หลังม่าน l Behide the scenes

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 100,605 Views

  • 985 Comments

  • 6,158 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    7,248

    Overall
    100,605

ตอนที่ 17 : l ฉากสิบเจ็ด l Pran l talk

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7483
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 176 ครั้ง
    7 ก.ย. 59

หลังม่าน l Behide the scenes


l ฉากสิบเจ็ด l
Pran l talk




อาทิตย์ที่ผ่านมาผมโดนไอ้เด็กโข่งติดตุ๊กตานั่นคอยกวนคอยร้องจะเอานั่นเอานี่ตลอด 
นั่งจับเม้าส์ปุ๊บก็มาแล้วเรียกชื่อเสียงดังตะแง้วๆ จนไม่เป็นอันทำการทำงาน 
ต้องคอยละความสนใจจากงานไปวุ่นวายอยู่กับคนที่เอาแต่อ้างปวดหัวปวดตัว 
โอดครวญว่าเหมือนจะไม่สบายเหมือนจะเป็นไข้อยู่เรื่อย ทำเอางานเดินเร็วกว่าหอยทากนิดนึง

แต่ตอนนี้ถึงภัทรมันจะงอแงจนถึงขั้นลงไปดิ้นที่พื้นผมก็คงไม่มีเวลาแม้แต่จะหันไปมองแล้ว

ดูปฏิทินที่เขียนตารางการทำงานเป็นขั้นตอนไว้เต็มเอี๊ยดทุกช่อง 
ไล่มาจนถึงวันที่ตีกรอบสีแดงล้อมไว้หนาๆ ว่าส่งไฟนอล ก็ต้องถอนหายใจเฮือกใหญ่

อีกสิบสองวัน!

นี่จำไม่ได้แล้วว่าผมอาบน้ำครั้งสุดท้ายคือวันไหน ขนาดว่ารักสะอาดสุดๆ ก็ยังแพ้ให้กับงานที่ทำเท่าไหร่ก็ไม่เสร็จสักที 
ตั้งแต่ตรวจงานจนถึงระยะที่วางแพลนไว้ก็ต้องตัดจบเอาเท่าที่ได้มานั่งปั่นอยู่หน้าคอม โมเดลทั้งหมดเสร็จสมบูรณ์ 
เหลือเพียงเขียนแบบ และจัดการรูปเล่มให้เรียบร้อย อ้อ…ยังเหลือทำพรีเซนต์อีกอย่าง

ปริมาณงานทั้งหมดอย่าว่าแต่หันไปมองไอ้ภัทรเลย เวลาจะลุกขึ้นไปเข้าห้องน้ำยังต้องรอให้ปวดหนักจนทนไม่ไหวก่อนค่อยเข้าเลย ไอ้ฉิบหาย


RRrrrrrrr

ผมละสายตาจากหน้าจอคอมไปที่โทรศัพท์เมื่อมันส่งเสียงขึ้น ชื่อไอ้ไวโชว์เด่นกลางหน้าจอ 
ผมกดเลื่อนรับสายและเปิดลำโพงเร็วๆ ก่อนจะย้ายสายตากลับมาที่โปรแกรมต่อ

“ไงมึง”

[มึงนอนยังวะปราณ]

“ยัง ต้องตัดเซคชั่นให้หมดภายในคืนนี้ ไม่งั้นกูสเปคไม่ทันแน่”

[อือ กูจะน็อคแล้วว่ะ แดกกาแฟไปสามป๋องแล้ว เชี่ยใจสั่น]

“มึงเอาผ้าชุบน้ำเย็นมาซุกคอไว้ดิ”

[เออ แล้วนี่ไอ้ภัทรกลับมายัง]

“ยังเลย อีกพักคงกลับ”

[กูแวะไปหามึงได้ปะวะ ขนโน้ตบุ๊กไป ไม่ไหวแล้วว่ะ]

“เออ เข้ามาดิ”

[เออ เดี๋ยวเจอกัน]

ก๊อก ก๊อก

“ไงมึง”

ผมเอ่ยทักไอ้คนเดียวกับที่เข้ามาเมื่อไม่กี่สิบนาทีที่แล้ว ใต้ตาคล้ำ ท่าทางอิดโรยหมดแรง แบกเครื่องมือและอุปกรณ์การทำงานมาเต็มสองแขน

“เออ พอเห็นหน้ามึงแล้วกูรู้สึกว่าตัวเองสดชื่นขึ้นเยอะเลยว่ะ”

“อะไรของมึง”

“ก็ส่องกระจกทีไรเห็นใต้ตาตัวเองนี่โคตรเศร้า แต่พอมาเห็นที่หนักกว่าแล้วรู้สึกดี”

“ไอ้สัด”

“ล้อเล่นน่า”

“เข้ามา กูเตรียมโต๊ะไว้ให้แล้ว เอาคอมกับของไปวางเลย ปลั๊กสามตาอยู่ข้างๆ เสียบใช้ตามสบาย”

ไม่ต้องรอให้เสียเวลาคนใกล้ส่งงานอย่างพวกผมก็ตรงไปนั่งหน้าคอมของตัวเอง 
กดเม้าส์เสียงดังคลิกๆ ต่อเนื่องอย่างไม่ได้พูดคุยอะไรกัน เสียงเพลงจากคอมเปิดดังคลอไปด้วยหากแต่ไม่ได้ใส่ใจจะฟัง 
เพราะสติและสมาธิทั้งหมดจดจ่ออยู่เพียงโปรแกรมตรงหน้า จะมีเรื่องให้คุยปรึกษากันบ้างก็นานๆ ที

“มึง”

“ว่า” ผมเลิกคิ้วตอบรับ ไม่ได้หันไปมอง

“เคาน์เตอร์บาร์มึงความสูงเมตรห้าเซ็น หรือเมตรสิบ”

“เมตรห้าเซ็น”

“ยกขอบเท่าไหร่”

“สิบ”

“ห้าได้เปล่าวะ”

“ความจริงก็ดูที่ดีไซน์ แต่ถ้าเอามั่นใจก็สิบดีกว่า”

คุยไปทำงานไป ไม่ได้มองหน้ากัน ถามตอบกันเท่าที่ต้องการ ประหยัดเวลามากเท่าที่จะทำได้ 
เวลาผ่านไปเชื่องช้าหรือรวดเร็วแค่ไหนไม่รู้ แต่รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่เสียงภัทรดังนำเข้ามาตั้งแต่ประตูยังเปิดไม่กว้างดี และเจ้าตัวยังไม่ทันก้าวเข้ามาในห้อง

“ปราณณณณ”

ผมเม้มปาก เหลือบตามองไปทางประตู ในขณะที่ไอ้ไวขำพรืด

“เฮ้ย! มึงมาได้ไง” ณภัทรที่โผล่พ้นเข้าประตูมาเต็มตัวเบิกตากว้าง ชี้นิ้วมาที่คนข้างๆ ผมอย่างตกใจ “ขำเชี่ยไรของมึง”

“ขำสิวะ ใครจะรู้ว่าหัวหน้าแก๊งวิดวะลับหลังจะเรียกชื่อแฟนเสียงหวานขนาดนี้ เชี่ยติดหูเลยว่ะ” ไอ้นี่ก็ขำไม่หยุด ผมเลิกสนใจมันสองคนแล้วย้ายสายตากลับมาที่จอคอม

“พูดมาก แล้วนี่มานี่ทำไม ขนห่าไรมาเยอะแยะ ไม่มีที่ซุกหัวนอนเหรอ”

“ห้องไอ้ปราณ อีกอย่างกูเป็นเพื่อนมัน มาทำงานด้วยกันมันก็ปกติ”

“ตอนนี้ไม่ปกติแล้ว ไสหัวไปเลย แฟนเขาจะจู๋จี๋กัน”

“เชิญมึงเพ้อเจ้อไปคนเดียวเหอะ กูไม่ว่างทะเลาะด้วย”

ผมพยายามเลิกสนใจและทำเป็นไม่ได้ยินเสียงถกเถียงของคนสองคน ตั้งสมาธิกับงานของตัวเอง 
แต่ไม่ทันไรไอ้เด็กโข่งก็ปราดเข้ามาข้างกาย โวยวายไม่พอใจ

“ปราณ มึงให้มันเข้าห้องทำไม”

“ไวมันมาทำงาน มึงอย่างอแง”

“กูไม่ได้งอแง แต่กูไม่ชอบมัน!”

“ภัทร กูหิวน้ำ”

“มึงเปลี่ยนเรื่อง!”

“คอแห้งแล้ว…”

ผมหันไปสบตาอีกฝ่าย คนกำลังบ่นก็หยุดปากตัวเองลง ทำท่าเหมือนขัดใจแต่ก็ยอมลุกเดินไปหยิบน้ำจากตู้เย็นมาเปิดฝาส่งให้ถึงปาก

“เฮ้ย กินเองได้”

“ทำไปเถอะ ป้อนให้”

“กูกลับก่อนดีกว่าว่ะ แม่งมืดละ อยู่ไปก็รำคาญตา” เสียงกลั้วหัวเราะของไวดังขึ้น ผมผละริมฝีปากออกจากปากขวด ยกหลังมือเช็ดมุมปากลวกๆ อย่างขัดเขิน

“ไปให้เร็วๆ เลยมึงอะ” อีกคนก็ไม่ยอมกันเลย

“เออ กูไปแน่ เชิญมึงนั่งอ้อนปราณไปเหอะ ทำตัวเหมือนหมาตกกระป๋อง”

“ไอ้เชี่ยไว!”

“พอๆ ไม่ต้องทะเลาะกันแล้ว ไวมึงกลับห้องดีๆ ไว้เจอกัน”

“เจอกันมึง สู้ๆ ไว้กูแวะมาใหม่”

ผมพยักหน้าโบกมือลามัน ไม่ได้ลุกไปส่ง ก่อนไวยกรณ์จะหายออกจากห้องไปก็ไม่วายหันมาแซะภัทรอีกที จนเสียงโหวกเหวกดังปิดท้ายลั่นห้อง

“ไม่กัดกันสักครั้งเวลาเจอจะตายไหมเนี่ย” ผมบ่นอุบ มือคลิกเม้าส์กับคีย์บอร์ดไม่หยุด

“มันเริ่มมึงก็เห็น”

“อืมรู้แล้ว ไปอาบน้ำไป”

“มึงยังไม่อาบเลย กูไม่อาบด้วย”

“มันจำเป็น งานกูเร่ง อีกอย่างกูอยู่ห้องแอร์เฉยๆ ทั้งวัน ไม่ได้ไปสกปรกที่ไหน” ผมหรี่ตามองมัน “แต่มึงนี่ออกไปคลุกดินคลุกโคลนข้างนอกมาเท่าไหร่แล้วไม่รู้”

“กูไม่ใช่หมานะปราณ นี่แฟนไง”

“เดี๋ยว” ผมร้องห้ามและดันไหล่มันไว้ด้วยมือข้างเดียว เมื่ออีกฝ่ายทำท่าจะขยับเอนหลังนอนตักผม ส่วนอีกมือก็ยังไม่หยุดทำงาน “ถ้าจะนอนตักก็ไปอาบน้ำก่อน”

“โธ่ กูกลับมาเหนื่อยๆ ให้กูนอนพักหน่อยไม่ได้เหรอ”

“ไปอาบให้เสร็จทีเดียว”

“นี่ตั้งแต่กูกลับมามึงยังไม่มองหน้ากูดีๆ เลยนะปราณ”

“กูงานเร่งภัทร ช่วงนี้อย่างอแงนะ ไว้ส่งงานกับพรีเซนต์เสร็จก่อน”

ภัทรส่งเสียงขัดเคืองในคอ กระแทกแขนกระแทกขาไปมาอยู่พักนึงแล้วถึงได้ยอมลุกไปอาบน้ำ 
ช่วงระหว่างที่อีกฝ่ายชำระร่างกายผมก็รีบปั่นงานให้เยอะที่สุด เพราะพอมันกลับมาก็คงไม่พ้นวุ่นวายวอแวจนสติกระเจิง






“ช่วงนี้พี่คงไม่กลับบ้านอะภา เรากลับไปก่อนเลย ฝากบอกแม่ด้วยว่าติดงานยาว อืมใช่ โอเค กลับดีๆ ล่ะ ยังไงโทรหาพี่ด้วย โอเค บาย”

หูผมฟังภัทรคุยโทรศัพท์ ตาก็จ้องหน้าจอคอม มือก็ขยับทำงาน รอจนอีกฝ่ายวางหูถึงเอ่ยปาก

“ทำไมมึงไม่กลับบ้าน เมื่ออาทิตย์ที่แล้วก็อยู่ที่นี่ กลับไปหาพ่อแม่บ้างเถอะไป”

“ก็มึงไม่กลับ จะให้กูกลับได้ไง” ภัทรยิ้มร่า เบียดตัวเข้ามาล้มตัวลงนอนที่ตัก ซุกหน้าเข้าหาท้องผมสูดหายใจลึก

“เชี่ย กูจั๊กจี๋”

“มึงหอม”

“ก็กูเพิ่งอาบน้ำ” หลังจากที่ไม่ได้อาบมาครบสี่วัน คิดแล้วก็ขนลุกตัวเอง นี่กูเป็นขนาดนี้ได้ยังไงวะ เพราะไอ้งานบ้าพวกนี้แท้ๆ

“อาบหรือไม่อาบมึงก็หอม”

“แล้วนี่กูบอกให้กลับบ้าน มานอนทำไม” ผมเม้มปาก เปลี่ยนเรื่อง

“อยากอยู่ช่วยมึง นี่ขนาดกูอยู่ด้วยนะ มึงยังเอาแต่ทำงานไม่ยอมกินข้าวกินปลา ไม่ยอมหลับยอมนอน แล้วถ้ากูไม่อยู่ใครจะหาข้าวหาน้ำให้มึงกิน”

“มึงอยู่ก็มาอดนอนตามกู ตาเป็นแพนด้าหมดแล้ว”

“แต่มึงนี่เป็นหลุมดำเลยนะ”

“ก็นี่มันงานกู กูก็ต้องทำ แต่มึงไม่ใช่ไง”

“’งานเมียก็เหมือนงานผัว”

“ไอ้ภัทร”

“โอ๊ะๆ ตาเขียวแล้ว” ยังมาทำเป็นเล่นอีก

“ว่าแต่นะ”

“หืม”

“มึงรู้ได้ไงว่ากูเมีย” ผมยิ้มมุมปาก

“โถๆ ลองไหมล่ะครับน้องปราณ”

“เล่นมากระวังหัวแตกอีกรอบนะภัทร”

ผมแกล้งหยิบไม้สเกลบนโต๊ะเงื้อขึ้นจะตี ในขณะที่คนบนตักก็แสร้งทำเป็นกลัว

“ผมไม่เล่นแล้วครับพี่ปราณ”

หัวเราะเบาๆ แล้วทำงานต่อปล่อยให้มันนอนหนุนตักเล่นมือถือไป ถึงตอนนี้งานจะเร่ง อดนอน กินน้อย เครียด และเหนื่อยแค่ไหน แต่มีหมาตัวโตนอนกวนอยู่ไม่ห่างแบบนี้…

มันก็ดีเหมือนกัน






“เชี่ยยย เสร็จสักทีเว้ยย!!”

“ฉลองงง งี้ต้องฉลอง!”

“คืนนี้ที่ไหน”

“ร้านเดิมปะ เสี้ยนเหล้าฉิบหาย”

ผมยิ้มกว้างฟังพวกเพื่อนๆ เฮฮาดีใจกันใหญ่หลังจากผ่านพ้นการพรีเซนต์และส่งรูปเล่มทั้งหมดเรียบร้อยแล้ว ตะโกนโวยวายกันจนฟังไม่ทันว่าใครพูดอะไร

ผ่านช่วงเวลานรกไปได้แล้วอยากจะถอดจิตลอยออกไปพักผ่อนนอกโลก 
ลาก่อนคืนวันที่อดหลับอดนอนนั่งจ้องตากับคอมข้ามวันข้ามคืน เกินสี่สิบแปดชั่วโมง 
จะนอนให้เต็มอิ่ม กินให้เต็มคราบ เที่ยวให้เงินหมดคลังไปเลย

“งั้นตกลงคืนนี้เจอกันร้านเดิมทุ่มครึ่งนะมึง แยกย้ายไปอาบน้ำนอนชาร์จพลังก่อน”

สรุปได้แบบนั้นผมก็แบกร่างตัวเองที่อดนอนเกินสองวันแล้วกลับหอพร้อมไอ้ไว โบกมือลากันหน้าประตู แล้วลากขาขึ้นห้อง

ไขประตูเข้าไปก็เจอภัทรนอนตายอยู่ที่โซฟา ผมยิ้มมุมปากเดินเข้าไปใกล้ 
ที่มันนอนหมดสภาพแบบนี้ก็เพราะช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมาอยู่ดึกนอนเช้าเป็นเพื่อนผมเกือบทุกคืน 
ช่วยไปรับแบบจากร้านพล็อตให้ ไปเอารูปจากร้านอัด ไปเย็บเล่มทำปกทองให้ทุกอย่าง 
เรียกว่าเบาแรงผมไปได้เยอะเหลือเชื่อ ถึงจะช่วยเรื่องเนื้องานไม่ได้แต่เรื่องยิบย่อยใช้แรงงานมันทำให้ทั้งหมดอย่างไม่มีอิดออด 
ดังนั้นพอถึงวันพรีเซนต์ของผม คนไม่ค่อยได้อดนอนอย่างหัวหน้าแก๊งวิดวะก็หลับเป็นตาย

นั่งยองที่พื้น จ้องใบหน้าอีกฝ่าย กวาดตามองตั้งแต่หัวคิ้วมาที่ใต้ตา ดำปี๋ไม่ต่างกับตัวเอง แล้วผมยาวๆ นี่ก็เหมือนกัน 
ไม่รำคาญหรือไง บอกให้ตัดตั้งหลายรอบแล้วก็ไม่ยอม สระผมทีกว่าจะแห้ง
แถมยังขี้เกียจไดร์ขี้เกียจเช็ด หวิดจะไม่สบายตั้งหลายรอบ

“อือ…”

พอเอื้อมมือไปปัดปอยผมที่ปรกหน้าผากออกให้ คนหลับสนิทก็ครางในคอแล้วเริ่มขยับตัว

“กูทำมึงตื่นหรือเปล่า”

“กลับมาแล้วเหรอ” ภัทรเอ่ยถามผมเสียงเบา ขยับตัวลุกนั่งแล้วขยี้ตางัวเงีย

“กลับมาแล้ว มึงไปนอนต่อที่เตียงเถอะ เดี๋ยวปวดคอ”

“มึงนอนด้วยกันสิ”

“เดี๋ยวอาบน้ำเสร็จไปนอนด้วย”

“โอเค..” อาจจะเพราะอีกฝ่ายกำลังง่วง เลยมีอาการว่าง่ายแบบนี้ ผมนึกเอ็นดูแล้วยิ้มมุมปากแล้วเอื้อมมือไปแตะข้างแก้มมัน ภัทรเลิกคิ้วย้ายสายตามาสบกับผม “อะไร”

“ขอบคุณนะ”

“ขอบคุณ?”

“ที่คอยอยู่ช่วยกูตลอด”

มันกะพริบตาถี่ ก่อนจะยิ้มกว้าง ดึงผมให้ลุกขึ้นไปนั่งที่ช่องว่างกลางหว่างขา ขืนตัวออกเล็กน้อยแต่สุดท้ายก็ยอมผ่อนแรงตาม 

“มีมึงอยู่คนเดียว ไม่ให้ช่วยมึงแล้วจะช่วยใคร”

“ปากดี ภัทร…ฮื่อ” ริมฝีปากอุ่นแตะลงที่ต้นคอ ผมสะดุ้ง เรียกชื่อปรามมันแต่เหมือนเจ้าตัวจะไม่สนใจ “ไม่เอา”

“กูเป็นเด็กดีมาตั้งหลายวันนะ จะไม่ให้รางวัลกูหน่อยเหรอ”

“มึงอย่า”

แขนสองข้างโอบรัดเอวผมจากด้านหลัง มือลูบไล้ลงมาที่ต้นขา จมูกโด่งซุกไซร้ไปมาที่ต้นคอจนขนลุกชัน 
ผมกลืนน้ำลายดังเอื๊อก รู้สึกเหมือนไฟช็อตตอนที่ภัทรงับเบาๆ ที่ติ่งหู

“ไอ้ภัทร...”

“อย่าห้ามกูเลยนะ กูอยากสัมผัสมึง”

“เชี่ย กูเหนื่อย”

“เหนื่อยอะไร แข็งแล้วชัดๆ ”

ผมชะงัก รู้สึกร้อนใบหน้าเมื่อพบว่าเป็นจริงอย่างที่อีกฝ่ายพูด ขมวดคิ้วแล้วเอ่ยสวนกลับไปเบาๆ “ก็แค่ sleepy boner*”

“หืมมม มึงคงเหนื่อยมากสินะ กูก็คงเหมือนกัน” 

ไม่ว่าเปล่าดึงมือผมไปวางแปะลงที่กลางหว่างขา รู้สึกได้ถึงสัมผัสแข็งสู้มือที่ทำเอาต้องนิ่วหน้าแล้วขยับตัวหนี 
แต่มือปลาหมึกก็ตามมากอดรั้งเข้าหา ใช้จังหวะที่ผมไม่ทันได้ระวังโฉบปากลงมางับริมฝีปากผมดึงไว้ 
ดุนดันลิ้นเข้ามาตามรอยแยกของกลีบปากอย่างคนเอาแต่ใจ มือก็ลูบสะโพกไปมาดึงรั้งกางเกงลงต่ำ 
ผมเบิกตากว้างพยายามจะดิ้น แต่ก็ถูกเบนความสนใจด้วยจูบที่กำลังเร่งเร้าให้ตอบสนอง

ภัทรล้วงมือเข้าไปในขอบอันเดอร์แวร์ ผมตัวสั่นตอนที่ถูกกอบกุมส่วนอ่อนไหวตัวเองไว้แล้วลูบไล้เบาๆ ไปมา 
กระตุ้นให้อารมณฺ์ค่อยๆ ปะทุขึ้น ช่วงนี้ยุ่งเลยไม่ได้จัดการกับตัวเองมาพักใหญ่ พอถูกจับถูกลูบเข้าแบบนี้แล้วก็ทำเอาขึ้นเสียง่ายๆ

“ปราณ...”

ยิ่งมีเสียงแหบพร่ากระซิบอยู่ข้างหูด้วยแล้ว

“ฮื่อ ภัทร…กู…”

“ไม่เป็นไร ปล่อยตัวตามสบาย มึงอย่าเกร็ง”

“เชี่ย มึงอย่าลูบแบบนั้น”

“แก้มมึงแดงแจ๋เลย” ไม่ว่าเปล่า แต่งับเข้ามาเต็มคำที่แก้มผมจนต้องต่อยบ่ามันดังปึ้ก

“ทำอะไรเนี่ย อ๊ะ!”

“สัมผัสกูด้วยสิ”

“มะ…ไม่”

“ปราณ”

ผมเม้มปากพยายามไม่สนใจเสียงอ้อนที่กระซิบชิดริมฝีปาก หลับตาลงเพื่อหนีสายตาวอนขอนั้น 
แต่พอมองไม่เห็นก็ยิ่งทำให้ประสาทการรับรู้ชัดเจนขึ้น กัดฟันทนอยู่พักนึงก็ต้านไม่ไหว ส่งมือไปจับของอีกฝ่ายกลับ 
รูดรั้งจนได้ยินเสียงครางดังประสานไปกับเสียงตัวเองอย่างน่าอาย

ไม่รู้เพราะเหนื่อยเกินไปหรือเปล่าถึงทำให้รู้สึกมากกว่าที่เคย ทุกการขยับที่ส่งผ่านทางผิวเนื้อทำให้ผมรู้สึกอึดอัดจนแทบบ้า อยากจะปลดปล่อยเต็มที

เราขยับใบหน้าเข้าหากันหลังจากที่สบตา อ้าปากรับความร้อนที่ป้อนส่งกันผ่านปลายลิ้นอย่างโหยหา 
ลืมทุกอย่างรอบตัวแล้วจดจ่ออยู่กับอุณหภูมิร้อนๆ จากฝ่ามืออีกฝ่าย 
แลกเปลี่ยนลมหายใจอยู่อย่างนั้น และสุดท้ายก็ทิ้งตัวเข้าหากอดเก็บกันไว้ในอ้อมแขน 
หอบหายใจและกระซิบเรียกชื่อฝ่ายตรงข้ามหลังจากที่ความร้อนระอุในร่างกายถูกปลดปล่อยออกมาเต็มฝ่ามือของอีกคน




*sleppy boner : อาการที่อวัยวะเพศชายแข็งเพราะรู้สึกผ่อนคลายจากความเหนื่อยล้า และความเครียด







Tbc...



ปราณแค่เหนื่อยจริงๆ นะ แค่เหนื่อยเท่านั้นนนนน
ฮรือออออ โดนล่อลวงงง ;w;;;

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 176 ครั้ง

16 ความคิดเห็น

  1. #959 heykiki (@kmxiioxe_) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 23:03
    นิดหน่อยก็ยังดี โถ
    #959
    0
  2. #938 minidays (@katakjaa) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 19:47
    ภัทรบอกว่าสักที !!! รอมานาน55555
    #938
    0
  3. #923 D-Sooo (@D-Sooo) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 10:11
    โอ้ยๆ เป็นลมแล้วแม่!!
    #923
    0
  4. #891 ploy-p-ploy (@iamprettyployly) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 21:25
    แลงมากแม่!
    #891
    0
  5. #820 no-run (@PiPiyanan) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 17:11
    ภัทรล่อกินเห็นๆ ปราณหนีไปลูก หนีปายยยยย
    #820
    0
  6. #720 Nebbianuvolaa (@Nebbianuvolaa) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2561 / 17:31
    เขินแทนปราณแงงงง ภัทรนี่มันภัทรจริงๆ-//-
    #720
    0
  7. #680 mkatui (@maylovexis) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2561 / 05:12
    โง้ยยยยยยยยย ชอบคำพูดหว่านล้อมอะฮือ อยากสัมผัสอย่างโง้น อย่างงี้
    #680
    0
  8. #618 แคนต้าลูปปปป ^^ (@Canta_TT) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 22:26
    ฮืออออออออออออ น่ารักกกก
    #618
    0
  9. #572 Quiqoang (@thancha233) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2560 / 11:52
    ภัทรนี่น่ารักจริงๆ เลย ช่วยปราณทุกเรื่อง พอปราณกลับมานี่คิดว่าจะได้นอนหลับและกอดกันเฉยๆ ที่ไหนได้ ... สมใจยังภัทร55555555 นี่ก็เขินไปสิ
    #572
    0
  10. #476 Mune (@uzsy) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2560 / 01:30
    อะฮื่ออออ ./////. ถ้าปราณไม่ได้เหนื่อยอยู่ต้องโดนอิภัทรจับกินแน่นอนน ????
    #476
    0
  11. #199 justattempt (@thisisallfull) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 กันยายน 2559 / 15:04
    อ่ะฮื้ออออ ภัทรนี่ก็ช่วยปราณ "ทุกอย่าง" จริงๆ เลยนะคะ //////

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 15 กันยายน 2559 / 15:16
    #199
    0
  12. #177 Purplenose (@purplenose) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 กันยายน 2559 / 05:14
    กรี๊ดดดดด ปราณคะะะ ปราณลูกแม่ ฮื่อเสียความบริสุทธิ์(?)แล้ว ด้วยเงื้อมมือนังภัทรจอมเจ้าเล่ห์! 55555555555 ทำดีหวังผลนี่หว่า แต่ดีละ ฮื่อ เขิน ใกล้โดนกินแล้วนะหนูปราณ เตรียมใจเอาไว้ค่ะ555555555
    #177
    0
  13. #176 Faii911432 (@Faii911432) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 กันยายน 2559 / 18:26
    สนุกมากเลยค่าาา มาต่อเร็วๆนะคะ ไรท์จู้ๆ
    #176
    0
  14. #175 Rujie Taew (@rujietaew) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 กันยายน 2559 / 12:26
    ปราณคงเหนื่อยมากเลยเนอะ นังภัทรใกล้จะได้กินเมียแล้ว~
    #175
    0
  15. #174 whverbena (@pearllady) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 กันยายน 2559 / 08:36
    ตายแล้วววววว พี่ปราณเหนื่อยจริงๆสินะ เชื่อก็ได้5555
    #174
    0
  16. #173 Every'poy Sabkerd (@-everypoy-) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 กันยายน 2559 / 07:43
    มีภัทรก็มีประโยชน์เหมือนกันนะพี่ปรานนนน แต่ถ้าไม่ระวังพี่ปรานของน้องต้องโดนกินแน่ๆ 555555
    #173
    0