หลังม่าน l Behide the scenes

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 100,733 Views

  • 985 Comments

  • 6,160 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    7,376

    Overall
    100,733

ตอนที่ 22 : ฉากยี่สิบสอง l Pat l talk

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6634
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 141 ครั้ง
    11 ต.ค. 59

หลังม่าน l Behide the scenes


l ฉากยี่สิบสอง l
Pat l talk



ฉิบหาย!

ฉิบหายของจริง จะมีอะไรโป๊ะแตกไปมากกว่าการที่เรารับผู้หญิงสักคนมาที่บ้านแล้วเจอแฟนตัวเองเข้าให้ ผมยืนนิ่ง หน้าซีดเผือด หัวใจร่วงลงไปที่ตาตุ่ม ไอ้ปราณเห็นแน่ หลังจากประสานสายตาเมื่อครู่ก็เดินกลับเข้าบ้านไปเลย ถ้อยคำมากมายจุกที่คอหอย มันคงไม่ชัดเจนอะไรถ้าสองสามวันมานี้ผมมีเวลาใส่ใจมันบ้าง

น้ำเน่าชะมัด ใครจะไปคิดว่าผู้ชายอายุ 22 จะโดนที่บ้านคุมตัวแจ

คุมเฉยๆ ไม่ว่า แม่ยังเจ้ากี้เจ้าการสั่งให้ออกไปกินข้าว ดูหนัง ชวนเพื่อนสมัยเด็กของภาไปไหนมาไหนด้วยเกือบทุกวัน


“น้องพันช์มาพอดี แม่กำลังจะทำขนมเลย รู้จักทับทิมกรอบไหมลูก”

คุณนายแกมีความสุขนักล่ะเวลาแบบนี้ แม่ผมเป็นแม่บ้านเต็มขั้น ฐานะทางบ้านไม่ได้เป็นถึงไฮโซไฮซ้อ แต่มีบริษัทเป็นของตัวเองดำเนินงานทุกอย่างโดยพ่อ ดังนั้นเวลาว่างของแม่คือจัดระเบียบที่บ้าน ทำขนม หุงหาอาหาร เคยเสนอให้จ้างคนงานมาดูแลครั้งหนึ่งก็ดูจะขัดอกขัดใจกัน สุดท้ายเลยจัดแจงทุกอย่างสมต้นแบบกุลสตรีไทยโบราณ และไม่น่าแปลกใจเลยสักนิดที่แม่จะชอบพันช์ เด็กสาวผู้เรียบร้อยอย่างกับผ้าพับไว้


“พันช์ทำกับคุณแม่บ่อยๆ ค่ะ อากาศร้อน คุณพ่อชอบทาน”

ผมถอนหายใจ นุ่มนิ่มเสียจนจับแต่ละทีก็กลัวจะยุ่ยคามือแบบนี้ไม่เห็นเหมาะกับผมเลยสักระเบียดนิ้ว แม่ลากพันช์ไปทำครัวตามประสาสาวๆ ส่วนตัวผมเดินกลับมาที่ห้องนั่งเล่น จิตใจว้าวุ่น ทรุดตัวนั่งลงบนโซฟาแล้วยีหัวตัวเองด้วยความหงุดหงิด
ให้มันได้แบบนี้สิโว้ย!


“เป็นอะไรพี่ภัทร”

“ปราณเห็นพันช์”

“แล้ว?”

“แล้วไงอะ ที่นั่งข้างคนขับไอ้ปราณยังไม่เคยได้ขึ้นเลยนะ” ผมกระซิบลอดไรฟัน ถึงจะสามารถตีความว่าพันช์เป็นอย่างอื่นไปได้ แต่ปราณก็คือปราณ มันรู้อยู่แล้วว่าถ้าไม่พิเศษผมไม่เคยทำนิสัยแบบนี้ให้ใคร อย่างเช่นเปิดประตูรถบ้าบออะไรนั่น แต่ถามว่าไม่เปิดได้ไหม โอโห ฟังแม่บ่นอีกค่อนคืนนั่นแหละ

ทำไมมันยากแบบนี้วะ


“แล้วพี่พันช์ไปไหน”

“ช่วยแม่ทำทับทิมกรอบในครัว”

“ภาหิวแล้ว” น้องสาวบ่นออดแอด ทิ้งตัวลงบนโซฟาข้างๆ กัน “พี่ภัทรโทรไปหาพี่ปราณหรือยัง”

“ยัง ยังคิดคำพูดไม่ออก”

“แล้วเมื่อเช้าออกไปไหนกันมา”

“ทำบุญตักบาตร ถวายสังฑทาน”

นปภากลั้นหัวเราะ ไม่ใช่เรื่องที่น่าอาย แต่แค่ขัดกับบุคลิกผมไปหน่อยเท่านั้นเอง “เอาน่า ตามใจแม่ไว้เขาจะได้เลิกจุกจิก”

“ตันว่ะภา” พูดพลางถอนหายใจยาว “สงสัยต้องเล่าให้ปราณฟัง”





มื้อเที่ยงวันนี้อุดมไปด้วยอาหารสารอาหารครบห้าหมู่ที่หน้าตาน่ากินแต่ผมกินไม่ลงสักเท่าไหร่ เขี่ยข้าวในจานที่มีกับข้าวถูกตักให้จนเกือบล้นไปมา สิ่งที่วกวนอยู่ในใจยังก่อกวนให้หงุดหงิดลึกๆ ป่านนี้จะเป็นยังไง เข้าใจไปถึงไหนแล้วไม่รู้


“กับข้าวไม่ถูกปากเหรอคะพี่ภัทร”

พันช์ถาม เกือบทั้งหมดสาวเจ้าก็ลงครัวช่วยแม่ผมทำมาด้วยกัน พันช์เป็นคนพูดน้อย เสียงเบา เสียงหวาน ถามครั้งหนึ่งต้องเงี่ยหูฟังว่าพูดอะไรกันแน่ ท่าทางเป็นสาวขี้อายที่ทางบ้านค่อนข้างเข้มงวดเป็นพิเศษ


“ยังไม่ค่อยหิว”

“ภัทร พูดกับน้องดีๆ สิจ๊ะ น้องเขายังคะขากับเราเลย”

ผมมองหน้าว่าที่คู่หมั้น ไม่ได้เกลียดหรอก แต่รู้สึกฝืนใจไปเสียทุกอย่าง เป็นคนพูดจาขวานผ่าซาก ซื่อตรงกับความรู้สึกตัวเองตลอดพอถูกจี้ให้เป็นสุภาพบุรุษขั้นสูงสุดก็กระอักกระอ่วนใจ


“ปกติไม่ค่อยทานข้าวเช้าน่ะครับ พอทานแล้วก็เลยอิ่มมาถึงเที่ยง”

“ไม่ดีเลยนะคะ ข้าวเช้าสำคัญที่สุด”

ผมพยักหน้ารับ ขี้เกียจต่อล้อต่อเถียงว่าปกติตื่นก็ตะวันตรงหัว จำใจตักข้าวใส่ปากลวกๆ ตัดรำคาญ ทุกอย่างดูเรียบลื่น ตามอุดมคติ มีแต่ผมที่สุมไฟทุกอย่างอยู่ในอก นปภาเหลือบมองเป็นระยะ ราวกับสังเกตการณ์ว่าความอดทนของผมจะสิ้นสุดลงเมื่อใด




บ่ายแก่ๆ แดดรามลมตก พ่อเป็นคนชี้ชวนให้ผมพาคู่หมายเดินเล่นในสวนหลังบ้าน พื้นที่ไม่มากนัก มีคนสวนเข้ามาจัดการวันละครั้ง ไม่ได้จ้างประจำ ปลูกเป็นไม้ดอกไม้ประดับเสียส่วนใหญ่ ศาลาเล็กๆ สีขาวสะอาดเสื่อมโทรมไปตามอายุขัย เด็กๆ ภารักที่ตรงนี้ เอาดอกไม้ของพ่อมาสมมติเป็นกับข้าวเล่นขายของเป็นประจำ


“ไม่ได้มาเสียนาน พันช์ยังนึกถึงตอนเด็กๆ เลยค่ะพี่ภัทร”

หญิงสาวชวนคุย เดินกรุยกรายผ่านทางเดินหินศิลาแลง ผมรับคำในลำคอ ภาพตอนไหนก็มีแต่ไอ้ปราณมาตลอดชีวิต “พี่ภัทรโตแล้วขรึมขึ้นเยอะเลยนะคะ”

“ก็ไม่ขนาดนั้นหรอก”

“พันช์จำได้ว่าตอนเด็กๆ พี่ภัทรใจดีมาก ยอมเล่นขายของกับพันช์กับภา เอาใบไม้มาทำเป็นเงิน”

“ขืนไม่ยอม ภาก็ร้องลั่นบ้านสิ”

“พี่ภัทรน่ะ รักภาจนบางครั้งพันช์ก็อิจฉานะคะที่ภามีพี่ชายดีๆ แบบนี้”

ถ้าโตขึ้นแล้วรู้ว่าการเป็นน้องสาวผมต้องคอยตามบ่นทุกรายละเอียดเรื่องราวคงเปลี่ยนใจแทบไม่ทัน ผมถอนหายใจ ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ที่ร้างคนมาแสนนาน


“พันช์ชอบบ้านพี่ภัทรนะคะ ร่มรื่นดี”

“พี่ไม่ค่อยได้ดูอะไรหรอก คุณพ่อเป็นคนจัดการ”

“คุณลุงกับคุณป้าก็ใจดีค่ะ ถ้าเป็นแม่ของพันช์นะ ดุอย่างนี้เลย” รอยยิ้มหวานผุดขึ้นประดับหน้า พันช์เป็นคนสวยโคตร สวยแบบไม่ต้องปรุงแต่ง อย่างที่แม่เคยบอก ผมอาจจะเป็นฝ่ายตกหลุมรักเพื่อนเก่าคนนี้เข้าให้ก็ได้ ในกรณีที่ถ้าชีวิตนี้ไม่รู้จักปารกุลมาก่อน

แต่ทำไงได้ ชีวิตมันย้อนเวลากลับไปไม่ได้ และต่อให้ย้อนเวลากลับไปได้ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าควรย้อนไปตอนไหน

ตอนไหนที่ผมยังไม่รักไอ้ปราณมากขนาดนี้


“พี่ภัทรเป็นอะไรหรือเปล่าคะ ถอนหายใจหลายครั้งแล้ว”

“ปวดท้องน่ะครับ” จะพูดให้ถูกคือรู้สึกมวนๆ ในท้องมากกว่า ความเครียดทำให้ผมหายใจไม่เต็มอิ่ม นึกกังวลแต่เรื่องของคนคนเดียว “พันช์ พี่ไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ จะนั่งเล่นตรงนี้หรือเข้าไปคุยกับภาก็ได้ นานหน่อย”

พูดจบก็หันหลังกลับ กึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้าไปในตัวบ้าน เปิดประตูห้องนอนตัวเองได้ก็โทรหาคนที่อยู่ในหัว


[อืม]

“ปราณ...” 

ถ้อยคำมากมาย อัดแน่นในอก ครู่ใหญ่กว่าปารกุลจะยอมรับสาย เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายชั่งใจอยู่นานว่าจะรับสายหรือไม่ แต่เมื่อสัญญาณต่อติด มันกลับเงียบไปราวกับรอให้ผมเป็นคนสารภาพทุกอย่างออกมาเอง

“ปราณ”

[ว่ามาสิ]

ผมไม่ชอบน้ำเสียงเย็นชาแบบนี้ คำพูดที่เหินห่าง แม้จะดูเหมือนปารกุลคนเก่า แต่เราต่างรู้ว่ามีอะไรที่ต่างออกไป ผมเม้มริมฝีปากแน่น คิดสรรหาถ้อยคำมากมายที่จะทำให้ความรู้สึกของมันกลับมาดีเหมือนเดิม

ทั้งหมดทั้งมวล เพราะผมแคร์มันมากกว่าใคร


“ปราณ”

[ถ้าจะโทรมาแค่เรียกชื่อวางหูนะ]

“เดี๋ยว” ประโยคนั้นคล้ายกับโอกาส เป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่ปราณจะไม่รับฟังอะไรอีก “เปิดหน้าต่างให้หน่อย กูจะไปหา”

[ไอ้ภัทร ตอนกลางวันแสกๆ]

“กูต้องคุยกับมึง”

[ก็คุยอยู่นี่ไง]

“ไม่ใช่” ไม่อยากให้มันเป็นเพียงประโยคแก้ตัวอย่างคนมักง่ายทำ ทุกอย่างที่ผมจะพูดกับมันเป็นความจริงที่ต้องมองตาเท่านั้นถึงจะเข้าใจ

อีกอย่าง...ผมทนคิดถึงมันไม่ไหวแล้วด้วย


“ปราณ กูวางสายนะ เปิดหน้าต่างห้องด้วย”

ผมกดตัดสายโดยไม่รอฟังคำอนุญาต จากตรงนี้เขย่งต่อจากหลังคาไปเพียงนิดก็ถึงกำแพง ใช้ทักษะอีกเล็กน้อยก็ปีนขึ้นหลังคาห้องครัวบ้านปารกุลปีนต่อขึ้นไปถึงหน้าต่างห้องนอนได้ เรื่องนี้เป็นความลับถึงที่สุด เพราะถ้าพ่อแม่รู้ผมอาจถูกย้ายห้องสลับกับภาทันที

ปารกุลหน้าหงิกงอเมื่อผมโผล่ไปถึงขอบหน้าต่างห้องนอนมันด้วยเท้าเปล่า กระโดดลงพื้นอย่างเงียบเชียบที่สุดสีหน้าอีกฝ่ายถึงคลายลง มันกอดอก เดินกลับไปนั่งที่เก้าอี้คอมพิวเตอร์ ส่วนผมอัปเปหิตัวเองมานั่งบนเตียงนอนสีสะอาดในเวลาถัดมา


“จำพันช์ได้ไหม”

“จำไม่ได้”

“น้องที่เคยมาเล่นกับภาบ่อยๆ ตอนเด็กๆ ไง”

ต้องมีบ้างแหละที่มันเคยเห็นหน้า แต่คงไม่ได้ใส่ใจ ขนาดผมเจ้าของบ้านยังไม่เคยคิดสนใจเลยด้วยซ้ำ “คนเมื่อกี๊น่ะ”

“ภาขับรถเป็นหรือเปล่า”

“เป็นดิ ทำไม รถคันนั้นพ่อก็ให้ใช้ด้วยกัน”

“แล้วทำไมมึงเป็นคนไปรับเพื่อนภาวะ ไม่ใช่ทำไม่ได้ แต่มันดู...” ปารกุลเงียบไปครู่หนึ่ง “...ขัดกับนิสัย”

เพราะเป็นมันถึงรู้จักผมดีกว่าใคร ผมถอนหายใจ ไม่ได้จงใจจะปิดบังเพียงแต่ไม่รู้จะเริ่มต้นตรงไหนต่างหาก


“ที่บ้านพันช์เปิดบริษัทคอนซัลท์ มีลูกสาวคนเดียว ไปเรียนบัญชีที่เชียงใหม่ เพิ่งสอบเสร็จก็กลับมาเลย ปีเดียวกับเรานั่นแหละ”

“แล้ว?”

“พ่อแม่กู กับพ่อแม่พันช์อยากให้รู้จักกันไว้”

“ว่าที่สะใภ้?”

ดวงตาคู่นั้นวูบไหว มองหน้าผมก่อนเบือนหนี ผมถอนหายใจอีกครั้ง ทุกอย่างอัดแน่นในอก ยังคิดหาทางออกไม่เจอ “เห็นแวบๆ เหมือนจะสวยนะ”

“สวยเลยแหละ สาวบัญชี”

“ชอบไหมล่ะ”

“ปราณ อย่าถามเหมือนมึงไม่รู้ใจกูได้ไหม”

ผมเอื้อมมือไปดึงเก้าอี้ล้อหมุนของปารกุลเข้ามาใกล้ จับใบหน้าอีกฝ่ายให้หันตรงมาสบตา “มึงก็รู้ว่ากูชอบใคร”

“ไม่รู้ว่ะ บางทีกูก็ไม่มั่นใจ”

“คิดว่าจะเหมือนเรื่องแน็ตเหรอ”

“กูไม่ได้จะขุดนะ แต่มึงก็ยังโอเคกับความสัมพันธ์ของผู้หญิง ที่จริงการคบหาแบบนั้นยังดูไปไกลกว่าด้วยซ้ำ”

“จะใกล้จะไกลมันอยู่ที่ใจปะวะ ปราณ กูมองใครไม่ได้นอกจากมึง ที่ทำแบบนี้เพราะเรา ขอโทษ แต่กูแค่ยังหาทางลงไม่ได้ แต่สัญญาว่ากูต้องแก้ปัญหานี้แน่ๆ”

“ภัทร มึงเป็นเด็กดีของพ่อแม่เหรอวะ ไม่รู้ดิ มึงขัดได้ มึงไม่ต้องเปิดประตู ไม่ต้องไปดูแลผู้หญิงคนนั้นได้ แต่ที่กูเห็นคือมึงทำ และมึงจะทำเรื่องแบบนี้ให้เฉพาะกับคนที่มึงชอบ คนที่มึงอยากทำ”

“รู้จักกูดีจังนะมึง”

ผมถอนหายใจ เข้าใจถึงความหงุดหงิดของอีกฝ่าย ถ้าเป็นผม เห็นไอ้ปราณมีใครมาวอแวรอบตัวแบบนี้ก็คงพังกันไปข้างเหมือนกัน

“ช่างมันเถอะ กูพูดมากเกินไปแล้ว”

“ปราณ มึงมีสิทธิ์หึง แต่ฟังกูอธิบายหน่อย”

“กูไม่ได้หึง!”

“ปราณ ฟัง!” 
ผมจับมือ จ้องตาดุ ปารกุลยังคงสั่นไหว ความสัมพันธ์ของเราทั้งสองคนเหมือนตึกสูงที่ไม่ได้ลงเสาเข็ม ขาดความมั่นใจ ไร้ซึ่งความมั่นคง

“กูต้องทำตามใจแม่ เพราะอยากให้เขาเห็นว่ากูอยู่ในโอวาท จะได้ไม่ต้องไปยุ่งที่มหา’ลัย เรายังเจอกันที่นั่นได้นะเว้ย”

ถึงแม้เวลาที่เหลือจะน้อยเต็มทน เกลียดตัวเองที่รู้ตัวช้า เวลาสี่ปีที่มหาวิทยาลัยถูกละเลยมาตลอด ผมมองหน้ามัน รู้สึกร้อนที่กระบอกตา ความหวาดหวั่นเข้าเกาะกินใจ เกรงว่ามันจะไม่รับฟัง กังวลว่าจะท้อและถอยความสัมพันธ์ให้ลดหลั่นลงไป


 “กูไม่ใช่คนเจ้าชู้ มึงก็รู้ กูไม่สนใจเรื่องผู้หญิงด้วยซ้ำ ตั้งแต่ไหนแต่ไร”

“ภัทร กูรู้ แต่มึงจะทำยังไงต่อ”

“กูจะแก้ปัญหา”

แม้ทางข้างหน้าจะมืดบอดก็ไม่คิดจะปล่อยมันไป ผมจับมือปารกุล อ้อนวอนด้วยความจริงที่สุดในใจ


“เชื่อกูนะ”

“ภัทร ถามอีกอย่างดิ” ปราณสูดลมหายใจ คล้ายว่าจะคลายกังวลเรื่องชู้สาวไปบ้างแต่ยังมีสิ่งอื่นกวนใจ ผมเงียบเพื่อให้ปารกุลพูด และคู่สนทนาก็เอ่ยออกมาในที่สุด “ถ้ากูไม่เจอกับตัววันนี้ มึงคิดจะบอกกูหรือเปล่า”

คำถามง่ายๆ แต่กลับยากสำหรับเอ่ยคำตอบ ผมนิ่งงัน กลายเป็นฝ่ายหลบตา ปราณดึงไหล่ผม รุกไล่เอาคำตอบด้วยสายตาแน่นิ่ง กดดัน


“กูถาม”

ผมไม่กล้าสู้หน้ามัน เพราะความจริงก็คือจะปิดบังให้ถึงที่สุด ปราณไม่ชอบใจแน่กับคำตอบนั้น แต่ผมก็เลือกที่จะไม่โกหก

“นี่มันปัญหาของเราหรือเปล่าวะภัทร”

“กูจัดการได้”

“ถ้าจัดการได้ มึงคงไม่รอจนกูจับได้แบบนี้”

“มันก็ต้องค่อยๆ เป็น ค่อยๆ ไปสิวะ คิดว่ากูจะยอมแต่งงานกับคนอื่นหรือไง”

“ใครจะไปรู้ว่ามึงคิดอะไร”

เขาตวัดลิ้นเลียริมฝีปาก เสียงกรุ่งกริ่งของโมบายที่หน้าต่างดังขึ้นจากลมโชยแต่ใจของเราสองคนกลับร้อนเป็นไฟ “มึงเห็นหัวกูบ้างไหมวะ หรือกูต้องเป็นคนที่หลบอยู่หลังปัญหาให้มึงเผชิญทุกอย่างด้วยตัวเอง”

“ปัญหาคือแม่กู มึงจะช่วยยังไง แค่จัดการกับพ่อแม่ตัวเองก็เหนื่อยแล้วไหม กูจะเอาเรื่องมาให้มึงปวดหัวทำไมอีก”

“เพราะต้องแก้ไขมันด้วยกันไง ถึงได้เรียกว่าคนรักกัน” ผมไม่เถียงต่อ จนแก่คำถามที่อีกฝ่ายตั้งขึ้น ความจริงที่สุดคือผมแค่กลัว กลัวว่ามันจะไม่เข้าใจ

“กูขอโทษ”

“กูเบื่อคำว่าขอโทษของมึงฉิบ”

“จะให้กูทำไง” ผมถอนหายใจ ก้มหน้าลงซุกหน้าผากลงบนตัก กอดปารกุลที่นั่งบนเก้าอี้ไว้ด้วยอ้อมแขน จะช้าจะเร็วก็ถูกปราณโกรธอยู่ดี

“ตอนนี้ผู้หญิงอยู่ที่ไหน”

“ไม่รู้ คิดว่ากูแคร์หรือไง”

“มึงกลับไปดูเขาเถอะ”

“หายงอนกูก่อน”

ปารกุลถอนหายใจ เมื่อผมเงยขึ้นมาจากตักมันก็พยักหน้าส่งๆ “กลับไปเหอะ เย็นๆ แม่กูลงครัวแล้วจะปีนลำบาก”

ผมจูบที่ข้อนิ้วของมัน คิดถึงกลิ่นของปราณ นึกถึงวันคืนที่เราใช้เวลาร่วมกัน


“กูคิดถึงมึงมากเลยปราณ”

ปารกุลนิ่งงัน ไม่ตอบในทันที โทรศัพท์ในกระเป๋าผมสั่น ถึงไม่อยากรับแต่ก็ต้องกดรับจนได้


“ว่าไงภา”

[หายไปไหน แม่ถามหา จะให้ไปส่งพี่พันช์]

“ภาไปส่งหน่อยดิ บอกว่าพี่ท้องเสีย”

[อยู่ไหนเนี่ย]

“ห้องปราณ”

ผมตอบเสียงเรียบ นปภาก็ครางรับในลำคอ [จนได้สิน่า เดี๋ยวภาออกไปส่งแล้วกัน พี่ภัทรก็รีบกลับมาเถอะ ถ้าบอกแม่แบบนั้นเดี๋ยวแม่ก็ขึ้นมาดูที่ห้อง]

ผมตอบรับก่อนกดวางสาย ปล่อยมือที่จับปารกุลไว้แม้อยากจับให้นานกว่านี้สักนาที

“กูกลับก่อนนะ”

“อืม ปีนระวังๆ”

“ปราณ” เจ้าของชื่อมองหน้า ยังเย็นชาเหมือนเดิม “กูรักมึงนะเว้ย”

หวังว่าความรู้สึกนี้จะไปละลายน้ำแข็งของความไม่ชอบใจของอีกฝ่ายได้ ปารกุลพยักหน้า ไม่ตอบกลับตามประสา มันยืนส่งผมปีนออกไปทางหน้าต่าง กระทั่งถึงฟากที่เป็นห้องนอนของตัวเอง

สบตากันจากคนละฝั่ง มีพื้นที่และกำแพงกันระหว่างตำแหน่งของเราสองคน ผมหวังว่ามันจะเป็นเพียงรั้วบ้านเท่านั้น


ไม่ได้หมายถึง ความรักที่สั่นไหวบนยอดตึกที่ไร้รากฐานอันมั่นคง..








Tbc...


หน่วงๆ ไปก่อนนะ นี่ภัทรอุษามณีเอง เข้าใจภัทรนิดนึง ต่อให้พ่อแม่จะทำลายภัทร แต่ภัทรเป็นลูก ไม่มีสิทธิ์โกรธเกลียดพ่อแม่อยู่แล้ว /เดี๋ยวแกรรรร

เป็นกำลังใจให้ภัทรกับปราณกันค่ะ

#ช่วยน้องด้วยนะคะ 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 141 ครั้ง

23 ความคิดเห็น

  1. #965 heykiki (@kmxiioxe_) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 18:34
    สงสารอะ
    #965
    0
  2. #943 minidays (@katakjaa) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 20:29
    อุปสรรคเยอะไปหมดดดดดดด โฮกกกกกก
    #943
    0
  3. #928 D-Sooo (@D-Sooo) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 13:20
    สู้ๆนะพวกแก โอ้ยปัญหาใหญ่มาก หน่วงไปหมด
    #928
    0
  4. #897 ploy-p-ploy (@iamprettyployly) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 21:55
    ไม่รู้อะ เออแต่มันก็ยากอะเพราะเป็นพ่อกับแม่ เฮ้อ
    #897
    0
  5. #836 มอคค่าน้อย (@bbestt) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 22:15
    ทนไมาได้้้้้ พ่อแม่ปญอ
    #836
    0
  6. #834 Thamolwan Inyapho (@thamolwan_narm2) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 23:27
    หน่วงมากกกก มาม่าถ้วยใหญ่
    #834
    0
  7. #738 DekD.com (@maleeACC) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2561 / 10:28

    หน่วงสุุดๆๆๆ เจ็บด้วย

    #738
    0
  8. #723 Nebbianuvolaa (@Nebbianuvolaa) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2561 / 14:26
    มันมีอะไรมากกว่านี้หรือเปล่าทำไมผู้ใหญ่สองบ้านนี่ดูไม่ชอบกันมากๆ แง
    #723
    0
  9. #623 แคนต้าลูปปปป ^^ (@Canta_TT) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 23:28
    หน่วงงงงงงงง
    #623
    0
  10. #577 Quiqoang (@thancha233) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2560 / 15:33
    ปราณใจเย็นมาก ไม่งี่เง่างอแงจนกว่าเจ้าตัวจะมาอธิบาย แต่เป็นใครใครก็คิดงั้นแหละ ต้องเชื่อใจกันนะสู้ๆ ฮือ กลัวใจว่าพ่อปราณจะส่งปราณไปเรียนต่อต่างประเทศ แล้วทุกอย่างจะลำบากขึ้นมาทันทีเลย ผ่านไปให้ได้นะ
    #577
    0
  11. #479 Mune (@uzsy) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2560 / 13:46
    หน่วงมากก แบบนี้จะจบยังไงเนี่ย ดูไม่มีใครยอมใครเลย เห้ออ
    #479
    0
  12. #478 Mune (@uzsy) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2560 / 13:46
    หน่วงมากก แบบนี้จะจบยังไงเนี่ย ดูไม่มีใครยอมใครเลย เห้ออ
    #478
    0
  13. #454 ซีเรียลกับนม (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 09:37
    ภัทรแน่ใจเหรอว่าทำแบบนี้จะดีน่ะ? ยิ่งทำดีกับพันช์พ่อแม่ก็ยิ่งคาดหวัง ผู้หญิงก็คาดหวัง คิดดีแล้วเหรอ? แบบนี้ไม่ได้หาทางแก้ปัญหา แต่ผูกปมเพิ่ม หนีปัญหาว่าทำแบบนี้จะแอบไปเจอปราณที่อื่นได้ นี่มันไปสู่ลูปของแอบคบชู้ชัดๆ ถ้าผ่านไปถูกจับหมั้นเถียงไม่ได้ พ่อแม่ยิ่งคาดหวังมาด้วย จะทำอะไรได้เหรอ?

    คาแรคเตอร์ภัทรเหมือนพวกฟรีๆ ลุยปัญหาได้ เหมือนตอนเผชิญเรื่องเพื่อน แต่พอเป็นเรื่องความรัก เรื่องของปราณ สิ่งที่ภัทรทำแต่ละอย่างมันโง่มาก ทั้งตอนหึงไวเป็นหมาบ้า ตอนแน็ตที่ไปมั่วเอาง่ายๆ ทั้งๆ ที่อีกฝ่ายก็ร้าย (ต่อให้บอกว่าเป็นเกย์ สาวเจ้าก็แค้นได้แล้วอาจจะมาทำให้ปราณเสียใจก็ได้ ไม่คิดเหรอ?) ตอนประชดปราณเรื่องแน็ตอีก ส่วนตอนนี้ก็รู้สึกว่าภัทรเลือกไม่ถูกจริงๆ นะ คนอื่นคิดยังไงไม่รู้ แต่ส่วนตัวเราคิดว่า ถ้าปล่อยให้อีกฝ่ายคาดหวัง ไม่ตัดไฟซะตั้งแต่ต้นลม ถ้าไฟมันลุกลามแล้ว พ่อแม่เค้าหวัง เค้าคิดว่าจะได้พันช์มาเป็นลูกสะใภ้แล้ว คิดเหรอว่าจะดับไฟนั้นได้ง่ายๆ ? เห้อออ มันยิ่งทำให้ปมยุ่งเหยิงไปอีกเพราะไปสาดปมเกี่ยวเนื่องกับพันช์ไปอีก แล้วก็ครอบครัวพันช์อีก ลองคิดถ้าสองครอบครัวตกลงหมั้นหมายกัน ลองถ้าภัทรมารู้อีกทีเค้าตกลงกันแล้วจะทำอะไรได้? มืดมนกว่าปฏิเสธพันช์ให้ชัดๆ แต่แรกอีก (ถ้าเป็นกรณีนั้นตอนหลังพ่อแม่ภัทรยอมให้คบปราณ ก็คงมาแนวฉันชอบให้แกกกมันได้แต่ต้องแต่งกับหนูพันช์! และแน่นอน ต้องมาต่อที่ปมว่าพ่อแม่ปราณต้องไม่ยอมสิ...) และเท่าที่ดู ถ้าพันช์เห็นภัทรไม่สนใจ ผู้หญิงคนนี้ก็ดูมีความภาคภูมิพอจะเข้าใจว่าอีกฝ่ายไม่เล่นด้วยและยอมถอย แต่ถ้าทำให้เขารู้สึกมีหวังล่ะ? เห้อออออ
    #454
    0
  14. #251 Army1994 (@Army1994) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2559 / 12:01
    ไรท์ รอนานแล้วน้าาา มาต่อเร็วววTT
    #251
    0
  15. #249 P'oil (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2559 / 22:40
    งานน้ำตา หาทางออกยังไงล่ะภัทรเอ๊ยย สงสารปราณมาก สงสารภัทรด้วย สู้ๆนะ
    #249
    0
  16. #247 faungfhaa (@faungfhaa) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 19:12
    รีบมาต่อนะะะะค้างอ่าา
    #247
    0
  17. #246 Purplenose (@purplenose) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2559 / 03:30
    ภัทรอุษมณี โอ้ยยยยยยยย กำลังเครียดๆ ขำก้ากเลยค่ะ555555555555 โอ้ยสงสารภัทร ทำไมต้อมเครียดกับเรื่องแบบนี้ ปล่อยให้เขารักๆกันไปก็ได้ ไปกีดกันแบบนี้ไม่ไหวเลยว่ะ เฮ้อม
    #246
    0
  18. #245 Army1994 (@Army1994) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2559 / 23:31
    อยากรู้ว่าภัทรมันจะแก้ปัญหายังไง. คือแบบ..มันมีหลายปัญหาเหลือเกินน สงสารปรานไปอีกกกTT
    #245
    0
  19. #244 tuckkiijung (@tuckkii1996) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2559 / 23:30
    กำลังจะดราม่า เจอแท็กช่วยน้องด้วยนะคะของพี่เวสต์เข้าไป ดราม่าสลายเลย 5555555555 / ฮือ มองไม่เห็นหนทางความรักอันสดใสของภัทรปราณเลยอะ หน่วง หน่วง หน่วงมาก
    #244
    0
  20. #243 idocheeze (@cheezedrink) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2559 / 23:10
    เข้มแข็งทั่งคู่น้า เราเอาใจช่วย
    #243
    0
  21. #242 pannjed . (@pingmog) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2559 / 22:54
    พี่ หนูไม่ไหวแล้วนะ /แทงตัวตาย
    #242
    0
  22. #241 lk-czsoung (@lk-czsoung) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2559 / 22:27
    นี่ก็ยังมองไม่เห็นทางแก้อ่ะ ถ้าโอนอ่อนกัยไปอย่างนี้คงเลยตามเลย ไม่ก็แต่งๆไปแล้วค่อยเลิก แต่ปัญหาตามมาก็เยอะอีก ปรานก็คงไม่เอาด้วย ไม่ก็ขอมือพันช์เลย ให้พันช์ช่วย บอกว่ามีแฟนอะไรก็ได้ แต่แม่พันช์ก็ดุอีก โอ้ยยยยยย
    #241
    0
  23. #240 เรนด้่ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2559 / 19:49
    ความรักที่คิดเองคนเดียว มันมีแต่ความไม่เข้าใจ

    ภัทร จะแก้ปัญหาได้จริงหรอ สงสารปราณอ่ะ น้ำตาร่วงตามเลย

    #240
    0