หลังม่าน l Behide the scenes

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 100,605 Views

  • 985 Comments

  • 6,158 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    7,248

    Overall
    100,605

ตอนที่ 24 : l ฉากยี่สิบสี่ l Pat l talk

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6613
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 148 ครั้ง
    25 ต.ค. 59

หลังม่าน l Behide the scenes


l ฉากยี่สิบสี่ l
Pat l talk



ความสัมพันธ์ของคนเรามันก็ต้องมีการพัฒนาเรื่อยๆ ต่อให้มันกะท่อนกะแท่น หรือเอาแน่เอานอนไม่ได้แต่ทุกวันความรู้สึกก็ต้องเปลี่ยน
ผมรู้สึก และรู้สึกมากจนแทบคุมตัวเองไม่ได้เวลาที่ได้อยู่กับมัน


“เจ็บ...โอย...เจ็บ”

ร้องขอคำเมตตาภายในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ กัดปากล่างทำหน้าเหยเกเมื่อของเหลวสีแดงไหลซึมทั่วแผล ประโยคแค่ประโยคเดียว ไอ้ปราณตีผมจนแสบ ยิ่งไปกว่านั้นคือขยับตัวเข้าไปใหม่กลับถูกถีบจนร่วงจากเตียง คว้าเอาเก้าอี้ที่ตั้งอยู่ใกล้ๆ กันไม่ทัน ร่วงหล่นจนข้อศอกขูดครากกับขอบเตียงจนได้แผลถลอกปอกเปิก

ภามองหน้า ถอนหายใจเมื่อใช้สำลีเช็ดเบตาดีนที่ไหลย้อยออกมาจากแผลสด ใช้สมุดพัดช่วยเป่ายาให้แห้งติดแผลก่อนเข้านอนที่จะพาลเลอะเทอะผ้าปูที่นอนไปหมด

เวลานี้เที่ยงคืนตรง ภาส่ายหน้าระอาในแบบที่ทำเป็นประจำสมัยยังต่อยตีกับปราณจนปากบวมมาข้าง


“ยังไม่เลิกนะ นิสัยหาเรื่องให้ตัวเองเจ็บตัว”

“ใครจะคิดว่ามันจะโดดถีบมาเต็มแรงแบบนั้นล่ะวะ”

“ไปทำอะไรพี่ปราณเขาล่ะ”

ถึงอยากแก้ตัวแค่ไหนก็ทำไม่ได้ เรื่องบนเตียงต้องเก็บเอาไว้สองคน จะป่าวประกาศว่าจนป่านนี้ยังทำได้แค่ใช้มือให้กันได้ที่ไหน
ผมถอนหายใจ

พวกไอ้กรณ์รู้มีหวังโดนล้อว่าไก่อ่อนไปอีกสิบชาติเศษ 
แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่เห็นต้องแคร์ ในเมื่อความรู้สึกของคนที่ต้องใส่ใจมากที่สุดมันยังไม่พร้อมกับเรื่องแบบนี้ก็ต้องยอมรับมัน


“ภาไม่ปิดแผลนะ เดี๋ยวอับ ระวังๆ หน่อยแล้วกัน ไปนอนล่ะ”

“อือ แต๊งกิ๊วภา”

น้องสาวเก็บกล่องปฐมพยาบาลเรียบร้อย ลุกเดินออกจากห้องไป ผมเอนตัวลงบนเตียง มองทะลุผ้าม่านห้องข้างๆ ยังเปิดไฟสว่างอยู่ คืนนี้คงนอนไม่หลับเหมือนๆ กัน





รุ่งสางของวันต่อมาผมยังคงแสร้งอ่อนเพลียจากอาการท้องเสียได้อย่างแนบเนียน แม่อนุญาตให้ไม่ต้องไปผูกมิตรไมตรีกับพันช์ ผมมีเวลาอ่านหนังสือเตรียมตัวจะสอบวิชาที่เหลือได้มากขึ้น กระนั้นก็ไม่มีสมาธิเท่าไหร่ ไอ้กรณ์ชวนไปอ่านหนังสือที่หอสมุด ให้สาวๆ ช่วยติวเหมือนทุกเทอม เทอมนี้ปลีกตัวออกจากบ้านได้ยาก พวกเพื่อนๆ บอก สาวๆที่คณะไม่ค่อยอยากติวให้เท่าไหร่ถ้าผมไม่ไป

คนหล่อนี่ก็ลำบาก

ทันทีที่ไอ้กรณ์รู้ว่าวันนี้ว่าง เลยแวะเข้ามาหาถึงบ้าน อ้อนวอนขอให้ผมออกไปอ่านหนังสือกับมันแล้วจะดูแลอย่างดี พ่อแม่ผมได้ขนมของฝากนิดหน่อยก็โอ๋ไอ้กรณ์อย่างกับลูกอีกคน บ้านนี้ไม่ค่อยมีใครประจบผู้ใหญ่ เจอเล่ห์ซาตานเข้าให้ ผู้สูงวัยทั้งคู่พากันหลงกลเป็นแถบ


“อยู่ไปได้ไงวะ โคตรน่าอึดอัด”

ถามว่าซาตานขนาดไหน ดูประโยคที่มันพูดหลังจากขึ้นออดี้รุ่นล่าสุดของผมมาเถอะครับ กรณ์ถอนหายใจ ปรับแอร์ เลือกคลื่นวิทยุตามใจชอบ


“พ่อมึงก็ลงทุน แค่ให้กลับบ้านแค่นี้ถึงกับถอยออดี้ให้ ไม่ธรรมดา”

“จะจับกูแยกกับปราณไง”

“อ้อ อย่างนี้นี่เอง เอารถมาล่อเพื่อให้มึงเลิกอยู่หอสินะ”

“เออ” ตอบอย่างเลี่ยงไม่ได้ “หาสาวมาให้กูอีก”

“โอ้ เมียรู้เรื่องหรือยัง โดนกระซวกไส้ไหลเลยไหม”

“รู้แล้ว เพิ่งง้อไปเมื่อคืน โดนถีบมาแขนถลอกพุงม่วง”

“หึงแรงนะ” เจ้าของประโยคหัวเราะร่วน ผมไม่อยากสาธยายว่าที่จริงปราณหึงแล้วเป็นยังไง ส่วนแผลที่ว่าได้มาจากเรื่องไหน ปล่อยให้คนข้างคนขับคิดเข้าใจไปเอง

ออดี้สีขาวรุ่นล่าสุดเลี้ยวเข้าอาคารจอดรถในเวลาถัดมา ไอ้กรณ์เช็คกลุ่มเพื่อนว่านั่งอ่านหนังสือกันอยู่ชั้นไหนแล้วค่อยพากันเดินมาห้องสมุด ทันทีที่ปรากฏตัวเข้าไป เสียงเฮฮาจากพวกไอ้จ้อก็ดังโหวกเหวกจนโดนสายตาตำหนิจากรอบข้าง หอสมุดช่วงนี้เงียบกว่าเมื่อสัปดาห์ก่อนเพราะเป็นช่วงปลายของฤดูกาลสอบแล้ว


“หายหัวไปเลยนะ”

ไอ้ภูมิทัก โยนชีทที่ซีร็อกซ์เผื่อมาให้ “เพื่อนเขาติวไปถึงไหนต่อไหนแล้ว”

“กูมันสายเกรดนิยม 2.00 ให้พอจบก็ได้”

“เออ ใช่สิ จบไปก็ทำงานที่บ้าน ไม่ต้องแคร์เกรดอยู่แล้ว”

ไอ้แว่นคนเดิมกระแนะกระแหน ผมตบหัวมันไปหนึ่งครั้งก็โดนมองค้อนตาเขียว “งอนอะไร งอนอะไร คิดถึงกูเหรอ”


“เหอะ คิดถึงทำไม เห็นไอ้ปราณโผล่มาที่มหา’ลัยบ่อย เลยแปลกใจว่าทำไมไม่มาด้วยกัน ไหนๆก็คบกันเปิดเผยแล้วนี่”

“กูย้ายกลับไปอยู่บ้านแล้ว”

ตอบไอ้ภูมิส่งๆ ขี้เกียจสาธยายเรื่องส่วนตัว ปราณออกมาข้างนอกได้บ่อย อย่างน้อยก็บ่อยกว่าผมที่ถูกจองจำสะกดรอยตามทุกฝีเก้า


“เออ เห็นพวก’ถาปัตย์อยู่ชั้นล่างนะ”

“เหรอ งั้นเดี๋ยวกูมา”

“ไอ้ห่าภัทร! อ่านหนังสือก่อนสิวะ!”





ปราณนั่งอ่านหนังสืออยู่กับเพื่อนมันชั้นล่างสุดของห้องสมุด แค่ปรายตาเห็นก็ทำหน้าเหม็นเบื่อใส่ กระนั้น พอผมลากเก้าอี้มานั่งด้วยโดยวิสาสะก็ไม่ยักจะไล่กันอย่างที่เดาไว้ในใจ


“ออกมาจากบ้านได้แล้วเหรอ”

“อืม ไอ้กรณ์ไปรับ”

ปราณรับคำในลำคอ ข้างๆ มันเป็นไวยกรณ์ ยิ้มมุมปากข้างเดียวกวนประสาท “สอบเมื่อไหร่”

“มะรืน”

“กินข้าวยัง”

“เพิ่งกลับมา กูออกมาตั้งแต่เช้าละ มึงไม่ไปอ่านหนังสือของตัวเองเหรอ”

“เดี๋ยวค่อยไป” ผมเกือบหลุดบอกมันว่าคิดถึง อยู่ต่อหน้าเพื่อนๆ แล้วไม่ค่อยอยากพูดเท่าไหร่ “กลับกี่โมง ตอนเย็นไปกินข้าวด้วยกันก่อนดิ”

“ที่?”

“โรงอาหารก็ได้ ใกล้ๆ”

คู่สนทนาพยักหน้า เวลาแค่น้อยนิดก็ยังดี “แผลเป็นไง”

“ไกลหัวใจ”

“เล่นไปทุกเรื่อง”

ผมยิ้ม แค่รับรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นห่วงก็ดีใจ ถึงหน้าจะนิ่งไปหน่อย กระนั้นเยื่อใยในน้ำเสียงก็เป็นสิ่งที่ไม่สามารถปกปิดได้ ผมมองแก้มมัน มองปาก ไล่ลงมาตามสันคางจนถึงคอ เห็นรอยสีม่วงช้ำไม่ใหญ่นัก ฝีมือผมเองก่อนจะโดนถีบจนตัวลอย นับว่าคุ้มกับที่เจ็บตัวพอสมควร

“เดี๋ยวกูขึ้นไปอ่านหนังสือนะ อยู่ชั้นสอง หิวแล้วไลน์มา”

ปราณพยักหน้า ได้ยินเสียงหัวเราะในลำคอจากเพื่อนๆ แล้วหัวโจกของทีมก็ไล่มองแต่ละคนตาเขียว คิ้วขมวดมุ่นเหมือนไม่ชอบใจ คงมีแต่ผมที่รู้ เวลาปราณเขิน ชอบตีหน้าดุแบบนี้เสียทุกที

“มึงก็ไปได้แล้ว”

“อย่าลืมไลน์มา”

“เออ!”

“ตั้งใจอ่านหนังสือล่ะ” เอามือวางบนหัวมัน เสียงผิวปากหวีดหวิว ไอ้ปราณทนเขินไม่ไหว ระบายออกมาด้วยการยกนิ้วกลางใส่ 
ผมหัวเราะร่วน ยอมเดินขึ้นชั้นบนไปอ่านหนังสือกับกลุ่มเพื่อนตัวเองในที่สุด




ทั้งๆ ที่วันนี้ได้ใช้เวลาร่วมกันมากกว่าทุกวัน ทันทีที่กลับถึงบ้านจิตใจผมก็กลับมาห่อเหี่ยว โชคดีที่ไอ้กรณ์มาส่ง แถมยังออกตัวกับพ่อแม่ผมว่าไปทานข้าวด้วยกันมาก่อนแล้วจะได้ไม่ผิดสังเกตถ้าจะต้องทานมื้อเย็นซ้ำ ผมอ้างเครียดเรื่องสอบให้กับใบหน้าไม่สบอารมณ์ของตัวเอง แม่ก็โอ้โลมปฏิโลมยกนมอุ่นๆ มาเสิร์ฟถึงห้อง กำชับให้นอนตั้งแต่ยังไม่สองทุ่มดี

ไฟห้องปราณเปิดราวๆ สามทุ่มเศษ ไม่บ่อยนักที่ผมจะมานั่งมองเงาจากบนเตียง เห็นเงาดำใต้ม่านถอดเสื้อผ้า กางผ้าเช็ดตัว คงไปอาบน้ำหลังจากออกไปข้างนอกมาทั้งวัน

ความปรารถนาที่จะครอบครองอีกฝ่ายชัดเจนขึ้นทุกที บ่อยครั้งที่หลับและฝันถึงมัน และอีกหลายครั้งที่ลอบช่วยตัวเองโดยมีใบหน้าปราณเป็นเครื่องมือบำบัด ยิ่งหลังจากที่เคยใช้มือร่วมสัมผัสกันและกัน ความปรารถนานี้ก็ปะทุขึ้นเหมือนลาวาใต้สมุทรที่กำลังเดือดพล่าน

ผมถอนหายใจ อยากจะกอดมันจนปีนหน้าต่างไปรอบนหลังคาบ้านอีกฝ่ายกระทั่งมันอาบน้ำเสร็จก็เคาะกระจกเรียก ปราณยังอยู่ในสภาพที่ท่อนบนเปลือยเปล่า มีหยดน้ำเกาะตามผิวกาย ส่วนท่อนล่างแค่ปกปิดไว้ด้วยผ้าเช็ดตัวสีขาวสะอาดเท่านั้น


“มึงนี่มัน”

อยากจะบ่นอย่างหัวเสีย แต่ก็หยุดไว้แค่นั้น ปราณปล่อยให้ผมมานั่งบนเตียงในห้องมันอีกครั้ง เดินวนเวียนไปมาหน้าตู้เสื้อผ้าด้วยความหงุดงหงิด


“อย่าปีนมาบ่อยๆ สิวะ”

“ก็อยากเจอ”

“วันนี้ก็เจอแล้ว”

“ไม่เหมือนกัน ไม่ได้กอดสักหน่อย”

ลุกไปโอบเอวเจ้าของห้อง ปราณชอบทำท่าเหมือนไม่รัก ทั้งๆ ที่รัก สังเกตได้จากหัวใจมันเต้นผิดจังหวะทันทีที่โดนสัมผัส

“ภัทร กูแต่งตัวก่อน”

“ผมยังเปียกอยู่เลย มาเช็ดหัวให้ เดี๋ยวชุดก็เปียกไปด้วย”

ดึงผ้าเช็ดตัวผืนเล็กที่พาดบนบ่าออก ขยี้ลงบนเส้นผมสีดำสนิท ไอ้ปราณหัวสั่น ผมยิ่งสนุกกับการโยคหัวมันเล่นจนโดนตีเข่าใส่หน้าท้อง

“สนุกเหรอมึง”

“โอยย แผลเดิมเลย”

ปราณเลิกเสื้อผมขึ้น สีหน้าตกใจ รอยสีม่วงช้ำยังปรากฏให้เห็นและยิ่งทำให้ผู้ร้ายตรงหน้าเป็นกังวล “มึงทายาอะไรบ้างหรือเปล่า”

“เมื่อคืนทาแล้ว”

“วันนี้ทาหรือยัง”

“ภาไปค้างบ้านเพื่อนอะ ไม่มีคนทาให้”

“เป็นง่อยหรือไง” ไอ้ปราณบ่นหัวเสีย เดินไปหยิบยาทาแก้ฟกช้ำในลิ้นชักมาบีบใส่มือ มันกดผมให้นอนลงบนเตียง ส่วนตัวเองก็ไล้มือและเจลเย็นๆ ลงบนหน้าท้อง ใกล้สะดือผมที่เป็นรอยช้ำสีม่วงแดง ปลายนิ้วอุ่น นุ่มแตะลงเชื่องช้า แผ่วเบา ผมมองมันจากมุมนี้ เห็นสีหน้าเป็นห่วงของอีกฝ่ายแล้วรู้สึกคล้ายมีผีเสื้อบินในท้อง ผิวกายที่ถูกสัมผัสร้อนขึ้น และร้อนมากขึ้นบริเวณอวัยวะที่ต่ำลง

เมื่อปราณเห็นผมเงียบเสียงลง และสัมผัสได้ถึงความตื่นตัวของร่างกาย มันยักยิ้มเจ้าเล่ห์ อยู่ในท่าทางแบบนี้แล้วผมค่อนข้างเสียเปรียบ ยิ่งอีกฝ่ายเท้าแขนลงมา จูบผมเบาๆ ที่ฝีปากก็รู้สึกราวกับไม่มีแรงขยับตัวได้อีก

กลิ่นสบู่จากปราณยังหอมติดจมูก เราจุมพิตกันอย่างเนิบช้า ก่อนจะหนักหน่วงและดูดดื่มขึ้นตามอารมณ์ เสียงของน้ำลาย ลมหายใจ และหัวใจเต้นตุบ ความต้องการที่พุ่งพล่านของทั้งผมและมันประจักษ์ชัด ผมยังนอนแน่นิ่ง ให้ปราณเป็นคนไล่ล่า และดูมันสนุกกับการได้เป็นฝ่ายนำ เสื้อยืดที่สวมอยู่ถูกดึงออกผ่านทางศีรษะ กางเกงม้วนกลิ้งจนหลุดไปยังปลายเท้า ผ้าเช็ดตัวของปราณก็เช่นกัน ท้ายที่สุดเราต่างอยู่ในสภาพเปลือยเปล่ากันทั้งคู่ มองตากัน เห็นแสงแห่งความปรารถนาล้ำลึกในแววตาคู่นั้น คล้ายเปลวเทียนในคืนที่มืดสนิท เย้ายวน และหลอกล่อซึ่งกันและกันให้ถลำลงไปจนไม่อาจถอยหนี

ผมกับปราณสลับกันพลิกตัวบนเตียงกว้าง โดยสัญชาตญาณเราต่างรู้ว่าครั้งนี้จะไม่จบลงเหมือนก่อนๆ ไม่ใช่กันหยอกเย้าในแบบของเพื่อนชาย ไม่ใช่การช่วยเหลือกันในแบบของคู่รักวัยใส เพียงคืนนี้ทุกอย่างจะเปลี่ยนไป 


“ภัทร!”

เจ้าของห้องร้องเสียงขรมเมื่อผมพลิกตัวมันครั้งสุดท้ายพร้อมสอดแขนข้างหนึ่งไปยังข้อพับขาให้ยกขึ้น ใช้สะโพกกดขาอีกข้างบังคับให้แยกออก ผมจูบปิดปากมัน มีมืออีกข้างที่ยังว่างมากพอจะคว้าเอาเจลทาแผลฟกช้ำเมื่อครู่มาป้ายเหนือช่องทางและร่างกายอันขึงแข็งของตัวเอง


“ปราณ มึงก็อยาก”

“ไม่ใช่แบบนี้...”

“ลองดูก่อน” ผมกระซิบ ขยับร่างกายเข้าใกล้จนชิด หลับตาลงรู้สึกถึงความอ่อนนุ่มของอวัยวะที่ถูกซ่อนเร้น ใช้ความลื่นของเจลเป็นเครื่องมือ แล้วจูบปราณซ้ำๆ ที่ริมฝีปาก ชิมลิ้มรสจากกลีบปากมายังปลายคาง ดอมดมกลิ่นเหงื่อที่เพิ่งซึมออกบริเวณแอ่งชีพจร ก่อนจะรู้ตัว กำหมัดอีกฝ่ายก็ทุบลงบนหลัง ผมนิ่วหน้าเมื่อเบียดตัวเข้าแนบ สอดแทรกร่างกายจนเป็นหนึ่งเดียว นิ้วทั้งห้าคลายออก แต่จิกลงบนหลัง ปราณไม่ร้องสักแอะ มันกัดริมฝีปากตัวเองเอาไว้และหอบหายใจถี่


ผมใช้หลังมือเกลี่ยเส้นผมที่เหนียวเหนอะติดใบหน้าออก สอดนิ้วหัวแม่มือบังคับให้อีกฝ่ายคลายริมฝีปาก น้ำตาหยดออกมาจากหัวตา ผมจูบที่หน้าผากมันซ้ำๆ สลับลงมายังแก้มขาว


“ไหวไหม”

“รอแป๊บ”

“อืม” 

ครางรับพลางสูดลมหายใจ ไล่มือลูบไล้บนเรือนร่างเปลือยของปราณอย่างปลอบประโลม บดนิ้วหัวแม่มือลงบนยอดอก ก่อนไต่ลงมายังอวัยวะที่เล็กลงให้มีความรู้สึกร่วม แผ่นอกขาวของคนเบื้องล่างกระเพื่อม ขึ้นและลง ขึ้นและลงตามจังหวะหัวใจ


“ภัทร”

เสียงเรียกสั่นพร่า ผมยังคงใช้มือปลุกปั่นมันให้สั่นไหว ร่างกายปราณมีปฏิกิริยาทีละน้อย หากผมจะดันทุรังเอาแต่ใจตัวเองไม่ใช่เรื่องยาก แต่ครั้งแรกที่จะผูกพันลึกซึ้งกันมากกว่าเก่า ผมก็อยากให้ปราณมอบมันให้ด้วยความเต็มใจ

“ไม่โอเคเหรอ” ผมถามอย่างใส่ใจ ปราณส่ายหน้า แต่ผมตีความไม่ออก “เจ็บมากหรือเปล่า”

“เจ็บ” มันบอก แม้แต่ความเย็นของเจลที่ว่าคงไม่อาจช่วย ผมชั่งใจครู่หนึ่ง ร่างกายที่ฝังตัวอยู่ด้านในยังคงผงาด และดูคล้ายจะมีอาการรุนแรงมากขึ้นเมื่อถูกโอบกอดด้วยเนื้อเยื่ออันอ่อนนุ่ม

“หยุดไหม” ก่อนที่จะดำเนินไปมากกว่านี้จนหยุดไม่ได้

ปราณส่ายหน้าอีกครั้ง ยังคงหลับตาขณะที่พูด “ขยับ...มึงต้องขยับ”

ผมมองหน้ามัน ปราณไม่ได้ร้องไห้ แต่เมื่อครู่อาจจะหนักหนาเกินไปสำหรับครั้งแรก มันคว้าคอผมไปจูบอีกครั้ง โซ่แห่งพันธนาการทุกอย่างก็ถูกปลดสิ้น คล้ายกับอสูรร้ายที่หลุดจากจองจำ ความปรารถนาจะครอบครองตัวมัน ใจมัน และทุกสิ่งทุกอย่างขับเคลื่อน หัวใจอิ่มเอม พองโต ฝังร่างกายลงลึก ตอกย้ำความเป็นเจ้าของว่าได้สำรวจตรวจสอบทุกซอกซอยของเรือนร่างนี้ทั้งหมด

ยกมือขึ้นจับศีรษะปราณไว้ขณะที่ขยับดันตัวไปข้างหน้าไม่ให้กระแทกหัวเตียง เสียงเนื้อกระทบกัน ผ้าปูเสียดสี ร่างกายขาวสะท้อนแสงไฟแดงก่ำ ตั้งแต่หน้าลงมายังลำคอ ผมใช้ริมฝีปากลิ้มรสปราณ ใช้จมูกดมกลิ่นของมัน สองร่างเปลือยเปล่า โอบกอดกันชดเชยความเว้าแหว่งในจิตใจ หลายท่าหลายทาง ไม่มีการหยุดพัก ราวกับถูกความมืดขโมยหายไปจากโลกใบนี้ ทิ้งปัญหาทั้งมวลไว้เบื้องหลัง


มีเพียงเรา

มีแค่เรา


“กูรักมึงปราณ”

ผมย้ำที่ข้างหู ข่มเสียงครางแห่งความพอใจไว้เพียงในลำคอก่อนที่คนในบ้านจะตื่น ปราณก็เช่นกัน มันบรรเทาความทรมานนั้นด้วยการฝังเขี้ยวลงมาบนบ่าแต่ผมกลับไม่ถือโทษ

หากขอพรได้หนึ่งข้อในราตรีที่ไม่มีดาว
.
.

ผมอยากจะขอให้ค่ำคืนนี้ เป็นนิจนิรันดร์ 








Tbc...


เรื่องเดินไปประมาณ 75% ลูกชายอิชั้นเพิ่งได้หม่ำแฟนตัวเอง
โฮรว เป็นกำลังใจให้ภัทรด้วยนะคะ คาดว่าตอนนี้ทุกคนอาจจะลุ้นแทนอิภัทรอยู่ว่าจะโป๊ะแตกเมื่อไหร่ 
ตอนต่อไปส่งให้น้องเดย์ค่ะ 
กอดสำหรับคนอ่านทุกคน 
 :man1:
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 148 ครั้ง

27 ความคิดเห็น

  1. #967 heykiki (@kmxiioxe_) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 18:49
    โอโห ดีใจไม่พอ ยังลุ้นอีก กลัวพ่อแม่มากมากกกกก
    #967
    0
  2. #930 D-Sooo (@D-Sooo) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 15:48
    แก กรี๊ด!!! โอ้ยแม่ อยากให้มี่บ้านเข้าใจกันสักที สงสาร
    #930
    0
  3. #900 ploy-p-ploy (@iamprettyployly) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 22:12
    อุแงงงงง ตอนแรกกลัวมากว่าจะโบ๊ะบ๊ะกันอยู่แล้วพ่อแม่เข้ามาเจอ
    #900
    0
  4. #821 no-run (@PiPiyanan) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 17:49
    เรื่องพ่อแม่เป็นอะไรที่อ่อนไหวจริงๆอ่ะ สงสารรรทั้งคู่ ทำไมหน่วง
    #821
    0
  5. #800 ภรมน (@mmmiuic) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 00:16
    สักที!!!!
    #800
    0
  6. #771 Pantawan Khaokaew (@pantawan-8900) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2561 / 04:15
    เจลนั่นมันใช้ได้ที่ไหนเล่าาาา!!!
    #771
    0
  7. #765 vanish_ (@_natomm) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2561 / 17:33
    กลัวโป๊ะมากกกกกก
    #765
    0
  8. #745 Ineedtoreed (@Ineedtoreed) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2561 / 06:04
    คืออ่านแล้วก็แบบ จะกรี้ด หรือจะแบบ ถ้าแม่ปราณมาเคาะห้องล่ะว๊ะ 5555555555555
    #745
    0
  9. #707 kindlyjh (@kindlyjh) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 23:27
    ในที่สุด!! 5555
    #707
    0
  10. #684 mkatui (@maylovexis) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2561 / 02:31
    ได้รู้กเราแล้ววววว
    #684
    0
  11. #625 แคนต้าลูปปปป ^^ (@Canta_TT) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 00:04
    อยากให้ครอบครัวของทั้งคู่เข้าใจกัน
    #625
    0
  12. #599 MByymm (@MByim) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2560 / 20:37
    ชอบสองประโยคสุดท้ายจังค่ะ
    #599
    0
  13. #586 cadUTa (@caduta) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 09:39
    ยิ่งอ่านยิ่งสงสารทั้งคู่ กลัวตอนต่อไปจริงๆ
    #586
    0
  14. #579 Quiqoang (@thancha233) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 16:30
    ได้สมใจนะภัทร555555 เขินมากเว้ยตอนปราณเป็นคนเริ่มก่อน ไม่ค่อยเห็นมุมนี้ของปราณเลยแง้ กลัวอย่างเดียว กลัวพ่อแม่จะจับได้ตอนทำกันนี่แหละ อ่านไปก็ห่วงไป ภาวนาขออย่าให้พ่อแม่ทั้งคู่ตื่น55555 ไม่งั้นเป็นเรื่อง แต่เขินมาก ให้ตายเถอะ
    #579
    0
  15. #502 knarins (@ninglky) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 19:43
    ลุ้นแทบไม่ได้หายใจจจจจจจจ><~~~~
    #502
    0
  16. #481 Mune (@uzsy) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2560 / 14:10
    ตอนที่ปราณเป็นคนเริ่มนี่ลุ้นว่าใครจะเป็นรุก 555555555
    พี่ปราณมาเงียบๆแต่ร้ายเหมืนกันนะ -.....-
    กลัวใจว่าคุณเวสต์จะให้พ่อแม่มาเจอจริงๆ กว่าจะอ่านจบทีละบรรทัด ฮืออ 555
    #481
    0
  17. #269 pannjed . (@pingmog) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2559 / 01:31
    อมก กรี๊ดจรเหนื่อยค่ะ แบบ ฮือ นี่มันกระชากวิญญาณ บ้าไปแล้ววววววววว แงงงงง (รู้สึกว่าห้องภัทรจะมองเห็นภายในห้องปราณผ่านเงารึเปล่าคะ ถ้างั้นสมมติว่ามีคนขึ้นมาบนห้องภัทรก็.....)
    #269
    0
  18. #268 BLKPeaRL (@pearllady) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2559 / 12:58
    สงสารทั้งสองคนอ่ะ ต้องมาหลบ ๆ ซ่อน ๆ เป็นเราใจขาดตาย
    #268
    0
  19. #264 Purplenose (@purplenose) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2559 / 17:41
    อ่านไปลุ้นไปแทบหยุดหายใจ โฮกกกกกกกก ลุ้นว่าปราณจะไหวไหม ลุ้นว่าภัทรจะต้านทานความต้องการตัวเองไปได้อีกนานแค่ไหน แล้วก็ลุ้นว่าใครจะได้ยินเสียงไหมด้วยโอยตายๆๆๆ5555555555555555 รอตอนต่อไปค่า
    #264
    0
  20. #261 macnnum (@macn) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2559 / 12:10
    เป็นเอ็นซีที่เครียกมาก กลัวมีคนมาเปิดห้อง55555
    #261
    0
  21. #259 Surawatari Komiko (@26pl42oy) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2559 / 09:17
    โอ๊ยยยย เครียดมากตอนอ่าน กลัวพ่อแม่ปราณเปิดเข้ามา หรือพ่อแม่ภัทรหาลูกชายไม่เจอ แล้วโวยวายขึ้นมา ฮือออ จะฟินก็ฟินไม่สุด
    #259
    0
  22. #258 tuckkiijung (@tuckkii1996) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2559 / 01:24
    โอ้ย ใจจะวาย ตอนอ่านเราเผลอกลั้นหายใจไปหลายรอบมาก กลัวพ่อแม่ปราณเปิดประตูมาเจอ ฮือ
    #258
    0
  23. #257 Primprow Panyachot (@prim7777) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2559 / 23:12
    เสี่ยวพ่อแม่เปิดมาจ้ะเอ๋แทน55555
    #257
    0
  24. #256 luhanbaekhyunkai (@luhanbaekhyunkai) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2559 / 22:58
    ได้กันแล้ววง เสียวมากกลัวพ่อแม่เปิดมาจ๊ะเอ๋
    #256
    0
  25. #255 Rujie Taew (@rujietaew) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2559 / 22:40
    งือ~ ในที่สุดเค้าก็ได้กันค่ะคุณ ><
    #255
    0