรุธแต่เขาต้องการให้เจ้าตัวจนมุมและสารภาพทุกอย่างให้ออกปากของเขาเอง

            “ใช่ๆฉันลืมไว้”อาโอมิเนะเหงื่อตก สีหน้าเริ่มซีด

            “ฉันว่าเราเขาห้องก่อนดีกว่าน้า”ชายหนุ่มผมน้ำเงินพูดด้วยน้ำเสียงสดใสเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศที่เริ่มมาคุขึ้นเรื่อยๆ ใจคอเขาเริ่มไม่ดีซะแล้วสิ เกิดอะไรขึ้นกับคากามิหรือว่าเขาไปรู้อะไรมา อาโอมิเนะคิดในใจอย่างตึงเครียด

            “มีอะไรจะบอกฉันไหม อาโอมิเนะ ไดกิ”น้ำเสียงเรียบแต่ฟังดูกดดันจากคนรักด้านหลังทำเอาอาโอมิเนะหายใจไม่ทั่วท้อง

            “อะไรล่ะ ฉันไม่...”

            “เมื่อวานมีผู้หญิงโทรหานายฉันเลยรับแทน เธอโทรมาเตือนความจำนายเรื่องเดทเพราะเมื่อวานนายไม่มีซ้อม”คากามิเอ่ยด้วยใบหน้านิ่งเรียบไร้ความรู้สึกจนดูน่ากลัว น้ำเสียงที่กดดันและเน้นคำบางคำจงใจกระตุ้นใจของคนรักทำให้อาโอมิเนะหันหน้ามาหาคากามิอย่างเลี่ยงไม่ได้ด้วยใบหน้ายิ้มเจื่อนๆ

            “...คือ ฉันยอมรับว่า...ฉันนอกใจนายคากามิ”อาโอมิเนะพูดด้วยน้ำเสียงเครียด

            “...”

            “แต่...กับยัยนั่นแค่คบเล่นๆ แต่กับนายฉันจริงจังนะไทกะ”อาโอมิเนะพูดอย่างร้อนรนเมื่อคากามิยังคงเงียบและแสดงใบหน้าและแววตาไร้ความรู้สึกจ้องมองมาทางเขา

            “นายคือที่หนึ่งนะไทกะ...ฉะ...ฉันขอโทษ”อาโอมิเนะเอ่ยด้วยน้ำเสียงล้าก่อนจะก้มหน้าสำนึกผิด แว่วเสียงจากคนรักยังคงเงียบจนน่าใจหาย

            “...”

            “ไทกะ...ฉันขอโทษ”อาโอมิเนะเอื้อมมือทั้งสองข้างมาบีบไหล่คากามิคนรักของเขาที่ตอนนี้ไม่แสดงปฏิกิริยาใดๆตอบโต้เขาเลย กลัว มันน่ากลัว กลัวว่าคากามิจะไม่ยกโทษให้เขา

            “...”

            “นายพูดอะไรกับฉันบ้างสิ พูดสิ!!!”อาโอมิเนะเริ่มออกแรงบีบไหล่มากขึ้นด้วยอารมณ์โกรธจนคากามิเจ็บและพยายามดิ้นสะบัดมือออกไป น้ำเสียงตะคอกของอาโอมิเนะแค่ต้องการให้คากามิตอบกลับอะไรเขามาบ้างเท่านั้น เขาไม่ชอบที่คนรักของเขาเงียบแบบนี้เลย ไม่ชอบจริงๆ

            “...”คากามินิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวดจากหัวไหล่ก่อนจะใช้มือสะบัดมือแกร่งของอาโอมิเนะออกไปได้

            “นายงอนเป็นผู้หญิงหรือไง! คนอื่นเขาก็ทำกัน! แล้วฉันบอกแล้วไงว่านายคือที่หนึ่ง! จะงี่เง่าทำไมนักหนา!”อาโอมิเนะระเบิดอารมณ์ชุดใหญ่ออกมา ด้วยคำพูดที่ไม่ทันคิด แววตาสีแดงเพลิงของคากามิผู้เป็นคนรักเริ่มแปรเปลี่ยนไปเมื่อได้ยินประโยคที่เขาไม่เคยคิดว่าผู้ชายที่เขารัก...อาโอมิเนะ ไดกิ จะตะคอกใส่หน้าเขาอย่างนี้ มันเป็นแววตาที่สะท้อนอารมณ์ออกมาอย่างมากมาย ความน้อยใจ ความเสียใจ ความโกรธ ความผิดหวัง ตอนนี้เขาเจ็บมากกว่าที่ได้ยินคำพูดจากหญิงสาวคนวานเสียอีกเพราะมันออกมาจากปากคนรักของเขา อาโอมิเนะที่ระเบิดอารมณ์ออกมาจนจบก็หันหลังและถอนหายใจเฮือกใหญ่อยู่กับตัวเอง ทิ้งให้คากามิจมปลักกับคำพูดที่แทงใจเมื่อครู่คนเดียว

            “ฉันว่าตอนนี้เราคุยกันไม่รู้เรื่อง รอให้ใจเย็นแล้วค่อยกลับมาพูดกันดีกว่า”อาโอมิเนะว่าจบก็เดินผ่านเขาไปทางประตูและปิดประตูออกไปโดยไม่มองเขาเลย ทั้งๆที่อาโอมิเนะผิดแท้ๆแต่อาโอมิเนะทำเหมือนเรื่องที่เกิดขึ้นมันผิดเพราะเขา เห็นแก่ตัวที่สุด ไอ้เวรอาโอมิเนะ!

            จิตใจที่ถูกทำร้ายแสดงออกมาผ่านใบหน้าบิดเบี้ยวไปด้วยความเสียใจ น้ำตาเอ่อล้นขอบตาไหลอาบแก้มเป็นสาย เสียงโฮร้องไห้สะอึกสะอื้นดังขึ้นในห้องเหมือนเมื่อวานไม่มีผิด ทั้งๆที่เขารู้ว่ามันต้องเป็นแบบนี้ ทั้งๆที่เขาเตรียมใจมาแล้วแท้ๆ ทั้งๆที่เขาอยากจะให้โอกาสครั้งที่สองกับไดกิ แต่เขากับทำมันพัง...ทั้งโอกาสและความรู้สึกที่มีต่อตัวอาโอมิเนะ พอแล้วล่ะ ฉันเหนื่อยแล้วอาโอมิเนะ ไดกิ ขอโทษที่ฉันไปต่อกับนายไม่ไหวแล้ว ขอโทษ...


...


            หนึ่งอาทิตย์ผ่านไปเรื่องราวยังคงค้างคาไม่จบ เมื่ออาโอมิเนะกลับเข้าห้องพักของพวกเขาเพื่อขอทำความเข้าใจกับคากามิแต่พบว่าเขาหายไป...คากามิหายไปแล้ว อาโอมิเนะช็อกจนแทบสิ้นสติเขาพยายามลื้อค้นในตู้เสื้อผ้าก็ไม่พบข้าวของคากามิเลย ส่งข้อความขอโทษหาเป็นร้อยกว่าฉบับก็ไม่ตอบกลับ โทรศัพท์ไปหาเท่าไรก็ไม่รับสายทั้งที่สัญญาณก็ติด โทรศัพท์ไปหาเพื่อนของเขาก็ไม่รับ ไปหาที่บ้านเพื่อนที่คิดว่าสนิทที่สุดอย่างคุโรโกะก็ถูกปฏิเสธกลับมา คงเกลียดเขาแล้วสินะ ไทกะ อาโอมิเนะหลับตาลงและก้มหัวใช้มือปิดตาอย่างหมดหวัง ใช่แล้ว เขาเป็นคนเริ่มเรื่องทั้งหมดเองเพราะเขาคิดว่าคากามิรักเขามากจนไม่กล้าหายไปจากเขา แต่เมื่อวันที่เกิดเรื่องขึ้น เขาทรยศหัวใจ ความรู้สึกและความไว้ใจของคากามิ ผลักความรับผิดชอบและผลักความรู้สึกแย่ๆไปให้คากามิ แถมยังตะคอกคำพูดเห็นแก่ตัวด้วยความโกรธใส่เขาอีก แกมันเลว เห็นแก่ตัว ชั่วช้าจริงๆ ไดกิ

            อาโอมิเนะนอนอย่างไร้เรี่ยวแรงบนเตียงสุดนุ่มที่คากามิเคยนอนกอดกับเขา ร่างใหญ่พลิกตัวและฝังใบหน้าลงบนที่นอน กลิ่นตัวของคากามิยังหอมติดอยู่เลย อาโอมิเนะนอนตะแคงและกอดหมอนในห้องอันเงียบเหงาอย่างเดียวดาย รู้ตัวอีกทีดวงตาก็เริ่มพล่าจนแทบมองอะไรไม่เห็นเพราะมันถูกบดบังด้วย...น้ำตา น้ำใสๆเอ่อไหลลงบนเตียง เสียงสะอื้นร้องไห้ที่หาฟังยากจากอาโอมิเนะ ไดกิคนนี้ กำลังดังขึ้นเพราะสูญเสียคนรักที่รักที่สุด...คากามิ ไทกะไปเพราะความเห็นแก่ตัวของเขากล้าทรยศความรักของคากามิเอง กว่าจะคิดได้ก็สายไปเสียแล้ว คากามิหายไป เขาควรจะทำอย่างไรดี ทำอย่างไร...ถึงจะได้คากามิของเขากลับคืนมา

 

            วันนี้เป็นวันแรกในรอบหนึ่งอาทิตย์ที่คากามิออกมาจากห้องที่ขอพักด้วยของคุโรโกะ เบอร์โทรศัพท์ที่ไม่ได้รับของอาโอมิเนะ ข้อความหรืออีเมลขอโทษมากมายหรือแม้กระทั่งเสียงโทรศัพท์จากอาโอมิเนะยังคงดังต่อเนื่อง จนโทรศัพท์ของคากามิมีชื่อของอาโอมิเนะ ไดกิ เด้งขึ้นเป็นแถบๆละลานตาเต็มไปหมด แต่ตอนนี้เขาทำใจได้แล้ว เขาพึ่งรู้ว่าเขาใจแข็งขนาดไหนก็ครั้งนี้แหละปกติเคยทะเลาะกับอาโอมิเนะไม่เกินวันก็ดีกันแล้ว แต่กรณีนี้มันไม่ใช่ เขาอ่านข้อความและอีเมลขอโทษที่อาโอมิเนะส่งมาให้ทุกฉบับแล้ว ร้องไห้ไปหลายรอบแล้วล่ะแต่ตอนนี้ก็ดีขึ้นเยอะ ได้คุโรโกะช่วยไว้เยอะเลย วันนี้คุโรโกะก็ตั้งใจจะไปเล่นบาสกับคากามิเพื่อให้จิตใจของคากามิกลับมาสดใสเหมือนเดิม

            “คากามิคุง ไปกันเถอะ”ชายหนุ่มร่างเล็กเอ่ยเรียกเพื่อนตัวใหญ่ของเขาด้วยน้ำเสียงสดใสและวิ่งหอบลูกบาสไปรอที่หน้าประตูอย่างร่าเริง ทำเอาคากามินึกคึกอยากแข่งบาสขึ้นมาจริงๆ

            “คิดว่าฉันจะแพ้หรอ”หนุ่มผมแดงที่ผูกเชือกรองเท้าเสร็จก็วิ่งตรงเข้ามาแย่งลูกบาสจากเพื่อนตัวเล็กอย่างชำนาญ น้ำเสียงและหน้าตาสดใสกว่าเดิมเยอะเลย คุโรโกะมองอย่างสบายใจ แต่กับเพื่อนอีกคนของเขา อาโอมิเนะ ไดกิ...คงจะแย่

            “นี่!เหม่ออะไรอยู่ แน่จริงแย่งจากฉันให้ได้เซ่!”คากามิวิ่งนำหน้าและยกอวดลูกบาสในมือที่พึ่งแย่งจากคุโรโกะที่กำลังเหม่อได้ก่อนจะเหยียดยิ้มออกมา

            “แน่นอนครับ”คุโรโกะเอ่ยอย่างหนักแน่นก่อนจะวิ่งเข้าไปหาคากามิด้วยสายตาและรอยยิ้มที่แน่วแน่ ส่วนหนุ่มผมสีแดงเพลิงคากามิกระตุกยิ้มอย่างสนุกก่อนจะวิ่งนำตรงไปทางสวนสาธารณะสถานที่ที่เขากับคุโรโกะจะไปเล่นบาสด้วยกัน

            “แน่จริงก็ตามฉันให้ทันเซ่! คุโรโกะ”ร่างใหญ่วิ่งนำมาจนถึงสนามบาสที่สวนสาธารณะก่อนจะค่อยๆหยุดรอและหายใจหอบเพราะความเหนื่อยหันหน้ากลับมามองคุโรโกะ หนุ่มผมสีฟ้าเพื่อนของเขาจะวิ่งตามมาติดๆและหยุดหอบหายใจเช่นกัน ก่อนที่คุโรโกะจะเงยหน้าขึ้นมาและนิ่งไป สายตาเบนไปข้างหลังคากามิ

            “เป็นอะไรคุโรโกะ ช็อกในความเร็วของฉันขนาดนั้นเลย”คากามิที่หันหลังให้กับใครบางคนที่เขาก็รู้จัก พูดหยอกเพื่อนตัวเล็กของเขาอย่างอารมณ์ดี

            “คากามิ ข้างหลัง”คุโรโกะพูดเสียงเรียบด้วยแววตาจริงจังจนคากามิเริ่มรู้สึกแปลกหันหลังกลับไปทันทีจนพบว่าคนที่ยืนอยู่ข้างหลังเขาคืออาโอมิเนะ ไดกิ คนรัก...เก่า ของเขา ที่มาใช้สนามบาสนี้เช่นกัน

            “คากามิ!”อาโอมิเนะวิ่งพุ่งมาหาเขาด้วยใบหน้าเหมือนเด็กที่เจอของสำคัญที่หายไป เหมือนกับจะร้องไห้

            “หยุดก่อน อาโอมิเนะ”คากามิหลบหน้าพูดเสียงดังพร้อมก้าวขาถอยหลังห่างจากร่างใหญ่ตรงหน้าและทำมือต้านเป็นการเตือน ทำให้อาโอมิเนะหยุดชะงักลงและมองคากามิอึ้งด้วยความไม่เข้าใจ      บรรยากาศเต็มไปด้วยความเงียบและความอึดอัดเพราะไม่มีใครกล้าพูดอะไรออกมา จนสุดท้ายชายหนุ่มตัวเล็กผมสีฟ้าสดใสผู้เป็นคนกลางที่ไม่อยากเห็นเพื่อนของเขาทั้งสองคนทะเลาะกันและเจ็บปวดไปมากกว่านี้ก็เอ่ยปากขึ้น

            “ขอโทษนะครับ ผมคิดว่าควรจะคุยกันให้รู้เรื่องดีกว่านะ”คุโรโกะเอ่ยเสียงทำลายความเงียบออกมาระหว่างสองฝ่ายคากามิที่ไม่อยากยุ่งไม่อยากคุยกับอาโอมิเนะที่อยากคุยด้วยจนใจแทบขาด

            “คากามิ อย่าใจแข็งนักสิครับ ต้องรู้จักให้อภัยนะ”คุโรโกะเดินมากระซิบคากามิที่เบนหน้าหลบอาโอมิเนะด้วยความเจ็บปวดและยิ้มเป็นกำลังใจให้

            “ส่วนอาโอมิเนะพูดความในใจที่อยากจะบอก ห้ามตะคอกหรือพูดด้วยอารมณ์โกรธด้วยล่ะ”คุโรโกะก็เดินมาหาอาโอมิเนะที่ยืนอยู่ตรงข้างคากามิก่อนจะพูดและยิ้มให้กำลังใจเช่นกัน

            “ขอบใจ คุโรโกะ”อาโอมิเนะมีสีหน้าดีขึ้นและยิ้มขอบคุณให้เขา ตอนนี้อาโอมิเนะคงรู้แล้วว่าเขาควรทำอย่างไรต่อไปเพื่อทวงคนของเขากลับคืนมาให้ได้

            “ถ้างั้นผมไปก่อนนะ”ชายตัวเล็กที่ทำหน้าที่คล้ายพ่อสื่อวิ่งหายไปด้วยความเร็วสูง จนตอนนี้ สถานที่แห่งนี้มีแค่คากามิ ไทกะและอาโอมิเนะ ไดกิเท่านั้นที่ยืนประจันหน้ากันอยู่ บรรยากาศเข้าสู่ความเงียบอีกครั้งก่อนอาโอมิเนะจะเป็นคนทำลายมัน

            “คากามิ..”อาโอมิเนะเอ่ยเรียกชื่อคนรักอย่างอ่อนล้า ดวงตาเต็มไปด้วยความรู้สึกเว้าวอน คิดถึง โหยหาคนรักตรงหน้าเขาเหลือเกิน

            “...”คากามิยืนเบนหน้าหนีเขาด้วยใบหน้าเจ็บปวด เขาเป็นคนทำเองสินะ

            “ฉันขอโทษ”อาโอมิเนะเดินเข้ามาใกล้คากามิก่อนจะใช้วงแขนรวบกอดร่างคากามิมาไว้ในอ้อมอกอย่างโหยหา คากามิพยายามดิ้นและผลักอกอาโอมิเนะออกไป ถ้าเป็นอย่างนี้นานล่ะก็หัวใจของเขาต้องอ่อนลงแน่ๆ เขายอมไม่ได้ คากามิดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมกอดแกร่งของอาโอมิเนะ

            “ปล่อย”แม้จะเป็นเสียงเรียบๆแต่ก็แทงหัวใจอาโอมิเนะจนเจ็บได้ เป็นน้ำเสียงที่ไร้ความรู้สึก ไร้เยื่อใยต่างๆที่เคยมีให้เขา

            “ฉันขอโทษไทกะ ฉันขอโทษ ฉันจะไม่นอกใจนายอีกแล้ว ฉันจะไม่พูดทำร้ายนาย ฉันจะไม่ทำนิสัยแย่ๆอย่างนี้กับนายอีกแล้ว ฉันขอโทษ...ฮึก”แม้จะอยู่ในอ้อมกอดแต่เขาก็ได้ยินเสียงสะอื้นไห้จากข้างหูของเขา อาโอมิเนะร้องไห้ คากามินิ่งอึ้ง อาโอมิเนะไม่เคยร้องไห้ให้ใครเห็นเลยแม้แต่เขา แต่วันนี้...

            “ฮึก...ฉันขอโทษ ยกโทษให้ฉันนะ ฉันจะไม่ทำอีกแล้ว ขอโอกาสให้ฉันนะ”วงแขนกระชับอ้อมกอดรัดคากามิมากขึ้น น้ำเสียงเว้าวอนปนสะอื้นไห้ของอาโอมิเนะทำให้คากามิแทบร้องไห้ตาม เขามันใจอ่อน แค่นี้ก็จะให้อภัยอาโอมิเนะแล้วหรอทั้งที่เขาทำจิตใจเราเจ็บปวดขนาดนี้เนี่ยนะ คากามิเถียงกับความรู้สึกตัวเองอย่างไม่เข้าใจ

            “นะ...ไทกะ ยกโทษให้ฉันนะ ขอโอกาสฉันอีกสักครั้งเถอะนะ”อาโอมิเนะผละอ้อมกอดและหันมาเผชิญหน้ากับคากามิคนรัก แววตาอ่อนล้าที่แสดงความรัก ความรู้สึกผิด ความคิดถึงพร้อมกับน้ำตาที่ไหลอาบแก้มและคราบน้ำตาที่เคยไหลเปรอะใบหน้า เขาไม่เคยให้ใครเห็นมาก่อน เขาดูน่าสงสาร คากามิสอดประสานสายตามองอาโอมิเนะเช่นกัน เขารู้ว่าอาโอมิเนะรู้สึกอย่างไร เขาได้รับมันทั้งหมดแล้วคำขอโทษในทุกๆเรื่อง แต่...

            “ไทกะ ขอโอกาสให้ฉันเถอะนะ”

            “...ขอโทษ”น้ำเสียงแสดงความเจ็บปวดเอ่ยออกมาจากคากามิ อาโอมิเนะจ้องมองด้วยแววตานิ่งอย่างงงงวย

            “...”

            “แต่ฉันไม่เคยให้โอกาสใครเป็นครั้งที่สอง”น้ำเสียงนิ่งและแววตานิ่งทำให้อาโอมิเนะสั่นไปทั้งตัวด้วยความกลัว คากามิกำลังจะทิ้งเขาไป เขากำลังจะสูญเสียคากามิไป ใบหน้าเริ่มบิดเบี้ยวดวงตาเริ่มมีน้ำใสๆคลอทั้งสองตา เขากำลังจะเริ่มร้องไห้อีกแล้ว คากามิหลับตาถอนหายใจเฮือกหนึ่งก่อนจะลืมตาและผลักร่างของอาโอมิเนะให้ห่างจากตัวของเขา

            “คากามิฉันขอโทษ จะต่อย จะตี จะทำอะไรฉันก็ได้”อาโอมิเนะพุ่งตัวเอื้อมมือมาฉวยข้อมือเรียวของคากามิไปและเหวี่ยงข้อมือให้ตบและตีใบหน้าของเขาเพื่อเป็นการลงโทษ จนคากามิทนไม่ได้สะบัดข้อมือออกมาอย่างแรง ทั้งสองมองหน้ากันจนบรรยากาศตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง

            “อย่างี่เง่า! อาโอมิเนะ ไดกิ!”คากามิเอ่ยเสียงเรียบแต่กระแทกเสียงบางคำตอกย้ำ แว่วตานิ่งแอบหยันคนตรงหน้าเล็กน้อย คนที่เคยมีความมั่นใจสูงเปี่ยมแต่ตอนนี้สภาพกลับอ่อนล้าไร้เรี่ยวแรงและเสียน้ำตาให้เขาอย่างน่าสงสาร แม้ว่าเขาจะรักอาโอมิเนะและเจ็บปวดมากแค่ไหนแต่เขาก็เป็นคนใจแคบไม่ชอบให้โอกาสคนอื่นเท่าไร แถมยังเจ้าคิดเจ้าแค้นอีก เขานี่นิสัยแย่จริงๆ คากามิว่าตัวเองในใจแล้วหันหลังกลับมา แววตาคากามิดูอ่อนล้าและเจ็บปวดไม่ต่างจากอาโอมิเนะ คากามิก้าวเดินจากไปโดยไม่สนใจอาโอมิเนะ ไดกิด้านหลังที่เข่าอ่อนทรุดตัวลงนั่งกับพื้น เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นพร้อมกับพร่ำบอกรักและขอโทษอย่างคนเสียสติดังขึ้นไม่ขาดปาก

 

...นายอยู่ไหน...

...นายอยู่ไหน...

...อย่าทิ้งฉันไป...

คากามิ ไทกะ ของฉัน...

 

- END -


--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


* Special *


            ผ่านไปหนึ่งเดือน เพื่อนๆรอบตัวของอาโอมิเนะและคากามิก็รู้แล้วว่าทั้งคู่...เลิกกันแล้ว ถึงแม้จะแปลกใจแต่ชีวิตก็ต้องดำเนินไป คากามิ ไทกะดูสดใสน้อยลงกว่าเมื่อก่อนและมักจะใจลอยอยู่บ่อยๆขณะซ้อมบาส จนคุโรโกะเพื่อนที่ให้คากามิอาศัยอยู่ด้วยเริ่มเป็นห่วง ส่วนด้านอาโอมิเนะ ไดกิ ร่างกายก็ซูบผอมลงแม้จะฝึกซ้อมบาสทุกวัน จิตใจที่เหม่อลอยเหมือนคนอ่อนล้าตลอดเวลาทำให้เขาดูแย่ลงไปเหมือนกัน อาโอมิเนะคนปากร้าย นิสัยเสียแต่ตอนนี้เจ้าตัวเหมือนจะมีนิสัยที่ดีขึ้นเพราะปรับปรุงตัวเอง เปลี่ยนนิสัยแถมยังเลิกยุ่งกับผู้หญิงทุกคนตั้งแต่เลิกกับคากามิ ไทกะไปเพื่อให้คากามิเห็นค่าและกลับมาหาเขาอีกครั้ง

            อาโอมิเนะยังคงอยู่คนเดียวในหอพักที่เขาเคยอาศัยอยู่อย่างมีความสุขกับคนที่เขารัก คากามิ ไทกะ เพียงแต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว...เหลือเพียงเขาคนเดียว อาโอมิเนะพยายามตามขอคืนดีทุกวิถีทางทั้งทางเพื่อนอย่างคุโรโกะซึ่งหนุ่มตัวเล็กที่เห็นแก่ความเป็นเพื่อนก็ยอมช่วยเขา คอยเล่าเรื่องราวต่างๆของคากามิให้เขาฟังอยู่เสมอๆถึงแม้จะมีข่าวลือว่าคากามิคบกับฮิมุโระ เพื่อนที่เคยอยู่อเมริกาด้วยกัน แต่เขาก็ไม่ตัดใจ อาโอมิเนะตั้งใจว่าเขาจะปรับปรุงตัวเองและกลับไปเป็นคนรักของคากามิเหมือนเดิมให้ได้       

            ช่วงพักกลางวันหลังจากซ้อมบาสอาโอมิเนะก็เดินไปร้านสะดวกซื้อเพื่อซื้อแฮมเบอร์เกอร์ของโปรดให้คากามิตามที่เขาส่งข้อความไปบอก เขาไม่รู้ว่าจะง้อคนรักของเขาอย่างไรดีแต่เขาก็รู้ว่าคากามิไม่ต้องการเจอหน้าเขาอีกเขาจึงทำได้แค่ส่งข้อความไปหาเท่านั้น ส่งข้อความเกี่ยวกับชีวิตประจำวันของเขา เกี่ยวกับเรื่องทั่วๆไปอย่างสภาพอากาศทั้งที่รู้ว่าคากามิไม่เคยอยากได้แต่เขาก็ยังดึงดันที่จะส่งไป ขอแค่ให้มันผ่านตาของคากามิบ้างถึงแม้ว่าเจ้าตัวจะไม่เคยตอบกลับมาเลยสักครั้ง อาโอมิเนะก้าวเดินไปอย่างช้าๆก่อนจะหลับตาและถอนหายใจเฮือกใหญ่เพื่อไล่ความท้อแท้ในใจตัวเอง ต้องสู้สิเพื่อไทกะ อาโอมิเนะยังคงก้าวเดินไปจนกระทั่งลืมตาขึ้นภาพตรงหน้าฉายขึ้นในแววตาอย่างชัดเจน ภาพชายสองคนเดินเคียงคู่มาด้วยกันพูดคุยและยิ้มให้กันอย่างสนุกสนาน ชายหนุ่มผมสีดำเดินยิ้มและพูดคุยมากับชายหนุ่มผมแดงเพลิงที่คุ้นเคย...ฮิมุโระกับคากามิ อาโอมิเนะยืนนิ่งงันจ้องมองภาพชายหนุ่มสองคนเดินเข้ามาใกล้เขาอย่างเลื่อนลอย เจ็บ...มันเจ็บเหลือเกิน ทั้งที่เขาแค่เห็นคากามิยิ้มให้คนอื่นเขาก็เจ็บหัวใจได้ถึงขนาดนี้ ไทกะ...ฉันรู้แล้วว่านายรู้สึกอย่างไรเมื่อฉันไปอยู่กับคนอื่น อาโอมิเนะมองภาพตรงหน้าที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆหัวใจของเขาก็เจ็บปวดมากขึ้นเรื่อยๆตามจนอยากจะร้องไห้ออกมา จนกระทั่งชายทั้งคู่ชะงักบทสนทนาลงรอยยิ้มเลื่อนหายไปเมื่อเห็นอาโอมิเนะ คากามิและฮิมุโระเมื่อเห็นอาโอมิเนะที่ยืนมองพวกเขาอยู่คากามิก็เงียบลงและมองอึ้งกับภาพชายผมสีน้ำเงินเบื้องหน้าทำให้บรรยากาศหน้าประตูร้านสะดวกซื้อเกิดความเงียบระหว่างพวกเขาสามคนมีเพียงเสียงประตูที่เปิดอัตโนมัติดังขึ้นเพื่อทำลายบรรยากาศ

            “อ้าว พักซ้อมกลางวันหรอ อาโอมิเนะคุง”ฮิมุโระเปิดบทสนทนาขึ้นด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสและน้ำเสียงเป็นมิตรก่อนจะเลื่อนมือไปคล้องแขนคากามิที่ยืนนิ่งอยู่จนเจ้าตัวสะดุ้งเพราะตกใจกับการกระทำของเขา ทำอะไรของนายน่ะ ฮิมุโระ

            “อือ”อาโอมิเนะตอบสั้นด้วยใบหน้าเศร้าสายตาจับจ้องไปที่แขนของคากามิที่มีแขนของฮิมุโระคล้องไว้คล้ายกับแสดงความเป็นเจ้าของ เมื่อเห็นภาพตรงหน้าร่างกายของเขารู้สึกชาไปทั่วทั้งตัวแต่มีเพียงหัวใจของเขาเท่านั้นที่รู้สึกเจ็บปวดจนแทบระเบิดออกมา ทรมานเหลือเกิน...ไทกะ

            “ถ้าอย่างนั้นพวกเราไปก่อนนะพักซ้อมแค่นิดเดียวเอง เนอะ?”ฮิมุโระเอ่ยอย่างอารมณ์ดีและระบายยิ้มเพื่อแสดงความเป็นมิตรก่อนจะเบียดลำตัวเข้าใกล้ร่างของคากามิและยื่นใบหน้าไปถามอย่างใกล้ชิดจนเกือบจะชนกับแก้มขาวของคากามิ

            “อะ...อื้อ”คากามิที่ยังคงไม่รู้ตัวได้แต่พยักหน้าและตอบตามน้ำฮิมุโระอย่างงงๆก่อนที่ฮิมุโระจะดึงแขนให้คากามิเดินตามตนเข้าร้านสะดวกซื้อไป ฉันช่วยนายให้ห่างจากเจ้าดำนั่นนะ เจ้าบื้อไทกะ ฮิมุโระคิดในใจอย่างเหนื่อยหน่ายกับความซื่อจนเกินไปของเพื่อนเขา

            “เดี๋ยว!”เสียงตะโกนดังขึ้นจากด้านหลังของฮิมุโระและคากามิจนทั้งสองคนจึงหยุดชะงักการก้าวเดินก่อนจะหันหน้ากลับไปหาเจ้าของเสียงด้านหลังอย่างงุนงง อาโอมิเนะยืนก้มมองพื้นนิ่งก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาด้วยแววตาที่หนักแน่น เด็ดเดี่ยวและใบหน้าที่มีความหวังผิดกับเมื่อครู่ที่เหมือนซากคนหมดอาลัยตายอยากในชีวิตมากกว่า

            “...”

            “ฉันไม่ยอมแพ้หรอกนะฮิมุโระ! ฉันจะต้องเอาไทกะคืนมาเป็นของฉันเหมือนเดิมให้ได้!”อาโอมิเนะจ้องมองฮิมุโระก่อนจะเบนสายตามาหาคากามิอย่างหึงหวงและพูดเสียงดังหนักแน่นจนลูกค้ารอบๆร้านเริ่มหันมามอง คากามิและฮิมุโระที่ได้ยินก็นิ่งอึ้งไปเพราะไม่คิดว่าอาโอมิเนะจะกล้าพูดต่อหน้าขนาดนี้ คากามิที่ได้ยินได้แต่กร่นด่าความบ้าของอาโอมิเนะอยู่ในใจ มาพูดบ้าๆกลางที่สาธารณะเลยหรอ อาโฮ่มิเนะ! ใบหน้าขาวของคากามิเริ่มแดงซ่านขึ้นแต่ไม่รู้ว่าเพราะความโกรธหรือเขินอายกันแน่ ฮิมุโระได้แต่ยิ้มเหยียดมุมปากและแคลนหัวเราะออกมาไม่รู้เช่นกันว่าดูถูกหรือว่าให้กำลังใจ ก่อนที่หนุ่มผมดำจะดึงแขนคากามิให้เข้าไปซื้อของในร้านอย่างรวดเร็วและเดินผ่านอาโอมิเนะที่ยืนนิ่งอยู่นานไปโดยไม่เหลียวแล

            อาโอมิเนะหันหลังกลับไปมองชายหนุ่มทั้งคู่ที่เดินใกล้ชิดกัน ทำไมไม่สิงคากามิของฉันไปเลยล่ะ เจ้าฮิมุโระ! อาโอมิเนะสบถออกอย่างฉุนเฉียวแสดงความหึงหวงอย่างหนัก แต่ประโยคที่เขาพูดไปเมื่อครู่เขาตั้งใจจะทำมันจริงๆแน่ รอฉันก่อนนะ...ไทกะ

            หลังจากกลับมาหลังซ้อมฮิมุโระก็มาส่งคากามิและอธิบายเรื่องเมื่อกลางวันจนเขาเข้าใจ ถึงแม้ว่าคากามิจะปฏิเสธเพราะเกรงใจฮิมุโระที่ทำให้คนอื่นเข้าใจผิดแต่เจ้าตัวดูจะเต็มใจและสนุกกับการทรมานอาโอมิเนะอย่างแปลกๆจนเขาปฏิเสธไม่ได้เลยปล่อยเลยตามเลยไป แต่ก็ดีเขาจะได้รู้ว่าคนอย่างไดกิจะทำอะไรเพื่อเขาได้บ้าง หนุ่มผมแดงคิดในใจอย่างสนุก

 

            ยามเช้าวันใหม่คากามิที่ตอนนี้ย้ายมาอยู่กับคุโรโกะแบบยังไม่ถาวรเท่าไรเลื่อนมือไปหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโซฟาข้างๆเขาหลังจากมีเสียงข้อความเข้ามา หนุ่มผมแดงหยิบมาแล้วเปิดหน้าจอก็พบกับชื่อเดิมๆที่มันมักจะขึ้นมาทุกๆวันอย่างสม่ำเสมอ อาโอมิเนะ ไดกิ อาโอมิเนะยังคงส่งข้อความมาทุกวันอย่างเป็นประจำตั้งแต่เกิดเรื่องขึ้นจนต้องเลิกรากันไปเกือบหนึ่งเดือน บางวันก็ส่งมาหลายๆข้อความบอกเป็นช่วงๆ บางวันก็รวบยอดทีเดียวแล้วค่อยส่งมา แถมบางวันก็มีของกินมาแขวนไว้ที่หน้าห้องของคุโรโกะด้วย เนื้อหาในข้อความของทุกฉบับไม่เหมือนกันเลยเพราะมันเหมือนไดอารี่ที่บันทึกชีวิตประจำวันของอาโอมิเนะเสียมากกว่า

 

วันนี้ฉันเล่น 1-1 กับรุ่นพี่แล้วชนะด้วยล่ะ ฉันเก่งใช่ไหมล่ะ~’

 ‘วันนี้ฝนตกแฮะ ฉันไม่ชอบเลย แล้วนายเป็นอย่างไงบ้าง สบายดีไหม

 ช่วงหน้าฝนดูแลตัวเองด้วยนะเดี๋ยวเป็นหวัด ฉันเป็นห่วง

วันนี้มีร้านเบอร์เกอร์เปิดใหม่ ฉันจะซื้อไปฝากนะ

ฯลฯ

 

            และมักจะมีประโยคลงท้ายเดิมๆแบบซ้ำๆกันทุกวัน

 

ฉันขอโทษ ฉันรักนายนะ ไทกะ

 

            คากามิคิดถึงประโยคเก่าๆที่อาโอมิเนะเคยส่งมาให้ก่อนจะเลื่อนอ่านข้อความที่เพิ่งส่งมาเมื่อครู่

 

วันนี้ฉันไม่มีซ้อมอยู่ว่างๆเลยลองทำชีสเบอร์เกอร์ของโปรดนายดู เดี๋ยวเอาไปให้ลองกินนะ

ถ้ารสชาติแย่ก็ขอโทษที

 

            ‘ฉันขอโทษ ฉันรักนายนะ ไทกะ

 

            ดวงตาสีแดงไล่อ่านประโยคที่อาโอมิเนะส่งมาให้เขาด้วยใบหน้าเรียบเฉยก่อนจะกดออกจากโปรแกรมดับหน้าจอไปและวางไว้ที่เดิม เขาไม่เคยตอบกลับข้อความสักฉบับของอาโอมิเนะเลย แล้วอาโอมิเนะก็น่าจะเข้าใจผิดเรื่องเขากับฮิมุโระตั้งนานแล้วสิ แต่อาโอมิเนะก็ยังคงส่งมาทุกวัน คากามิไม่เข้าใจว่าทำไมต้องส่งมาให้เขาด้วย เขาไม่ได้อยากรู้สักหน่อยว่าตอนนี้ไดกิเป็นอย่างไง แล้วเขาก็ไม่ใช่ไดอารี่ประจำวันของเจ้าดำนั่นด้วย! คากามิหลับตาแล้วหงายศีรษะไปด้านหลังเพื่อพักสมองและสายตาก่อนรอยยิ้มบางๆจะผุดขึ้นมาบนใบหน้าโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัว

            ก๊อก! ก๊อก!

            เสียงเคาะประตูห้องพักคุโรโกะดังขึ้น ใครกัน หรือว่า

            “เดี๋ยวผมเปิดประตูเองครับ”เพื่อนตัวเล็กโผล่ออกมาจากห้องนอนหลังจากจัดการเก็บกวาดห้องเสร็จแล้วก็เตรียมตัวเดินไปเปิดประตู

            “เดี๋ยว!!!”คากามิพุ่งตัวจากโซฟาไปยืนกางแขนหยุดคุโรโกะด้านหน้าด้วยสีหน้าตื่นตระหนกอย่างรวดเร็วจนคุโรโกะสะดุ้งตกใจเล็กน้อย

            “คะ...ครับ”คุโรโกะจ้องมองเพื่อนอย่างงุนงง คากามิยังคงนิ่งงัน

            “มะ...ไม่มีอะไร”คากามิที่ถูกจ้องอย่างสงสัยหน้าเจื่อนลงก่อนจะเอ่ยด้วยเสียงอ่อยแล้วหุบแขนเคลื่อนตัวออกไปอยู่ที่โซฟาที่เดิมอย่างรวดเร็ว คุโรโกะมองหน้าตายด้วยสายตานิ่งเรียบอย่างที่เขาทำบ่อยๆ มันต้องมีอะไรแน่ๆ คุโรโกะจึงรีบเดินไปเปิดประตูทันที

            พลั๊ว!

            เมื่อหนุ่มตัวเล็กเปิดประตูออกไปก็พบแต่ความว่างเปล่าไม่เจอใครแล้ว แต่กลับมีถุงพลาสติกใสแขวนอยู่ตรงลูกบิดแทน ข้างในมีกล่องล็อคสุญญากาศขนาดกลางที่ใส่ชีสเบอร์เกอร์ไว้จนเต็มกล่อง คุโรโกะมองนิ่งสักพักสมองคิดไปมาอย่างหนักก่อนจะปะติดปะต่อเรื่องราวจนเขาพอรู้เรื่องจนได้ว่าใครที่มาเคาะประตูแล้วนำอาหารมาให้ ความจริงแล้วก็มีอาหารมาแขวนหน้าห้องเขาบ่อยๆนั่นแหละ คงจะเป็นคนๆเดียวกัน...คิดจะง้อคากามิคุงด้วยอาหารจริงๆสินะครับ อาโอมิเนะคุง

            “คากามิคุง”ชายหนุ่มตัวเล็กเดินเข้ามาเอ่ยเรียกหนุ่มผมแดงเพลิงที่นั่งดูทีวีอยู่ข้างๆเขาบนโซฟาอย่างใจจดใจจ่อก่อนจะวางถุงพลาสติกลงบนโต๊ะด้านหน้าคากามิ

            “หืม”คากามิเอ่ยเพียงสั้นๆก่อนจะแกะกล่องและกัดชีสเบอร์เกอร์เข้าปากแล้วเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย รสชาติไม่เลวแฮะ หนุ่มผมแดงคิดขณะดูทีวีไปด้วย

            “ผมรู้นะครับ...ยังไม่พออีกหรอ”คุโรโกะเอ่ยถามเรื่องบางเรื่องที่คากามิปิดเอาไว้ทำให้คากามิหยุดชะงักทันทีแล้วหันมามองเพื่อนของเขาอย่างตกใจ เขารู้ได้อย่างไร

            “คากามิทิ้งอาโอมิเนะเพื่อให้เขาสำนึกผิดอย่างจริงจังและเลิกนิสัยแบบนั้นสักทีสินะครับ”หนุ่มผมสีฟ้าสดใสเอ่ยอย่างรู้ทัน ก็เขากับคากามิเป็นคู่หูกันนี่หน่า

            “รู้ดีนะนาย”คากามิกินชีสเบอร์เกอร์ต่ออย่างไม่สนใจและมองดูทีวีต่อ

            “แผนสินะครับ”คุโรโกะพูดทั้งที่ต่อก็จับจ้องแต่หน้าจอทีวีเช่นกัน “หนึ่งเดือน ทิ้งนานขนาดนี้ ระวังมีคนแทรกกลางนะครับแล้วจะหาว่าไม่เตือน”เพื่อนตัวเล็กพูดต่อก่อนจะแคลนหัวเราะออกมาเบาๆ ทำเอาคากามิที่นั่งอยู่ข้างหมั่นไส้กับการเดาที่ถูกจนเกินไปของเพื่อนตัวเล็กคนนี้

            “ฉันรู้แล้วน่ะ”คากามิเอ่ยตัดบทสนทนาอย่างหมั่นไส้

            “...”

            “แต่...หมอนั่นไม่กล้าหรอก”คากามิพูดต่อแล้วหันไปยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์กับเพื่อนตัวเล็กข้างๆด้วยแววตามั่นใจอย่างผู้ชนะ คุโรโกะหันมาหาคากามิยิ้มบางๆแต่แววตาเจ้าเล่ห์ไม่แพ้กัน สมกับเป็นคู่หูกันจริงๆ...

            ก่อนชีวิตประจำวันต่างๆจะดำเนินไป จนกระทั่งถึงตอนเย็น ชายผมแดงเพลิง คากามิเดินทางมาห้องพักที่เขาเคยอยู่ บานประตูที่คุ้นเคยเขาจึงตัดสินใจเคาะเพื่อเรียกใครบางคนที่เขารอคอยที่อยู่ในนั้นให้มาหา

            ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

            “ครับๆ”เสียงทุ้มตอบกลับที่คุ้นเคย ก่อนที่บานประตูจะถูกเปิดออก เมื่อชายหนุ่มร่างใหญ่อาโอมิเนะเห็นคากามิคนที่เขารอคอยให้มาหาตลอดก็พุ่งตัวไปหาและโอบกอดอย่างโหยหา รักและคิดถึงจนแนบแน่นเสมือนไม่ให้คนๆนี้จากเขาไปไหนอีกแล้ว คากามิที่อยู่ในอ้อมกอดก็ซบไหล่กว้างและสวมกอดตอบด้วยความรักและคิดถึงเช่นกันก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาอย่างมีความสุข ข้างหูของเขาได้ยินเสียงพึมพำบางอย่าง

            “ฮึก...ไทกะ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ยกโทษให้ฉันนะ ฉันขอโทษ ขอโอกาสฉันสักครั้งเถอะนะ”เสียงเอ่ยเบาๆพูดวนซ้ำไปซ้ำมาอ้อนวอนเหมือนกลัวเขาไม่ได้ยิน อ้อมกอดกระชับร่างคากามิมากขึ้น น้ำเสียงขอโทษและสะอื้นไห้ปนกันจนทำให้คนฟังอย่างคากามิอยากร้องไห้ตาม

            “ฉันรู้แล้วๆ ฉันให้โอกาสและก็ยกโทษให้ ใจเย็นๆนะ อาโอมิเนะ”คากามิที่กอดปลอบอยู่เอื้อมมือไปลูบผมสีน้ำเงินอย่างเบามือ ตอนนี้เขาเหมือนเด็กน้อยที่ร้องไห้งอแงจริงๆ ทั้งที่คากามิตั้งใจว่าจะตัดขาดจากคนๆนี้แล้วแต่หัวใจของเขากลับตัดขาดไม่ได้ เขารู้ว่าถ้าหากเขากลับมาหาอาโอมิเนะเขาคงต้องเจ็บปวดอีกแน่ๆแต่เขาก็กลับมา กลับมาหาคนที่เขารัก

            “จริงนะ ยกโทษให้แล้วนะ นายให้โอกาสฉันแล้วนะ ”อาโอมิเนะเมื่อได้ยินคำให้อภัยก็ผละกอดแต่คล้องแขนที่เอวไว้แล้วหันหน้ามาหาคากามิทันที “จริงๆหรอ ไม่แกล้งฉันใช่ไหม”อาโอมิเนะที่มีคราบน้ำตาเปรอะหน้าทำให้คากามิรู้สึกดีใจอยากบอกไม่ถูก เขาสำคัญกับอาโอมิเนะมากสินะ คากามิคลี่ยิ้มและใช้นิ้วเกลี่ยน้ำตาบนใบหน้าสีเข้มของอาโอมิเนะออก

            “ไม่แกล้งหรอกๆ ฉันขอโทษนะ ที่ทิ้งนายไว้คนเดียวซะนานเลย”คากามิพูดและมองตาคนรักของเขาอย่างสื่อความหมาย สำหรับคนที่เขารัก อาโอมิเนะ ไดกิแล้วต่อให้ต้องให้โอกาสสักกี่ครั้ง ให้อภัยสักกี่หน หัวใจของเขาก็เต็มใจทำได้เสมอแม้จะเจ็บปวดก็ตามแต่เขาก็มีความสุขที่ได้ทำ

            “ไม่ๆ แค่นายกลับมาหาฉัน มาอยู่กับฉันเหมือนเดิม ฉันก็ดีใจแล้ว”อาโอมิเนะพูดและยิ้มอย่างดีใจออกมาได้ในรอบ1เดือน

            “ฉันจะไม่ทำให้นายร้องไห้ ไม่ทำให้นายเสียใจอีก ถ้ามีอีกนายเลิกขาดกับฉันได้เลย!”อาโอมิเนะพูดต่ออย่างแน่วแน่แสดงความตั้งใจต่อหน้าคากามิที่อยู่ในอ้อมกอดของเขา

            “ได้ ฉันจะคอยดู”คากามิยิ้มตอบ “ถ้าทำให้ฉันเสียใจอีกล่ะก็ ฉันจะหนีไปคบกับฮิมุโระ!”คากามิพูดเน้นคำย้ำก่อนจะผุดยิ้มเจ้าเล่ห์และมองอาโอมิเนะด้วยแววตาผู้ชนะ มาดราชินีนี่มันคืออะไรกัน...

            “มะ...ไม่ได้นะ! นายเป็นของฉัน! ฉันรักนายนะไทกะ!  อย่าน้าาา” คำขู่เล็กๆจากหนุ่มผมแดงคากามิทำเอาหนุ่มผิวเข้มอย่างอาโอมิเนะอึ้งตาค้างหน้าเปลี่ยนสีจนซีดร้องห้ามเสียงดังพัลวันด้วยความหึงหวงและพุ่งตัวกอดซุกไซ้คากามิในอ้อมแขนเหมือนแมวน้อยอ้อนเจ้าของไม่มีผิด นิสัยของคนรักอย่างอาโอมิเนะเปลี่ยนจนทำให้คากามิหลุดขำออกมาได้

            “ฉันก็รักนาย ไดกิ”คากามิเอ่ยเสียงเรียบและยิ้มอย่างอ่อนโยนให้เขา ตอนนี้อาโอมิเนะรู้แล้วว่าเขารักคากามิ ไทกะคนนี้มากแค่ไหนและเขาจะไม่มีวันทรยศความรักและความไว้ใจของคากามิอีก เขาไม่ขอสัญญาแต่เขาจะทำให้คากามิรับรู้ไปตลอดชั่วชีวิตของเราทั้งคู่ อาโอมิเนะรั้งร่างคากามิเข้ามาใกล้ก่อนจะก้มลงประทับจูบลงบนริมฝีปากบางของคนรักในอ้อมกอดอย่างอ่อนโยน

 

...ฉันไม่มีวันทิ้งนายอีกแล้ว...

อาโอมิเนะ ไดกิ ของฉัน...

 

...ฉันไม่มีวันทำให้นายเสียใจอีก...

คากามิ ไทกะ ของฉัน...

 

- SPECIAL END -


----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


Talk : ตอนนี้เราลงไป25%แล้วถ้ามีเวลาจะรีบมาต่อให้จบน้าา เรื่องนี้เราให้อารมณ์มันหน่วงๆ เศร้าๆ ถ้าตะเตือนไตใครก็ขอโทษฮ่ะ 55555  แล้วเราจะรีบกลับมาเน้อออ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านจ้าาา ^0^ (1/4/2559)


 Talk : มาแล้วววว  โอ๊ยยย สงสารนางฟ้าไทกะของเรามาก T^T เราแต่งเองยังรู้สึกเกลียดไดกิเลยค่ะ 5555 (โดนดำกิเขวี้ยงบาสใส่) มาลุ้นกันต่อว่าจะจบแบบ Happy End หรือ Bad End เหลืออีกครึ่งหนึ่งเท่านั้น!!! ขอบคุณทุกวิว ทุกคอมเมนต์ แฟนคลับทุกคนด้วยนะค่าาา  แล้วก็ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านด้วยจ้าาา ^/\^ คำไหนผิดอะไรอย่างไงบอกเราได้เลยนะคะเรากลัวตรวจไม่ครบ  แล้วเราจะมาต่อน้าาา (4/4/2559)


Talk : โฮกกกก จบแล้วค่า ทำลายตับไตใครไปมั้งไหมเนี่ย5555 แต่มันก็สมควรแล้วล่ะเนอะกับคนที่ชอบทำลายความรู้สึกคนอื่น สมน้ำหน้า! ฮ่าๆๆ ^0^(หัวเราะแบบนางร้ายละครหลังข่าวใส่ดำกิ) อย่าได้ถามว่าทำไม50%ที่มาต่อมันสั้นนัก เราก็ไม่รู้เหมือนกัน~//เฉตาหลบนักอ่าน 5555 เราขอขอบคุณทุกวิว ทุกคอมเมนต์ แฟนคลับทุกคนน้าา เราดีใจมากจริงๆค่ะเกินความคาดหวังตอนแรกที่อยากแต่งฟิคขึ้นมาสนองนี้ดตัวเองล้วนๆ5555 ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันนะค่าาา ^0^//

     * (ขึ้นย่อหน้าใหม่เพราะกลัวนักอ่านไม่สังเกต 55555) คือว่าเราเป็นพวกชอบแต่งหลายๆแนวเช่น หน่วงๆ เศร้าๆ แต่ดันชอบHappy Endนี่สิ(เอาไงของแก) เลยอยากจะถามท่านนักอ่านที่ติดตามว่าอยากให้แต่งSpecialต่ออีกสักนิดไหม เราอยากให้ไทกะของเราหัวใจชุ่มฉ่ำบ้างง่าา(เอ็งอยากแต่งเองก็บอกนักอ่านเขาไป๊!)5555 ให้โอกาสดำกิกลับตัวสักหน่อย หรือว่าจะปล่อยอาโอมิเนะให้ชอกช้ำหัวใจตายอยู่แค่นี้ดี สะใจไม่ใช่เล่น (ไรท์สาย S) 5555 เราขอลองคิดSpecialเล่นๆก่อนน้าา แล้วเราจะมาดูอีกทีว่าควรจะต่อดีหรือเปล่าหรือว่าจบแบบนี้ก็ดีแล้วจะได้พับพล็อตSpecialเก็บ555 อย่างไงก็ขอขอบคุณที่เข้ามาอ่านอีกครั้งนะคะ ^0^/  (8/4/2559)


Talk : ฮูเร่ๆๆๆๆ~~ จบตอนพิเศษแว้วว *0* จบแบบบริบูรณ์เรียบร้อยแล้วจ้าาา เป็นฟิคเรื่องแรกที่แต่งได้(เราคิดว่าค่อนข้าง)ยาวที่สุดเลย ตอนพิเศษเราอยากให้จบแบบแฮปปี้เอนดิ้งที่สุดค่ะไทกะของเราจะได้มีความสุขสักทีแม้จะอยากแกล้งอาโฮ่ต่อก็ตาม -.,- 5555  ไม่รู้ว่าถูกใจนักอ่านทุกๆคนที่เสนอความคิดเห็นมาให้เราหรือเปล่าแต่เราก็พยายามให้มันออกมาสมบูรณ์แล้วน้าาา Q^Q  ขอบคุณที่เสนอความคิดเห็นมาให้เรานะคะช่วยให้เราได้ไอเดียกับแรงผลักดันเยอะเลย ฟิคนี้จะปล่อยชื่อเรื่องแบบนี้สักพักแล้วจะลบคำว่าSpecial ออกน้าาเพื่อให้ชื่อเรื่องมันยาวน้อยลง(เรารู้สึกมันยาวมากๆแบบแปลกๆ)5555 จบแล้วเนอะถ้าอย่างนั้นเราขอให้นักอ่านทุกท่านอ่านให้มีความสุขน้าาาา ถ้ามันจบแบบแปลกก็บอกกันได้เนอะ(เราก็ว่างั้นเหมือนกัน)5555 ขอบคุณทุกๆคนที่เข้ามาอ่าน(หรืออาจจะหลงเข้ามา 55555) ขอบคุณมากๆนะคะ แล้วเจอกันใหม่จ้าา บ๊ายบายยย  \^0^/ ~ (12/4/2559)


ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ กระเบนเรืองแสง~* จากทั้งหมด 7 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

29 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 4 เมษายน 2560 / 17:48
    ตอนอ่านนี่น้ำตาคลอมากๆเลยค่ะไรต์เตอร์

    ตอนที่โฮ่ขึ้นเสียงใส่น้องเสือตอนแรกนี่บาดจิตมาก

    อาโฮ่แกผิดแล้วยังไม่สำนึกอีก!!!!!

    แต่พอห่วงกัน1เดือนแล้วโฮ่เปลี่ยนไปนี่สงสารนางมาก

    พออ่านจนจบ แทบกระโดดกอดไรต์ทีนึง ขอบคุณที่ไม่ทำให้อาโฮ่กับบากะแยกกัน

    #ฟ้าไฟบันไซ
    #29
    1
    • เดี๋ยวเราปาดน้ำตาให้นะคะ Q^Q/ 5555 ดำกิคงเป็นพวกถ้าไม่เสียสิ่งนั้นไปก็จะไม่รู้ว่ารักสิ่งนั้นมากแค่ไหน เพราะฉะนั้นเราจึงแยกคากามิมาเพื่อให้เจ้าก้อนถ่านรู้ใจตัวเองสักทีค่ะ//โดนบาสของดำกิเขวี้ยง มองเสือน้อยของเราเป็นของตายดีนัก! สมควร! 55555 สุดท้ายก็อดสงสารไม่ได้(แค่คากามินะ5555) เลยต้องให้เขาคู่กัน~
      ฟ้าไฟบันไซซซ \^[]^/ 5555 ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ ^w^
      #29-1
  2. วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 11:41
    เพิ่งมาเปิดอ่านค่ะ ไม่คิดว่าบรรยายถ่ายเทมาให้คนอ่านเจ็บปวดขนาดนี้ค่ะ น้ำตาคลอ เจ็บปวด ให้กับทั้งคู่ พยายามอ่านไปเจ็บไปจนครึ่งจบแบบแบดเอนด์ เจอรูทนี่แหละทำให้ดีใจเหมือนได้แฟนกลับมาซะงั้น 55555 ขอบคุณที่แต่งดราม่าชวนร้ำไห้ค่ะ TwT
    #28
    1
    • ดีใจที่ทำให้รู้สึกอินไปกับเราได้น้าา เป็นเรื่องแรกที่เราแต่งแนวดราม่าด้วยแต่ก็ชอบแบบแฮปปี้เอนดิ้งด้วย //มีความย้อนแย้ง 55555 สุดท้ายฟ้าไฟก็ต้องคู่กันค่ะ!แม้ตอนแรกๆจะชวนปวดตับก็เถอะ โอ๋เอ๋ๆไม่ร้องนะคะ Q^Q 55555 ขอบคุณที่เข้ามาอ่านน้าาา ^0^
      #28-1
  3. #27 F9tiss (@F9tiss) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2559 / 16:08
    อ่านไปร้องไห้ไปเลยค่ะ
    #27
    2
    • 2 พฤษภาคม 2559 / 23:44
      เสียใจแทนไทกะใช่ไหมคะ โอ๋เอ๋ๆไม่ร้องน้าา Q^Q/ (หล่อนอยากให้ดราม่าเองไม่ใช่หรอย่ะ!)55555 ดีใจที่ชอบจ้า ตอนแรกก็กลัวนักอ่านไม่อินแต่ก็ไม่เป็นไรเพราะอยากแต่งเอง5555 ขอบคุณที่เข้ามาอ่านเน้ออ ^+++^
      #27-1
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
  4. วันที่ 21 เมษายน 2559 / 21:03
    กรี๊ดดดด ฟินหยุดไม่อยู่ -///-

    ไรท์แต่งเก่งมากกกกก!!!
    #26
    1
    • งื้ออ ดีใจที่ชอบค่าา จบแบบแฮปปี้แม่ยกก็แฮปปี้ตาม 5555555 ไม่หรอกค่าๆ ชมแบบนี้เราก็นะ แอร๊ยยย -///- (พอเถอะ!) 5555 ขอบคุณที่เข้ามาอ่านน้าาา ^+++^
      #26-1
  5. วันที่ 16 เมษายน 2559 / 23:53
    หน่วงๆดีอะ อ่านไปจี๊ดไป ถ้าไม่เห็นความจริงใจมันก็ไม่ควรให้ดอกาสจริงๆอะนะ ไทกะทำถูกแล้ว อิอิ
    #25
    1
    • ใช่ค่ะ ถ้าไม่มีความจริงใจจริงๆก็ไม่ควรได้รับโอกาสเป็นครั้งที่2 อยากทรมานดำกิเพิ่มจัง หมั่นไส้55555 ขอบคุณที่เข้ามาอ่านน้าา ^^
      #25-1
  6. วันที่ 13 เมษายน 2559 / 17:29
    หน่วงๆอ่ะแต่อ่านแล้วสะใจมากเลย จริงๆอยากให้แยกเป็นหลายๆตอนแล้วทรมานไดกิอีกนิด (ซาดิสไปป่าว) เป็นเราเจอนอกใจก็แย่แล้ว นี่ยังหาเหตุผลมาเถียงให้ตัวเองไม่ผิดอีก คนแบบนี้ไม่ควรยกลูกสาวให้

    ยิ่งตอนทรมานดำกินั่นเราแอบยิ้มสะใจ หึหึหึ เอาอีกๆๆๆ เอ้า ดีกันแล้วเรอะ (เปลี่ยนอารมณ์ตาม) เอาเป็นว่าอย่าได้ทำอีกก็แล้วกัน

    สนุกมากค่ะ รวบรัดทันใจดีจัง ชอบๆ
    #24
    1
    • เป็นเราจะไม่คบต่อค่ะ อาโฮ่มิเนะ! -*- //เดี๋ยวๆ หล่อนไม่ใช่แฟนดำกิย่ะ จริงๆเราก็อยากจะซ้ำเติม เหยียบย่ำทรมาน ให้มิเนะขาดใจตายไปเลยแต่ก็สงสารไทกะถ้าไม่ได้คู่กัน 55555 (เราสายsเหมือนกัน จับมือค่ะๆ *v*/) 5555ดำกิคงเข็ดไม่กล้าทำแล้วมั้งถ้าทำอีกจะรับไทกะมาอยู่กับเราแทน//โดนแม่ยกฟ้าไฟรุมกระทืบ ดีใจที่ชอบน้าาา ขอบคุณที่เข้ามาอ่านจ้าา
      #24-1
  7. วันที่ 12 เมษายน 2559 / 04:24
    เย้! ตอนพิเศษละะ.......แต่....ทำไมระบบมันไม่ขึ้นเตือนเลยฟร้าา!! (ดีนะที่เข้ามาอ่านอีกรอบ ฮาา)

    คืออึ้งกับการเปลี่ยนอาโฮ่มากค่ะ เป็นแมวน้อย?ขี้อ้อนไปเลย 5555
    แอบชอบมาดราชินีหนูมิมากกก แถมเริ่มเจ้าเล่ห์อีก ฮาาา//ดีทำดีลูก! ฮะฮะ
    แถมชอบคำพูดนี้มาก 'ทั้งที่ตั่งใจจะตัดขาดกับคนๆนี้ แต่หัวใจกับตัดขาดไม่ได้' มันกริ๊ดมากกก คือทำให้รู้เลยว่าลึกๆของคางามิแล้วก็ยังรักโฮ่ อยากที่จะให้อภัยอยู่ ไม่อยากปล่อยไป แต่ถ้านึกถึงเหตุการณ์วันนั้นมันก็เจ็บจนให้อภัยไม่ได้ ไม่อยากเสียใจ ไม่อยากเจ็บแบบวันนั้นอีกเลยเลือกที่จะถอยออกมาดีกว่าที่จะเจ็บอยู่แบบนี้ ฮาาาา

    ปล.หนูมิเทนชิไปอีกกก โฮ่อย่าทำผิดซ้ำสองนะ!! แต่คงไม่กล้าแล้วหรอกเนอะ 5555
    ปลล.รักไรท์มากก//โดดกอด ไรท์มาตอบทุกคอมเม้นเลยอ่ะ 555 ดีใจ > < แบบลุ้นอยู่ตลอดเลยว่าไรท์มาตอบยังนาา (f5รัวๆ555)
    ปลลล.ส่วนเรื่อง nc ถ้าไรท์อยากแต่ง ส่งมาทางเมล์ก็ได้นะคะ (¬ ¬) //มองฟ้า( ◔ωิ)//อีนี่แอบชี้ช่องทางอีก
    ปลลลล.จริงๆคอมเม้นไปแล้วรอบนึง แต่มันไม่ขึ้นเลยเม้นใหม่ ถ้ามันขึ้น2ครั้งก็ขออภัยด้วยนะคะ ;w;

    #23
    2
    • แงๆ ถ้าเรากดอัพเดทอีกรอบมันจะขึ้นให้ไหมเนี่ย QvQ ชั่งเถอะๆ
      ชีวิตคู่ต่อไปของทั้งคู่คงจะมีความสุขกันแล้วเนอะ ดำกิคงไม่กล้าทำแล้วไม่งั้นโดนเลิกขาดแน่นอน 5555 ดีใจที่ชอบน้าาา ตอนแรกว่าจะทิ้งอาโฮ่ให้เจ็บกับการกระทำของตัวเองแต่ถ้าทำคากามิก็ต้องเจ็บไปด้วย จิตใจแม่ยกฟ้าไฟอย่างเราทนไม่ได้ค่ะ55555 เลยอยากตอนพิเศษเพิ่มซะเลย ส่วนเรื่องncขอเราฝึกฝนความหื่น -.,- //เอ๊ย ไม่ใช่ๆ การเขียนให้คล่องๆก่อนแล้วค่อยว่ากันเนอะ(เอ็งกะเอาจริงใช่หม้ายยย) ขอบคุณที่เข้ามาอ่านน้าาา คอมเม้นต์ให้เราทุกครั้งเลย เราจะพยายามมาตอบทุกคอมเม้นต์เลยเพราะเราชอบ 0v0 55555 เรื่องคอมเม้นต์ซ้ำไม่เป็นไรค่า ขอบคุณจริงๆ ขอบคุณที่ติดตามมาถึงตอนนี้น้าาา ^0^/
      ถ้าเราอัพเดทอีกรอบท่านจะว่าอะไรเราไหมเนี่ย 5555

      แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 12 เมษายน 2559 / 19:16
      #23-1
    • 13 เมษายน 2559 / 15:51
      เห็นด้วยค่ะ!! แม่ยกฟ้าไฟเจ็บแทนถ้าไม่ได้คู่กัน &#4314;(&#3237;&#30410;&#3237;&#4314;) //กระซิก
      #23-2
  8. วันที่ 12 เมษายน 2559 / 03:34
    คอมเม้นซ้ำค่าา ขออภัยด้วยนะคะ งืออ ;w;

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 12 เมษายน 2559 / 04:27
    #22
    1
  9. วันที่ 9 เมษายน 2559 / 23:07
    มีเถอะคะไรท์ แม้จะสะใจมากกกกกกกกกกกก(โปรดลาก ก.ไก่ ไปอีกหมื่นตัว)ที่เห็นไอดำกิ เสียไทจังไปก็ตาม 
    #21
    1
    • ดีใจที่ทุกคนร่วมสมน้ำหน้าและสะใจอาโฮ่ไปกับเราค่ะ 55555 มีแล้วน้าาาเราไม่ใจร้ายกับไทกะน้อยของเราหรอกแต่กับอาโอมิเนะไม่แน่(โดนบาสเขวี้ยงจากความมืด) ขอบคุณที่เข้ามาอ่านจ้าา
      #21-1
  10. วันที่ 9 เมษายน 2559 / 18:34
    กริ็ดดดด happy end?? ละ!!
    เป็นฟิคแรกที่สมน้ำหน้าโฮ่มากค่ะไรท์ สะใจ ฮะฮ่าาา (มานอกใจก่อนทำไม คบเล่นๆมันไม่ใช่ข้ออ้างเลยนะ!!)
    ปกติคางามิจะใจอ่อน ให้อภัยโฮ่ตลอด แล้วเจ็บเองตลอด ...ดีมาคราวนี้โฮ่โดนซะบ้าง 5555

    ส่วน special ทำเป็น2แบบก็ดีนะคะ 5555 (ลึกๆก็อยากให้คบกันต่อนะฮาา) 
    แบบแรกก็ให้คางามิคบกับคนอื่น ให้มิเนะเข้าใจความรู้สึกที่เห็นคนรักไปรักคนอื่นที่ไม่ใช่ตัวเอง ฮาา
    แบบสอง ขอแฮปปี้ๆ 55555 ให้มิเนะเปลี่ยนแปลงตัวเอง เหมือนเริ่มต้นจีบใหม่ แสดงให้คางามิเห็นว่าเขาได้เปลี่ยนตัวเองเพื่อคางามิขนาดไหน คำพูดที่ขอโทษไปตอนนั้นแสดงให้เห็นว่าสำนึกแล้วจริง และจะไม่กลับไปทำร้ายคางามิอีก (และก็เกิดเป็น nc//หืม!ไมใช่ละ)
    ปล.ขอฉากฮิมุโระชกมิเนะแรงๆสักเปรี้ยงที หมั่นไส้ 55555
    #20
    1
    • ทำไมมีแต่คนซ้ำเติมดำกิล่ะ นางน่าสงสารออก(หราาาา)55555 happy end มีแน่นอนจ้าแต่จะลามไปถึงncนี่ฟิคเราคงโดนแบนซะก่อน(จริงๆก็อยากแต่งอยู่นะ *v*) 5555 ฮิมุโระของเราน่ารักค่าาาแก้แค้นอย่างอื่นแทนการชก ฮุๆๆ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านเน้อออ
      #20-1
  11. #19 Boombim
    วันที่ 8 เมษายน 2559 / 11:51
    อยากจะบอกว่า......สมน้ำหน้า!!!!!!

    อยากอ่านตอนที่คากามิคบกับคนอื่นอะ เอาให้อาโอมิเนะกระอักเลือดไปเลย
    #19
    1
    • สมน้ำหน้าซ้ำอีกรอบค่ะ (ฟิคนี้ดำกิโดนสมน้ำหน้าซ้ำไปกี่ดอกแล้ววะ!)555555 แค่โดนทิ้งก็ร้องไห้ครวญครางจะตายแล้วค่ะถ้าเห็นไทกะคบกับคนอื่นนี่อาจจะเกิดเหตุฆ่าตัวตายในฟิคนี้ก็เป็นได้(เว่อร์ไป๊)5555 ขอบคุณที่เข้ามาอ่าฮับบ

      แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 12 เมษายน 2559 / 00:05
      #19-1
  12. วันที่ 8 เมษายน 2559 / 11:11
    สมควรแล้วไดกิ นายช่างกล้าพูดว่าไทกะเปงที่หนึ่งคนอื่นแค่เปงรอง ขอโทดนะไดกิ มันหมดยุคสมัยที่ต้องมีเมียไว้หลายคนไว้เสริมบารมีแล้วเว้ยยย 
    คบเล่นๆหรอ เหอะ!! ถ้าจิงใจจิงๆอะ ไม่มีทางที่จะนอกใจไปหาคนอื่นหรอกนะไดกิ แสดงว่านายคงคบเล่นกะไทกะใช่ไมละ ชิ -*-
    (วิ่งไปกอดปลอบไทกะ T^T)
    ไทกะทำถูกแล้วลูกไปหาคบคนที่ดีกว่า คนที่ดูมีงานมีการทำ นิสัยดีกว่า...(ใจ)ขาวกว่านี้ด้วย 55555
    *เราว่าถ้าจะมีspecialก้ขอให้ไทกะเริ่มกับคนอื่นซะ ส่วนดำกิเนี้ยปล่อยให้มันใจขาดตายเลยคะ 55555
      แต่จะมีspecialก้ได้หรือไม่มีก้ได้คะ เพราะเราว่าจบแบบนี้ก้ดี 5555

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 8 เมษายน 2559 / 11:21
    #18
    1
    • ตอนนี้อาโฮ่น่าจะกลับใจจนใจขาวสะอาดราวกับใช้โอโมพลัสแล้วมั้งค่ะ 555555 กลัวจะโดนสลัดทิ้งอีก ไทกะสวยเลือกได้นะโว๊ยยยย ดำกิ!(โดนอาโอกระทืบ) ขอบคุณที่เข้ามาอ่านเน้อออ
      #18-1
  13. #17 HOMzaXXX (@xxHOMBAKAxx) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 เมษายน 2559 / 09:26
    ไม่มีอะไรมากกกกกก
    สม น้ำ หน้า 55555555555555555
    สะใจ ชอบจริงมาม่าเนี้ยถถถถถ
    #17
    1
    • 11 เมษายน 2559 / 23:55
      สมน้ำหน้าเหมือนกันค่ะ คนแบบนี้ต้องโดนซะบ้างจะได้สำนึกความผิดตัวเองบ้างเนอะ 5555 ขอบคุณที่เข้ามาอ่านจ้าา
      #17-1
  14. #16 akachi
    วันที่ 8 เมษายน 2559 / 05:26
    มาสำนึกได้เมื่อสายสินะ คนน่ารักใกล้ๆตัวไม่ดูแลให้ดี ทำร้ายจิตใจไปซะได้



    อยากได้ตอนพิเศษเหมือนกัน ประมาณว่าปฏิบัติการรุกจีบไทจัง แบบว่าเริ่มต้นนับหนึ่งกันใหม่



    แต่งต่่อเรื่อย ๆ นะ รอติดตามนะคะ
    #16
    1
    • ใช่ค่ะ แต่เมื่ออาโฮ่สำนึกผิดก็ต้องลองให้อภัยหน่อยเนอะ 5555 ดำกิคงจะไม่มีวันทำให้ไทกะเสียใจแล้วล่ะค่ะ เดี๋ยวโดนสลัดทิ้งอีก ขอบคุณที่เข้ามาอ่าน้าา
      #16-1
  15. วันที่ 7 เมษายน 2559 / 18:06
    ถ่านเลวววววววม่ายยยยยยน้องเสืออย่าแคร์มันหนูหาใหม่ได้สบายๆอยู่แล้วน่ะคนดีแค่ถ่านก้อนเดียวทิ้งมันเล้ยยยยยย
    #15
    1
    • 'ถ่าน' 'แค่ถ่านก้อนเดียว' โอ๊ยยย อ่านแล้วเจ็บจี๊ดแทนดำกิ 55555 เป็นคำเรียกที่โดนใจเรามากเลยฮ่ะ 5555 สะใจเบาๆ ไทกะหาใหม่ได้อยู่แล้วค่าา เราไง(' ')/ (โดนแม่ยกฟ้าไฟกระทืบ) 55555 ขอบคุณที่เข้ามาอ่านจ้าา ^+++^
      #15-1
  16. วันที่ 6 เมษายน 2559 / 23:00
    เลิกเลยยย โอ้ย อาโฮ่ เกลียดอะเกลียด ไม่ต้องไปให้โอกาสมัน กล้าพูดได้ไงคบเล่นๆ งั้นให้คากามิมีบ้างมั้ยล่ะ เท่าเทียม ฮึ่ย
    #14
    1
    • เห็นด้วยค่ะ//ดันคุโรโกะให้คากามิ(?) ตอนนี้ไทกะคุงโสดแล้วค่ะ สมน้ำหน้าผู้ชายนิสัยแย่(แค่ในฟิคเรานะ555)อย่างอาโอมิเนะ เราจะปลอบใจไทกะเอง ไม่ต้องห่วงๆ//ผิด 5555 ขอบคุณที่เข้ามาอ่านน้าา ^v^
      #14-1
  17. #13 bloodc2 (@bloodc) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 เมษายน 2559 / 18:45
    โฮ!!!! คากามิ!!! น่าสงสาร!!! อาโฮ่! นังโฉดชั่ว!!!!(?)
    #13
    1
    • 8 เมษายน 2559 / 00:22
      คากามิเราน่าสงสารมากค่ะ ขอร่วมวงเผาพริกเผาเกลือด่าสาปแช่งดำกิอีกแรงนะคะ 5555 //โดนบาสเขวี้ยงจากความมืด(?) ขอบคุณที่เข้ามาอ่านเน้ออ ^0^
      #13-1
  18. #12 Shin Night (@nunza1743) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 เมษายน 2559 / 10:26
    อึก ฮือ~~ \\\ร้องไห้แป๊ป.
    คากาจินหน้าสงสาร อาโฮทำไมนายถึงทำแบบนี้ นายกล้านอกใจคากาจินได้ไงนายมันเลวจริงๆT_T
    #12
    1
    • 8 เมษายน 2559 / 00:19
      แงงง สงสารไทกะน้อยเหมือนกัน ดำกินิสัยแย่มาก เห็นแก่ตัวที่สุด!//เดี๋ยวๆ ไรท์ใจเย็น 55555 ตอนนี้ไทกะเป็นอิสระจากความมืดแล้วค่าา ปรบมือๆ!/ผิด 555 ขอบคุณที่เข้ามาอ่านจ้า ^v^
      #12-1
  19. วันที่ 6 เมษายน 2559 / 08:54
    เลิกเลยไทจังอย่าเก็บมันเอาไว้!!! ผู้ชายอย่างไอนี่คบไม่ได้!!เลิกเลยๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #11
    1
    • เลิกแล้วๆ ใจเย็นเยนนน 55555 สมน้ำหน้าอาโฮ่มีแต่คนอยากให้เลิก ฮ่าๆๆ ขอบคุณที่เข้ามาอ่าน้าา ^+++^
      #11-1
  20. #10 Akachi
    วันที่ 5 เมษายน 2559 / 19:37
    รู้แต่ว่าไรท์แก้คำผิด คำว่า"สงสัย" กะ "สงสาร" ใช้ปะเนี่ย
    #10
    1
    • ถูกต้องฮ่ะ 55555 แล้วก็บางคำในเรื่องที่เราพิมพ์ตกไปอีก เราว่าเราทวนแล้วนะ!//ล้มโต๊ะ
      #10-1
  21. วันที่ 5 เมษายน 2559 / 03:08
    หึ้ยยยยยขึ้นแทนเลย!! มิเนะเห็นแก่ตัวมาก คางามิกำลังจะให้โอกาสอยู่ละ เล่นทำนิสัยเสียงี้อีก!! หึ้ย ( ) ┻━┻

    สำหรับเราตอนจบฟิคนี้
    happy end คือเลิกขาดกับมิเนะ
    bad end คือกับไปคบกับมิเนะ
    ฮะฮะฮะฮะฮะ  ()  

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 5 เมษายน 2559 / 03:17
    #9
    1
    • อาโฮ่นิสัยไม่ดีจริงๆค่ะ ใจดำไม่พอยังตัวดำอีก -*-//โดนอาโฮ่กระทืบ รอติดตามเลยฮ่ะ ว่าไทกะจะกลับไปตกขุมนรกอีกหรือเปล่า 5555 ขอบคุณที่เข้ามาอ่านจ้า ^0^

      แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 5 เมษายน 2559 / 15:17
      #9-1
  22. #8 HOMzaXXX (@xxHOMBAKAxx) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 เมษายน 2559 / 18:31
    ทำไมอาโฮ่ทำตัวอย่างงี้อ่าาาาาา บ้าๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    ไทกะของหนูเลิกเลยลูก!!!!

    5555555 อินจัดรออ่านต่อๆ ชอบจริงมาม่าเนี้ย -0-
    #8
    1
    • 4 เมษายน 2559 / 18:57
      ใช่ๆ ดำกินิสัยไม่ดี ไทกะเลิกเลยค่ะ เลิกแล้วมาคบกับเราแทน-.,- //เดี๋ยวๆ ไรท์อินเกิน 5555 มาม่าก็อร่อยน้าแต่กินมากๆก็ขาดสารอาหารได้นะคะ อย่ากินเยอะๆ ไรท์เป็นห่วง //คนละมาม่าแล้วโว๊ย! 555 ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่าา ^+++^
      #8-1
  23. #7 Akachi
    วันที่ 4 เมษายน 2559 / 18:15
    ทำผิดแล้วไม่ยอมรับ " ใครๆเค้าก็ทำกัน ยังงัยนายก็ที่1" นั่นมันคำพูดของคนเห็นแก่ตัว คิดแต่ได้ฝ่ายเดียว เห็นใจไทจังสุดๆ ถ้ามิเนะไม่ห่วงความรู้สึกของไทจังแล้ว ไทจังตัดสินใจไปเลย แม้จะปวดใจแต่ดีกว่าโดนหักหลังแบบนี้



    หรือว่าจะไปคบคุโรโกะดีนะ รอติดตามต่อนะคะ
    #7
    1
    • ใช่ค่ะ คนดีๆไม่ควรหยุดอยู่กับคนแบบนี้//เดี๋ยวๆ อินไป๊! รอลุ้นต่อเลยค่าาอาจจะมีเหตุการณ์พลิกผันก็เป็นได้~ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านน้าา ^v^
      #7-1
  24. วันที่ 4 เมษายน 2559 / 15:47
    สุดยอดดดดดดดดดดดด ไทจังใจเด็ดมากก เลิกเลยๆๆๆๆๆ//โดนบาสอัดหน้าจากดำกิ
    รออีก 75% นะคะ
    #6
    1
    • เราก็เชียร์เหมือนกันคะ เลิกเลยยยย! //หยุดๆ ไรท์อินไปหน่อย 5555 ขอบคุณที่เข้ามาอ่านน้าาา ^^
      #6-1
  25. #5 Kangsom27 (@Kangsombyun) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 เมษายน 2559 / 21:01
    ไรท์ ขอป๊างเดียวตายค่ะ ไม่อยากทรมานกระดองใจ TT
    #5
    1
    • 4 เมษายน 2559 / 18:17
      เหลืออีกครึ่งหนึ่งน้าา มารอลุ้นกัน แต่เราก็ไม่รู้ว่าจะbad endหรือhappy end เน้ออ ไรท์ชอบทรมานนักอ่านฮ่ะ โฮะๆ ^0^/ทำเสียงนางร้ายในละครหลังข่าว //พอเถอะ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านจ้าา
      #5-1