หลังม่าน l Behide the scenes

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 95,016 Views

  • 842 Comments

  • 5,542 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    1,659

    Overall
    95,016

ตอนที่ 2 : ฉากสอง l Pat talk

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11393
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 188 ครั้ง
    24 พ.ค. 59

หลังม่าน l Behide the scenes


l ฉากสอง l
Pat l talk




"ข้าวต้มอะไร ไม่ได้ซื้อไว้ เมื่อเช้าพี่ภัทรบอกว่าอยากกินยำวุ้นเส้น ภาก็ไปซื้อยำวุ้นเส้นมาเตรียมให้ตั้งแต่เลิกเรียน กว่าจะกลับมาก็ค่ำมืด ยำของภาอืดหมดแล้ว โทรไปก็ไม่รับ แถมยังหน้ายับกลับมา แล้วจะมาบอกให้ลงไปซื้อข้าวต้มกุ้งให้เพราะเจ็บปาก คนห่วยแตกๆ อย่างพี่มีสิทธิ์มาเรียกร้องอะไรด้วยหรือไง!”

สาบานเลยว่าถ้าไม่ใช่นปภา น้องสาวสุดรักสุดหวงคนเดียวของผม ไม่มีวันที่ผู้หญิงผอมโครกเหมือนไม้เสียบผีแต่บ่นเช้าบ่นค่ำว่าตัวเองอ้วนพุงพลุ้ย แถมยังปากจัดเหมือนตะไกรจะมายืนเท้าเอวด่าผมได้แบบนี้แน่ หอพักที่ดัดแปลงมาจากคอนโดขนาดกลาง แยกเป็นสองห้องนอนเล็กๆ กับหนึ่งห้องน้ำและส่วนกลางที่เป็นห้องเก็บตู้เย็น ผมย้ำว่ามันคือห้องเก็บตู้เย็นเพราะเล็กเกินจะเป็นครัวเปิดไฟสว่าง และเหมือนเป็นกิจวัตรที่เข้ามาแล้วจะได้ยินเสียงแว้ดแหวของเจ้าหล่อนทุกวันจนเหมือนเป็นส่วนประกอบหนึ่งของชีวิต ตื่น กินข้าว เรียนหนังสือ ชกต่อย กลับมาให้น้องด่า ถ้าลองคิดว่าไอ้ปราณกับพรรคพวกมันเห็นภาพผมยืนกุมมือจ๋อยแบบนี้มีหวังโดนล้อไปสิบชาติเศษแน่ๆ


“ครั้งนี้พี่ไม่ได้หาเรื่องนะภา” เอ่ยเสียงจ๋อย เถียงผู้หญิงนับเป็นเรื่องอันตราย สู้ค่อยๆอธิบายไปปลอดภัยกว่า “ปราณเริ่ม”

“มีด้วยเหรอที่พี่ภัทรจะไม่ไปหาเรื่องคนอื่นก่อน”

“จริงๆ พี่กำลังตั้งใจเรียนอยู่เลย แล้วไอ้กรณ์ก็มาตาม บอกว่าไอ้ปราณยกพวกมาตีมัน”

“พี่ภัทรอย่าทำเป็นไม่รู้หน่อยเลยว่าพี่ปราณเป็นคนยังไง เพื่อนพี่ภัทรนั่นแหละต้องไปหาเรื่องก่อน”

“โห นี่เป็นน้องพี่หรือน้องไอ้ปราณกันแน่วะเนี่ย” ผมบ่นกระเง้ากระงอด บนโลกนี้นอกจากภาก็ไม่คิดว่าจะต้องหงอให้ใครอีก เด็กสาวอายุห่างจากผมสามปีที่เล็กๆ เดินตามเตาะแตะ วันนี้มองตาขวางเข้าข้างศัตรู แต่ก็ยอมกลับเข้าไปในห้องตัวเองในตอนท้าย ประตูไม้ทาสีขาวเปิดทิ้งไว้ ผมเดินตามเข้าไปเงียบเชียบ แม้แต่เสียงฝีเท้าก็ไม่ย่ำหนักให้ดังกวนใจ


“นั่งรอบนเตียง”

นปภาสั่งเสียงเฉียบ เอาเก้าอี้มาต่อหน้าตู้หนังสือสูงท่วมหัวเพื่อปีนหยิบกล่องปฐมพยาบาลสีขุ่นที่ซ่อนตัวอยู่ชั้นบนสุด สีหน้ายังคงหงุดหงิด ตอนกระโดดลงมาวางกล่องเครื่องมือทำแผลกระทั้นกับเบาะยังสามารถทำผมสะดุ้งตัวนิดๆ ได้เหมือนเคย 


“เมื่อไหร่จะเลิกตีกันสักที แล้วพี่ปราณเป็นยังไงบ้าง”

“กากอย่างมันก็เละน่ะสิ จะเหลือเหรอ ภาต้องภูมิใจนะเว้ยที่มีพี่ชายแบบพี่ โอ๊ย! ตีทำไมเนี่ย”

“เลิกภูมิใจที่เป็นนักเลงหัวไม้ได้แล้ว มันไม่เท่เลยนะ คิดว่าผู้หญิงจะชอบหรือไง”

“ชอบไม่ชอบก็มีมาเรื่อยๆ แหละน่า เรานั่นแหละเลิกบ่นได้แล้ว ยิ่งกว่าแม่”

“เพราะแม่ไม่เคยบ่นพี่ภัทรน่ะสิ” แม่สาวน้อยของผมเอ่ยเสียงขรม ก้มหน้ารื้ออุปกรณ์ทำแผลออกมาวาง ยาแดง ยาหม่อง ยาแก้ปวด พลาสเตอร์ ผ้าก๊อซ


“ไม่มีสำลี”

“อะไร เมื่อต้นเดือนเพิ่งซื้อมาเอง”

“ก็ใครใช้ให้ตีกันวันเว้นวันแบบนี้ล่ะ ค่าอุปกรณ์ทำแผลของพี่ภัทรแต่ละเดือนมากกว่าค่าผ้าอนามัยภาอีกนะ”

“เวอร์”

“อย่าให้ภาเอาบิลมาต้มให้กินเลย รับรองอยู่ท้องแน่” นปภาเก็บของที่รื้อออกมาใส่กล่องตามเดิม ปิดฝา ลงล็อกเสร็จสรรพ “ไปขอให้พี่ปราณช่วยทำแผลให้แล้วกัน”

“เฮ้ย อะไรอะ”

“ก็ไม่มีแล้วภาก็ไม่อยากลงไปข้างล่างแล้วด้วย น้องใส่ชุดนอนแล้ว พี่ภัทรก็เห็น”

“เปลี่ยนแป๊บเดียวเอง”

“กับที่พี่ภัทรแค่ไปเคาะห้องข้างๆ ขอให้พี่ปราณช่วยทำแผลให้อันไหนง่ายกว่ากัน”

“ภา ไม่เอาดิ ลงไปซื้อเซเว่นให้หน่อยน้า”

“ไม่ต้องมาทำเสียงอ้อน” เด็กสาวยืดตัวเต็มความสูง กอดอกแสดงความจริงจังในคำพูด “นี่เป็นบทลงโทษย่อยๆ ที่พี่ภัทรไปมีเรื่องกับคนอื่น ภาเบื่อเต็มทนแล้ว แล้วก็นะ ถ้าสัปดาห์นี้มีเรื่องชกต่อยอีกเป็นครั้งที่สอง ภาไม่ให้มานอนที่ห้องจริงๆ ด้วย”

“นี่พี่ชายที่ภาคลานตามตูดมานะเว้ย”

“ก็เพราะเป็นพี่ชายคนเดียวของภาน่ะสิ” ผมรู้ว่าน้องสาวเป็นห่วง แต่ก็อดไม่ได้ “ถ้าไม่เลิกนิสัยแบบนี้ วันหนึ่งพี่ภัทรเกิดเดินคนเดียวแล้วศัตรูมารุมพี่ภัทรจะทำยังไง ภารู้ว่าพี่เก่ง แต่คนเก่งก็ไม่ได้เอาตัวรอดเสมอไปหรอกนะ ไม่รู้ล่ะ ภาตัดสินใจแล้ว ภาไม่ลงไปซื้อสำลีให้ พี่ภัทรต้องไปขอพี่ปราณ แล้วก็ขอโทษพี่ปราณด้วย”

“พี่จะเอาเรื่องที่ภาเข้าข้างลูกชายบ้านนั้นไปฟ้องพ่อ”

“ถ้าจะทำพี่ภัทรทำไปนานแล้ว” ผมเกลียดที่ยายตัวแสบรู้ทันกันไปเสียทุกเรื่อง แต่ภาพูดถูก ถ้าจะทำ คงทำไปนานแล้ว

“อย่าลืมขอโทษพี่ปราณด้วยล่ะ”

“รู้แล้วน่า”

และเป็นอีกครั้งที่ผมถอนหายใจ เดินออกจากห้องตัวเองมาหยุดยืนที่ประตูข้างๆ เป็นนานสองนาน






ก๊อก........ก๊อก...........


เสียงจากลิ้นเดาะกับเพดานปากดังขึ้นหลังจากใช้เวลาทำใจครู่ใหญ่ ภากลับเข้าไปในห้องแล้ว ล็อกประตูเสร็จสรรพ เป็นอันว่าถ้าหน้าตาผมไม่ถูกตบแต่งด้วยยาและอุปกรณ์พันแผลเมื่อไหร่ลูกบิดจะไม่มีวันคลายออก ไม่ใช่ครั้งแรก ไม่รู้ตั้งกี่ครั้งต่อกี่ครั้งที่เป็นแบบนี้ และผมก็ไม่เคยทำใจให้เป็นเรื่องปกติได้เสียที

เท่าที่จำความได้ ผมถูกส่งเรียนในโรงเรียนเตรียมอนุบาลที่ดีที่สุด เริ่มมีกลุ่มเพื่อนที่เข้ากันได้ ปราณก็เป็นหนึ่งในนั้น หลังจากนั้นไม่เท่าไหร่คุณครูก็จับเราแยกจากกันบ่อยๆ พอเปลี่ยนโรงเรียนมาเรียนเอกชนชายล้วนในช่วงประถมก็ห่างจากปราณออกมาเรื่อยๆ เริ่มฟังความรู้เรื่อง ไม่แน่ชัดว่าต้นเหตุคืออะไร แต่พ่อแม่ผมกับมันไม่ชอบใจกัน ผมเริ่มด่าพ่อมันตามพ่อตัวเอง แรกๆ ปราณเมินเฉย ยิ่งมันนิ่งยิ่งสนุก จนวันหนึ่งผมถูกปาก้อนหินใส่หน้าผาก เราตะลุมบอนกัน ผมหัวแตก เย็บครั้งแรกสามเข็ม แม่เสียงดังโวยวาย ด่ากันกับแม่ของปราณหน้าแผนกฉุกเฉิน มันนั่งเตียงข้างๆ คางแตก ไม่รู้ว่าเย็บไปเยอะไหม ร้องไห้กันทั้งคู่จนน้ำตา น้ำมูก กับเลือดรวมกันไหลลงเสื้อนักเรียน ผมเกลียดมัน และดูเหมือนเป็นความรู้สึกเดียวที่มันก็มีให้กับผม เราไม่ชอบหน้ากัน ทั้งๆ ที่ไม่เข้าใจว่าสาเหตในตอนต้นใครเป็นคนก่อ


“มีอะไร”

คนที่กำลังนึกถึงเปิดประตู หูดีชะมัด ไม่ต้องรอให้ลงมือเคาะมันก็รู้ได้ว่าใครมาเยี่ยมเยียน “แผลเป็นไง”

“เสือก”

“คนอุตส่าห์เป็นห่วง”

“กวนตีน จะเอาอะไร” ผมใช้นิ้วชี้มุมปากตัวเองกับขมับซ้ายที่เป็นรอยถลอก ไม่ถึงกับเย็บ แต่จำเป็นต้องทำแผล “แล้วไง?”

“สำลีหมด”

“ลงไปซื้อสิวะ เซเว่นก็อยู่ข้างล่าง”

“ภาให้มาไถมึง”

“อีกแล้ว?”

“เออ แค่นี้ทำเป็นงกไปได้ บ้านรวยไม่ใช่หรือไง”

“คนที่ควรโดนด่าต้องเป็นมึงมากกว่าไอ้ภัทร หัดซื้อเองบ้างสิวะ”

“ก็ใครใช้ให้มึงทำกูเป็นแผลเล่า” ฝีมือตัวเองล้วนๆ ยังจะปฏิเสธความรับผิดชอบ โคตรไม่แมนเลยไอ้กร๊วก “มึงต้องทำแผลให้กู”

“มึงช่วยเปลี่ยนคำสั่งมาเป็นขอร้องแบบที่น้องมึงสั่งมาได้ไหม”

“ใครบอกมึงว่าภาสั่งกูมาขอร้องมึง” ปารกุลหันหลังกลับ ผมอาศัยจังหวะที่มันไม่ทันปิดประตูใส่หน้าเดินตามเข้ามาในห้อง ห้องของปราณต่างออกไป เป็นห้องเดี่ยวเพราะอยู่คนเดียว ไม่ใช่ห้องหัวมุมราคาหลักหมื่นที่สามารถผ่อนคอนโดได้สบายๆ เหมือนที่ผมอยู่กับภา

“แหกตาดู”

ไอโฟนรุ่นล่าสุดลอยมาในอากาศ ผมคว้ารับได้ทันท่วงที หน้าจอเปิดโปรแกรมแชททิ้งไว้ เป็นข้อความที่ภาไลน์มาบอกให้ปราณช่วยทำแผลให้ผม ท่าทีนอบน้อม อ่อนหวาน ไม่เหมือนแม่เสือสาวที่ขู่แยกเขี้ยวเมื่อครู่สักกระบินิ้ว

“เล่นกูอีกแล้ว”

“จะให้ทำก็มานั่งดีๆ เสร็จแล้วจะได้ไสหัวกลับห้องไป กูจะทำแผลตัวเองบ้าง”

“คร้าบๆ” 

ผมนั่งขัดสมาธิลงที่พื้น ปราณนั่งบนเตียง เริ่มจากเอาสำลีชุบแอลกอฮอล์มาเช็ดให้รอบแผลก่อน ผมมองหน้ามัน จริงๆ แล้วไอ้ปราณเป็นคนหน้าตาดีนะครับ หมายถึงถ้ามองโดยปราศจากอคติ ดูหยิ่งนิดๆ ตามนิสัยเย็นชา ยิ้มยากของมันนั่นแหละ หลายคนในกลุ่มเดียวกันบอกผมว่าไอ้เวรนี่ชอบทำหน้ากวนประสาทใส่ เคยพยายามแก้ต่างให้หลายครั้งว่าเป็นที่เบ้าหน้า แต่ก็ไม่มีใครเชื่อ มันเป็นคนไม่แคร์โลก ก็ติสท์ๆ ตามประสาเด็กศิลป์ ‘ถาปัตย์สไตล์ บอกตรงๆ นะ ตอนที่รู้ว่ามันติดคณะนี้ผมโคตรไม่แปลกใจเลย แววมันออกมาตั้งแต่มอ.ปลายแล้วด้วยซ้ำ


“มองอะไร”

“จะให้มองอะไรล่ะ” ถามพลางยิ้มกริ่ม คิ้วได้รูปสวยขมวดเข้าหากัน แผลเป็นเล็กๆ ที่หางคิ้วขยับเล็กน้อย ก่อนมือจะย้ำกดสำลีมาที่แผลผมหนักๆ

“ไอ้เชี่ยปราณ! เจ็บนะโว้ย”

“กวนตีน”

“ยังไม่ได้ทำอะไรเลย แค่มองแค่นี้ทำเป็นเขิน”

“มึงจะทำแผลหรือมาหาแผลเพิ่ม” ตาสีดำขลับมองท้า ผมยอมสงบเสงี่ยมในที่สุด “หยุดกวนประสาทสักสิบนาทีจะเป็นบุญของกูมากเลย”

“เออ รู้แล้วน่า เดี๋ยวทำแผลคืนให้ มีที่ท้องด้วยใช่หรือเปล่า”

“เหี้ยตัวไหนซัดมาเต็มแรงวะ”

“นี่กูออมมือให้มึงแล้วนะน้องปราณ กากแบบนี้เจอคนอื่นในแก๊งกูไม่ต้องเข้าโรง’บาลกันเลยเหรอ คิดจะเป็นคิงก็หัดแข็งหน่อย อ่อนๆแบบนี้ระวังโดนจับเป็นควีนไม่รู้ตัว โอ๊ย เชี่ย! มือหรือตีนวะ”

“งั้นช่วยตอบกูหน่อยที่พูดนั่นปากหรือตูด กูจะบอกให้น้องมึงเลิกซื้อสำลีมาซื้อตะกร้อแทนแล้ว เป็นอะไรกันนักหนา หลักสูตรของวิดวะบรรจุวิชาปากหมาให้ด้วยหรือไงถึงได้เป็นเสียแบบนี้กันทุกคน ไปบอกน้องๆ มึงด้วย จะพูดจะจาอะไรให้มันระวังหน่อย”

“เรื่องแซวสาวอะนะ” หมายถึงสาเหตหลักๆ ที่ทำเอาผู้ชายถาปัตย์ยัวะจัด ใครใช้ให้ผู้หญิงคณะมันสวยล่ะวะ “ธรรมดาน่า มันก็แซวขำๆ พวกมึงน่ะซีเรียสกันไปได้”

“กูไม่ขำ”

“นี่ เครียดมากตายไวนะมึง”

“ปากหมามากก็ตายไวเหมือนกัน เงยหน้า” ผมทำตามคำสั่ง ปราณจัดการแผลที่มุมปากให้ แสบนิดๆ แต่ไม่เกินทน ผมมองหน้ามันอีก ผมหน้าสีดำปรกลงมาต่ำกว่าคิ้วอีกแล้ว เมื่อหลายสัปดาห์ก่อนก็เพิ่งตัดไปแท้ๆ


“ผมมึงยาวไวนะ”

“เออ รำคาญเหมือนกัน”

“มัดให้ไหม”

“ไม่ต้อง อยู่นิ่งๆสิวะ มันทายายาก” ปารกุลบ่น บีบคางผมให้แน่นิ่ง มือหนักไปหน่อย แต่ยังเบากว่าปาก จริงๆ แล้วสำหรับผม มันเป็นคนดีมาก นึกย้อนไปตอนประถม ที่เราเริ่มไม่ถูกกันหนักขึ้น ชกต่อยทุกครั้งที่มีโอกาส กระทั่งวันหนึ่ง ผมกับมันไปเล่นที่สระน้ำในหมู่บ้าน ภาซ้อนท้ายจักรยานผม ส่วนปราณก็มีจักรยานเป็นของตัวเอง เราเจอกันใต้ต้นการเวกสูงใหญ่ ชี้ว่าจุดพักรถนั้นเป็นของตนที่จับจองไว้ตามประสาเด็กน้อย ผมจองก่อน จองตั้งแต่อยู่ในท้องแม่ แต่มันก็เถียงว่าพ่อมันมาจองก่อน ผมเถียงว่าพ่อผมซื้อบ้านก่อน มันท้าว่าให้เอาโฉนดซื้อขายมาดู อันที่จริงผมไม่เคยเข้าใจ ในเมื่อเราต่างเกลียดกันขนาดนี้ทำไมถึงได้วนเวียนอยู่รอบตัวกันอยู่ได้


ซูม!


เสียงน้ำในสระบัวดังกระจาย ผมหันกลับไป รอยบนดินโคลนเหลือเพียงร่องเล็กๆ ของล้อจักรยาน จักรยานผมหายไปแล้ว เรามัวแต่ดึงคอเสื้อกันจนลืมไปว่าเด็กหญิงนปภายังขี่จักรยานไม่แข็ง ภาตะเกียกตะกาย ขณะที่ผมตัวแข็งทื่อ ผมว่ายน้ำไม่เป็น พ่อแม่สอนเราสองคนพี่น้องเสมอว่าอย่าเข้าใกล้สระโดยไม่มีผู้ใหญ่


ซูม!!


เสียงน้ำกระจายตัวอีกครั้ง จักรยานของปราณล้มเท้งเต้งใต้ต้นการเวกแต่เจ้าของไม่อยู่แล้ว ผมเห็นสองร่างดำผลุบโผล่ในบ่อน้ำ ผมยืนเกร็ง ไม่แม้แต่จะมีเสียงโหวกเหวกโวยวาย พักหนึ่งปราณก็กลับขึ้นมา จับมือภาทั้งสองข้างลากถูมาถึงฝั่ง เด็กสาวร้องไห้โฮ ยังไม่หมดสติ แต่กอดคู่อริผมไว้ทั้งร่าง


‘ภา’

ผลัก!

เป็นครั้งแรกที่ผมยอมให้หมัดเปียกๆ ของปราณซัดเข้าจนหน้าหงาย ไม่แม้แต่คิดจะตอบโต้ มันโกรธผมมาก โกรธมากกว่าภาที่ผมละเลยเสียด้วยซ้ำ ‘มึงไม่คิดจะช่วยน้องมึงหรือยังไง ถ้ากูไม่ลงไปจะปล่อยให้น้องมึงตายไปเลยใช่ไหม’

‘ไม่...’

‘มึงมันทุเรศ!’

ปราณจูงจักรยานของตัวเองขึ้น มันเปียกไปทั้งตัว ใยบัวยังเกาะอยู่ที่บ่าและหัว แผ่นหลังมันเล็กลงเรื่อยๆ ผมวิ่งไปกอดภาทันทีที่ได้สติ เด็กสาวยังร้องไห้โฮ หวาดกลัวกับสิ่งที่เกิดขึ้น ผมไม่รู้ปราณทำได้ยังไง จักรยานของผมจมหายไปในน้ำ ไม่ได้คืน เห็นเสื้อของภามีรอยเลือดหยดแต่ตัวน้องสาวผมไม่มีแผลเลยแม้แต่น้อย หลังจากนั้นผมเพิ่งสังเกตว่าปราณมีแผลเล็กๆ ที่หางคิ้ว เป็นแผลเป็นที่ติดตัวย้ำคำถามหนึ่งกับผมเสมอๆ ว่าใช่ร่องรอยแห่งความกล้าหาญในครั้งนั้นหรือเปล่า


‘อย่าบอกแม่นะพี่ภัทร ภากลัวแม่ว่าพี่ปราณ’

เป็นสัญญาณแรกที่ผมมองมันเปลี่ยนไป หลังจากนั้นความสัมพันธ์เราก็แบบนี้ ไม่เชิงว่าเกลียด แต่ก็ไม่ใช่เพื่อนรัก มันแปะพลาสเตอร์ยาเป็นอย่างสุดท้ายเมื่อขั้นตอนทำแผลสิ้นสุด ข้อศอกผมมีรอยถลอกนิดหน่อย ส่วนใต้ร่มผ้าแค่ทายาแก้ฟกช้ำสักสองสัปดาห์ ในกรณีที่ไม่ซ้ำมันอีกก็น่าจะหาย


“ไปได้ละ” เจ้าของห้องลุกขึ้นเตรียมเปิดประตูไล่ ผมคว้าข้อมือมัน กระชากให้กลับลงมานั่งบนเตียง

“ของมึงล่ะ”

“ทำเองได้”

“อย่าท่ามากไปหน่อยเลย ทำอย่างกับกูไม่เคยทำแผลให้”

“ฝีมือการทำแผลมึงห่วยแตกมาก ไอ้ภัทร”

“ก็ไม่ขี้เหร่นักหรอกน่า แทนคำขอโทษไง ภาให้กูมาขอโทษมึง”

“เดี๋ยวกูบอกให้ว่ามึงขอโทษกูแล้ว โอเคไหม”

“โห ไม่ต้องมีน้ำใจช่วยเหลือกันขนาดนั้นก็ได้” ผมยิ้มตาปิด และดูเหมือนรอยยิ้มนี้จะทำให้ปารกุลหงุดหงิด “ให้กูรับผิดชอบมึงบ้างเถอะน่า”

“มึงช่วยเลิกพูดอะไรที่มันชวนขนลุกแบบนี้เหอะ จะอ้วก”

“อะไร กูหมายถึงกุทำให้มึงเจ็บก็ต้องทำแผลให้ คิดถึงเรื่องอะไร ทะลึ่งล่ะสิ” ปารกุลทำทีจะสวนหมัดใส่ แต่ผมก็ไวพอจะคว้าข้อมืออีกข้างไว้ สุดท้ายเลยกลายเป็นผมจับมือมันทั้งสองข้าง ประจันหน้ากันด้วยการที่มันนั่งบนเตียง ส่วนผมคุกเข่าที่พื้น ดึงอีกฝ่ายโน้มตัวลงมา

“หน้านิ่งแต่ใจร้อน”

“กับคนอย่างมึง”

“รู้สึกเป็นคนพิเศษจัง”

“จะทำอะไรก็ทำ แล้วรีบๆ กลับห้องไปได้แล้ว กูมีงานต้องทำอีกเยอะ อย่าให้ต้องมาเสียเวลากับมึง”

“เชื่อพี่ดีๆ ก็เสร็จไปนานละน้อง ไหนดูแผลที่พุงหน่อยซิ”

“ไม่ต้อง!”

มือขาวคว้าหมับก่อนผมจะถกชายเสื้อมันขึ้น ปารกุลขมวดคิ้ว แค่นี้ไม่เห็นต้องโกรธ “ไม่ดูก็ได้ งั้นสลับที่กัน เงยหน้าทำให้แบบนี้ไม่ถนัดเลย”

ว่าที่สถาปนิกกลอกตาหน่าย ผมเอ่ยย้ำอีกครั้งมันก็ยอมลงมานั่งที่พื้น เงยหน้าให้ช่วยทายาที่มุมปากและโหนกแก้ม ใช้ปลายนิ้วเกลี่ยรอยแผลเป็นนั้นเบาๆ และผมก็เผลอมองมันด้วยสายตาที่ตัวเองชอบมอง








Tbc...


สวัสดีวันอังคารสีชมพู สดชื่นสดใสเบิกบานวันทำงานของพวกเรา /พรากส์
ได้มีโอกาสพูดแล้ววว เวสต์ค่า เขียนในส่วนของภัทร หนุ่มใสวัยกระเตาะมาเต๊าะปราณ

น้อยยยครั้งมากที่จะเขียนเรื่องควบสองเรื่องพร้อมกัน รอบนี้จับมือกับ afterday แข่งกันโยน น้องแต่งไวมาก ถึงขั้นปั่นไม่ทัน ไม่แน่ใจว่าเดย์มีสิบมือสิบหัวหรือเปล่า /ปาดเหงื่อ ต้องเร่งสปีดไปด้วยเลย 

ฝากเรื่องนี้เอาไว้ในความอนุเคราะห์ด้วยนะคะ พ่กเลามา #ทีมภัทร กันเถอะ (หาพวกก่อนเลย)
ใครเล่นทวิตเตอร์ติดแท็ก #หลังม่าน ได้นะ จะเข้าไปส่อง อุอิ
เจอกันใหม่คิวของปราณอังคารหน้าค่ะ
รักกกก <3
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 188 ครั้ง

24 ความคิดเห็น

  1. #751 shin ai2 (@konekoshinai2) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 08:16
    งือออออออ บรรยากาศคนกำลังศึกษากันชัดๆ ค่อยเป็นค่อยไป เหมือนไม่ยอมแต่สุดท้ายก็ยอมงี้
    #751
    0
  2. #728 ROS195 (@actMB) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 23:14
    บรรยากาศคู่รักเว่อออ
    #728
    0
  3. #698 hh_9094 (@9094_hh) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:28
    ไม่ถูกกันอบบไหนน้อออ
    #698
    0
  4. #645 Noey_CHP (@Noey_CHP) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 กันยายน 2560 / 20:33
    ไม่ชอบกันแบบไหนน้าาา มาทำแผลให้กัน555555
    #645
    0
  5. #603 แคนต้าลูปปปป ^^ (@Canta_TT) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 18:52
    น่ารักกกกกกกกกกกก
    #603
    0
  6. #581 cadUTa (@caduta) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2560 / 18:28
    ไม่มีคำหวานสักประโยค แต่รู้สึกเขิน
    #581
    0
  7. #558 Quiqoang (@thancha233) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2560 / 14:45
    ภัทรนี่ขอบปราณใช่ไหม งงมากเน้อ ต่อยกันแต่ก็ทำแผลให้กัน55555 ความสัมพันธ์คู่นี้มันแปลกที่สุดเลบ
    #558
    0
  8. #544 GloveOvercoat (@firstchdp) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2560 / 17:20
    นั่นๆๆ เอาแล้ว ยังไงภัทรยังไง
    #544
    0
  9. #539 paprawarin03 (@paprawarin03) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 16:48
    ต่อยกันเสร็จก็แอบมาทำแผลให้กัน แหมมมม่
    #539
    0
  10. #538 Megasweetty (@Megasweetty) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 13:46
    อยู่ต่อหน้าคนอื่นต่อยกัน อยู่กัน2คนช่วยกันทำแผล หืมมมมม
    #538
    0
  11. #528 LittleSwallow (@littleswallow) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 09:47
    ทั้งที่ต่อยตีกันแต่นี่รู้สึกถึงความน่าร๊ากกกก อ่านไปก็เขินไป ทำผงทำแผลกุ๊กิ๊กอะไรกันเบอร์นี้ เขินน~
    #528
    0
  12. #521 Au2524 (@Au2524) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2560 / 20:06
    ชอบจัง
    #521
    0
  13. #488 knarins (@ninglky) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 15:36
    มุ้งมิ้งจุงเบยยยยย~~~
    #488
    0
  14. #468 Mune (@uzsy) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:59
    มีความน่ารักกก 555555 ฉากทำแผลนี่มันอะไรกัน ใจไม่ดีเลยย ????????????
    #468
    0
  15. #417 PS-phanwarin (@PS-phanwarin) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 มกราคม 2560 / 17:46
    เฮย เฮย เฮย~~มีความมุ้งมิ้งแอบแฝงอยู่*,*
    #417
    0
  16. #202 MineDonghae (@MineDonghae) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 กันยายน 2559 / 09:58
    งุ้ยยยยย เพิ่งเข้ามาอ่านนน ตีกันเสร็จมานั่งทำแผลให้กันต่อ มีความแอบน่ารักกกกกกก
    #202
    0
  17. #184 justattempt (@thisisallfull) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 กันยายน 2559 / 10:37
    โอ้โห โอ้โห โอ้โห ชอบความสัมพันธ์แบบนี้จังค่ะ เตรียมปักธงฝั่งเคะอีกแล้ว งื้อออออ 55555
    #184
    0
  18. #169 -Shawty- (@tumbmong) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 กันยายน 2559 / 04:06
    เอะ ใครจะกินใครรล่ะทีนี้ แต่ที่แน่ๆถ้าจะกิน ก็คงต้องเป็นความลับสินะ อิอิ
    #169
    0
  19. #104 Purplenose (@purplenose) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2559 / 14:55
    โอ้ยยยยยยนเขินนนนนนค่ะ ภัทรนี่ต้องละมุนขนาดนี้ไหม อะไรๆก็มอง อะไรๆก็ชื่นชม อะไรๆก็ปราณ ค่าาา ปราณก็น่ารัก พอมองในมุมภัทรละน่ารักขนาดดด ; - ;
    #104
    0
  20. #89 ❥เอ๊ะฮุน (@Oh_sehun94) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2559 / 19:49
    โอ้ยเขิน ทำไมชอบอ่ะ ฮื่อออ
    #89
    0
  21. #64 ไฉไลใสๆค่ะ (@saisignsine) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2559 / 01:09
    ฉันเขินนนนนนนนนนน อะไรคือชกต่อยกันแล้วแอบมาทำแผลให้กันแบบนี้ อร๊ายยยย
    #64
    0
  22. #35 pannjed . (@pingmog) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2559 / 09:51
    อื้ออออ ทำไมน่ารักกก นี่เกลียดกันหรอออ ฮื้อออ
    #35
    0
  23. #3 กะปิ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2559 / 17:29
    อื้อออออออ น่ารัก มีความน่ารักอ่า อร๊ายยยยย
    #3
    0
  24. #2 31July (@nam-july) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2559 / 10:54
    คำพูดคำจาตอนทำแผลให้กันนี่...ทำเราคิดมากเลย 555555 เป็นความสัมพันธ์ที่โคตรโอโหอ่ะ ไม่ใช่เพื่อนกันแต่ก็ไม่ถูกกัน เกลียดกันหรือก็เปล่า เจอกันตั้งแต่เล็กจนโต สนิทกันแบบประหลาด สนุกดีค่ะ ติดตามเลย
    #2
    0