หลังม่าน l Behide the scenes

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 99,753 Views

  • 983 Comments

  • 6,098 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    6,396

    Overall
    99,753

ตอนที่ 16 : l ฉากสิบหก l Pat l talk

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3983
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 186 ครั้ง
    30 ส.ค. 59

หลังม่าน l Behide the scenes


l ฉากสิบหก l
Pat l talk




“โผล่หัวมาเรียนได้แล้วเหรอวะมึง”

ไอ้กรณ์เป็นคนทักหลังจากผมลงจากวินมอเตอร์ไซค์หน้าคณะ ไอ้พวกเวรนี่นั่งออกันอยู่ใต้ตึก รอเรียนวิชาถัดไป รอบเช้าเป็นตัวเก็บตกจากเทอมที่แล้วของพวกมัน หลังเลิกเรียนไม่รู้จะไปไหนก็สิงกันอยู่แถบนี้กับตารางเกมบิงโกเน่าๆ ที่ไว้เล่นกันระหว่างรอเรียนตั้งแต่ปีหนึ่งยันปีสี่


“กูโดนตีหัว เข้าโรงบาล ไม่มีใครไปเยี่ยมกูสักคน นอนโรงพยาบาลตั้งหนึ่งคืน”

“โทษที ติดดวลเหล้ากับพวกถาปัตย์”

“เหล้าสำคัญกว่ากู เย็บตั้งสิบเข็มเลยนะเว้ย”

“ทำเป็นน้อยใจ จะได้มีโอกาสอยู่กับเมียมึงให้ฉ่ำปอดไง”

“กวนตีน” วางกระเป๋าลงบนโต๊ะ ดึงมะม่วงดองของใครบางคนที่วางอยู่มากิน 

“เสียชื่อราชาหนังเหนียวหมด ไปทำอีท่าไหนถึงหัวแตกวะ”

“แจกันไงได้เหี้ย มึงไม่เคยโดนแจกันฟาดแล้วเอาเศษแจกันปักหัวอีกรอบหรือไง จะลองไหม เดี๋ยวสนองให้สักที”

“ไม่เป็นไร กูรู้แล้วว่ามันเจ็บ แต่ไม่คิดว่าจะเย็บขนาดนั้น เห็นยังยืนมึนอยู่ได้ตั้งนาน เข้าใจว่าสำออยอ้อนเมียกันหมด”

“เป็นเพื่อนที่ประเสริฐฉิบหาย”

“แล้วภาว่าไง”

“ภาไม่รู้” ตอบด้วยเสียงที่เบาลง หลังจากนี้คงยังไม่กลับบ้านหรือแม้แต่โผล่ไปที่ห้องอีกพักใหญ่ จนกว่าจะตัดไหมออกนั่นแหละ “รู้กูตายสิ ตาย!”

“แล้วไม่สังเกตอะไรเลยเรอะ หรือไม่ได้กลับห้อง”

“เออ ไม่ได้กลับมาพักใหญ่แล้ว”

เสียงโห่ดังระงมสลับกับเป่าปาก ผมรู้ว่าไอ้พวกห่านี่คิดอะไร ผมก็คิด แต่แม่ง แค่จูบยังไม่เคยเลย ได้แต่ไถไปไถมาอยู่นั่น “นี่โทรมไม่ใช่โทรมเพราะป่วยใช่ไหมครับคุณภัทร โทรมอดหลับอดนอน ฟ้าเหลืองเลยไหมครับ”

“เหลืองพ่อมึงสิ” แซวมากๆ ชักหงุดหงิด งุบงิบในลำคอเถียงกลับไปว่า “จูบปากยังไม่ได้เลย จะเอาอะไรไปเหลือง” 

“ไอ้เหี้ยภัทรรรร พูดเป็นเล่น”

“อะไรของมึง”

“ไปอยู่กินกับเขาแล้วเสือกยังไม่ได้ทำอะไร มึงเป็นรับเหรอวะ”

“กูให้เกียรติหรอกโว้ย”

“ให้เกียรติห่าอะไร ผู้ชายเหมือนกัน”

“ผู้ชายก็ต้องให้เกียรติ” กระแอมไอในลำคอ ผู้ชายนั่นแหละตัวดี เกิดลุกขึ้นมากระทืบกูไม่แย่เอาเหรอ “ค่อยเป็นค่อยไป”

ไอ้ภูมิหัวเราะในลำคอ เนิร์ดอย่างมึงมีสิทธิ์หัวเราะกูด้วยหรือไงวะ “สู้ๆ ครับ” 

กวนตีนอีกแล้ว แสรด!





“ปราณ!”

เย็นวันเดียวกัน หลังเลิกเรียนผมก็มาหาเจ้าของชื่อที่คณะ เห็นมันว่าจะอยู่คุยงานกับอาจารย์หลังเลิกเรียน นั่งรอใต้ตึกมาพักใหญ่ๆ คนเดินผ่านไปผ่านมามองด้วยสายตาประหลาด ไม่มีใครใรสถาปัตย์ไม่รู้จักผม ถ้าเป็นกลุ่มที่ตีกันหลักๆ แล้วรู้เรื่องระหว่างผมกับไอ้ปราณก็คงไม่แปลกใจ แต่คนอื่นๆ ที่ไม่อยู่ร่วมเหตุการณ์คงรู้สึกกระอักกระอ่วน ปารกุลเพิ่งเดินลงมาจากตึก ผมโบกมือเรียกเจ้าตัวก็รีบก้าวขาฉับมาหา


“มาทำอะไร”

“มารับไง”

“ไม่โทรบอกก่อน”

“เซอร์ไพรส์” ผมเท้าคาง มองมันยิ้มๆ พักหลังๆ ปราณปั่นงานจนไม่ได้พักเลย หลอกล่อสารพัดให้เข้านอนเหมือนเด็กๆ ก็ยังนอนน้อยอยู่ดี สังเกตได้จากได้ตาสีคล้ำ หน้าโทรมกว่าปกติ แต่ไม่เป็นไร มองยังไงๆ ก็ยังน่ารักอยู่


“มึงรู้ไหมว่าเรื่องกูกับมึงถูกพูดกันทั้งคณะแล้ว”

“จริงเหรอ” อ๋อ ที่คนผ่านไปผ่านมามองเพราะสนใจนี่เอง ไม่ได้รู้สึกแปลกแยกแบบที่ผมคิด “เป็นคนดังแล้วดิ ขายครีมกัน”

“ครีมพ่อมึงสิ”

“พ่อกูไม่ได้ทำครีมขาย แต่เดี๋ยวลองไปเสนอไอเดีย”

“หัวหายแล้วหรือไงถึงกวนตีนแบบนี้ อยากโดนเตะซ้ำเหรอ”

“เอาดิ” ผมถูมือ ฉีกยิ้มกว้าง “เตะมาจูบกลับครับ มาเลย พี่ภัทรพร้อมแล้วพี่ปราณ”

“เพ้อเจ้อ”

หัวเราะกับท่าทางหงุดหงิดของปารกุล ลุกขึ้นยืนแล้วช่วยมันแบกกระเป๋า อะไรอยู่ข้างในนักวะ หนักเหี้ยๆ “มึงเอาอะไรมาเรียนบ้างเนี่ย”

“ไม่ใช่ปากกาหนึ่งด้ามเหมือนมึงแล้วกัน แล้วจะแวะกินข้าวก่อนหรือกลับห้องเลย”

“อยากดูหนัง”

“กูไม่ว่าง”

“มึงเครียดไปแล้วปราณ พักผ่อนบ้างดีกว่า ไปเหอะ ดูหนังกัน”

“ภัทร งานกูต้องส่ง”

“เดี๋ยวช่วยตัดโม”

“มึงจะช่วยทำให้มันช้ากว่าเดิมน่ะสิ!”

“ครั้งนี้จะล้างมือ จะตั้งใจมากๆ น่า นะ ไปดูหนังกัน แล้วคืนนี้จะไม่กวนเลย”

ปารกุลทำท่าคิด สุดท้ายก็ยอมพยักหน้า ผมดึงมือมันมาจับแต่โดนกระชากออก “เชี่ย! อย่ามารุ่มร่ามข้างนอกสิวะ”

“แฟนกันจับมือกันเป็นไรไป” ปราณไม่ทันตอบ ผมก็หรี่ตาจับผิด “หรือมีกิ๊ก”

“จะเอาเวลาที่ไหนไปหา แค่มึงคนเดียวก็ปวดหัวจะแย่ แต่ไม่อยากถูกเมาท์ เข้าใจหรือเปล่า”

“เข้าใจก็ได้” ถึงจะไม่อยากเข้าใจเลยก็เถอะ ปราณมันคนดังของคณะ เดี๋ยวเรทติ้งตก “ถ้าเป็นในห้องรุ่มร่ามได้ใช่ไหม”

“มึงนี่มัน!”




หนังที่มาดูก็บู๊แอคชั่นธรรมดา เมื่อก่อนผมมาดูกับพวกไอ้กรณ์บ่อย แต่ไม่เคยมากับปราณเลยสักครั้ง เราต่างคนต่างดู แล้วค่อยมานั่งวิจารณ์ด้วยกัน เพราะแบบนั้นถึงเป็นภาคต่อก็ยังดูด้วยกันรู้เรื่อง ปารกุลเครียดน้อยลง แวะกินอาหารญี่ปุ่นลดราคา50% ที่ร้าน เดินเล่นในห้างสรรพสินค้าแบบที่ไม่เคยทำร่วมกันและไม่คิดว่าจะได้ทำด้วยกันมาก่อน


“โปรเจ็กต์มึงใกล้เสร็จหรือยัง” ปราณเกริ่นถามขณะยืนรอคิวซอฟต์ครีมเจ้าดัง ผมตอบทั้งๆ ที่ยังไม่ละสายตาออกมาจากเมนู 

“เหลือทำรูปเล่ม”

“ทำไมไวจังวะ วันๆ กูไม่เห็นมึงทำอะไรสักอย่าง”

“ก็แค่เขียนโปรแกรมเอง” ไม่เหมือนมัน ทั้งตัดทั้งประกอบ เล่นจนเป็นรูปเป็นร่าง “ไม่มีคณะไหนยุ่งยากเท่ามึงแล้วปราณ”

“เออ แม่ง เลือกคณะผิดหรือเปล่าวะ”

“ให้ย้อนกลับไปเลือกใหม่จะเปลี่ยนใจไหมล่ะ ก็ไม่ เอาอะไรดี ช่วยคิดหน่อย”

“กูไม่ได้อยากแดก”

“เอาน่า แดกๆ เป็นเพื่อนกัน ชอบกินไอติมไม่ใช่เหรอ”

“แต่ตอนนี้อิ่มมาก”

“งั้นเอาช็อกโกแลตหนึ่งครับ” ตอบพนักงานที่มองมาด้วยสายตาหยอกเอิน ผมควักเงินจ่าย ปารกุลเพียงแค่เดินตามมารอที่คิวรับไอศครีม

“อะ ได้แล้ว” ถึงปากบอกว่าไม่อยากกิน แต่พอยื่นให้ ก็ไม่มีปฏิเสธสักแอะ “กลับเลยไหม จะได้ไปทำงาน”

คู่สนทนาพยักหน้า ละเลียดชิมซอฟต์ครีมไปด้วย ผมโน้มตัวลง เลียจากอีกฝั่งที่ปารกุลกินอยู่ ดวงตาคมเบิกกว้าง ผลักอกผมแล้วขมวดคิ้วเดินหนีไป

แค่นี้ก็ทำเป็นอาย แค่ชิมด้วยนิดๆ หน่อยๆ เอง





ตลอดระยะทางจากห้างสรรพสินค้ามาจนถึงหอพักมีความลับอย่างหนึ่งที่ไม่ได้บอกปราณ ช่วงระยะทางราว ๆ 1 กิโลเมตร ผมลอบมองแก้มขาวที่เปื้อนซอฟต์ครีมเมื่อครู่เป็นรอยเล็กๆ ไม่โดดเด่น ไม่น่าเกลียด กลับกัน ดูน่ารักเกินไปด้วยซ้ำ เขาเหมือนเด็กเล็กๆ ที่พอเจอของที่ชอบแล้วก็ไม่สนใจอะไร ผมรู้สึกเป็นต่อ เหนือปารกุลเวลาที่หลอกล่อด้วยขนมได้ มองสีหน้าสบายใจของอีกฝ่ายแม้เป็นช่วงเวลาสั้นๆ ก่อนกลับไปหมกตัวกับงานที่ต้องส่งก่อนปิดเทอมก็ยิ้มตาม งานนี้เป็นงานสุดท้าย ก่อนฤดูสอบไฟนอลจะถามหา ปารกุลจริงจังกว่าทุกครั้งและมันทำให้ผมไม่สบายใจเมื่อตื่นมากลางดึกแล้วพบว่าเจ้าของห้องยังไม่หลับ


“คืนนี้อยู่ถึงกี่โมง”

“ก็จนกว่าจะง่วง”

“จะไปง่วงได้ไง” ผมแย้ง ดูสิ ในตู้เย็นมันมีอะไรบ้าง “ไม่แดกได้ไหมกาแฟกระป๋องน่ะ”

“กระทิงแดง”

“ปราณ เอาแต่ทำงาน ไม่ดูแลตัวเองเลยว่ะ”

“เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว จบนี่จะได้พักยาวๆ กูจะนอนสักสองวัน”

“หลับหรือซ้อมตาย” ผมถาม เอาเข้าจริงไม่มีทาง คิดว่าผมจะอยู่เงียบๆ ให้ปราณมันหลับสองวันติดเลยเหรอ เหงาตายแน่ “อยากช่วยนะเนี่ย”

“ช่วยไม่กวนกูก็บุญฉิบหายแล้ว”

“พูดเกินไป๊ นี่ใคร นายเสบียงเลยนะ เล่นทำงานไม่หลับไม่นอน เมื่อก่อนกูไม่ได้มาอยู่ด้วยแบบนี้มึงทำไงถึงรอดมายันปี 4 วะ”

“ไอ้ไวมาส่งเสบียงบ่อยๆ”

“ไอ้ห่านั่นก็ว่างเกิ๊น” ทำน้ำเสียงฟึดฟัดในลำคอ เทคแคร์เพื่อนเกินเพื่อนไปหรือเปล่าวะ ไม่ใช่ว่ามาแนวมดแดงแฝงพวงมะม่วงหรอกนะ ปราณยิ่งเซ่อๆ อยู่ด้วย จะไปทันอะไรคนร้ายกาจอย่างมัน

“ก็เรียนด้วยกันถึงได้รู้ว่าตอนทำงานมันเป็นยังไง ไวมันทำอยู่ที่สตูกับเพื่อน กูไม่ชอบเลยกลับมาทำที่ห้องคนเดียว มันก็ห่วง ธรรมดา”

“พ่อพระ”

“พระไม่พระก็ให้รถมายืมตอนมึงโดนฟาดหัวแตกคราวนั้นแล้วกัน” มีทวงบุญคุณแทนเพื่อน โหดชะมัด ผมยอมแพ้ ไม่อยากต่อล้อต่อเถียง นี่มันไพรเวทไทม์ของผมกับปราณชัดๆ ทำไมต้องมีหัวข้อสนทนาเป็นคนอื่นด้วยวะ 

“ลิฟต์มาแล้ว ทำหน้างออยู่ได้ ไม่ง้อนะ”  

ปราณก็ปราณจริงๆ ครับ ผมถอนหายใจ ล็อกคอมันเอาไว้แล้วหอมที่หัวฟอดใหญ่ด้วยความมันเขี้ยว คนถูกทำท่าเฮดล็อกมองตาเขียว ตบหน้าผากผมคืนจนต้องยอมปล่อย

“โหด นี่แฟนปะวะ”

“สัมภเวสี”

“ปากมึงนี่น้า” ถึงจะยอมแพ้ในยกนี้แต่ก็อมยิ้มเมื่อรู้ว่ายังเก็บความลับเล็กๆ นั้นไว้ได้ แก้มของปราณยังมีคราบไอศครีมติดอยู่ พอไขประตูห้องเข้าไปผมก็ดึงข้อศอกอีกฝ่ายไว้พร้อมกับมืออีกข้างควักโทรศัพท์ของตัวเองออกมา

“อะไร”

“ถ่ายเซลฟี่กัน”

“อะไรของมึง”

“น่า” ผมอ้อนพร้อมหัวเราะในลำคอ ปารกุลทำเสียงจึ้กจั้กแต่ก็ยินยอม กดกล้องหน้าให้เห็นภาพของสองคน ไอ้ปราณก็แยกเขี้ยวใส่ผมอีกครั้ง

“เชี่ย แก้มกูเลอะ ไม่เตือนเลย”

“น่ารักดีออก ฮ่าๆ” มันชกผมแล้วเดินไปหยิบทิชชู่ ผมคว้ามาจากมือมัน บังคับให้เจ้าของห้องนั่งลงบนเตียงก่อนแล้วค่อยกระโดดตามขึ้นไป “เช็ดให้”

“ไม่ต้องเลย ห่า มาจากห้าง”

“น่ารักดีออก พี่ปราณของน้องภัทร”

“ปัญญาอ่อน”

“ไม่เอา ไม่เถียงแล้ว มาขอร้องกูให้เช็ดแก้มให้ซะดีๆ”

“จะเช็ดหรือไม่เช็ด ไม่เช็ดก็เอากระดาษคืนมา ลีลาเยอะ”

“ไม่เยอะเปล่า ลีลาเด็ดด้วยนะ” ผมโดนชกอีกทีที่หัวไหล่ ไม่แรงนักแต่ก็เสียการทรงตัว “รุนแรงตลอด หันหน้ามา”

“ชักช้า กูต้องรีบปั่นงานอีก”

“ชักไวก็ไม่มันดิ”

“ไอ้ภัทร”

“ไม่แหย่แล้วๆ” 

ยกมือยอมแพ้ บรรจงเช็ดคราบเหนียวบนแก้มอีกฝ่ายด้วยทิชชู่ ปราณไม่ได้หลับตา แต่เมื่อถูกจ้องในระยะใกล้มันก็หลุบตาลงต่ำ ขนตาเป็นแพดูหนาขึ้น เงาที่ทอดลงมาบนข้างแก้มเชื้อเชิญให้ผมไล่สายตาลงตาม แก้มขาวขึ้นสีเล็กน้อย มือผมยังคาที่อยู่ที่เดิม รู้ว่ามันหน้าตากวนประสาท อาจเป็นเพราะทรงจมูก ไม่ก็ริมฝีปาก เป็นกระจับ และสีสด ไม่รู้สิ ผมก็ไม่เคยจูบผู้ชายมาก่อน แต่เวลานี้กลับรู้สึกว่าปากปราณน่าจูบเป็นบ้า

ชั่วขณะที่มองเนิ่นนาน ผมไม่รู้ว่าเผลอโน้มตัวเข้าหาเมื่อไหร่ อาจเป็นกฎของแรงดึงดูดที่ทำให้เราได้ใกล้กันมากขึ้น ตาผมยังจ้องที่กลีบปากของมัน เอียงคอเล็กน้อยก็สัมผัสถึงความหยุ่นชื้น นุ่ม แต่หยาบกระด้าง มีรสเย็นๆ ติดอยู่ เมื่อเกลี่ยริมฝีปากให้เผยอออกผมก็รู้นาทีนั้นว่าเป็นจูบรสช็อกโกแลตของซอฟต์ครีม ปราณหลับตาลง ยอมให้ผมดูดดึงริมฝีปากคู่นั้นครู่ใหญ่กว่ามันจะตอบกลับมาด้วยท่าทีแบบเดียวกัน มือที่นิ่งค้างเมื่อครู่จับแก้มมันไว้ ปลายนิ้วทั้งสี่สอดเรือนผมสั้นสีดำธรรมชาติด้านหลัง มีเพียงนิ้วหัวแม่มือที่คลึงอยู่ข้างแก้ม หัวใจผมเต้นแรง เอียงคอเพื่อสัมผัสที่แนบแน่น สอดปลายลิ้นเข้าไปหยอกล้อกับเรียวลิ้นของอีกฝ่าย จากนุ่มนวลเริ่มเป็นเร่งร้อน แต่ก่อนที่จะถลำลึกเกินกว่านั้นเสียงโทรศัพท์ของปารกุลก็ดังขึ้นมาก่อน

ห่าเอ๊ย!

ปราณผละออกเชื่องช้า ไม่สบตาผม มันขมวดคิ้วแล้วลุกไปรับสายทิ้งผมให้นั่งแหมะทำหน้าหมาหงอยบนเตียงเพียงลำพังราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น 

“ว่าไงไว เออ เพิ่งถึงห้องกำลังจะทำงานต่อ อืม อยู่กับภัทร ไม่ต้องมาหรอกเดี๋ยวมันโวยวาย”

เชี่ยไว ผมเริ่มหงุดหงิดกับไอ้เวรตะไลนี่จริงๆ แล้วว่ะ ครั้งก่อนที่จะจูบปราณก็โผล่หัวมาขัดจังหวะ ตอนนี้ตัวไม่มาก็ยังขัดจังหวะได้ พ่อพระอะไร พญามารชัดๆ

“อืม กินมาแล้ว แค่นี้ก่อนนะ”

ปราณวางสาย แต่ยังไม่หันหน้ากลับมา ผมลุกเดินไปกอดมันจากด้านหลัง ใช้จมูกชนกกหู สูดดมกลิ่นของปารกุล จูบจากต้นคอลงมาเรื่อยๆ 


“ภัทร พอก่อน”

“ทำไม”

“กูต้องทำงาน”

งานอีกแล้ว ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ ผมจะไม่ให้ปราณเรียนคณะนี้เด็ดขาด ทำไมวันนี้เหมือนมีบุญแต่โดนกรรมบังตลอดเลยก็ไม่รู้ ถึงคราวต้องสะเดาะเคราะห์หรือบนเจ้าที่เจ้าทางให้ได้ฟาดไอ้ปราณสักทีแล้วไหมจะได้ไม่พลาด


“หงุดหงิดอะไรมึง” เจ้าตัวหันมาถาม อมยิ้มอย่างคนเหนือกว่า ผมไม่ตอบ กระโจนลงบนเตียง หันหลังให้ปารกุลแม้รู้ตัวดีว่ามันไม่ง้อ “จะนอนก็ไปอาบน้ำก่อน”

“ไม่ต้องยุ่งกับกู”

“งอนไป ไว้งานกูเสร็จแล้วจะไปง้อนะ” ผมพลิกตัวหันกลับมา ปราณรื้อโมเดลมาทำต่อจริงตามคำว่า ถอนหายใจเฮือกใหญ่ สุดท้ายก็คลานลงมาหนุนตักมันเหมือนเคย

วันนี้เอาแค่นี้ก่อนก็ได้วะ 






แม่งเอ๊ย!








Tbc...





ภัทรหงุดหงิด ภัทรหงุดหงิดมาก ไม่ต้องถามนะว่าเพราะอะไร
ภัทรหงุดงหงิด!


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 186 ครั้ง

36 ความคิดเห็น

  1. #958 heykiki (@kmxiioxe_) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 22:54
    ไม่เคยโดนง้อเลยอะภัทร 555555555555555555 แต่ว่าครั้งก่อนก็จูบไปแล้วใช่มะ
    #958
    0
  2. #922 D-Sooo (@D-Sooo) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 09:54
    555 คนมันใจบาปก็งี้แหละ น่าเอ็นดู
    #922
    0
  3. #889 ploy-p-ploy (@iamprettyployly) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 21:19
    โอ๊ยตายแล้ว เอ็นดูคุนเขา 55555555555555555555
    #889
    0
  4. #844 Cha' nok (@baimon200706) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 12:58
    วงวารเว่อะ555555555
    #844
    0
  5. #798 ภรมน (@mmmiuic) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 23:19
    เวทอิน้องภัทร 5555
    #798
    0
  6. #781 pukiest (@pukiest) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 15:04
    น้องงงงงงงงง น้องภัทร5555555
    #781
    0
  7. #770 Pantawan Khaokaew (@pantawan-8900) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2561 / 02:42
    ภัทรฮาว่ะ55555
    #770
    0
  8. #759 reallyeun (@thebestkub) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 18:23
    พระเอกตลก 5555
    #759
    0
  9. #748 aoommie (@ak_galaxy) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 กันยายน 2561 / 21:58
    แงงงง น่ารักมาก
    #748
    0
  10. #719 Nebbianuvolaa (@Nebbianuvolaa) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2561 / 16:55
    ภัทรหงุดหงิดได้น่ารักมาก555555
    #719
    0
  11. #679 mkatui (@maylovexis) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2561 / 04:30
    ภัทรหงุดหงิดมาก! มีคนขัดภัทรตัลหลอด! แต่คราวนี้ได้เยอะอยู่นะ
    #679
    0
  12. #617 แคนต้าลูปปปป ^^ (@Canta_TT) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 22:09
    ตอนนี้ฟิน55555555555555555
    #617
    0
  13. #571 Quiqoang (@thancha233) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2560 / 11:41
    ขำตรงขายครีม 555555 ให้ตายเถอะ ไวขัดจังหวะตลอดเลยเน้อ ไม่ได้แอ้มปราณง่ายๆ แน่นอน ละไหนจะงานปราณอีก อยู่เป็นกำลังใจให้เขาทำงานเสร็จนะ ไม่ใช่ป่วนจนงานเขาไม่เสร็จ แต่แบบเขินมากเว่อร์ตอนจูบต้นคอ ฮือออออ แม่จ๋าๆๆๆๆๆๆ เขินมากกกกก
    #571
    0
  14. #500 knarins (@ninglky) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 12:47
    ขัดจังหวะจังโว้ยยยยยยยยยย!!!5555555555
    #500
    0
  15. #475 Mune (@uzsy) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2560 / 01:18
    ขายครีมม 5555555555
    ฉากจูบดีงามมาก ;///;
    #475
    0
  16. #453 ซีเรียลกับนม (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 08:57
    ค่อยใจชื้นหน่อย เจ้าภัทรมีหลอกล่อพี่ปราณเข้านอน 555 แต่ตลกตรงขายครีม หึๆๆ และกลัวแม่แน็ตอ่ะ.... จะมาป่ะเนี่ย?
    #453
    0
  17. #198 justattempt (@thisisallfull) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 กันยายน 2559 / 14:54
    เขินกับฉากจูบ ปราณดูโอนอ่อน ดูเหมือนถ้าไม่มีโทรศัพท์จะเลยเถิด วรั๊ยยยย
    #198
    0
  18. #172 ❥เอ๊ะฮุน (@Oh_sehun94) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 กันยายน 2559 / 18:50
    ภัทรนกอีกแล้วค่ะคุณผู้ช๊มมม
    #172
    0
  19. #171 Nnnoonene (@Nnnoonene) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 กันยายน 2559 / 19:23
    อ่านรวดเดียวเลยชอบมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    #171
    0
  20. #167 NthSarobee (@yamane) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 กันยายน 2559 / 19:50
    วันเดียว อ่านรวดเดียวเลย สนุกมาก
    #167
    0
  21. #166 NthSarobee (@yamane) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 กันยายน 2559 / 19:49
    โอ๊ย ขำอีตรงขายครีมอ่ะ5555555555 โคตรจิกกัด
    #166
    0
  22. #164 tuckkiijung (@tuckkii1996) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 กันยายน 2559 / 01:35
    ภัทรบอกไวเป็นพญามาร ภัทรนี่ก็เป็นพญานก น่าสงสารเหลือเกิน 5555555555555555555
    #164
    0
  23. #163 Rujie Taew (@rujietaew) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2559 / 13:23
    นังภัทรนกอีกแล้ว ใครก็ได้เอาไวไปเก็บที สงสารนังภัทรเหลือเกิน ไม่ได้กินเมียซักที 555
    #163
    0
  24. #162 Surawatari Komiko (@26pl42oy) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2559 / 20:36
    โถววว ภัทร 555555
    #162
    0
  25. #161 t-t-thn (@thn-56) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2559 / 20:18
    สงสารภัทร5555555555555555555
    #161
    0