หลังม่าน l Behide the scenes

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 99,861 Views

  • 983 Comments

  • 6,105 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    6,504

    Overall
    99,861

ตอนที่ 10 : l ฉากสิบ l Pat l talk

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9661
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 201 ครั้ง
    18 ก.ค. 59

หลังม่าน l Behide the scenes


l ฉากสิบ l
Pat l talk




แม่งลุกออกไปแล้ว!

อันที่จริงไม่คิดว่าปราณจะมากินเหล้าที่นี่ โดยเฉพาะกับไอ้ลิงกังนั่นสองคน เพราะมันรู้ มันต้องรู้อยู่แล้วว่าเวลาเครียดผมจะหมกตัวอยู่ที่ไหนจนกว่าจะเมาหัวราน้ำถึงกลับห้อง วันนี้ก็เหมือนทุกที ไปเรียน ตอนเย็นก็มากินเหล้ากับพวกไอ้กรณ์ แน็ตมาดักรอหลังจากติดต่อผมไม่ได้หลายวัน แหงล่ะ นปภาตัวดีจัดการบล็อกทั้งเบอร์ทั้งไลน์ให้เสร็จสรรพจะเอาอะไรมาติดต่อ คร้านจะยืมโทรศัพท์ใครโทรหาแน็ตก็คงเสียหน้าที่ต้องตามตื๊อผมแบบนี้ สุดท้ายเลยได้แต่ทำเนียนว่าเป็นบังเอิญเจอกันที่ร้านเหล้านี่แหละ โอเคสุด

ผมรู้ ทำไมใครๆ ชอบบอกว่าตามไม่ทันผู้หญิง พลาดไปแค่ครั้งเดียวก็ไม่เคยวางใจใครอีก ทำเป็นเล่นตามน้ำเช็กเรตติ้งมาตลอด กลายเป็นโดนภาด่าว่าทั้งโง่ทั้งเซ่อจะโดนผู้หญิงจับอยู่รอมร่อ

ใครจะยอมให้จับวะ คนที่ผมจะจับแม่งหน้าหงิกผุดลุกไปกับไอ้เวรนั่นสองคนแล้ว ท่าทางไม่ค่อยดีด้วย หน้าแดงก่ำ โดนมอมหรือเปล่าก็ไม่รู้


“ภัทร จะไปไหน”

ผมหยิบเงินวางลงบนโต๊ะ ใช้แก้วทับ ผุดลุกขึ้นแน็ตก็เกาะแขนไม่ห่าง พวกไอ้จ้อเหลือบตามองแต่ไม่มีใครห้ามทั้งผมทั้งหญิงสาวไม่ให้มีเรื่องกันในร้าน 

“ไปก่อน มีธุระ”

“ธุระอะไร จะหนีอีกแล้วใช่ไหม”

“อย่าวุ่นวายน่าแน็ต”

“จะไม่ให้วุ่นวายได้ยังไงก็เราคบกันอยู่”

“แน็ต นอนด้วยกันคืนเดียวไม่ได้แปลว่าคบกันนะ มันเป็นความสมัครใจของผม ของแน็ต ผมไม่ได้หลอกอะไรแน็ตเลย คนเริ่มก่อนน่ะแน็ตด้วยซ้ำ จำไม่ได้หรือไง” ผมกระซิบลอดไรฟัน แกะมือที่เหนียวหนึบออก เข้าใจแล้วที่บอกว่าจะโดนจับคือยังไง “แน็ตก็รู้ ผู้ชายน่ะ แยกเซ็กส์ออกจากความรักได้อยู่แล้ว ไม่อย่างนั้นจะมีอาบอบนวดเต็มเมืองแบบนี้เหรอ อย่าโลกสวยไปหน่อยเลย ถ้าแน็ตหวังว่าการนอนด้วยกันแล้วผู้ชายคนนั้นจะต้องรับผิดชอบแน็ตล่ะก็ ผมบอกให้นะ อย่าหาผู้ชายแบบนั้นจากในร้านเหล้า แล้วก็อย่ามอมเหล้าเขาก่อนพาไปถึงห้อง ขอโทษที่ไม่ใช่คนดีเหมือนพระเอกนิยายน้ำเน่าที่แน็ตตามหา” 

 “พูดบ้าอะไร ได้แล้วก็คือได้ คิดว่าจะฟันแล้วทิ้งอย่างนั้นเหรอ”

“แล้วจะให้ทำไง ในเมื่อเราคบกันไม่ได้” ถอนหายใจเดินหนีออกมาหน้าร้าน เจ้าของรองเท้าส้นสูงแหวกผู้คนกึ่งเดินกึ่งวิ่งมาดึงแขนไว้จนได้ โธ่ โว้ย เริ่มรำคาญจริงๆ แล้วนะ

“ภัทรจะทำแบบนี้ไม่ได้นะ แน็ตยอมภัทรไปแล้ว ใครๆ ก็รู้ว่าเราคุยกัน จะมาบอกไม่คิดอะไรทั้งๆ ที่คนอื่นเข้าใจผิดไปแล้วแน็ตเสียหายนะ”

“คนปั้นเรื่องทุกอย่างขึ้นมานั่นเป็นแน็ตเองนะ แล้วถ้าอยากรู้ ผมจะบอกเหตุผลให้ไหมว่าทำไมถึงคบแน็ตไม่ได้” ดึงแขนตัวเองออกจากพันธนาการ ตามไอ้ปราณไปตอนนี้ไม่ทันแล้ว เวรเอ๊ย ถ้าลากกันไปที่อื่นจะทำยังไง “ผมสงสัยว่าตัวเองจะเป็นเกย์ เหมือนจะอกหักเลยเครียด แล้วแน็ตก็เข้ามา เซ็กซ์คืนนั้นมันก็ดี สุดยอดไปเลย แต่มันทำให้ผมเลิกชอบผู้ชายไม่ได้ โอเคไหม”

มือที่พยายามยื้อไว้ร่วงลง ริมฝีปากสีแดงสดอ้ำอึ้งเมื่อประโยคนั้นของผมจบลง แววตา ท่าทาง สิ่งที่แสดงออกทุกอย่างบอกแน็ตว่าผมไม่ได้พูดแค่ให้พ้นตัว และนี่เป็นเรื่องจริง

“เอาล่ะ คราวนี้แน็ตก็เลือกเองนะว่าจะคบกันจนใครๆ รู้ว่าผมเป็นเกย์แล้วค่อยเลิก หรือจะชิงเลิกแล้วไปบอกใครๆ ว่าผมโดนแน็ตเขี่ยทิ้งเลยเสียผู้เสียคนไปชอบผู้ชาย บทสุดท้ายยังไงผมก็ชอบผู้ชาย ระหว่างทางแน็ตเลือกทางที่ดีที่สุดของแน็ตแล้วกัน”

“ไอ้ภัทร! ไอ้เลว!”

“โอเค คราวนี้ปล่อยผมนะ หรือจะให้กลับไปนั่งแสดงตัวเป็นแฟนที่ดีเหมือนที่แน็ตพยายามสร้างเรื่องให้เป็นอยู่ล่ะ”

ริมฝีปากคู่นั้นบดกันเป็นเส้นตรง ตบผมจนหน้าหันเท่าที่เรี่ยวแรงของผู้หญิงคนหนึ่งจะมีแต่ไม่อาจยื้อให้รอฟังคำตอบจากคำถามเมื่อครู่ ไม่ว่าจะเป็นเสียงกรีดร้อง ลงไม้ลงมือเหมือนละครน้ำเน่า หรือจะเป็นร่ำไห้พรรณนา เสียเวลามามากพอแล้ว และวันนี้ผมต้องเอาปราณคืนมาให้ได้ ก่อนที่ไอ้เวรนั่นจะฉกไปเป็นของมันได้จริงๆ 





โชคดีเป็นของผมที่หาแท็กซี่กลับหอพักได้ไว พยายามโทรหาไอ้ปราณระหว่างนั้นหลายครั้งปลายสายก็ไม่รับ ใจพะวงตลอดทางว่าปราณจะปลอดภัยไหม เมารู้เรื่องมากพอหรือเปล่า ถึงแม้มันจะเป็นมวย มีเรี่ยวแรงกำลังมากพอจะชกต่อยกับใครต่อใครได้ผมก็ไม่ไว้ใจ ไอ้เวรนั่นกระจอกก็จริง แต่เวลาเลือดลงที่ต่ำ ใครๆ มันก็ฮึดเอาแต่ใจได้ทั้งนั้น ยังไม่นับว่าปราณจะสมยอมด้วยหรือเปล่าด้วยซ้ำ

แม่งเอ๊ย ถ้าเป็นสถานการณ์อื่นที่ไม่ใช่ผมทะเลาะกับมันแบบนี้คงไม่ฟุ้งซ่านไปเรื่อย แต่ไม่หรอก ขนาดผมจูบมันวันนั้นยังโดนซัดหน้าหงาย ปราณอาจจะรังเกียจผู้ชายก็ได้

แต่นั่นแปลว่ามันจะรังเกียจผมด้วยหรือเปล่าวะ?

บ้าชะมัด ถึงมันรังเกียจแล้วไง ผมจะทำให้มันรักให้มันหลงเหมือนที่มันทำกับผมนี่แหละ ใครจะยอมเสียเปรียบคนเดียว บอกตรงๆ ผมไม่เคยตีกับความคิดของตัวเอง ซ้ายทีขวาทีแบบนี้มาก่อน เป็นคนที่แน่วแน่กับอะไรทุกอย่างที่ทำ แต่พอเป็นความรู้สึกของปราณกลับไม่วางใจเลย

หรือถ้ามันคิดจะประชด เหมือนที่ผมทำกับแน็ต...แค่นึกเล่นๆ ก็ทรมานไปทั้งหัวใจแล้ว


เลขลิฟต์ไต่ระดับสูงขึ้นช้ากว่าปกติ กว่าจะพามาถึงชั้นที่เป็นหอพักหัวผมก็แทบระเบิด ประตูเหล็กเปิดออก สุดสายตาเห็นไอ้ซีดนั่นยืนเท้าแขนหน้าประตูห้อง โดยที่ปราณกอดอกพิงกรอบประตูที่เปิดค้างไว้อยู่ ดวงตาสีดำของคนตัวแดงเหลือบกลับมา พอเห็นผมมันก็รีบเอาตัวมาขวางแล้วดันเพื่อนรักเพื่อนพิศวาสไปไว้ข้างหลัง 


“เชี่ยภัทร!”

“อะไร จะปกป้องมันไปถึงไหน”

“มึงยังไม่จบเรื่องวันนั้นอีกเหรอวะ จะเอาใช่ไหม” 

“ไว กูไม่อยากมีเรื่อง” ปราณหันไปปรามเพื่อนมัน ก่อนหันหน้ามาหาผม ชื่ออะไร ควายใช่ไหม ได้ยินไม่ชัด “ไม่อยู่กับเมียมึงไปล่ะ”

“บอกไอ้ควายนั่นเบื่อจะมีเรื่องแล้วมาหาเรื่องกูทำไม”

“คนที่ดุ่มๆ กำหมัดแน่นมาน่ะมึงนะ ไม่ใช่กู”

“เออ กูจะเอาเลือดไอ้ห่านั่นออก จะทำไม”

“ภัทร! พูดให้รู้เรื่อง!”

“กูมีเรื่องพูดกับมึงแน่ แต่ถอยไป กูไม่ได้จะต่อยมึงปราณ”

“มาหาเรื่องเพื่อนกูถึงถิ่น มาคนเดียวแบบนี้คิดว่าพวกกูจะปล่อยให้มึงมาเอาแต่ใจง่ายๆ เหรอวะ” โธ่ ไอ้กากเอ๊ย ทำแมนดึงปราณหลบ ไม่รู้เรื่องห่าอะไรเลยแล้วยังจะปากดี “เอาเลยไหม จะได้จบๆ กันไป แล้วก็เลิกหาเรื่องปราณด้วย”

“ถ้ามึงจะคุยกับกูก็ไม่ต้องยุ่งกับไว” แข็งขันปกป้องกันฉิบหาย เริ่มหงุดหงิดจริงๆ แล้วนะเว้ย

“งั้นบอกให้ไอ้หน้าจืดนี่กลับไปก่อน”

“กูไม่กลับ!”

“ไม่เป็นไรไว มันไม่ทำอะไรกูหรอก”

“แต่...”

“อยากโดนซ้อมจนเข้าโรงบาลหรือไง หมาบ้ามันจ้องจะกัดแบบนี้มึงยังจะสู้มันอีกเหรอ กูบอกแล้วว่าไม่อยากมีเรื่อง มึงยังมีงานต้องทำ อย่ามาเสียเวลากับคนแบบนี้เลย เดี๋ยวกูจัดการเอง”

“ปราณ”

“ไม่เข้าใจที่กูพูดหรือไง!” ปารกุลหันไปขึ้นเสียงใส่แบบที่น้อยครั้งจะทำ เสียงทุ้มกังวานก้อง นั่นหมายความว่าไอ้ลิงกังนั่นต้องยอมรับคำสั่งแต่โดยดี มันมองหน้าผมอย่างคนไม่เต็มใจรับฟังคำสั่ง ก่อนพยักหน้ากับเจ้าของห้องลวกๆ 

“มีอะไรก็โทรตามกูแล้วกัน เดี๋ยวรอข้างล่าง”

“กลับห้องไปเลย ไม่ต้องห่วงกู มันไม่ทำกูเจ็บหรอก”

“ก็แค่อยากเปิดอกคุย” ผมยิ้มอย่างคนชนะ ขณะที่อีกคนไม่สบอารมณ์ เพื่อนไอ้ปราณเดินเฉียดไหล่ จงใจชน แต่ผมไม่สน ไสหัวไปไกลๆ ให้เร็วๆ เลยยิ่งดี เมื่อประตูลิฟต์ปิดลงแล้ว ปารกุลถึงค่อยเปิดประตูห้องให้เข้าไปคุยกันข้างใน

“มีอะไรก็ว่ามา”

“เมาหรือเปล่า”

“ไม่ได้เมา”

“มึงหน้าแดงมากเลยอะ” ยื่นมือไปจับแก้ม ไอ้ปราณก็รีบปัดออกเหมือนโดนของร้อน

“อย่าเอามือมาแตะกู กลับไปหาผู้หญิงของมึงเหอะ”

“วันก่อนยังห้ามกูยุ่งกับแน็ตอยู่เลย ทำไมคราวนี้จู่ๆ ไล่กันล่ะ”

“ก็ดูมึงมีความสุขดีนี่ ไม่คิดว่าจะรีบกลับ ไปเปิดโรงแรมต่อน่าจะเมคเซนซ์กว่า” จริงๆ ผมไม่ค่อยเห็นปราณในโหมดกระแนะกระแหนแบบนี้ กอดอกแน่น เชิดหน้าไม่ยอมมอง พอขยับเข้าหาก็ถอยห่างระแวดระวัง 

“ขอโทษ ยังโกรธกูเรื่องจูบอีกเหรอ”

“เหอะ คนอย่างมึง จูบกับหมายังทำได้ กูไม่ได้รู้สึกว่ามันพิเศษอะไรหรอก”

“นี่ ยิ่งทำแบบนี้ยิ่งเหมือนเมียงอนผัวที่ไปมีอีหนูเลยนะ”

“กูไม่ได้งอน! มึงมีอะไรก็รีบๆ พูดมา เสียเวลา อย่ามาเล่นลิ้นกับกูด้วย”

“พูดตรงๆ เลยนะ ไม่เจอหน้าหลายวันไม่คิดถึงกูบ้างเหรอ”

“ไม่เลย สบายดีด้วยซ้ำ”

“แต่กูคิดถึงมึงมากเลยนะ” ปารกุลหันหน้ากลับมามอง จังหวะที่มันเผลอผมก็สาวเท้าเข้าไปใกล้จนดึงมันเข้ามากอดได้ ซุกหน้าลงบนบ่าอย่างยอมแพ้ ผมโกรธมัน หึงมันแทบบ้า แต่แค่มันไล่ไอ้เวรนั่นกลับไปเพื่ออยู่กับผมทุกอย่างก็พังทลาย ที่ทำตัวเหลวแหลกมาหลายวัน เพียงแค่ต้องการให้ใครคนหนึ่งแสดงความรักหรือเป็นห่วงกันบ้างก็พอ

จริงอย่างที่ว่า คนเรามักทำตัวไม่น่ารักเวลาที่ต้องการความรักทั้งนั้น


และผมต้องการจากมันมากๆ เลยด้วย


“ปราณ เรื่องแน็ตกูขอโทษ กูสับสน มันหลายอย่าง ไม่รู้ว่ะ”

“ไม่ต้องมาขอโทษกู นั่นมันเรื่องของมึง”

“จะไม่ให้ขอโทษได้ยังไง ที่ร้านที่นั่งหน้าบึ้งเพราะหึงกูใช่ไหม”

“มึงนี่มันหลงตัวเองชะมัด”

“จะให้กูคิดยังไงล่ะ การกระทำมึงฟ้อง”

“ไม่ได้หึง มึงจะไปไหนกับใครก็เรื่องของมึง กูไม่เสือกหรอก”

“ถ้าหึง กูอนุญาตให้เสือก อนุญาตให้สั่งเลยด้วย”

“กูจะไปเสือกเรื่องของมึงทำไม ปล่อย อย่ามารุ่มร่าม กูไม่ใช่...”

“เอออ มึงไม่ใช่ผู้หญิงของกู แต่มึงเป็นผู้ชายของกู ยังไม่รู้ตัวอีกหรือไง ถ้ายังไม่ใช่กูก็จะทำให้ใช่ วันหนึ่งมึงก็ต้องใช่เพราะกูปล่อยมึงไปไม่ได้ ต่อให้คิดว่าจะมีใครให้ลืมๆ ไป กูก็ทำไม่ได้ มึงรู้ใช่ไหมว่ากูคิดยังไง”

“อย่ามาพูดอะไรพล่อยๆ มึงเก็บจินตนาการของมึงไว้คนเดียวเหอะ” ปารกุลสะบัดตัวออกได้ในที่สุด ผมมองหน้ามัน งอง้ำ แต่ก็ยังน่ามอง ชายหนุ่มขมวดคิ้วเข้าหากัน ใช้มือปัดจมูก “เหม็นน้ำหอม”

“ของแน็ต”

“เหอะ”

“เลิกยุ่งแล้ว กูเคลียร์แล้ว ขอโทษจริงๆ ให้ทำอะไรก็ได้ กูรู้แล้วว่าประชดมันไม่แก้ปัญหาอะไร”

“ไม่ต้องมาบอกกู” ปารกุลยังเสียงเขียว หงุดหงิดน้อยลงนิดหน่อยแต่ก็ยังหงุดหงิดอยู่ ผมรู้ รู้จักมันมานานทำไมจะมองไม่ออก “เดี๋ยวมึงก็หาคนใหม่ได้ ช่วยไปให้ภาคิวซีหน่อยเถอะจะได้ไม่ต้องมาเดือดร้อนกูทำตัวเป็นคนขี้เสือกอีก”

“ไม่เอาดิ มึงโกรธกูจนไม่เป็นปราณคูลๆ คนเดิมแล้วนะ มึงเอาแต่พูดเรื่องเดิม จิกกูเรื่องเดิมอะ หึงก็บอกว่าหึงดิวะ จะแถทำไม”

“มึงอย่าเข้าข้างตัวเองหน่อยเลย มึงมีอะไรดีให้กูชอบบ้าง หาแต่เรื่องมาให้ทุกวัน”

“นั่นน่ะสิเนอะ ไม่ได้อยากจะรักเล้ย แต่ดันรักไปแล้ว” 

ปารกุลเงียบเสียง มันยังไม่มองผมเหมือนเดิม แววตานั่นสับสน เหมือนไม่เข้าใจความหมายที่ผมสื่อออกไป “เห็นไหม หึงก็บอกว่าหึง รักก็บอกว่ารัก เหมือนที่กูบอกรักมึงไง”

“พูดบ้าอะไร เพ้อเจ้อ”

“เพ้ออะไร กูพูดเรื่องจริง”

“มึงปากแบบนี้ไปทั่วเลยเหรอภัทร”

“มึงก็รู้ว่ากูเป็นแบบนี้กับทุกคนหรือแค่กับมึง มึงเป็นคนที่รู้จักกูดีที่สุดนะปราณ” มองไปในตามัน วอนขอด้วยความจริงที่สุดในหัวใจ ผมไม่ซ่อนมันอีกแล้ว ไม่ให้ปราณหนีด้วย ความรู้สึกของเราไม่ใช่ใครคนใดคนหนึ่งคิดไปเอง มันจะไม่ชัดเจนแบบนี้เลยถ้าเรื่องของแน็ตไม่ทำให้ปารกุลเสียจริต ผมแย่แค่ไหน หาเรื่องให้มันโกรธมากเท่าไหร่ ไม่เคยมีสักครั้งที่ผมขอโทษแล้วมันจะไม่ยอมจบลงง่ายๆ เหมือนคราวนี้ “กูสับสน ที่ทำลงไปมันทั้งโง่ทั้งงี่เง่า กูรู้แล้ว แต่กูไม่ได้อยากรักมึงปราณ ไม่ได้อยากรู้สึกแบบนี้ เราเป็นผู้ชายเหมือนกันแท้ๆ แต่กูกลับคิดเกินเลย แค่นั้นไม่พอ มึงทำให้กูรู้สึกว่าตัวเองอกหัก ไอ้เวรนั่นมันเข้ามาไม่กี่ปี แต่มึงกลับให้ความสำคัญมันมากกว่ากู ทำไมวะ กูไม่ดีพอที่มึงจะให้โอกาสบ้างเลยเหรอ ทั้งๆ ที่คนอื่นที่เห็นค่ากูก็มี”

“ไปนอนกับแน็ตเพราะเสียเซลฟ์ที่กูแคร์เพื่อนมากกว่ามึง ว่างั้น?”

“มึงก็รู้ว่ากูโง่” งอแงเอาแต่ใจเหมือนเด็ก ทำตัวเกเร อยากทำให้ไอ้ปราณเจ็บ แต่คนที่เสียใจที่สุดกลับเป็นตัวเอง “กูผิด ผิดจริงๆ จะไม่มีอีกแล้ว ให้โอกาสกูนะ”

“หึ มึงคิดว่ามีอะไรดีมากพอที่จะให้กูให้โอกาส”

“ถ้าอย่างนั้นก็บอกกู ว่าที่ผ่านมามึงไม่รู้สึกอะไรจริงๆ ไม่ได้คิดว่าการมีตัวตนของกูมีความหมายสำหรับมึง ไม่ได้อุ่นใจหรือรู้สึกดีเวลาทีอยู่ด้วยกัน แล้วก็ไม่เป็นไรเลย ถ้าวันหนึ่งกูจะหายไปจากชีวิตมึง” ผมมองมันด้วยแววตาเว้าวอน หมดหน้าตักที่มียกให้มันจนไม่เหลือ ทั้งหมดที่ให้มันพูด คือความรู้สึกของผม การมีมันอยู่ข้างๆ เป็นคนแรกที่มันมองหา ไม่ว่าจะเวลาไหนก็มีค่าเสมอ “กูคิดไม่ออกแล้วว่าจะทำยังไงให้มึงเลิกยุ่งกับไอ้เวรนั่นแล้วกลับมาหากู”

ดวงตาคู่นั้นครุ่นคิด สับสน ผมเข้าใจมันและผ่านช่วงเวลาแบบนั้นมาแล้ว ค่อนข้างยากลำบากและต้องใช้เวลา ปราณเงียบ ในความเงียบนั้นใจผมกำลังร้อนเป็นไฟ ถ้ามันตอบว่าไม่ ทุกอย่างคงดับสลาย วางหัวลงบนบ่ามัน อ่อนล้า หมดแรง ยิ่งอยากแก้ด้วยอารมณ์ร้อนรุนแรงและนิสัยเอาแต่ใจจอมอาละวาดของตัวเองก็ทำให้เรื่องยิ่งยุ่งเข้าไปใหญ่

“กูทนใช้ชีวิตแบบตอนนี้ต่อไปไม่ได้ว่ะปราณ ชีวิตที่เห็นมึง แต่ไม่ได้เป็นเจ้าของมึง” กระซิบเสียงแหบต่ำ สอดมือรอบเอวคู่สนทนา “ถ้ามึงบอกว่าไม่ กูคงต้องหายไปจากชีวิตมึงจริงๆ”

“หายไปไหน” น้ำเสียงอีกฝ่ายสั่นไหวไม่แพ้กัน ผมได้ยินเสียงหัวใจมัน และอัตราการเต้นของหัวใจตัวเองที่อ่อนแรงลง

“ไม่รู้ แต่กูอยู่ไม่ไหวถ้าจะต้องรับรู้ว่ามึงเลือกไอ้เวรนั่น เพราะไม่อย่างนั้นกูคงหาทางทำร้ายมึง ทำลายมันซ้ำๆ ซากๆ จนเป็นบ้าแน่ๆ แค่ตอนนี้กูก็เสียใจกับเรื่องที่ทำลงไปทั้งหมดแล้ว แม้แต่รักมึงก็เป็นเรื่องที่กูเสียใจเพราะมันคงทำให้มึงอึดอัด” ความมั่นใจล้นปรี่ของตัวเองในทีแรกลดลงเรื่อยๆ เมื่อคนในอ้อมแขนยังคงนิ่งงัน ผมนึกภาพตัวเองในวันที่ไม่มีปารกุลอีกแล้วไม่ออก “กูขอแค่คำตอบของมึง จะได้รู้สึกทีว่าตัวเองควรทำตัวยังไง”

ช่วงเวลาที่รอฟังคำตอบเป็นช่วงเวลาที่ยาวนานที่สุด เสียงเงียบงันตะโกนก้อง กดดันให้ใจห่อเหี่ยว ปารกุลยังคงใจเย็นสมกับที่เป็นมัน ดวงตาสีดำกรอกซ้าย ขวา เชื่องช้า ใช้ความคิด ผมมองแม้กระทั่งขณะที่มันเม้มริมฝีปาก หรือคลายลง สูดหายใจเข้าลึก หรือผ่อนลมหายใจออก

“เพื่อนกูชื่อไว ไวยกรณ์”

“ชื่อห่าอะไรก็ช่างแม่งเหอะ! ใช่เรื่องที่จะมาพูดตอนนี้เหรอวะ!”

“มึงกำลังขอกูเป็นแฟน ภัทร อย่าใช้อารมณ์” ปารกุลสงบเสมอ เพราะแบบนี้ผมเลยเย็นลงเมื่อหัวใจร้อนรุ่มดั่งไฟ คลายอ้อมแขนออก หันหน้าเข้าหากำแพงโขกหัวตัวเองลงบนผนังซ้ำๆ

“ทำบ้าอะไรของมึง เดี๋ยวห้องอื่นก็ตื่นพอดี” ถูกดึงบ่าให้ถอยออกมา มองหน้าไอ้ปราณ มันยังห่วงผมแต่ปากบอกว่ากังวลเรื่องคนอื่นตามเคย คู่สนทนาขมวดคิ้ว กระแอมไอในลำคอก่อนพูดต่อ “ไวเป็นเพื่อนกู แล้วกูก็ไม่ชอบเข้าข้างคนผิด มึงเป็นคนหาเรื่อง กูอยากให้มึงไปขอโทษมัน”

“เชี่ยปราณ! กูเพิ่งพูดว่ากูอยากจะทำลายมันฉิบหาย ถ้าได้เจอหน้ามันอีกครั้งมีหวังได้กระทืบแม่งจมดินแน่ มึงจะให้กูไปขอโทษมันเนี่ยนะ”

“ภัทร กูไม่อยากให้มึงเป็นคนไม่มีเหตุผลแบบนี้”

“กับเรื่องอะไรก็ได้แต่ไม่ใช่เรื่องมึง โอเคไหม” คู่สนทนานิ่งเงียบ เม้มริมฝีปากเป็นเส้นตรง ยังคงไว้ซึ่งความสับสน “ภัทร ที่พูดมาทั้งหมดไม่ได้อำกูใช่ไหม จริงจังใช่หรือเปล่า”

“มึงเคยเห็นกูซีเรียสแบบนี้สักครั้งไหม นี่ครั้งแรกในชีวิตด้ยวซ้ำ” ผมถอนหายใจ นวดขมับ เส้นประสาทตึงเครียดและปารกุลก็ดูออก เสียงมันแผ่วลงเมื่อถามประโยคถัดมา

“ตั้งแต่เมื่อไหร่วะที่รู้สึก...แบบนั้น

“ไม่รู้ จะรู้เหรอ ถ้ารู้กูก็ตัดใจไปนานแล้ว รู้อีกทีก็หงุดหงิดที่มึงไปอี๋อ๋อกับไอ้เวรนั่นแล้ว”

“ไวยกรณ์”

“กูบอกว่าชื่ออะไรก็ช่างหัวมันเถอะไง”

“มึงจะช่างหัวมันได้ไงในเมื่อมันเป็นเพื่อนกู ก็ถ้ามึงอยากจะคบกูแล้วไม่จำชื่อเพื่อนกูสักคนมันไม่ทุเรศไปหน่อยเหรอวะ”


เชี่ย เมื่อกี้ผมฟังไม่ผิดใช่ไหม

เบิกตากว้าง หัวใจเต้นหนัก ผมดึงปารกุลมากอดโดยไม่สนใจคำก่นด่าหรืออาการไม่ชอบใจของมัน รัดแน่นแล้วหอมแก้มขาวที่สีอ่อนลงจากในร้านเหล้าให้แดงขึ้นมาใหม่ สลับซ้าย ขวา ซ้าย แล้วก็ขวา

“กูได้ยินนะปราณ กูได้ยิน หูกูไม่ได้ฝาด”

“ไอ้เชี่ยภัทร บ้าหรือไงวะ ผีเข้าผีออก!”

“มึงไม่เข้าใจกูหรอก” จากที่เหมือนโลกจะระเบิด คล้ายกับอยู่หน้าศาลรอการตัดสิน แล้วอยู่ๆ ก็ได้รับอภัยโทษ คล้ายคนใกล้ตายที่มีโอกาสหายใจอีกครั้ง “ปราณ พูดจริงนะเว้ย”

“เชี่ยเอ๊ย ปล่อย พ่อมึงเป็นปลาหมึกเหรอ เชี่ย หนวดมึง!”

“เออ โทษๆ ไม่ได้โกน” ผมหัวเราะ คลายอ้อมแขนมองคนโกรธเป็นฟืนเป็นไฟด้วยสายตาละมุน หน้าปราณแดงไปหมด แดงยิ่งกว่าตอนดื่มจัดนั่นอีก

“ไม่ต้องมายิ้ม ยังไม่ได้เคลียร์เรื่องที่ปากหมาใส่กูแล้วก็เรื่องผู้หญิงนะ”

“โธ่ ปราณ กูขอโทษ ให้ขอโทษอีกกี่ครั้งก็ได้ แต่รู้สึกผิดจริงๆ มึงก็รู้ว่ากูหงุดหงิดแล้วคุมตัวเองไม่ค่อยได้ เรียกร้องความสนใจเหี้ยๆ เนี่ย กูยอมรับหมดเลยว่ากูแย่เอง ให้ลงโทษเลย จะจูบกูคืนจากตอนนั้นก็ได้”

“เชี่ยเอ๊ย หน้าด้าน”

“แต่ปากกูนุ่มนะ” ทำปากจู๋ใส่แต่กลับโดนเจ้าของห้องเสยปลายคางเบาๆ ไม่เจ็บหรอกมือปราณนุ่มจะตาย “ง่วงแล้วว่ะ ขอนอนนี่นะ กูนอนหลับไม่สนิทเลยตั้งแต่ทะเลาะกับมึงอะ”

“เดินเข้าห้องนอนกูไปขนาดนั้นแล้วยังต้องขออีกเหรอ ไอ้ภัทร ไปอาบน้ำก่อน แล้วไม่กลับไปเอาน้องเน่าของมึงมานอนด้วยเหรอ”

“ไม่เอา”

ผมหันกลับมา ยิ้มให้ปารกุลเจ้าเล่ห์ 

“โตเป็นหนุ่มจนมีแฟนแล้วจะติดตุ๊กตาได้ไง คืนนี้นอนกอดมึงแทนน้องหอมละกัน”

“ใครแฟนมึง”

“ก็มีคนบอกว่าจะคบด้วยแล้วนี่”

“คบแบบเพื่อน”

“ปราณณณณณณ” ลากเสียงยาว ปารกุลกอดอกหน้านิ่ง กวนประสาทกันอีกแล้ว “แมนๆ เตะบอล พูดแล้วอย่าคืนคำสิวะ”

“มึงคิดไปเอง”

“เออ กูคิดไปเองก็ได้ แต่ไม่ปล่อยแล้ว” ยักคิ้วทิ้งท้าย ปารกุลกอดอก มองหน้าผมดุ แม้จะดีกว่าก่อนหน้านี้แล้วแต่ก็เห็นชัดว่ายังไม่หายโกรธกันจริงๆ

“มีเรื่องจะพูดให้เข้าใจอีกอย่าง”

“ว่ามาเลย”

“กูจะไม่โกรธมึงเรื่องแน็ต เพราะถือว่าก่อนหน้านี้เรายังเป็นเพื่อนกัน มึงมีสิทธิ์จะทำอะไรก็ได้ นอนกับใครก็ได้” ในประโยคไม่มีน้ำเสียงล้อเล่น ผมหยุดหยอกมัน ยืนฟังด้วยความสงบ “มึงไม่ชอบใจเรื่องกูกับไว คงเข้าใจดีว่ากูจะรู้สึกยังไงถ้าเห็นมึงไปวอแวกับคนอื่น”

“กูจะไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้อีก”

“ต่อจากวันนี้ แค่ครั้งเดียวกูก็ไม่ให้อภัยมึง ไม่ต้องถึงขั้นนอกกาย ถ้าสิ่งที่มึงตีหน้าเศร้าเล่าให้กูฟังทั้งหมดวันนี้เป็นเรื่องจริง แม้แต่ชายตามองถ้ากูรู้ กูไม่เอามึงไว้แน่” ปารกุลเอ่ยเสียงขรม และผมรู้ว่ามันซีเรียสมากแค่ไหน “กูพูดจริงนะภัทร เปลี่ยนใจยังทัน”

ถึงแม้มีคำเตือนที่น่าเกรงขามและจริงจังแปะหน้าอยู่ ราวกับว่าหากออกนอกลู่นอกทางเพียงนิดเครื่องประหารก็พร้อมสับคอเสมอแต่ผมกลับไม่กังวล จับมือมัน และยิ้มให้ด้วยความจริงใจทั้งหมดที่มี

“กูไม่เปลี่ยนใจหรอก”

“ที่มึงไปนอนกับคนอื่น กูเสียใจนะ” เจ้าของห้องพูดกับผมด้วยความรู้สึกที่ถูกปิดซ่อนไว้ ไม่น่าเชื่อว่าคำพูดง่ายๆ ตรงๆ ของปราณจะทำให้ผมรู้สึกผิดเหลือคณานับ เราจ้องตากัน เปลือยทุกอย่างที่เร้นไว้ในใจออกมาทั้งหมดทั้งสิ้น “อย่าให้กูเสียใจอีกครั้งเพราะลองเริ่มต้นกับมึงวันนี้นะภัทร”

“ไม่มีทาง” ผมโน้มตัวลง ใช้หน้าผากชนมันผะแผ่ว สื่อความคิดทั้งหมดไปหา “กูจะปกป้องมันเอง โอกาสของกู ความรักของกู”

“น้ำเน่า” ปราณผละถอยออก ขมวดคิ้วเข้าหากัน เริ่มจับสังเกตว่าเวลาเข้าโหมดโรแมนติกแล้วมันหงุดหงิดเสียทุกที หรือว่าเขินวะ “ไปอาบน้ำเหอะ กูไม่ชอบกลิ่นน้ำหอมที่ติดอยู่กับมึงจริงๆ”

เจ้าของห้องหมุนตัวเดินหนี ผมใช้โอกาสนี้เข้าไปสวมกอดจากด้านหลัง จังหวะเดียวกันข้อศอกย้อนเหวี่ยงกลับมาใส่ข้างแก้มในทันที

“อั้ก! เชี่ยปราณณณ กูเจ็บ”

“ใครให้มึงเล่นบ้าๆ ล่ะวะ ตกใจหมด จู่ๆ มาเข้าข้างหลัง” 

ผมเอามือข้างหนึ่งกุมหน้า ปารกุลก็ดึงมันออก ดวงตาสีดำมองอย่างพิจารณาก่อนถอนหายใจ ส่ายหัวหน่าย “ไปอาบน้ำอาบท่า กูพูดรอบที่สามแล้วนะ เดี๋ยวทายาให้”

“ยังไม่อยากอาบเลย อยู่ด้วยกันอีกนิดให้หายคิดถึงก่อนดิ”

ส่งยิ้มแล้วฉวยมือมันมาจับ มองริมฝีปากคู่นั้น หากมีโอกาสอีกครั้งก็อยากจะจูบอีกที ให้ละมุนละม่อม ช่วงชิมเชื่องช้า อ่อนโยน แก้ไขที่รุนแรงในครั้งก่อนไปให้หมด แต่เหมือนปารกุลจะรู้ทัน มันมองผมตาเขียว ผลักหัวจนเอนหงายไปอีกฝั่ง

“มองอะไร”

ผมไม่ตอบ แต่ยังมองหน้ามันต่อด้วยความรู้สึกชุ่มชื่นในหัวใจ

ทั้งทำเสียงเขียวใส่ ถูกใช้กำลังด้วยแต่กลับไม่อาจหุบยิ้มที่ริมฝีปากทั้งสองฟากลงแม้แต่องศาเดียว 


ผมแม่ง กำลังเดินทางเข้าสายมาโซโดยไม่รู้ตัวหรือเปล่าวะ







Tbc...


ภัทรขอโทษ ภัทรผิดไปแล้ว ให้อภัยภัทรเถอะนะ กลับมาอยู่ทีมภัทรนะ ภัทรไม่ชอบดราม่า แง


เจอกันสัปดาห์หน้ากับปราณคนดุนะคะ แค่นี้ก้ดุจนภัทรหงอแล้ว ฮือ
สุยสันต์วันอังคารค่ะ 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 201 ครั้ง

41 ความคิดเห็น

  1. #893 heykiki (@kmxiioxe_) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 21:33
    โดนเอาตายแน่ บอกไว้เลย ถ้าทำผิดอีกอะ อุแง้ หวานไปนาน ๆ เถ้อ อย่ามีดราม่าอีกเลย
    #893
    0
  2. #883 D-Sooo (@D-Sooo) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 20:49
    ปราณก็คงชอบภัทรแหละแต่ปากแข็ง อิอิ 55
    #883
    0
  3. #872 ploy-p-ploy (@iamprettyployly) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 18:39
    อุแงงงงงงงง น่ารักมากฮือ แต่แบบ อยากตีภัทรมากเลยตอนที่บอกว่าไม่รู้ว่าปราณจะสมยอมรึเปล่า ปากเนี่ยปาก
    #872
    0
  4. #864 AiJaewa (@AiJaewa) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 17:36
    เอิ่มง่ายจนเหวอ แบบหื้ม หนูปรานน อ่อ อืม โอเค
    #864
    0
  5. #838 SkmilkSk (@SkmilkSk) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 22:09
    แค่ภัทรบอกว่าจะไปให้ไกลๆ นี่ก็น้ำตาแล้ว ร้องไห้ง่ายจริง!!
    #838
    0
  6. #818 no-run (@PiPiyanan) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 16:23
    ภัทรตรงจนน่ากลัวอ่ะ หรือเราคิดไปเอง นี่มันพึ่งไม่กี่ตอนนะ แง
    #818
    0
  7. #811 blastocyst (@blastocyst) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 18:45
    หนีไป ปรานหนีไปปปป
    #811
    0
  8. #804 Pony C (@amzeenkakkak) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 01:13
    น้องงงงงง อย่าไปคบกับมันหนีไปลูก!
    #804
    0
  9. #780 pukiest (@pukiest) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 13:20
    อุแงงงง มันเขินจริงฟนะเนี่ย
    #780
    0
  10. #762 pppink34 (@pppink34) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2561 / 14:57
    มีความผัวเมียหนักมากก
    #762
    0
  11. #761 EATWELL (@fafah249) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2561 / 14:40
    หก้่้หฟฟพราปราณหึงโหดดด
    #761
    0
  12. #760 eieiza (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2561 / 19:44

    na rak mak ka

    #760
    0
  13. #735 ROS195 (@actMB) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2561 / 20:25
    มีแววพ่อบ้านใจกล้าเลยค่ะ5555
    #735
    0
  14. #716 Brow'n eyes (@nakin_nakin) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 เมษายน 2561 / 17:26
    ถึงคนที่พึ่งเข้ามาอ่านนะจ้ะ สปอยล์เลยว่าต้นเรื่องสวี๊ตสวีทกัน ตัดภาพไปที่กลางเรื่องกับท้ายเรื่องนิดๆ ทั้งเศร้า ทั้งเครียด ทั้งหดหู่ ทั้งหน่วง น้ำตางี้ไหลเป็นทาง
    #716
    1
  15. #695 alf_yakusa (@alf_yakusa) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2561 / 17:34
    งืออออ ชอบความตรงๆของภัทร เทหมดหน้าตักจริงๆ ตอนแรกนึกว่าปราณจะฝืนแล้วคิดต่อไม่ออกเลยว่าภัทรจะเป็นยังไงงงง
    #695
    0
  16. #653 Noey_CHP (@Noey_CHP) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 กันยายน 2560 / 20:40
    ฮืออออ เป็นแฟนกันแล้ววววว น่ารักกกกก เขินเด้อ >////<
    #653
    0
  17. #611 แคนต้าลูปปปป ^^ (@Canta_TT) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 20:26
    ตอนนี้น่ารักมากๆ ฮืออออออออ ภัทรปราณน่ารัก ปราณแบบน่ารักจนลืมภพตอนมีเรื่องไปเลยอ่ะ ภัทรก็ละมุนมากๆเหมือนกัน ภาพตอนพวกนางมีเรื่องไม่เข้ามาอยู่ในหัวเลยจ้า น่ารักจริงๆ
    #611
    0
  18. #565 Quiqoang (@thancha233) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2560 / 22:01
    โอ๊ยแม่เจ้า เคลียร์กันรู้เรื่องแล้วฮือ แต่ภัทรควรเข้าใจว่าไวอ่ะเพื่แนปราณ ควรละไว้ในฐานที่เข้าใจหน่อยไม่ใช่เอะอะอะไรก็โมโหตลอดเวลา5555555 ไม่คิดว่าปราณจะรู้สึกแบบเดียวกัน เง้อ มีหึงเรื่องนอนกับผู้หญิงด้วย ก็ว่าแหละ คนเขารักคนเขาชอบของเขา น่ารักมาก ปราณอ่ะน่ารักมาก อย่าทำให้ปราณเสียใจเชียว
    #565
    0
  19. #547 Jinny2534 (@Jinny2534) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2560 / 00:36
    คือตอนแรกทีมปราน แต่ตอนนี้ ขอย้ายมาทีมภัทรคือภัทรขี่อ้อนมากกชอบบบ
    #547
    0
  20. #526 nokoshorty (@nokoshorty) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 01:45
    คือสนุกมากกกกกก ก.ล้านตัว อ่านแล้วหยุดไม่อยู่จริงๆ
    ขออย่าให้มีดราม่าเลย ขอฟินต่อเนื่อง อิอิ
    #526
    0
  21. #496 knarins (@ninglky) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 18:37
    แหม่ๆๆ คุยไปคุยมาได้(เป็นแฟน)กันซะแล้ววววววววววววว555555555555555
    #496
    0
  22. #472 Mune (@uzsy) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:49
    แม่คะะ เค้าเป็นแฟนกันแล้วว ฮือออ
    รักความซึนของปราณณ ปากนี่ด่าเอาๆแต่หน้าแดง งือออ
    #472
    0
  23. #193 justattempt (@thisisallfull) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 กันยายน 2559 / 13:15
    ดีเหลือเกิน เป็นการคุยกันที่ดีอ่ะ ภัทรดูยอมทุกอย่าง ชอบที่เทหมดหน้าตัก แต่หวังว่าคบกันแล้วจะไม่ทำปราณเสียใจนะ เรา #ทีมปราณ จะดักเอาป้ายไฟตีหัว ^[]^
    #193
    0
  24. #143 Thedrm. (@dreamdarknight) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2559 / 18:20
    อ๊ากกกก เค้าคบกันนนน ฮือออ เขินมาก ;/////;
    #143
    0
  25. #112 Purplenose (@purplenose) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2559 / 21:23
    โอ้ยตายแล้วววว เขินค่า พังๆๆๆ จะบ้า ทำไมภัทรขี้อ้อนแบบนี้คะ /ย้ายทีม ปราณก็น่ารัก ใจเย็น รับฟัง แถมยังซึนแีกโอ้ยยยยยหลง ชอบที่ภัทรตั้งใจมาง้อจริงๆเว้ย แบบ พูดซ้ำๆซ้ำไปซ้ำมา รู้สึกผิดจริงๆ ชอบตอนปราณบอกภัทรไปนอนกับคนอื่นแล้วกูเสียใจนะ คือบับ อ้ากกกก เข้าใจรึยังภัทรว่าการกระทำของแกมันสาหัสสากรรจ์แค่ไหน ฟฟฟฟฟฟ
    #112
    0