หลังม่าน l Behide the scenes

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 96,458 Views

  • 851 Comments

  • 5,860 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    3,101

    Overall
    96,458

ตอนที่ 14 : l ฉากสิบสี่ lPat l talk

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7367
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 153 ครั้ง
    16 ส.ค. 59

หลังม่าน l Behide the scenes


l ฉากสิบสี่ l
Pat l talk




Pran: กูโอเคแล้ว มึงกลับไปก่อน ไว้ค่อยคุยกัน



หลังจากดันทุรังอยากเข้าไปดูไอ้ปราณอยู่นาน ผมได้รับข้อความสั้นๆ จากคนที่ใจเป็นห่วงให้หายกระวนกระวาย ปารกุลไม่มีสมาธิ ผมเห็นตั้งแต่แรกแล้ว มันไม่เคยเป็นแบบนี้ และนั่นทำให้ตัวเองจับตาดูมันตลอด แน่นอน เมื่อมีช่องโหว่ ด้วยความโกรธแค้น ชิงชัง ที่ส่งต่อกันมารุ่นต่อรุ่นจนเป็นธรรมเนียม รุ่นน้องฝั่งผมก็จี้เอาจุดอ่อนมันมาทำร้ายฝั่งตรงข้าม ไม่ได้คิดว่าฝั่งผมผิด สัญชาตญาณของคนมักจะหาช่องทางทำร้ายคนอ่อนแอกว่าอยู่แล้ว ไม่โกรธปราณด้วยที่ไม่ระวังตัว แต่ที่หงุดหงิดอยู่แบบนี้เพราะผมเองที่กันไอ้เด็กเวรนั่นออกไปไม่ทัน


“ไอ้ภัทร”

เสียงตะโกนเรียกขณะที่กำลังเดินผ่านคณะ ให้ตายเถอะ ผมไม่อยากเจอหน้าไอ้พวกนี้สักเท่าไหร่ ยังไม่พร้อมตอบคำถามอะไรทั้งนั้น คนตะโกนเรียกก็ไม่ใช่ใคร ไอ้จ้อโบกมือหย็อย ภูมิกับเด็กๆ ในทีมก็ด้วย ดูเหมือนทุกคนรอการกลับมาของผมหลังจากกลางเกมก็วิ่งหน้าตั้งตามนักกีฬาฝั่งสถาปัตย์ไปทั้งๆ ที่การแข่งขันยังไม่จบ


“พร้อมหน้ากันเลยพวกมึง ไง ชนะอะดิ กูทำแต้มไว้ให้ตั้งเยอะ”

“เออ” ภูมิตอบเสียงนิ่ง มองผมตาไม่กะพริบ หันไปสบตากับไอ้กรณ์ รายนั้นไหวไหล่เชิงว่าไม่รู้จะช่วยยังไง แน่นอน ถึงจุดนี้คงต้องพูดอะไรบางอย่าง

“เย็นนี้ไปฉลองกันปะ”

“ฉลองน่ะมันแน่อยู่แล้ว แต่เรื่องมึงกับไอ้ตัวพ่อฝั่งนั้นมันยังไง”

“อะไร ก็ใจดีตามประสาเพื่อนมนุษย์”

“ภัทร ไม่ใช่เวลาแถนะเว้ย”

“เอ้า แล้วจะเอาคำตอบแบบไหน” ผมหัวเราะอย่างไม่ทุกข์ร้อน แต่ดูเหมือนไอ้พวกนี้จะไม่คิดแบบเดียวกัน “ก็ที่อาจารย์บอก พวกมึงไม่คิดว่ามันไม่ดีกว่าเหรอวะถ้าเราจะสงบศึกกัน กูมาคิดๆ ดูนะ เราทำงานสายเดียวกันแท้ๆ เกิดจบไป ทำงานบริษัทเดียวกัน ต้องดีลงานกัน มันไม่อึดอัดเหรอวะ”

“รุ่นก่อนๆ เขาก็เป็นแบบนี้มาตลอด มึงจะมาเป็นห่วงอนาคตอะไรตอนนี้”

“รุ่นก่อนๆ ทำมาใช่ว่าจะดีเสมอไปนี่หว่า พวกมึงก็คิดได้ เหมือนที่อาจารย์เขาคิดได้เลยอยากให้เราเลิกตีกันนั่นแหละ” 

ผมโคลงหัว เห็นสีหน้าแต่ละคนแล้วแน่ชัดว่าไม่เข้าใจที่พยายามสื่อ เราต่างถูกปลูกฝังมาแบบนี้ ระยะเวลาสามปีกว่า ตั้งแต่สอบติดจนถึงนาทีนี้ก็ยังเป็นอริกันอยู่ ไม่เคยเล่นกันถึงขั้นเข้าโรงพยาบาล แต่ที่กวนๆ กันไป กวนๆ กันมา ก็มีเผลอลงมือหนักให้ขัดใจกันอยู่เรื่อยๆ

“มึงไปดีกับฝั่งนั้นตั้งแต่ตอนไหนวะ”

“ก็...”

“ไหนว่าที่บ้านก็ไม่ถูกกันไง”

“เออ”

ผมตอบเซ็งๆ ที่บ้านไม่ถูกกัน ที่มหาวิทยาลัยก็ไม่ถูกกัน แต่ผมน่ะถูกใจมันมาตั้งนานแล้ว พวกมึงช่วยเลิกเกลียดกันเพื่อเวลาสวีทของกูกับปราณสักทีเถ้อะ ได้แต่คิดครับ สุดท้ายก็พูดในใจอยู่ดี 

“ทะเลาะกันบ่อยๆ พวกมึงไม่เบื่อกันหรือไง”

“สรุปก็คือ จะญาติดีกับฝั่งนั้น?”

“ก็ไม่เชิง” มีแค่ไอ้กรณ์ที่นั่งเงียบ มันเป็นคนรู้ดีที่สุด แต่ไม่รู้มากเท่าที่ควร “แค่ไม่อยากมีเรื่องแล้ว เอาเวลาไปทำอย่างอื่นดีกว่า”

“อ้อ ใช่ ช่วงนี้มีแฟนนี่ แฟนคนแรกตั้งแต่เข้ามหาวิทยาลัยเลยใช่ไหม” ถูกต้อง ไอ้ภูมิ เสนอความเห็นได้ถูกจังหวะ คนอื่นก็เริ่มเออออ ไม่คาดคั้นอะไรต่อ

“ภูมิ มึงหึงไอ้ภัทรเหรอวะ”

“พ่อมึงสิ แค่หาเหตุผลมาให้นี่ไงว่าทำไมไอ้ภัทรเกิดติสท์กลับไปจิ๊จ๊ะกับพวกถาปัตย์ขึ้นมา ปกติมันเป็นคนอัดไอ้ปราณด้วยซ้ำ วันนี้โคตรเจนเทิลแมน กูนึกว่ามันกินยาไม่เขย่าขวด”

“กูมีน้ำใจนักกีฬาไง มึงรู้ไหมไอ้ภูมิ เขาจัดกีฬาคณะกันเพราะให้เราสามัคคีกัน สมัครสมานกลมเกลียว ยังไงก็เพื่อนร่วมสถาบัน”

“อยากจะอ้วก”

ผมหัวเราะกับท่าโก่งคอของไอ้เนิร์ดตรงหน้า พวกรุ่นน้องเข้าใจกันมากขึ้น สายตาที่ไม่เป็นมิตรในทีแรกเริ่มก็ดีขึ้น ผมมีคำถาม ใช่ ตั้งคำถาม ว่าเราจะเป็นแบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่ ผมคบกับปราณก็ไม่อยากจะปิดบัง อย่างน้อยก็อยากให้ไอ้พวกเวรนี่หยุดหาเรื่องปราณสักที เมื่อก่อนความสัมพันธ์ยังไม่พัฒนามาถึงขั้นนี้ ผมก็ตอบตัวเองไม่ได้หรอกว่าถลำลึกมาตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่จะให้ไปชกต่อยกับปารกุล ถึงจะแค่หยอกเล่นๆ ไม่ได้จริงจังอะไร ก็ไม่อยากทำ

ถ้าต้องสู้กัน เอาเวลาพวกนั้นไปฟัดกันบนเตียงไม่ดีกว่าเหรอ

“เฮ้ย พวกมึง แล้วเย็นนี้ไปฉลองที่ไหน”

“ร้านเดิม ไม่ไปไม่ได้นะไอ้ภัทร มึงเบี้ยวมาหลายงานแล้ว”

“เออ ไม่เบี้ยวหรอก” ผมตอบ เกาคางไปด้วย “เดี๋ยวพาแฟนไปให้รู้จักสามทุ่มเจอกัน”

เสียงเป่าปากแซวสลับโห่ร้อง ผมไม่สะทกสะท้านกับเสียงเห่าหอน แต่ก็อดประหวั่นพรั่นพรึงในใจไม่ได้ ตัดสินใจแล้ว ไม่ได้ปรึกษาปราณด้วยซ้ำ ต่อจากนี้ผมอาจถูกเพื่อนเกลียด หรืออะไรก็ตาม แต่อย่างน้อยถ้ามันทำให้เลิกหาเรื่องปราณไปได้ก็คงเป็นเรื่องที่ดี ส่วนไอ้เด็กสถาปัตย์ ถ้ามันยังอยากจะกระทืบผมเพราะวีรกรรมตัวเองสมัยก่อนเรื่องนั้นก็ยอมรับ แม้จะไม่มีพรรคพวกก็ยินดีรับผิดชอบโดยไม่ปริปากบ่นสักคำ ต่อให้ปราณไม่พูดเรื่องของผม ไม่ยอมรับกันในฐานะคนรักต่อหน้าเพื่อนของมันก็ไม่เป็นไร ปารกุลไม่จำเป็นต้องทิ้งสังคมของมันมาหาผม แต่น่าแปลก ที่ผมจะยอมเสียทุกสิ่งทุกอย่าง เพียงเพื่อรักษามันไว้ให้ปลอดภัยเท่านั้นพอ

“แล้วเดี๋ยวมึงไปไหนวะภัทร”

“กลับคอนโด” ตอบยิ้มๆ ยกมือลา ไอ้จ้อย้ำเวลานัดอีกครั้ง ผมสบตากับกรณ์แล้วยักคิ้วให้มัน ก่อนหันหลังเดินออกมา

ปราณแม่ง จะยอมไปจบเรื่องพวกนี้กับผมหรือเปล่ายังไม่รู้เลย เวรเอ๊ย...





“มึงบ้าหรือเปล่า”

เป็นคำตอบที่ไม่ผิดจากคาดนัก ผมนั่งกินข้าวผัดเย็นชืดของตัวเอง มองปารกุลที่วางช้อนส้อมหลังจากกินข้าวร้านตามสั่งแถบนี้ที่ผมซื้อให้เป็นมื้อเย็นเมื่อสองวินาทีก่อน ตาคมมองมา มันยังเคี้ยวข้าวด้วยฟันซีกหนึ่งในกระพุ้งแก้มขณะที่มองผมตาเขียว ที่จมูกแปะพลาสเตอร์ไว้ มีรอยนูนจากการกระแทกนิดหน่อย แต่ไม่ชัดมาก

"ทำไม ก็แค่พาไปแนะนำ"

"กูไม่ไป"

"ปราณ มึงจะปิดเรื่องพวกนี้ไปกูไม่ว่านะ แต่กูไม่อยากปิดเพื่อนกู" เอาลิ้นดันกระพุ้งแก้ม มองคู่สนทนาด้วยสีหน้าจริงจัง "อีกอย่าง ไหนๆ กรณ์ก็ระแคะระคายแล้วด้วย"

"ก็มึงทำตัวเอง"

"ก็กูเป็นแบบนี้ เก็บอาการไม่ค่อยเก่ง ถนัดเอาแต่ใจตัวเองมากกว่า" เอื้อมมือไปจับมืออีกฝ่ายไว้ ทอดสายตามอง ปราณเป็นคนนิ่ง มันไม่มีปัญหาเรื่องความแตกที่คบกับผมหรอก แต่สัตย์จริงเลย คิดว่าผมจะอดทนเก็บเรื่องนี้ไว้ในใจตลอดเวลาได้ถึงเมื่อไหร่ ลูบนิ้วไปตามหลังมือมัน ปารกุลดึงออก แต่ผมก็ยังคงยื้อไว้

"ปราณ"

"ไม่ต้องมาอ้อนเลย มึงคิดหรือยังว่าถ้าเพื่อนมึงรู้เรื่องของเราแล้วผลจะเป็นยังไง"

"คิดแล้ว"

"ถ้าเพื่อนแบนมึง หรือตัดมึงออกจากกลุ่ม..."

“เรื่องงี่เง่าแค่นี้น่ะนะ” ผมไม่เข้าใจ ไม่มีทาง เพื่อนผมจะมาตัดกันลงเพราะคบกับเด็กถาปัตย์เป็นแฟนน่ะเหรอ บ้าบอชะมัด “ไม่ใช่ประถมแล้วนะเว้ยปราณ”

“ก็เพราะไม่ใช่ประถมไง มึงไม่รู้เหรอว่าคำว่าเพื่อนของวัยนี้มันยิ่งใหญ่ขนาดไหน กูไม่อยากให้มึงเป็นเหมือนกู”

“ทำไม มีเรื่องอะไร ทะเลาะกับไอ้พวกนั้นเหรอ”

“เปล่า” ปราณโกหก แต่ไม่เล่าก็ไม่เป็นไร ไม่คิดจะคาดคั้นอยู่แล้ว

"ช่างมัน มีมึงก็พอ"

"ไอ้ภัทร ไม่คุ้มเลยนะเว้ย เดี๋ยวก็เรียนจบกันแล้ว ปล่อยให้เรื่องมันเงียบๆ ไปเถอะ"

"เดี๋ยวก็เรียนจบกันแล้ว กูอยากใช้เวลากับมึงให้เต็มที่ เรื่องเพื่อนมันเรื่องเล็กๆ เองนะเว้ย เรายังมีเรื่องที่บ้าน..."

"ภัทร เลิกพูดเหอะ ตอนนี้ไม่โอเคหรือไง"

"โอเค" ผมตอบตามจริง มองคู่สนทนาด้วยแววตาออดอ้อน เลื้อยตัวไปบนโต๊ะ ดึงมือปารกุลมาจูบ "โอเคจนอยากจะตักตวงมันไว้มากๆ อยากจับมือมึงได้ มองหน้า คุยกับมึงได้ ไม่ใช่แค่ที่ห้อง เราจะอุดอู้กันแบบนี้จริงๆ เหรอ ปราณครับ"

"พอเลย"

"ปราณครับ"

"ไอ้ภัทร"

"ปราณครับ"

"เออ!" 

ผมบอกแล้วว่าไอ้ปราณเป็นคนแข็งนอกอ่อนใน เสียงทุ้มกระแทกฮึดฮัด ไม่ชอบใจ แต่สุดท้ายก็เป็นคำตอบที่ผมรอ ฉีกยิ้มกว้างดึงมือมันจะจูบอีกสักครั้งกลับโดนชกเข้าให้ที่หน้าผากเบาๆ ปราณก้มหน้ากินข้าวต่อ เหมือนคนไม่รู้สึกอะไร ถ้าตาไม่ไวพอคงไม่ทันสังเกตเห็นหูแดงๆ ทั้งสองข้างของเจ้าของห้อง

“น่ารักว่ะ”

“หุบปากก่อนปากจะเปื้อนเลือดแล้วไม่ได้แดกข้าว”

ปากร้ายใจดีแบบนี้แฟนใครน้า




ร้านเหล้าหลังมอ.เป็นถิ่นเก่าที่ทั้งผมและไอ้ปราณรู้จักตั้งแต่ปี 1 ผมเจอมันครั้งแรกในรั้วมหาวิทยาลัยก็ที่ร้านนี้ นั่งเหวอๆ ไม่ทันได้ทัก รุ่นพี่ปี 4 ก็ยกพวกตีกับปี 4 คณะสถาปัตย์ก่อน ผมไม่เข้าใจ ถ้าไม่ถูกกันขนาดนี้แล้วทำไมยังมาเที่ยวที่เดียวกันอยู่ได้ หลังๆ มาได้เหตุผลที่ว่าใครหลบหน้าก่อนคนนั้นแพ้ สุดท้ายเลยมะรุมมะตุ้มกันแบบนี้ตลอด เจ้าของร้านเอือมระอา ตีกันยังไงก้ได้ แต่ถ้ามีค่าเสียหายเกิดขึ้นก็โดนปรับอาน วันไหนพี่แกอารมณ์ไม่ดีก็ฟาดขวดกับโต๊ะทำเป็นปากฉลาม ขู่เสียงก้องว่าใครลุกขึ้นต่อยอีกฝ่ายก่อนจะจ้วงให้มิด ทั้งทีมวิศวกรรมและสถาปัตยกรรมถึงได้นั่งเจี๋ยมเจี้ยมกันยันร้านปิด พวกเด็กมหา’ลัยนี้ตีกันไม่โหด เหมือนแหย่เล่นกันมากกว่า แต่ถ้ามีต่างถิ่นมาสิเป็นเรื่อง เคยมีครั้งหนึ่งเจ้าของร้านต้องเอาปืนออกมายิงขึ้นฟ้าขู่ไปเหมือนกัน

“กลัวป่าว” ถามขึ้นหลังจากยืนมองกันนอกร้านครู่ใหญ่ ผมไม่เคยมาพร้อมมัน ไม่เคยได้คุยกันดีๆ ต่อหน้าคนทั้งโลก แต่ตอนนี้กลับอยู่ข้างกัน ปารกุลไหวไหล่ ไม่มีทีท่ายี่หระแต่อย่างใด

“คนเดือดร้อนไม่ใช่กูนี่ มึงนั่นแหละจะโดนเพื่อนแบนไม่รู้ตัว”

“ปากดี” ผมหัวเราะ เห็นแววตาเป็นห่วงที่ซ่อนไว้ลึกๆ คว้ามือปราณมาจับแล้วดึงเข้าไปในร้าน กว่าจะมาก็ดึกแล้ว ดังนั้นไม่แปลกใจที่คนอื่นจะมากันครบ ไอ้กรณ์เห็นผมเป็นคนแรก มันเหลือบตามองคนข้างๆ แล้วก็ก้มลงมองมือที่จับกันอยู่ เสียงล้งเล้งของคนกลุ่มใหญ่เงียบลง ผมยิ้ม ดึงมือปราณไปนั่งที่เก้าอี้สองตัวที่เหลือ 

“ไง พวกมึง สั่งอะไรกันไปบ้าง”

“นี่มันเรื่องอะไรวะภัทร”

“หืม อะไร บอกแล้วไงว่าจะพาแฟนมาแนะนำให้รู้จัก เอาเบียร์ไหม” หันไปถามคนมาด้วย ไม่ใส่ใจอาการงงงวยของเพื่อนร่วมคณะนัก

“ไฮเนเก้น”

“โอเค ขอไฮเนเก้นขวดเล็กครับ ไม่ต้องกินเยอะ เดี๋ยวแบกกูกลับไม่ไหว”

“ถ้าเมากูก็ทิ้งมึงไว้นี่แหละ”

“โห ขนาดไปรับหน้าเซเว่นยังไปมาแล้วเลย ปราณไม่ใจร้ายหรอกน่า”

“กวนตีน” มันตอบ ขณะที่เพื่อนผมวางแก้วเหล้าลงเสียงดัง ไอ้กรณ์ดูนิ่งที่สุด แต่มันก็ไม่สบอารมณ์เหมือนกัน

“ภัทร ไม่ตลกว่ะ มึงจะบอกว่ามึงเอาไอ้คนที่ต่อยหน้าพวกกูเป็นเมียน่ะเหรอ”

“ปราณไม่เคยต่อยพวกมึง” ผมพูดเสียงเรียบ และเป็นความจริงทุกอย่าง “เหมือนที่กูไม่เคยปล่อยให้พวกมึงแตะต้องตัวปราณ”

“ไอ้ภัทร!”

“เคลียร์กันเอง กูไปเข้าห้องน้ำก่อน”

ปารกุลพูดแค่นั้นก็ลุกหนีไป ผมพยักหน้ารับรู้ หันกลับมามองทั้งโต๊ะที่รวมสายตามาไว้ที่จุดเดียว “มองขนาดนี้กูก็เขินนะครับ”

“ไอ้ภัทร มึงหักหลังพวกกูว่ะ เชี่ย ให้ต่อยกันแทบตาย แล้วมึงกับไอ้หัวโจกถาปัตย์ก็กลับไปเอากันอย่างนั้นเหรอ”

“เฮ้ย ยังไม่ได้กัน”

“อย่ามาเปลี่ยนเรื่อง มึงหลอกให้พวกกูมีเรื่องกับพวกมัน เห็นพวกกูเป็นหมากของมึงเหรอไอ้ภัทร”

“กูไม่ใช่คนลากพวกมึงมาตีกันนะ” ผมเถียง ถึงจะฟังดูโคตรเห็นแก่ตัวก็เถอะ “ขอโทษที่ไม่ได้ห้าม แล้วก็ไม่ได้บอกว่ากูกับปราณเป็นเพื่อนกัน”

“มันไม่ใช่แค่เพื่อนแล้วปะวะ”

“เออออ ก็เพราะไม่ใช่แล้วไง เลยมาบอกพวกมึง” ผมถอนหายใจ เบียร์ของปราณมาเสิร์ฟพอดี แอบจิบไปนิดหนึ่งแล้ววางไว้ให้บนโต๊ะ “มันเคยช่วยภา กูกับมันเลยอยู่กันแบบ love hate relationship ที่บ้านพวกกูก็เกลียดกัน จะให้มาพูดว่าเป็นเพื่อนกันมันก็ไม่เต็มปาก แต่ตอนนี้กูรู้แล้ว ที่จริงก็รู้มาสักพักแล้วว่ากูควรจะจริงจังกับมันก่อนจะไม่มีโอกาส”

“ถ้าอย่างนี้ก็น่าจะชอบกันมาตั้งนานแล้วหรือเปล่า เสือกมารู้ใจตัวเองอะไรเอาป่านนี้ ไม่รอให้ฆ่ากันตายไปก่อนล่ะ”

“ไม่รู้โว้ย” เรื่องแบบนี้มันมีเหตุผลเสียที่ไหน “กูแค่ไม่อยากเกเรให้ไอ้ปราณมันเห็นคนอื่นดีกว่ากู ก็เลย...นั่นแหละ”

“คือชอบมานานแล้ว แต่หลังๆ กลัวว่าจะถูกเขี่ยทิ้งเลยทรยศพวกกูไปตามตูดไอ้ห่านั่นดิ๊กๆ?”

“ก็บอกอยู่ว่าไม่รู้ ถ้าพวกมึงจะเกลียดกู กูก็ห้ามไม่ได้ แค่จะบอกว่าขอโทษ แล้วก็เรื่องปราณ เลิกหาเรื่องมันได้ไหมวะ ถ้าไม่พอใจอะไรก็มาลงกับกูแทน กูยอมทุกอย่างเลย ไม่โต้ตอบด้วย”

“ไอ้เหี้ยภัทร มึงบ้าเหรอวะ”

เออ กูคงเป็นบ้าจริงแล้วแหละ วันนี้โดนทั้งเพื่อนทั้งแฟนด่า ผมไม่เถียง กระทั่งมีเสียงโครมครามดังมาจากหลังร้าน เหลือบตานับสมาชิกบนโต๊ะอัตโนมัติ อยู่กันครบ ขาดก็แต่ปราณ สองขาผุดลุกขึ้นทันที ผมวิ่งนำทุกคนไปตามต้นกำเนิดเสียง ภาพที่เห็นคือผู้ชายสามคน หนึ่งคนล็อกแขนปารกุลไว้ ส่วนอีกคนเงื้อมือขึ้นเตรียมต่อย จากหน้า เห็นได้ชัดว่าไอ้ปราณโดนซัดไปบ้างแล้วเหมือนกัน

“เฮ้ย หมาหมู่เหรอวะ”

“เสือกอะไรมึง”

“ปล่อยเพื่อนกู”

“เพื่อนมึงมันทำหน้ากวนตีนกูก่อน ช่วยไม่ได้”
ปราดตาอ่านสัญลักษณ์มหาวิทยาลัยบนเสื้อช็อปแล้วก็หงุดหงิด เป็นเด็กที่อื่น แบบนี้เจรจายากแน่ๆ “ให้มันกราบตีนกูก่อนสิแล้วจะปล่อย”

“ถุด”

ไอ้เหี้ยปราณ ก็อย่ามากวนตีนตอนนี้ได้ไหมวะ มันถ่มน้ำลายใส่คู่กรณี ไอ้เวรนั่นเตรียมซัดเข้าเต็มแรงแต่ผมไวกว่า ดึงมือมันไว้ได้ โดยสัญชาตญาณ โถมตัวเข้าต่อยหน้ามันทันควัน

“เชี่ย”

“เฮ้ย อะไรวะ” ผู้ชายในชุดเสื้อช็อปอีกสี่คนวิ่งมาหลังร้าน เวรแล้วกู สองต่อหก ผมชกท้อง กระโดดถีบคนที่อยู่ใกล้มือมากที่สุด ปราณดิ้นจนหลุดจากพันธนาการเอาคืนไอ้คนล็อกไปเหมือนกัน เสียงข้าวของแตกกระจาย แจกันดอกไม้กลายมาเป็นอาวุธ ผมถูกฟาดเข้าที่ด้านหลัง มึนงงไปชั่วขณะ ปราณร้องเรียกเสียงหลง แต่มันก็สู้แรงหมาหมู่พวกนี้ไม่ได้เหมือนกัน

“อั้ก”

สติผมเหลือน้อย ถูกเตะอัดที่ช่องท้องจนม้วนตัวลงไปนอนกับพื้น ส้นเท้าฟาดเข้าที่ข้างแก้มจนหน้าหงาย ได้รสเค็มปร่าของเลือดในโพรงปาก ได้ยินเสียงของปราณแว่วมา สักพักก็เป็นแก๊งเสื้อช็อปสีคุ้นที่นั่งโต๊ะเดียวกันตามเสียงเข้ามา ผมเห็นไอ้กรณ์ สบตาไอ้จ้อ พยายามดันตัวเองขึ้นแต่เพราะเจ็บหนักเลยถูกซัดเข้าจนล้มลงไปอีก

“ภัทร!” 

ปราณกระโดดถีบขาที่จะกระทืบลงช่องท้องผม ผลักอกคู่กรณี แต่โดนกระชากหัวจากด้านหลังแทน มันถูกต่อยเสยปลายคาง ผมขยับตัวลุกขึ้นช่วยมันบ้าง แต่พวกของฝั่งตรงข้ามยังทยอยมาเรื่อยๆ เหมือนโทรตามกันมาไม่สิ้นสุด ถ้าไม่รีบหนีไปต้องแพ้แน่ เรื่องแพ้ผมไม่ซีเรียสเท่าไหร่ แต่วงล้อมที่มีจำนวนมากกว่าเกือบสองเท่าทำให้เกรงว่าต้องมีคนโดนกระทืบตายคาตีนสักคนพวกมันถึงถอย พี่เจ้าของร้านคงยังไม่เข้ามาเพราะยังอยู่ในช่วงค่ำ เส้นทางริบหรี่ ยิ่งมีคนมีมีดผมยิ่งถลาตัวไปกันไอ้ปราณออกห่าง ไม่สนแม้กลิ่นคาวเลือดจากท้ายทอยจะรุนแรง ไม่สนแม้จะจุกไปทั้งช่องท้อง ปวดไปทั้งสันกราม เพื่อนๆ ที่เหลือก็สู้ยิบตา แต่ส่วนใหญ่แล้วมันจงใจจะมาเล่นงานผมกับปราณมากกว่า

“พวกมึงมาถิ่นคนอื่นแล้วยังกร่างอีกเหรอวะ”
เสียงที่ตะโกนเข้ามาคราวนี้ไม่ใช่เพื่อนผม ไม่ใช่ทีมต่างถิ่นที่พากำลังมาเสริม แต่เป็นพวกเด็กถาปัตย์ที่สาปส่งผมออกจากห้องพยาบาลเมื่อช่วงบ่าย ปารกุลครางเรียกชื่อไวยกรณ์ก่อนจะเกิดการตะลุมบอนยกใหญ่ อัตราส่วนที่เท่ากัน การต่อสู้ค่อนข้างสูสี กระทั่งมีดและสนับมือของฝั่งตรงข้ามยกชูขึ้นมาครบชุด เสียงปืนก็ดังลั่น ผมคว้าปราณมากอด กลิ่นไหม้ของเขม่าลอยฟุ้ง เสียงกรีดร้องดังระงม ฝีเท้าห่างออกไป จนแน่ใจว่าปลอดภัยแล้วผมก็ล้มครูดลงมาจากลำตัวของปารกุล

“ภัทร! ไอ้ภัทร!”

“มึง...ไม่มีใครเป็นอะไรใช่ไหม”

“ไม่...ไม่เป็นไร ปืนของไว”

ผมหันไปมองไอ้วอกที่เหน็บปืนกระบอกสั้นใส่ด้านหลัง มันเดินมา มีร่องรอยเจ็บช้ำเหมือนกัน แต่ไม่มากนัก “มึงดูแลปราณได้จริงๆ หรือเปล่าไอ้ภัทร”

“มึงเสือกอะไร ไหนว่าไม่คบปราณแล้ว”

“เพื่อนมันตัดกันง่ายๆ แบบนั้นก็ดีดิ แล้วถ้ากูไม่คบปราณ ไม่แอบตามไอ้ปราณมาแบบนี้มึงไม่ตายห่าไปแล้วหรือไง”

“ห่วงกูหรือห่วงไอ้ปราณ”

“เชี่ย ยังจะยิ้มอีก” ไวยกรณ์ดูหงุดหงิด เช่นเดียวกับเพื่อนคนอื่นๆ ของปารกุล กระนั้นมันก็เดินมากอดหัวหน้าทีมไว้ทุกคน “กูเกลียดไอ้เหี้ยภัทรชะมัด”

“มาด่าไอ้ภัทร คนหาเรื่องมาให้ไม่ใช่เด็กฝั่งมึงเหรอวะ” ไอ้จ้อหงุดหงิด เริ่มเถียงบ้าง มันเป็นคนดึงผมลุกขึ้นยืน แต่ไม่มีทีท่าว่าจะตีกับไอ้ไวต่อ “หัวมึงแตกไอ้ภัทร”

“เออ รู้แล้ว”

“เดี๋ยวกูพามันไปโรงบาลเอง” ปราณขืนตัวออกจากเพื่อนๆ ดึงแขนผมให้เซเข้าหา เวลานี้ไม่มีสติจะสู้อะไรใครทั้งนั้น ปวดแผลชะมัดยาก "ขอบใจมากเว้ยไว พวกมึงด้วย”

“เออ แล้วนี่จะกลับกันเลยเหรอ”

“พวกกูไม่ได้มาช่วยไอ้ภัทรให้รอดตายหรอกนะ”

“พวกกูก็ไม่ได้อยากช่วยไอ้ปราณไม่ให้โดนกระทืบเหมือนกัน”

เถียงเชี่ยอะไรกันไม่รู้ มึงไปเปิดห้องดูดปากกันให้หายเกลียดสักห้านาทีเลยไหม ผมเริ่มหงุดหงิด ก่อนที่ไวยกรณ์จะส่งกุญแจรถมาให้ “ปราณ มึงเอาไอ้ตัวปัญหานี่ไปโรงบาลเหอะ เดี๋ยวพวกกูแดกเหล้ากันต่อ”

“โต๊ะเดียวกันป้ะล่า”

ไอ้ห่ากรณ์ยิ้มกะลิ้มกะเหลี่ย ไม่รู้มันยิ้มให้ใคร แต่ก็มีเสียงตอบกลับมาขำๆ “ใครเมาจ่าย”

“เตรียมเงินได้เลย พวกมึงน่ะ”

ไอ้เหี้ย นึกจะดีก็ดีกันแบบนี้เลยเหรอวะ ผมเอนตัวซบบ่าปารกุล ภาพตอนนี้มาๆ หายๆ ปราณโอบเอวผมไว้ หันไปพูดอะไรบางอย่างกับเพื่อนแล้วพยุงผมออกมาจากแสงสีสลัวของร้านกินดื่มที่คุ้นเคย

“ภัทร อย่าหลับนะ”

“อืม” ผมปรือตา มองมือที่ถูกดึงไปจับวางบนหน้าตักคนขับ ปราณค่อนข้างสั่น แต่มันไม่โวยวายสักแอะ “กลัวเหรอ”

“อืม”

“ไม่เป็นไร มึงปลอดภัยแล้ว”

รถเคลื่อนตัวออก ผมดึงมือที่จับกับปราณไว้มาลูบหัว ปราณปัดออก ก่อนดึงไปจับไว้ใหม่ สอดประสานทั้งห้านิ้ว พูดกลับมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ 

“เจ็บมากไหม”

“ก็ดีกว่าเห็นมึงเจ็บ”

“ไอ้โง่เอ๊ย มึงนี่มันโง่ โง่ฉิบหาย ห้ามหลับนะเว้ย”

“รู้แล้วน่า ไม่ต้องกลัว กูนั่งเป็นเพื่อนมึงจนกว่าสติมึงจะกลับมานั่นแหละ ไม่มีใครทำอะไรมึงได้หรอก”

“มีสิ” สายตาคมจ้อมไปด้านหน้า ผมมองเสี้ยวหน้ามัน ก่อนหัวใจจะพองโตด้วยวลีสั้นๆ “การไม่มีอยู่ของมึงไง”








Tbc...



ภัทรหล่อสัสสสสส!!!
บอกเลย ภัทรนี่แหละเมะในอุดมคติ ใครจะให้ภัทรโดนกดใจร้ายมากนะ แมนๆ คุยกัน เอาหัวรับตีนคู่ต่อสู้แทนปราณ โนดราม่า ภัทรไม่ชอบ อิ๊อิ๊
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 153 ครั้ง

26 ความคิดเห็น

  1. #819 no-run (@PiPiyanan) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 16:52
    กินกันทั้งกลุ่มจะดีมากข่ะ แงงงง
    #819
    0
  2. #813 blastocyst (@blastocyst) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 21:53
    บางทีก็ภัทรปราน แต่บางทีก็ปรานภัทร 555
    #813
    0
  3. #790 PaPiz (@PrimXoL) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 มีนาคม 2562 / 12:16
    โต๊ะเดียวกันป้ะล่าาาา.....อึกๆๆๆ
    #790
    0
  4. #764 vanish_ (@_natomm) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2561 / 06:40
    ภัทรโครตเท่เลยยยย นึกว่าจะมาม่าซะแล้ว โล่ง
    #764
    0
  5. #678 mkatui (@maylovexis) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2561 / 03:50
    โคตรรรหล่ออออเลยยยยย ชอบความดีกันของสองคณะมาก เหมือนคู่นี้เป็นตัวเชื่อมสองคณะมห้ดีกัน ชอบความดีกัน ชอบความโต๊ะเดียวกันปะล่า ชอบความใครเมาจ่าย ชอบ!!
    #678
    0
  6. #615 แคนต้าลูปปปป ^^ (@Canta_TT) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 21:33
    ชอบตอนนี้มากๆ ฮืออออออออออ ตอนที่พูดว่า "โต๊ะเดียวกันป้ะล่า" มันแบบ มันแบบ หัวใจพองโตเลยอ่ะ ฮือออออ เขาดีกันแล้ว ชอบอารมณ์แบบนี้ที่สุดเลยฮืออออ น่ารักมากๆ โอ๊ยยยยย ใจบาง เราชอบจริงๆนะฮืออออ
    #615
    0
  7. #569 Quiqoang (@thancha233) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2560 / 11:18
    ภัทรหล่อมาก ยอมให้เพื่อนฝั่งตัวเองแบนเพื่อที่จะได้ใช้เวลากะบปราณได้เต็มที่โดยที่เพื่อนฝั่งปราณจะไม่แบนปราณ เห้ยยยย หล่อมากเว่อร์ ช่วยปราณอีกนั่นคืออะไร ทำไมหล่อแบบนี้
    #569
    0
  8. #498 knarins (@ninglky) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 09:42
    ภัทรคนจริงวะะะะะ!!!!
    #498
    0
  9. #400 bo1360 (@bo1360) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2559 / 12:23
    ฮือออออออออ
    #400
    0
  10. #197 justattempt (@thisisallfull) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 กันยายน 2559 / 14:38
    พีคคคคคคคคคค บทจะคืนดีก็คืนดีกันง่ายๆ จริงๆ แอบรักกันอยู่แล้วใช่มะๆๆ ดีค่ะดราม่าไม่นาน หยอดหวานกำลังดี ><)bb
    #197
    0
  11. #147 Thedrm. (@dreamdarknight) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2559 / 20:16
    จะเอาภัทร อ๊ากกกกก
    #147
    0
  12. #133 super__p (@sunonwater) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2559 / 00:35
    โอ๊ย หล่อได้ใจพระเอก
    #133
    0
  13. #132 Pi Pi Ploy za (@ploy_00) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2559 / 09:30
    ภัทรโคตรหล่ออ่ะฮือออออ สุดท้ายตอนนี้ก็ไม่มาม่า ว่าจะเตรียมทิชชู่อยู่ววว
    #132
    0
  14. #131 mumkartoon (@mumkartoon) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2559 / 01:31
    กรีสสส เราชอบแบบนี้ ฮื้ออดีกับใจที่สุด รักทั่งภัทรและปราณเลย????????????
    #131
    0
  15. #127 ❥เอ๊ะฮุน (@Oh_sehun94) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2559 / 21:06
    ภัทรโครตหล่อ หาได้ที่ไหนคะ โอ้ยยย อยากดั้ย ปราณก็น่ารัก งุ้ยย สรุปเพิ้ลๆดีกันเเล้วหรอ งง โถ่
    #127
    0
  16. #126 Purplenose (@purplenose) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2559 / 12:07
    ภัทรโคตรหล่อ ฮืออออออออ ผัวมากค่ะ ปราณก็น่ารักกกกก เป็นห่วงจนตัวสั่นเลยแง้ นี่ชอบตอนภัทรดึงปราณไปกอดมาก โคตรพ่อโคตรแม่พระเอก ง่อว
    #126
    0
  17. #125 aommchaa (@aommm03) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2559 / 07:33
    โอ้ยยย น้ำตาจะไหล โรแมนติกแบบแอคชั่น-ๆ ฟ้าคคคค ชอบบบบบ จะตายอยู่แล้วภัทรยังหล่ออ่ะ ฮืออออ ทูนหัวของบ่าว
    #125
    0
  18. #124 jellyxz (@jellika) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2559 / 06:09
    โอ้โหหหห ภัทรอย่างหล่อเลย 5555555 บทจะดีกันก็ง่ายซะ นึกว่าจะมีดราม่าซะแล้ว เหลือด่านของพ่อแม่เนาะ ;__;
    #124
    0
  19. #123 pannjed . (@pingmog) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2559 / 05:17
    หนูทีมภัทรเลยตอนนี้ ภัทรแม่งงงงงงหล่อเลยอะคุณ แงงงง ตอนแรกนึกว่าจะมีดราม่า 5555555555555 ดีกันง่ายๆแบบนี้เลยก็ได้หรอ ฮือ จิตใจ เป็นห่วงภัทรอะ คือกลัวพร้อมกับเขินตอนสุดท้าย ฮอล คนเรานั้น
    #123
    0
  20. #122 tuckkiijung (@tuckkii1996) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2559 / 00:29
    โอ้ยยยยยยยยยยยยยยยย คุณพระ กลับมาทีมภัทรโดยไว ฮือ หล่อมาก เท่มาก พระเอกอะไรเบอร์นี้ / ตลกวิดวะกับถาปัต บทจะคืนดีกันก็ง่ายๆงี้เลย น่ารัก 5555555555555555 ว่าแต่เหลือดราม่าครอบครัวใช่มั้ย ฮือ
    #122
    0
  21. #121 fairynorth (@fairynorth) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2559 / 23:16
    โอ้ยยยยย เกลียดการอ่านแล้วอินจัดของตัวเองมาก แต่ทีมภัทรมากอ่ะ โอ้ยยยยยย ฮืออออออ
    ชอบความจะดีกันก็ดีกันง่ายๆของสองฝั่งนี้ 55555 โอ้ยยยย บันเทิงไปไหน ดีจัง ต่อไปก็จะมีอะไรดีๆเข้ามาสินะ
    #121
    0
  22. #120 Surawatari Komiko (@26pl42oy) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2559 / 23:06
    ภัทรหล่อไปอีกกกก โอ๊ยยย ตอนนี้มุ้งมิ้งท่ามกลางกองเลือด 5555555
    #120
    0
  23. #119 idocheeze (@cheezedrink) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2559 / 22:48
    รวมเล่มพรุ่งนี้เลยไหม เราพร้อมเปย์
    #119
    0
  24. #118 Rujie Taew (@rujietaew) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2559 / 22:26
    ง่อววววววว ภัทรพระเอกมาก หล่อไปอีก มีความรักเมียหลงเมียสูงมาก น่ารักฝุดๆ ปราณคงปลื้มปริ่มอยู่ลึกๆสินะ รักขนาดนี้ <3
    #118
    0
  25. #117 whverbena (@pearllady) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2559 / 22:13
    โอ๊ยยย อมยิ้มมากกกก ภัทรหล่อมากค่ะ! ด่านเพื่อนเคลียร์แล้ว เหลือพ่อกับแม่สินะ
    ปราณน่ารัก<3 จะมีคู่ถาปัตกับวิดวะเพิ่มมาอีกหรือเปล่างานนี้
    #117
    0