หลังม่าน l Behide the scenes

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 100,493 Views

  • 985 Comments

  • 6,147 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    7,136

    Overall
    100,493

ตอนที่ 12 : l ฉากสิบสอง l Pat l talk

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9337
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 196 ครั้ง
    2 ส.ค. 59

หลังม่าน l Behide the scenes


l ฉากสิบสอง l
Pat l talk




“โปรเจ็กต์ถึงไหนแล้ววะ”


ช่วงบ่ายวันอังคารผมนั่งอยู่ใต้ตึกคณะ นั่งเขียนรูปเล่มรายงานวิชาคณะที่กำหนดส่งก่อนเที่ยงคืนวันนี้ ไอ้กรณ์เดินมาจากโรงอาหาร วางลูกชิ้นปลาระเบิดลงบนโต๊ะ ผมเอาขาที่วางพาดกับเก้าอี้ตัวใกล้ๆ กันลง ตายังจับจ้องไปกับหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ใช้ทำงาน


“แก้เล่มอยู่”

“เออ ยุ่งยากฉิบหาย”

“ธรรมดาน่า” ผมว่า ไม่ได้บ่นโอดครวญ เห็นงานไอ้ปราณหนักกว่านี้เยอะ ของตัวเองความเรื่องมากของอาจารย์กลายเป็นเรื่องสิวๆ ไปเลย “ยังไม่กินข้าวเหรอมึง”

“เออ ตื่นสาย เมื่อคืนอยู่ทำรายงานเนี่ย มึงยังไม่เสร็จอะดิ นั่นไง กูว่าแล้ว”

“ใกล้แล้วน่า” ผมหัวเราะ เคี้ยวหมากฝรั่งหยับๆ ในปาก

“ดูใจเย็น อารมณ์ดี มีแฟนจริงเหรอมึงอะ”

“ทำไม หน้าอย่างกูมีไม่ได้หรือไง”

“ไม่ใช่มีไม่ได้เพราะหน้า เพราะสันดาน” คนว่าหัวเราะร่วน ผลักหัวผมไปด้วย ไม่ได้ถือสาอะไร เพื่อนกัน เล่นแรงกว่านี้ยังเคย “สาวที่ไหนวะ ไม่เห็นพามารู้จัก แล้วมึงทนทำตามใจคนอื่นได้แล้วหรือไง ปกติบ่นอุบ”

“ก็ไม่ใช่พวกเอาแต่ใจอะไร กูมากกว่าที่วอแว”

“อย่างมึงน่ะนะ เออว่ะ อยากเห็นตอนอยู่กับแฟน”

“เอ็กคลูซีฟ” ว่าพลางขยิบตาใส่ ไอ้กรณ์หัวเราะ สักพักไอ้จ้อกับพวกรุ่นน้องเดินตามมาด้วย หนึ่งในนั้นมีภูมิ เฮดภาคฝ่ายวิชาการรุ่นเดียวกัน จะว่าไปก็คล้ายๆ หัวหน้าห้องนั่นแหละ

“ภัทร อีกสองอาทิตย์จะมีงานกีฬาสัมพันธ์ มึงช่วยลงบาสให้หน่อยดิ”

“มึงไม่เอาเด็กๆ ลงบ้างวะ”

“เด็กก็มี แต่ยังขาดอยู่ ไอ้พวกนี้มันได้เรื่องที่ไหน ลงไปเหอะ นัดแรกแข่งกับ’ถาปัตย์ด้วย คงขุดตัวเทพมาเลย มึงไม่เล่นแล้วใครจะเอาอยู่วะ”

“เหรอ” ผมว่า เป่าหมากฝรั่งในปากไปด้วย “งั้นทำรายงานต่อให้กูหน่อยดิแล้วจะลงชื่อให้”

ยักคิ้วให้ไอ้แว่นสุดเนิร์ดไปหนึ่งที ภูมิถอนหายใจ ขณะที่ไอ้ที่เหลือส่ายหัว “สันดานนะไอ้ภัทร”

“จะให้กูช่วยต้องมีอะไรแลกเปลี่ยนบ้างสิวะ”

ภูมิยึกยัก แต่สุดท้ายก็พยักหน้าตกลง “ส่งไฟล์มาแล้วกัน”

“เสร็จก่อนเที่ยงคืนนะเว้ย”

“เออ”

มันว่า ผมเลยลุกไปกอดแล้วยีหัวมันอีกที เสียงบ่นฮึดฮัดดังในลำคอ ผมชอบแกล้งมันตั้งแต่ปี 1 หยอกล้อกันไปเรื่อย แต่ล้อกันได้เฉพาะเพื่อนๆ ถ้าเป็นคนอื่นมาแกล้งไอ้แห้งนี่กลับเป็นเรื่องที่ยอมไม่ได้เสียอย่างนั้น

“เป็นผัวเมียกันเลยปะ”

“เชี่ย ขนลุก” รีบผละออกมา ภูมิยกแว่นขึ้นชนจมูก ทำหน้าหงุดหงิดแต่ไม่น่ารักเหมือนปราณ

“ถึงมันจะหล่อกูก็ไม่เอาหรอก นิสัยเสีย”

“ด่ากูเหรอ” ผลักหัวจนแว่นหลุดจากหูไปทีแล้วผลักซ้ำ “ด่าใคร หืม?”

“เฮ้ย นั่นใช่ไอ้ปราณปะวะ” ขณะที่กำลังจะซ้ำอีกรอบจ้อก็ทักขึ้น ฝั่งตรงข้ามเป็นปารกุลเดินมากับไอ้เวรนั่นสองคน ผมวางศอกบนไหล่ผอมแห้งของภูมิ เป็นจังหวะเดียวกับปราณหันหน้ามา เราสบตากัน ผมยิ้มให้มัน ยักคิ้ว แล้วก็ส่งจูบ คนรับสารขมวดคิ้วรีบเบือนหน้าหนี ก้าวขาฉับ ไวยกรณ์เพื่อนมันถึงกับเหวอ รีบเดินตามก้นกันไปเหมือนลูกเป็ดติดแม่


“เฮ้ย วันนี้ไม่ทำหน้ากวนตีนใส่ว่ะ”

เพราะทุกคนกำลังมองไปยังคนแปลกถิ่น ผมเลยยืนยิ้มค้างได้เท่าที่ใจต้องการ กระทั่งหันกลับมาเจอไอ้กรณ์จ้องอยู่ก็เฉไฉหนีไปสูบบุหรี่

“กูไปด้วย”

“ฝากคอมด้วยเว้ยจ้อ” บอกพลางเดินไปหลังตึก ที่สำหรับเสพนิโคตินกับเพื่อนสนิทสองคน





“ไอ้พวกเวรนั่นชอบแซวมึงกับภูมิ ไม่โกรธเหรอวะภัทร”

ควันสีเทาขาวลอยในอากาศ ผมใช้เสื้อช็อปสีเข้มพิงกำแพงปูนที่ลอกร่อน มีรอยร้าวเป็นเส้นไล่จากล่างขึ้นบนบ้าง บนลงล่างบ้าง ตามอายุการใช้งาน ไอ้กรณ์นั่งยองบนพื้นตัวหนอน ดีดเถ้าบุหรี่กับปลายนิ้วแล้วยกขึ้นมาสูบต่อ


“โกรธอะไร ไร้สาระ”

“ที่โดนล้อว่าเป็นเกย์”

“เป็นเกย์ต้องโดนล้อด้วยเหรอ”

“เชี่ย” มันอุทาน ถ่มน้ำลายลงหญ้าที่ขึ้นตามซอกปูน “มึงก็รู้ ที่นี่ประเทศไทย เป็นเกย์ไม่ได้ปกติสำหรับทุกคนอยู่แล้ว ถ้าเพื่อนรู้ว่ามึงเป็นอะไรมึงจะเป็นคนที่แปลกแยกทันที”

“มึงพูดเหมือนกูเป็นเกย์จริงๆ”

“ไม่รู้” มันว่า ท่าทางหงุดหงิด “เดาเอา”

“เพราะกูไม่ชอบผู้หญิงสวยๆ ดีๆ เอ็กซ์แตก ทั้งที่เขาพยายามเข้าหากูฉิบหายเหรอ”

“ก็ด้วย มึงดู ไม่ขวนขวายว่ะ ไม่รู้ดิ วัยเรามันพุ่งพล่านแค่ไหนก็รู้ เชี่ยภัทร หน้ามึงดีแบบ ต่อให้ซกมก รุงรัง แต่มันก็ดีแบบอยากมีเมียกี่คนก็ได้ด้วยซ้ำ”

“ก็กูมีแฟนแล้วนี่ไง เอาอะไรอีกวะ” ผมยิ้มมุมปาก ขณะที่ไอ้คนคิดจะไล่ต้อนให้จนมุมอัดควันเข้าปอด “มีอะไรก็พูดออกมาดิ”

“มึงต่างหากที่ไม่ยอมพูด” กรณ์เอ่ยเสียงเครียด ขณะที่ผมยังเงยหน้ามองก้อนเมฆสีขาวบนท้องฟ้า ลอยไปช้าๆ ช้าจนเหมือนกับไม่ได้ขยับ รู้ตัวอีกทีก็บังพระอาทิตย์ไว้ทั้งดวง แสงแดดที่สว่างจ้ากลายเป็นร่มชั่วคราว “วันก่อนกูจะไปใช้เน็ตที่หอมึง ไปถึงแล้วแหละ เห็นไอ้ปราณขึ้นลิฟต์พอดี เลยหลบมุมออกมา”

“อ่าฮะ”

“ตอนแรกคิดว่าบังเอิญ แต่เมื่อกี้มันก็... ไม่รู้ว่ะ พักหลังๆ มึงเล่นอยู่ติดห้องเสียขนาดนั้น ไม่ใช่ว่าซุกใครไว้หรอกนะ”

“ปราณมันบังเอิญอยู่หอเดียวกับกู แต่ไม่ได้ซุกใครไว้ที่ห้องกูหรอก” วงเล็บในใจไว้ว่าผมไปซุกตัวอยู่ที่ห้องปราณต่างหาก “มึงเล่าให้ใครฟังบ้าง”

“เป็นความลับพอๆ กับน้องหอมของมึงน่ะแหละ”

“เออ ขอบใจที่ไม่ทำให้เป็นเรื่องใหญ่”

“เพราะมึงเป็นเพื่อนสนิทกูไง” ชายหนุ่มเอ่ย อัดควันเข้าปอดเฮือกสุดท้ายก่อนปาทิ้ง มันพ่นลมหายใจ เดินมาจ้องหน้าผมด้วยสีหน้าจริงจัง “กูไม่ได้ยอมรับหรอกนะ แต่มึงก็รู้ ถ้าลับหลังมึงกับไอ้ห่านั่นมีอะไรกันจริงๆ จะถูกต่อต้านมากแค่ไหน”

“กูนึกว่าเจออาจารย์เตือนแล้วพวกมึงจะเลิกอยากมีเรื่องเสียอีก”

“ก็ไม่อยากมีเรื่อง แต่จะให้ไปจูบปากกันก็ทำไม่ได้ปะวะ”

“ไร้สาระน่ากรณ์”

“มึงเป็นคนง่ายๆ อะไรก็ได้ แต่ไม่ใช่ทุกคนเป็นเหมือนมึงนะภัทร” เรื่องนั้นรู้ตั้งนานแล้วโว้ย ไม่งั้นไม่ปิดมาถึงตอนนี้หรอก “กูเป็นห่วงมึงนะที่เตือน”

ผมโคลงหัว ยินดีรับความห่วงใยที่ว่าไว้ ปาบุหรี่ลงพื้น เหยียบทับด้วยปลายเท้า สำหรับผมน่ะ ไม่เป็นไรหรอก 

ห่วงแต่ไอ้ปราณมากกว่า





พระอาทิตย์ตกดิน คือช่วงเวลาที่ผมได้อยู่กับปารกุลเพียงลำพัง ฟังเสียงไส้ดินสอที่ลากลงบนกระดาษ มองเสี้ยวหน้าของชายหนุ่มผู้จดจ่อกับงานตาไม่กะพริบ

ไอ้ปราณเวลาที่ตั้งใจทำงานแบบนี้ดูเท่ชะมัด


“ปราณ เอาน้ำหวานปะ”

“อะไร”

“หน้ามึง” ผมชี้ไปที่คิ้วมัน ปารกุลละสายตาออกมาจากแบบ พักหลังๆ ผมเริ่มเข้าใจการอยู่กับมันโดยไม่รบกวน พูดใหม่ ผมเริ่มเรียนรู้การอยู่กับปราณโดยที่รบกวนเวลางานมันน้อยที่สุดได้แล้ว “คิ้วขมวดเลย”

“ก็ทำงาน”

“อยากกินอะไรหวานๆ เย็นๆ ไหม”

“ไอติม”

“เดี๋ยวไปหยิบมาให้”

“ไว้ก่อน เดี๋ยวเลอะเทอะ”

“งั้นเดี๋ยวกูป้อน” ผมกระโดดจากโซฟาที่นอนอยู่ไปยังตู้เย็นโดยไม่ฟังคำทักท้วง ในตู้เย็นขนาดกลางของปารกุลมีนมข้นหวานของผม นมสด น้ำเปล่า เบียร์ขวด ผลไม้ ลิโพ กับกาแฟกระป๋อง ชั้นบนสุดแช่ไอศครีมเอาไว้ มันชอบกินมาตั้งแต่เด็ก ผมต้องเรียกรถเข็นให้มันก่อนเจ้าตัวจะวิ่งลงมาจากบ้านเสมอๆ ไอ้ลุงขายไอติมนั่นก็โง่ชะมัด ที่ชวนทะเลาะทุกวัน วันละนานๆ ก็เพราะหาลูกค้าให้อยู่แท้ๆ

“อ้าปากเร็ว”

ผมว่า คดไอศกรีมเนื้อนุ่มในกล่องพลาสติกทรงรีใส่ช้อน ยื่นไปให้เจ้าของห้อง ปารกุลอ้าปาก ไม่โยเย ผมตักชิมบ้าง สลับกันไป เปิดโทรทัศน์ทิ้งไว้เป็นเพื่อนเพราะชวนปราณคุยแล้วมันไม่คุยด้วย ข้างทีวีวางน้องหอมไว้ หน้าห้องมีรองเท้าของผม ในตู้เสื้อผ้ามีเสื้อช็อป ของพวกนี้มาเพิ่มทีละชิ้น ทีละชิ้น รู้ตัวอีกทีห้องของปราณก็กลายเป็นห้องของเราไปแล้ว 

“เย็นเนอะ” ผมว่า เร่งแอร์ให้อุณหภูมิสูงขึ้นเล็กน้อยแล้วตักคำใหม่ใส่ปากแดงๆ มันแดงขึ้นเยอะมากเพราะอุณหภูมิที่ต่ำลง เผลอเลียรอบริมฝีปาก ถ้ากดกลีบปากลงไปคงจะเย็นติดๆ กันมา

“ปราณ” ผมเรียกชื่อมัน ขยับตัวเข้าไปใกล้ เจ้าของชื่อขานรับในลำคอ ดวงตายังไม่ขยับออกจากงาน

“ปราณ”

“อะไร”

“ปราณ”

เรียกเป็นครั้งที่สามกว่าปารกุลจะหันหน้ากลับมา ปลายจมูกเราเฉี่ยวกัน แน่นิ่งไปอย่างนั้น ตื่นเต้นเป็นบ้า มันหลุบตาลงมองลงมาที่ปากผม เห็นขนตาทาบลงมาชวนมองให้เป็นแพหนากว่าของจริง กลิ่นหอมอ่อนๆ ของปราณเป็นเอกลักษณ์ เจือมากับกลิ่นหวานของไอศกรีมเมื่อครู่ ไอเย็นจากริมฝีปากยังอยู่ ผมขยับหน้าเข้าไปใกล้เมื่อมั่นใจว่าอีกฝ่ายไม่ถอยหนี กระทั่งเกือบได้ลิ้มรสเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นมาก่อน ปารกุลผละลุกขึ้น ยกหลังมือปิดปากทั้งๆ เมื่อครู่ยังไม่ได้จูบกันจริงๆ เสียหน่อย


“มึงนี่นะ เผลอไม่ได้เลย”

“อะไรเล่า เมื่อกี้มึงก็อยากจูบกูเหมือนกันนั่นแหละ ทำไมโบ้ยมาคนเดียววะ”

“คนคิดทุเรศๆ แบบนี้ก็มีแต่มึงทั้งนั้น”

“ทุเรศอะไร แฟนกันมันก็ต้องพัฒนาไปเรื่อยๆ ดิ มึงคิดว่ากูจะจบที่นอนจับมือมึงไปตลอดเหรอ ไม่มีทาง”

“เชี่ย ใครให้มึงพูดออกมา ไอ้ภัทร”

“พูดความจริงนี่หว่า อย่าบอกว่าตอนมึงช่วยตัวเองไม่เคยจินตนาการถึงภาพกู สักแวบล่ะน่า”

“อุบาทว์เอ๊ย มึงนี่หน้า...”

“ปราณ อยู่กับใครวะ” เสียงตะโกนท้วงมาจากหน้าห้องทำให้บทสนทนาของเรายุติโดยปริยาย ปารกุลนิ่งเงียบ เม้มริมฝีปากเข้าหากัน ขณะที่ผมก็หุบปากสนิท

“ปราณ!”

“เออๆ” มันตะโกนตอบกลับไป ดันผมไประเบียงหลังห้อง ปิดประตูล็อกจากด้านใน รูดม่านทับซ้ำ ก่อนตะโกนบอกเพื่อน “รอแป๊บ”

เหมือนเล่นบทเป็นชู้กับเมียชาวบ้านฉิบหาย ห่าเหวอะไรวะเนี่ย ผมมองลอดผ้าม่าน ที่กั้นระหว่างห้องกับระเบียงเป็นเพียงกระจกใสที่ซ่อนตัวหลังม่านทึบ ไม่เก็บเสียง ดังนั้นเวลาไอ้ปราณคุยอะไรกับเพื่อนที่มาหาผมจะได้ยินทั้งหมด ซึ่งนั่นหมายความว่าผมก็ต้องเงียบเสียงให้มากที่สุดเหมือนกัน

“ทำอะไรอยู่วะ” ไอ้ห่าไวยกรณ์ มึงจะมาหาปราณทำไมบ่อยๆ วะ ขาดความอบอุ่นรึไง

“ตัดโม พอดีติดพัน”

“เฮ้ย กินไอติมตอนทำงานเดี๋ยวก็เลอะเทอะหมดหรอก”

“เออๆ รู้แล้ว อดไม่ได้นี่หว่า” ไวยกรณ์ส่ายหัว มันหยิบกล่องไอศกรีมที่เริ่มละลายแล้วขึ้นมา ปิดฝาให้เสร็จสรรพ 

“ชอบขนาดซื้อเก็บไว้ที่ห้องเลยเหรอเนี่ย”

“เออ ว่าแต่มึงมาทำไม”

“อ๋อ แฟลชไดรฟ์กูสลับกับมึงว่ะ” ว่าพลางหยิบของออกจากกระเป๋า แฟลชไดรฟ์สีดำหน้าตาเหมือนกันทุกระเบียดนิ้ว มึงคิดว่าใช้ของคู่กันอยู่หรือไง ไอ้วอกเอ๊ย “คืนนี้ต้องส่งงานให้อาจารย์ดูด้วย เลยรีบมาเอา ต้องกลับไปแก้อีก”

“เดี๋ยวหยิบให้ ไม่ได้ดูเหมือนกัน อยู่ในกระเป๋า”

“ว่าแต่มึงซื้อรองเท้าใหม่เหรอวะ” เลิกทำตัววุ่นวายในห้องคนอื่นได้หรือยัง ไอ้เชี่ยเอ๊ย มันเอาเท้าเขี่ยรองเท้าผม นั่นมันอดิดาสรุ่นล่าสุดเลยนะเว้ย “ปราณ มึงเล่นตุ๊กตาด้วยเหรอ”

“ของเพื่อน อย่าไปยุ่งน่า”

“เพื่อนคนไหนวะ” มันว่า บอกไปสิว่าของว่าที่ผัวอะ ปราณไม่ตอบ ยื้อออกมาจากมือของไอ้เวรนั่นแทน 

“นี่ไดรฟ์ของมึง กลับไปได้ละ รีบไม่ใช่เหรอ”

“ก็ไม่ได้รีบขนาดนั้น เพิ่งมาถึง ขอพักหน่อย เออ หรือมีแขก เมื่อกี้กูได้ยินเหมือนเสียงมึงคุยกับใคร”

“ทีวี” โกหกไม่เนียนสัส พูดแล้วทำหลบตา ดีนะเพื่อนมันโง่เลยพยักหน้าเออออ ผมขยับตัว มองลอดเข้าไปให้มากที่สุด บางมุมก็ไม่เห็น “ห้องมึงสะอาดดีนะ ห้องกูน่ะดูไม่ได้เลย”

“ไม่ชอบห้องรกๆ มึงก็รู้”

“อ่าฮะ กูก็ไม่ชอบ แต่ไม่ขยันเก็บเท่ามึง ที่ระเบียงมีเครื่องซักผ้าหรือเปล่า”

“มี เดี๋ยว มึงจะทำอะไร”

“ออกไปดูวิวข้างนอก”

ฉิบหายแล้ว! อยากสุนทรีย์อะไรตอนนี้วะ ผมเหลือบซ้าย แลขวา ไอ้ปราณไม่อยากให้เพื่อนมันเจอผมในสภาพนี้แน่ ผมเองก็ไม่อยากเจอ สภาพไหนน่ะเหรอ ชุดนอนแขนยาวขายาวลายหมีคุมะนี่ไง “เดี๋ยว”

“มีอะไรวะ”

“ข้างนอกรก” ปารกุลพยายามถ่วงเวลา ขณะที่ผมต้องหนี ใช่ กูต้องหนี! ผมชะโงกหน้าลงไป สิบชั้น โคตรพ่อโคตรแม่ ตกลงไปนี่เละจำศพไม่ได้แน่ครับ

“ไม่เป็นไรน่า ห้องกูรกกว่าห้องมึงตั้งเยอะ ขอหน่อยเหอะ เครียดๆ ว่ะ ระเบียงห้องมึงวิวดี”

“ไอ้...” เจ้าของห้องมีโอกาสห้ามเท่านั้น ประตูบานเลื่อนก็เคลื่อนออก พอดีจังหวะเดียวกับที่ผมกระโดดจากห้องไอ้ปราณมาที่ระเบียงห้องตัวเอง นั่งทรุดตัวหลบหลังคอมเพลสเซอร์แอร์ เสียงหล่นตุ๊บจากน้ำหนักตัวทำเอานปภาที่นอนเล่นโทรศัพท์อยู่ในห้องลุกขึ้นมาหา เห็นผมแล้วทำท่าจะทักก็ต้องรีบจุ๊ปากไว้ก่อน ภาเหลือบมองระเบียงข้างๆ เพื่อนไอ้ปราณเท้าแขนมองออกไปด้านนอกไกลสุดลูกหูลูกตา

สบายใจเกินไปแล้วนะมึง!


“ค่อยๆ คลานเข้ามา พี่ภัทร”

“เชี่ย เจ็บเท้าว่ะ”

“แพลงหรือเปล่า ภาดูซิ”

ผมยืดขาให้น้องสาวดู นปภาถอนใจระอา กดบีบไปตามเส้น หน้านิ่วคิ้วขมวด “เหมือนขาจะแพลงนะพี่ภัทร แล้วกระโดดมายังไง มันอันตรายนะ ถ้าตกลงไปจะให้ภาตอบพ่อแม่ว่าไง”

“ลูกผู้ชายนะภา ฆ่าได้หยามไม่ได้ เคยได้ยินไหม”

“เคย แต่ภาไม่เข้าใจว่าใครไปหยามพี่ภัทร กลัวเพื่อนพี่ปราณต่อยเอาเหรอ ก็บอกแล้วไงว่าอย่ามีเรื่อง เห็นไหม ทีนี้นะ เป็นเพื่อนพี่ปราณได้ก็ต้องหลบเพื่อนเขาหัวซุกหัวซุน”

“ไม่ได้เกี่ยวกับชกต่อยหรอกน่า” คิดว่าผมกลัวมันหรือไง ไอ้วอกนั่นตัวเท่าเมี่ยง ลงแรงหนักๆ ไปสองสามทีก็ตายคาตีนแล้ว 
นปภาปีนขึ้นไปหยิบกล่องปฐมพยาบาล มียาแก้ฟกช้ำกับผ้ายืดพันขาสำรองไว้ รอดตัวไปคืนนี้ “เดี๋ยวเอาน้ำเย็นประคบแล้วค่อยพันแผลดีกว่าไหม”

“เอาเหอะ อีกสองสัปดาห์มีแข่งบาสกับพวกไอ้ปราณมัน”

“ถือว่าต่อให้เขาหน่อยแล้วกัน แข่งทุกปีก็เห็นชนะถาปัตย์ทุกปี”

ผมไม่ตอบ กระทั่งน้องสาวลุกขึ้นไปหยิบน้ำแข็งมาใส่ผ้าเช็ดตัวผืนเล็ก โอบกอดมันไว้แล้วบรรจงประคบอย่างช้าๆ สักพักเด็กสาวก็หัวเราะออกมา ผมเหลือบตาขึ้นมอง ภายิ้มกริ่ม กวนนิดๆ

“ภาว่าภาเข้าใจละที่บอกว่าฆ่าได้หยามไม่ได้คืออะไร”

“อะไร”

“ชุดนอนลายหมีที่ภาซื้อให้นี่ไง กลัวโดนล้อเหรอ น่ารักจะตาย”

ผมทำหน้าบึ้ง ไม่เถียงกลับ บอกแล้วว่าถ้าไม่ใช่ภา สิ่งที่ยายเด็กแสบนี่ทำกับผมแต่ละอย่างไม่มีชีวิตเหลือรอดแน่ โอเค ชุดมันนุ่ม ใส่สบายแค่ไหนก็เถอะ แต่ให้โดดหลบเพื่อนแฟนเพราะสวมชุดปัญญาอ่อนนี่ก็นึกหงุดหงิดอยู่เหมือนกัน

“นี่ภาไม่ได้บังคับให้ใส่นะ แค่ซื้อมาฝาก พี่ภัทรเอาไปใส่เองไม่ต้องมาทำหน้างอเลย”

“ก็ผ้ามันนุ่มดี”

ผมว่า ภาไม่เถียง ลงทุนใส่ขนาดนี้ปราณมันยังไม่สนใจเลยเหอะ รู้งี้กูสวมเสื้อยืดกางเกงบอลเหมือนเมื่อก่อนดีกว่า นปภายิ้มสดใส นวดยาทับหลังจากประคบน้ำแข็งให้จนขาเริ่มชา

“พี่ภัทรน่ารักจัง”

“หล่อด้วย”

“ใช่ หล่อด้วย แต่ไม่ปัญญาอ่อนเกินไปแล้ว ภาขำ”

สามปีที่เกิดก่อนดูเหมือนไม่ช่วยทำให้น้องสาวคนเดียวยำเกรงแม้แต่น้อย นปภาพันขาให้ผมจนเสร็จ รอยยิ้มที่ว่าก็ยังคลี่ออกอย่างอ่อนโยนเหมือนเคย

“เอาล่ะ ภาว่าพรุ่งนี้น่าจะดีขึ้น ไปนอนได้แล้ว”

“เดี๋ยวก่อน”

“ขา? อ๋อ ลืมน้องหอมไว้ห้องพี่ปราณใช่ไหม ภาไปเอาให้ได้นะ”

“ไม่ต้อง” ผมขัด ค่อยๆ หยัดกายขึ้นยืน เดินกระเผลกพอไว้ แต่นั่งรออีกสักพักก็ดี “เดี๋ยวพี่ไปนอนห้องมัน”

“แหม ตั้งแต่ดีกันไม่เคยกลับมานอนที่ห้องเลยนะคะ”

ภาแซว และนั่นทำให้ผมรู้สึกว่าตัวเองหูร้อน โชคดีที่ไฟห้องนอนน้องสาวเป็นสีส้ม ภาคงไม่สังเกตเห็นมากนัก

“พูดมากน่า คอยออกไปส่องที่ระเบียงให้หน่อยว่าเพื่อนมันกลับไปยัง”

เสียงหัวเราะดังขึ้น ภารับคำเดินออกไปชะโงกหน้าให้แล้วกลับมานั่ง “ยังไม่กลับเลย แต่เดี๋ยวอีก 5 นาทีภาไปดูให้ใหม่แล้วกัน”


เออ ค่อยทำตัวสมกับเป็นพี่น้องกันหน่อยเว้ยเฮ้ย ไอ้เด็กคนนี้









Tbc...



เผลอหลับไปตอนหัวค่ำ ตื่นมาตอนนี้ ถามว่าจะได้นอนอีกทีเมื่อไหร่ แง
ดราม่าอะไรไม่มี เค้ากุ๊กกิ๊กๆ กันไปวันๆ ค่ะ ภัทรนี่พอปราณหายโกรธก็กลับมาเป็นผู้ชายกากๆ ทะเล้นๆ คนเดิมเลย สายพ่อบ้านใจกล้าชัดๆ
สวัสดีวันอังคารค่ะทุกคน /หาวหนึ่ง
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 196 ครั้ง

20 ความคิดเห็น

  1. #908 D-Sooo (@D-Sooo) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 23:05
    เกือบไม่รอดแล้วมั้ยล่ะ ภัทรเอ๊ย
    #908
    0
  2. #904 heykiki (@kmxiioxe_) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 22:37
    ความน่ารักของภัทรอีกอย่างก็คือรักน้องสาวมากเนี่ยแหละ ไม่หือไม่อือ ยอมทุกอย่างเลยอะ น่ารักมากกกก
    #904
    0
  3. #874 ploy-p-ploy (@iamprettyployly) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 19:04
    แง น่ารัก แต่ไม่ชอบที่ยังไงก็ให้คนอื่นรู้ไม่ได้เลย
    #874
    0
  4. #677 mkatui (@maylovexis) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2561 / 03:25
    ขำความโดดระเบียง โอ้ย
    #677
    0
  5. #613 แคนต้าลูปปปป ^^ (@Canta_TT) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 20:47
    ขำภัทร55555555555555555555
    #613
    0
  6. #567 Quiqoang (@thancha233) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2560 / 02:32
    ชุดนอนน่ารักมากไหม5555 ทำเอาภัทรมุ้งมิ้งเลย ขำมากตอนไวมา คือขำภัทรมาก 555555555 จะสงสารก็ไม่
    #567
    0
  7. #516 mommommae (@edekkell) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 เมษายน 2560 / 13:17
    แหม่พี่น้องทำงานเป็นทีม
    #516
    0
  8. #497 knarins (@ninglky) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 21:15
    พี่น้องนี่น่ารักจังงงง
    #497
    0
  9. #195 justattempt (@thisisallfull) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 กันยายน 2559 / 14:17
    ขำภัทรอ่ะ ตลกชุดนอนด้วย เหมือนเป็นชู้กันจริงๆ 555555 
    #195
    0
  10. #145 Thedrm. (@dreamdarknight) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2559 / 19:16
    -..- น่าร้ากกกกกก นปภาน่ารัก
    #145
    0
  11. #114 Purplenose (@purplenose) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2559 / 08:39
    ตอนนี้น่านักมากกด จะบ้า นังภัทรตลก5555555555 เหมือนเป็นชู้กับปราณจริงๆนะเนี่ยขำ555555555 แต่ดราม่าหนักแน่ๆเลย ไหนจะเพื่อน ไหนจะพ่อแม่ โอย เตรียมใจไว้ก่อนเลยค่ะ ปล.ชอบภัทรมาก เป็นคนตรงๆ ปราณต้องเข้าใจนะคะว่านางจะไม่นอนจับมือไปตลอด55555555
    #114
    0
  12. #93 ❥เอ๊ะฮุน (@Oh_sehun94) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2559 / 20:18
    กลัวเพื่อนภัทรและปราณ และพ่อแม่ทั้งสองรู้ เตรียมใจดราม่า ฮื่ออออ
    #93
    0
  13. #88 Pi Pi Ploy za (@ploy_00) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2559 / 21:32
    นี่ไล่อ่านทีเดียวมาถึงตอนนี้ขอโทษที่ไม่เม้นให้ทุกตอนนะงับบบ
    แต่จะบอกว่าชอบตอนนี้น่าร้ากกกกก
    ขำภัทรมากฮือออ????
    ถ้าทุกคนรู้ความจริงนะ...
    เลากลัวดราม่าขอเตรียมใจก่อนได้มะ? แต่เลาก็ชอบนะะะะ

    สู้ๆนะคะไรท์ต๋าาา ?
    #88
    0
  14. #87 vvite_jung (@vvite_jung) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2559 / 23:37
    น่ารักกก>3<
    #87
    0
  15. #86 Rujie Taew (@rujietaew) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2559 / 13:04
    นังภัทรเรียกร้องความสนใจจากเมียนะ อนาคตเกลียมัวชัวร์ 555 ต้องมีมาม่าเรื่องเพื่อนกับเรื่องครอบครัวแน่ๆเลย งือ~
    #86
    0
  16. #85 t-t-thn (@thn-56) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2559 / 11:18
    เกือบมั้ยละภัทรเอ้ยย กลัวดราม่าตอนคนอื่นๆรู้ความจริงรอเลยนะคะ
    #85
    0
  17. #84 whverbena (@pearllady) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2559 / 08:35
    กลัวดราม่า ตอนนี้ขอเก็บความมุงมิ้งของสองคนนี้ก่อนละกัน รออังคารหน้า มันช่างทรมาน
    #84
    0
  18. #83 ไฉไลใสๆค่ะ (@saisignsine) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2559 / 06:18
    ภัทรน่ารักอีกแล้ว อยากได้555555
    #83
    0
  19. #82 pannjed . (@pingmog) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2559 / 05:34
    เดี๋ยวดราม่าก็มาใช่มั้ยคะ /เตรียมใจ ถ้าช้วงนั้นต้องปวดใจมากแน่ๆเลย ฮ่าฮ่าฮ่า ;_____; ยิ่งช่วงนี้ยิ่งกระมุ้งกระมิ้งกันอยู่ด้วยเน้อ เห้อม ชอบน้องภาจัง ตัวแสบบบ เอ็นดู
    #82
    0
  20. #81 idocheeze (@cheezedrink) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2559 / 04:48
    ภัทรน่ารักมากกกกก
    #81
    0