หลังม่าน l Behide the scenes

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 100,162 Views

  • 985 Comments

  • 6,124 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    6,805

    Overall
    100,162

ตอนที่ 25 : l ฉากยี่สิบห้า lPran l talk

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3267
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 108 ครั้ง
    2 พ.ย. 59

หลังม่าน l Behide the scenes


l ฉากยี่สิบห้า l
Pran l talk



เจ็บ... 

เป็นความรู้สึกเดียวที่บอกได้ตอนนี้ ผมเกือบจะถอยตัวหนีและยกขาขึ้นยันคนที่ทำให้รู้สึกเหมือนร่างจะแยกเป็นสองส่วนออกไปให้พ้นๆ 
ดิ้นรนหนีความทรมานที่จู่โจมเข้ามาทั้งร่างกาย แต่พอเงยหน้ามองคนด้านบน ใบหน้าชื้นเหงื่อที่เต็มไปด้วยอารมณ์ 
นัยน์ตาบ่งบอกความอึดอัดที่จับจ้องมาที่ผม ท่าทางทรมานที่ถึงแม้จะคนละความหมายหากแต่ก็ดูไม่ต่างกัน 
สัมผัสได้ถึงความอดกลั้นและความพยายามที่จะไม่ปล่อยให้ความต้องการครอบงำของอีกฝ่ายแล้วก็กัดฟันแน่น 
รู้สึกได้ถึงความกังวลปนห่วงใยที่ถ่ายทอดมาทางน้ำเสียงและสัมผัส 

“หยุดไหม” 

ทั้งหมดนั้นทำให้ผมกลั้นใจส่ายหน้า พลางเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงที่สั่นจนน่าอาย 

“ขยับ...มึงต้องขยับ” 

ก่อนจะปิดซ่อนความรู้สึกทั้งหมดด้วยการรั้งต้นคออีกฝ่ายเข้ามาจูบ บดคลึงและดูดดึงให้สมกับความกระดากอายที่เกิดขึ้น 
เราใช้เวลาทั้งคืนกับการจดจ่ออยู่กับร่างกายฝ่ายตรงข้าม สัมผัสและจุมพิตไปตามผิวเนื้อวนมาจบลงที่ริมฝีปากของอีกคนซ้ำๆ 
ภัทรกอดผมแน่นพลางกระซิบบอกรักอยู่ข้างหู แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ทำได้แค่ครางเรียกชื่อมันกลับไปเบาๆ  

คืนนั้นสิ้นสุดลงตอนไหนผมจำไม่ได้ และไม่สามารถเก็บภาพความทรงจำทั้งหมดได้อย่างละเอียด 
รู้เพียงใบหน้าและเนื้อตัวมันร้อนจนแทบไหม้ ใบหน้าแดงก่ำที่ชุ่มไปด้วยเม็ดเหงื่อของภัทรเป็นภาพสุดท้ายที่ผมเห็น 
ก่อนความเหนื่อยล้าที่สะสมมานานนับชั่วโมงจะทำให้สติขาดหายไป



“โอย...”

ผมลืมตามาเพราะความหนักอึ้งที่ลำตัว ขยับตัวได้นิดก็ต้องเบ้หน้าเพราะปวดหนึบที่ช่วงล่าง รู้สึกร้าวระบมตั้งแต่เอวลงไป 
ราวกับร่างกายครึ่งนึงเป็นอัมพาต พอหันไปมองต้นเหตุที่หลับสนิทแถมยังพาดแขนพาดขาก่ายตัวผมไว้อย่างหมั่นไส้ 
สีหน้าสบายใจอะไรขนาดนี้ สมใจอยากเลยสิ นี่ผมพลาดท่ามันไปได้ยังไงวะ 

หน้ามืดตามัวแท้ๆ 

“ไอ้ภัทร”

“อือ ปราณ…” มันพึมพำตอบรับเหมือนคนละเมอ ผมหรี่ตาชั่งใจไม่นานก็ฟาดมือลงที่บ่าไอ้ขี้เซานี่แรงๆ 

เพี๊ยะ!

“โอ๊ย!” คนถูกตีสะดุ้งลืมตาโพลง กระพริบตาสับสนก่อนจะหันมาสบตาและลูบไหล่ตัวเองไปมา ทำหน้ามุ่ย “เจ็บนะปราณ ตีทำไมอะ”

“เจ็บได้เท่ากูหรือเปล่า ยังมีหน้ามานอนก่ายกูให้อึดอัดอีก”

“ก็อยากกอดนี่นา”

“ทำเหมือนกูเป็นหมอนข้างเนี่ยนะ”

“โธ่…” ครางงอแงอยู่ไม่นาน ใบหน้ายู่ยี่ก็แปรเปลี่ยนเป็นเจ้าเล่ห์ แต้มรอยยิ้มมุมปากที่มองยังไงก็ไม่น่าไว้ใจ ก่อนที่ผมจะพยายามขยับหนีไอ้คนที่กำลังเขยิบเข้าใกล้ “เจ็บมากไหม”

“ไปไกลๆ เลย”

“เมื่อคืนกูมีความสุขมากเลยนะ”

“เงียบไปเลย”

“กูมีความสุขมากจริงๆ นะ”

“หุบปากน่า”

“มาให้กอดหน่อยซี่”

“เมื่อคืนมึงยังกอดกูไม่พอหรือไง ตัวกูมีแต่รอยมือรอยช้ำเต็มไปหมด!”

“ใครใช้ให้มึงน่ากอดน่าจูบล่ะ”

ผมปิดปากฉับ รู้สึกว่าเถียงกับคนหน้าด้านไปยังไงก็แพ้ “...มึงแม่ง” ได้แต่สบถไม่พอใจอยู่ในคอคนเดียว

ภัทรหัวเราะร่า รวบตัวผมไปกอดได้สำเร็จ ถ้าไม่ติดว่าร่างกายยังย่ำแย่อยู่ล่ะก็ มันได้กลิ้งตกเตียงไปแล้วแน่ๆ 

“กูรักมึงนะ” มันว่า วางคางลงที่บ่าผมกอดตัวโยกไปมาเหมือนเด็กๆ แม้จะดูไม่โรแมนติกแต่ก็อบอุ่นไม่เลว

“อืม...”

“มึงไม่เห็นบอกรักกูบ้างเลย”

ผมเลิกคิ้วขึ้น เอี้ยวตัวไปมองหน้าเมื่ออีกฝ่ายเอ่ยคำด้วยน้ำเสียงน้อยอกน้อยใจ ซ้ำยังยกคางขึ้น และผละตัวออกห่างให้เกิดช่องว่างนิดหน่อย “อะไร”

“กูบอกรักมึงตั้งเยอะ เมื่อคืนนี้แทบจะเป็นพันๆ ครั้ง แต่ไม่เห็นมึงบอกกูเลย”

“จะมาอะไรตอนนี้”

“อย่าเย็นชากับผัวนักสิ”

“ไอ้ภัทร”

“จ๋า”

“ใครผัวใคร”

“เมื่อคืนก็รู้ๆ กันอยู่” ทำพูดหน้ายิ้ม ไม่สนใจท่าทางไม่สบอารมณ์ของผม 

“มึงอย่าให้กูเอาจริงพลิกขึ้นมาบ้างนะ”

“โธ่ ล้อเล่นนิดเดียวเอง” ภัทรรีบพลิกลิ้น ทำท่าประจบประแจง ขยับมากอดเอวดึงเข้าหาตัวอย่างออดอ้อน “ปราณของภัทรน่ารักจะแย่”

“...” ผมกรอกตา แต่ก็ยอมทิ้งตัวพิงอกอีกคน ปล่อยให้ไอ้หมาบ้าจูบคอจูบไหล่ไปเรื่อย มีขยับหนีบ้างแต่ไม่ได้ออกปากด่าอะไร

“กูรักมึงจริงๆ นะปราณ” มันพูด น้ำเสียงจริงจังกว่าเมื่อครู่จนต้องนิ่งฟัง “รักมากแบบที่กูก็ไม่อยากจะเชื่อเหมือนกัน ว่าจะรักใครได้มากขนาดนี้ กูขาดมึงไม่ได้ รู้ใช่ไหม…” จบคำก็ขยับมาดึงมือผมไปกุมไว้ ลูบตามหลังมือเบาๆ “มึงเองก็รักกูมากใช่หรือเปล่า”

ผมถอนหายใจ ไม่รู้ว่าจะมาทำเสียงแบบนี้ทำไม คนที่ต้องไม่มั่นใจนี่ใครกันแน่ “…กูยอมมึงขนาดนี้แล้วยังต้องถามอะไรอีก” 

เสียงหัวเราะดังขึ้นเบาๆ จากด้านหลัง ก่อนวงแขนที่โอบอยู่รอบเอวผมหลวมๆ จะขยับกระชับขึ้น ริมฝีปากอุ่นๆ กดจูบลงมาที่ข้างแก้ม แล้วซุกจมูกลงมาที่ลาดไหล่

“ขอบคุณนะ”

ผมไม่ได้ตอบรับคำขอบคุณของภัทร ทำเพียงแค่ยิ้มมุมปากแบบไม่ให้อีกฝ่ายเห็น ปล่อยตัวเองนั่งพิงและทิ้งน้ำหนักอยู่ในอ้อมกอดของอีกคน 
แม้จะยังหน่วงๆ ที่ช่วงล่าง คิดถึงเหตุการณ์เมื่อคืนทีไรก็จี๊ดขึ้นสมอง แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ยังคงยิ้มออกเมื่อมีไออุ่นนี้โอบล้อมรอบกายไว้ 

หลับตาลงซึมซับความเจ็บปวดที่แสนมีความสุข



เพิ่งรู้ว่าการมีอะไรกับผู้ชายมันเจ็บมากขนาดไหนก็เมื่อคืน แต่ที่หนักหนากว่าก็อาการปวดร้าวจนระบมไปหลายวันนี่แหละ 
ผมกัดฟันแน่นจนแทบหักเวลาที่พยายามบังคับขาของตัวเองให้เดินได้ดูปกติที่สุด 
สูดลมหายใจและภาวนาไม่ให้ตัวเองสลบไปก่อนเวลาเดินลงบันไดหรือนั่งรถที่มีกระแทกบ้างเวลาเบรก 

ไอ้คนที่มันทำให้ผมทรมานอยู่แบบนี้มันจะรู้ตัวหรือเปล่าว่าสร้างวิบากกรรมอะไรไว้บ้าง

“เป็นไรวะปราณ เหงื่อมึงออกเต็มเลย ร้อนเหรอ” ไอ้เก้หันมาถามผม หลังจากที่ผมพาตัวเองลงจากตึกคณะมานั่งลงอย่างเบาที่สุดในโรงอาหาร และก็ทำได้แค่ฝืนยิ้มและเอ่ยปากกลับไป

“นิดหน่อย ไม่เป็นไรหรอก” 

พอได้รับคำตอบ เก้มันก็พยักหน้ารับอย่างไม่ติดใจอะไร หันไปคว้าแก้วน้ำแดงของไอ้กอล์ฟมาดูด

“พอส่งเล่มแล้วก็ใจหายเนอะ อยู่ๆ ก็เรียนจบแล้วจริงๆ ซะงั้น” ไอ้ไวว่าเสียงเซ็ง เรียกความสนใจากพวกผมไปที่มัน

“ไม่ดีเหรอไงวะ จบได้สักที ลุ้นมาตั้งนาน” กอล์ฟมันว่า พรูลมหายใจออกยาว “กูนี่ผมจะหงอกไปครึ่งหัวแล้ว”

“ไอ้จบอะมันก็ดี แต่พอคิดแล้วก็ซึมๆ ว่ะ เดี๋ยวพอแยกย้ายกันไปก็ไม่ค่อยได้เจอกัน”

“ทำเหมือนพวกกูจะไปไหนไกล ไม่ได้จะบินหนีไปไหนนะเว้ย นัดเจอกันได้ตลอดแหละ” เก้พูดยาว ตบบ่าไอ้ไวก่อนขยับตัวลุกขึ้น “ไปซื้อข้าวเหอะ หิวแล้ว ปะไอ้กอล์ฟ”

“มึงเดินไปก่อนเลย เดี๋ยวกูไปดูดบุหรี่แป๊บ ไปปะไว”

“มึงไปเหอะ ยังไม่อยากว่ะ” ไวว่าแบบนั้น ไอ้เก้ก็เดินไปทางร้านข้าว ส่วนกอล์ฟคว้าเอาซองบุหรี่กับไฟแช็กหายไปทางหลังตึก อีกคนที่ยังนั่งอยู่ก็หันมาทางผม “แล้วมึงอะปราณ จบแล้วทำงานกับที่บ้านเลยหรือเปล่า”

“ไม่รู้เหมือนกัน ยังคิดอยู่ว่าจะต่อโทเลยดีไหม”

“ไหนว่าเลิกคิดแล้วไง”

“พอจบจริงๆ แล้วก็อยากลองคิดอีกทีว่ะ รู้สึกยังอยากเรียนต่ออยู่”

“ไอ้ภัทรอ่ะ ตอนนี้มันเรียบร้อยยัง”

“สอบตัวสุดท้ายวันนี้เหมือนกัน”

“แล้วเรื่องอนาคตว่าไง ได้คุยกับมันบ้างยัง”

“…ยังเลย”

“ปัญหาที่มึงบอกกูวันก่อน ก็ยังไม่ไปถึงไหนสินะ”

“อืม จะให้ไปไหนได้ล่ะ พ่อแม่มันกับพ่อแม่กูก็ยังเกลียดกันเหมือนเดิม”

“แล้วไง คิดจะเลิกกันไหม”

“กูไม่เคยคิด”

“เฮ้อออ” อีกฝ่ายยิ้ม ถอนหายใจยาวแล้วเอื้อมมือมายีหัวผม “ลำบากจริงๆ เลยนะคุณหนูปราณ”

“คุณหนูเตี่ยมึงดิ”

“โห แค่นี้ขึ้นเตี่ย” มันแสร้งประท้วง แต่มุมปากยังยากขึ้นเป็นรอยยิ้มกวนอารมณ์ “ยังไงก็เถอะ สู้ๆ แล้วกันนะปราณ”

“อืม…ขอบใจว่ะ”

“มีอะไรก็บอกกูได้ อย่าเก็บไว้คนเดียวให้เยอะนัก วันนึงจะระเบิดไม่รู้ตัว”

“ทำอย่างกับมึงจะช่วยกู้ได้”

“แบ่งเบาไม่ได้ แต่อย่างน้อยก็รับฟังได้นะครับผม”

“หึ” ส่ายหัวไปมากับน้ำเสียงขี้เล่นของอีกคน แม้จะทำเหมือนไม่จริงจัง แต่ผมรู้ดีว่าใจความที่ว่ามานั้นล้วนเป็นความห่วงใยทั้งสิ้น “มีปัญหาจะเป็นจะตายเมื่อไหร่ นอกจากภัทรแล้วกูจะนึกถึงมึงคนแรกเลย สัญญา”

“โธ่ไอ้ห่า เกือบซึ้งแล้ว สุดท้ายผัวก็มาก่อน”

“มึงจะไม่ได้ซึ้งก็ตอนนี้นี่แหละไอ้ไว อยากโดนถีบก่อนใช่ไหม”

“โอ๊ะๆ ล้อเล่นน่า อย่ายกเท้าขึ้นมาสิครับพี่ปราณ ใจเย็นๆ ก่อน”

ผมหัวเราะ วางขาที่แกล้งยกขึ้นขู่อีกฝ่ายลงที่พื้น มองหน้าเพื่อนสนิทตัวเองเต็มตา 
แม้ว่าที่ผ่านมาผมจะเจอโชคไม่ดีหรือเหตุการณ์เลวร้ายแค่ไหนก็ตาม แต่สำหรับการมีพวกมันเป็นเพื่อนแล้ว...ถือเป็นความโชคดีอย่างที่สุดจริงๆ



หลังจากกินข้าวที่โรงอาหารเสร็จแล้ว พวกผมก็พากันไปดูหนังต่อ พอออกจากโรงมาได้เวลาก็แวะร้านเหล้าทิ้งท้ายกัน 
กว่าจะแยกย้ายและกลับถึงห้องก็เกือบจะล่วงเลยเข้าวันใหม่ 

ผมหรี่ตาลงเมื่อเปิดประตูเข้าห้องนอนมาเจอไอ้ภัทรนอนสบายเปิดแอร์เย็นฉ่ำอยู่บนเตียงของตัวเอง 
ไอ้นี่ตั้งแต่มาค้างได้โดยไม่มีใครรู้ก็เริ่มได้ใจ ชักจะเอาใหญ่แล้ว

พรึ่บ! ตุบ!!

“โอ๊ย!” คนโดนลากลงเตียงร้องลั่น ดีดตัวขึ้นจากพื้น “ทำอะไรเนี่ยปราณ คอหักไปทำไง”

“ใครอนุญาตให้มึงมานอนห้องกู”

“ก็คิดถึงนี่ ใครใช้ให้กลับดึกขนาดนี้”

“มึงเริ่มได้ใจไปแล้ว”

“ไม่เห็นเป็นไรเลย ก็พ่อแม่มึงไปต่างจังหวัด กูก็อยากอยู่กับมึงบ้างซี่” เริ่มกรอกตาอีกครั้งเมื่อไอ้คนตรงหน้ามันเข้าสเต็ปอ้อน ลุกขึ้นนั่งที่ขอบเตียงแล้วดึงแขนผมให้เดินเข้าหา โอบหลังไว้หลวมๆ แล้วเงยหน้ายิ้มตาใส “คิดถึง”

“คิดถึงอะไรนักหนา เมื่อเช้าก็เจอที่มหาลัยไปแล้ว”

“เจอแบบนั้นหายคิดถึงที่ไหน ต้องได้กอดแบบนี้” พูดไปก็รั้งตัวผมให้นั่งลงกลางหว่างขา กอดแน่น “ได้หอมแบบนี้” ยังคงไม่หยุด ลามมาสูดลมหายใจเข้าที่ข้างแก้มฟอดใหญ่ “ได้จูบ...อุ๊บ!”

ไม่รอให้ไอ้หมาบ้านี่ได้กัดปาก ผมก็ยกมือดันหน้ามันแรงๆ จนหงายเงิบ

“ปราณณณ เล่นแรงแบบนี้อีกแล้วนะ”

“มึงก็ลามปามแบบนี้ไม่เลิก”

“กอดแฟน หอมแฟน จูบแฟน เรียกลามปามตรงไหนเล่า มานี่เดี๋ยวนี้นะ”

“มึงเป็นบ้าเหรอ ลืมกินยาหรือไง กลับห้องไปได้แล้ว”

ผมโบกมือไล่อีกฝ่ายปัดๆ ไปหยิบผ้าเช็ดหัวมาถืออย่างไม่สนใจคำบ่นที่ไล่หลังมาของมัน เดินเข้าห้องน้ำไปโดยไม่ใยดี 
หายไปร่วมชั่วโมงกลับออกมาไอ้คนหน้าด้านนั่นก็ยังนอนคว่ำเล่นโทรศัพท์อยู่บนเตียง ก็คิดอยู่แล้วล่ะนะว่าคงไม่ยอมกลับไปง่ายๆ แน่

“ทำไมยังไม่กลับไปอีก”

“ไม่เอา จะนอนนี่”

“ชักบ่อยแล้วนะภัทร มึงก็รู้ว่ามันไม่ปลอดภัย”

“ตอนนี้ที่บ้านมึงก็ไม่มีใครอยู่ ไม่เห็นเป็นไรเลย พ่อแม่มึงไม่ได้ออกต่างจังหวัดบ่อยๆ นะ ให้กูอยู่หน่อยสิ เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้ารีบปีนข้ามไปเลย”

“แล้วไอ้ปีนไปปีนมาแบบนี้ก็เหมือนกัน ตกระเบียงคอหักตายไปทำไง”

“ฮั่นแน่ เป็นห่วงล่ะสิ”

“กูกลัวมีคนตายในเขตบ้านตัวเอง”

“ปากแข็งอีกแล้ว”

“กลับไปเลย”

“ไม่เอา นี่กูก็สอบเสร็จหมดแล้ว เล่มมึงก็ส่งครบผ่านแล้ว ไม่มีไรต้องกังวลอีก ขอของขวัญเรียนจบหน่อยสิ”

“มึงนี่เป็นพวกทำอะไรหวังผลสินะ”

“ก็ต้องหวังสิ ยิ่งกับมึงนี่กูหวังหลายอย่างเลย”

ไม่พูดเปล่าคราวนี้คนตรงนั้นลุกพรวดจากเตียงก้าวยาวสามก้าวถึงตัวผม กอดรั้งร่างกายไว้ในอ้อมแขน ทั้งยังใช้ลูกอ้อนเดิมๆ ผ่านแววตาไม่ให้ขัดขืน

“ภัทรไม่เอา”

“ไม่ได้ทำกันหลายวันแล้วนะปราณ...”

“หลายวันอะไรวะ เพิ่งทำไปเมื่อวันเสาร์”

“นี่วันพฤหัสแล้วนะ มึงไม่สงสารภัทรจูเนียร์เหรอ”

“ถ้าแค่สี่ห้าวันมันจะทนไม่ไหว ก็ให้แม่งเฉาตายไปเลย”

“ไม่ได้หรอก ถ้าเฉาตายไปจริง มึงนั่นแหละที่ต้องร้องไห้”

“มึงก็ให้กูเอาแทนสิ ง่ายจะตาย” ภัทรเบิกตาขึ้นเล็กน้อย หันซ้ายขวาล่อกแล่กไปมา ทำเป็นกลัว ทีจะจิ้มคนอื่นนี่ไม่เห็นเดือดร้อน ดี๊ด๊าเป็นกระดี่ได้น้ำด้วยซ้ำไป “ว่าไง”

“ให้กูทำให้มึงไม่ดีเหรอ…กูทำให้มึงไม่มีความสุขเหรอ”

อย่ามาเล่นไม้นี้กับกูนะ “กูก็อยากทำให้มึงมีความสุขเหมือนกัน”

“แค่ได้กอดมึงกูก็มีความสุขแล้ว” ไม่ต้องมากอดมาจูบกูแบบนี้เลยไอ้ภัทร!

“ฮึ้ย! อย่างับหูกู”

“เถอะนะปราณ คิดถึงจะแย่แล้ว กูมีอารมณ์ก็แค่กับมึง อยากกอดก็แค่กับมึง มึงไม่คิดถึงกูบ้างเหรอ”

ผมเอียงตัวหนีริมฝีปากอุ่นๆ ที่เอาแต่จะไล่ต้อนของอีกฝ่าย แต่สัมผัสนั้นก็ยังคงตามมาประทับที่ข้างแก้ม ใต้คาง ลำคอ มาจนถึงไหปลาร้า 
และรู้ดีว่าทั้งตัวและใจของผมไม่เคยต้านทานคนอย่างภัทรได้เลย

“ปราณ…”

ไม่รู้ว่าความรักมันมีอิทธิพลขนาดไหน รู้เพียงก็แต่ว่าพอได้สบตา ได้ถูกสัมผัส ได้ฟังน้ำเสียงอ้อนๆ แบบนั้นของมัน 
ใจที่ว่าแข็งๆ ก็ทนต่อไปไม่ไหว ได้แต่ถอนหายใจพยักหน้ารับอย่างเสียไม่ได้ และปล่อยให้ไอ้เด็กเอาแต่ใจมันดึงขึ้นเตียงไป

เป็นอีกคืนที่บนเตียงเต็มไปด้วยสัมผัสร้อนระอุ กินเวลายาวนานนับชั่วโมงก่อนปิดท้ายด้วยถ้อยคำรักที่ข้างใบหู 
กอดกันแนบกายถ่ายทอดลมหายใจและนอนฟังอัตราการเต้นของชีพจรกันและกันจนจมเข้าสู่ห่วงนิทรา

ความสุขที่ล้นออกมาจนเอ่อท่วมอยู่รอบกายนั้นทำให้ผมไม่ทันได้รับรู้ถึงบางสิ่งที่กำลังจะเคลื่อนตัวเข้ามา 
หลงลืมและเผลอไผลไปกับห้วงเวลาที่มีเพียงแค่ผมกับมัน 

เช้าวันนั้นผมสะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะเสียงกรี๊ดที่แหลมบาดแก้วหูดังลั่นบ้าน เมื่อลืมตาขึ้นผมก็แทบอยากจะหลับตาลงใหม่ในทันที 
และคาดหวังให้ภาพที่เห็นนั้นเป็นเพียงฝันร้ายที่สุดในรอบปี แต่ไม่ว่าจะภาวนายังไงสุดท้ายมันก็ยังคงเป็นความจริง 
เพราะตอนที่ผมเปิดเปลือกตาขึ้นมาอีกครั้ง ภาพตรงหน้าก็ยังเป็นแม่ของตัวเองที่กำลังทำสีหน้าเหมือนเห็นผี อ้าปากพะงาบขึ้นลง ก่อนจะกรีดร้องเสียงดังลั่น







Tbc...



ตอนนี้ขอทิ้งท้ายไว้สั้นๆ หนึ่งประโยคค่ะ...
'วันหนึ่ง...ตื่นขึ้นมากับความรู้สึกใหม่' /โดนตบ 
ฮรือออออออ ทิ้งระเบิดไว้แล้วขอวาบก่อน 

เจอกันใหม่ตอนหน้ากับพี่เวสต์ก่ะ แงงง ;w;;;;/////


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 108 ครั้ง

26 ความคิดเห็น

  1. #982 Flying-pig (@Flying-pig) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2562 / 01:49
    จุกๆเน้นๆค่ะแม่5555
    #982
    0
  2. #968 heykiki (@kmxiioxe_) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 18:55
    จุก ๆ ปะ มาเห็นอะไรที่น่าช็อคกว่าเดิมอีกโว้ยยยยยยยยยยยยย เห็นว่าเข้ามาในห้องก็ว่าแย่แล้ว
    #968
    0
  3. #944 minidays (@katakjaa) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 21:03
    จะๆ ไปเลยจ้าาาาาาา สะใจพ่อแม่ 55555
    #944
    0
  4. #931 D-Sooo (@D-Sooo) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 16:19
    ตายๆ โอ้ย ว่าแล้วแม่เอ้ย ร้องไห้ ฮื่อออออ
    #931
    0
  5. #901 ploy-p-ploy (@iamprettyployly) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 22:18
    นี่ไงล่ะคะ โอ๊ย
    #901
    0
  6. #845 Cha' nok (@baimon200706) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 15:03
    ความชิหั่ยสื่อออกมาผ่านตัวอักษร ดูออก ฮืออ ไม่อยากคิดว่าตอนต่อไปจะเป้นยังไง
    #845
    0
  7. #822 no-run (@PiPiyanan) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 17:56
    ทำไมต้องเป็นงี้อ่าาาาาาาา
    #822
    0
  8. #724 Nebbianuvolaa (@Nebbianuvolaa) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2561 / 15:21
    ใจหล่นไปอยู่ตาตุ่ม ฮือออออ
    #724
    0
  9. #708 kindlyjh (@kindlyjh) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 23:40
    คูมแม่กลับมาไม่บอกไม่กล่าวเลยนะคะ ฮือ โอ๊ยๆ
    #708
    0
  10. #685 mkatui (@maylovexis) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2561 / 02:45
    โอ้ยยยยยยยย
    #685
    0
  11. #656 in_in (@ininjung) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 12:12
    เครียดค่ะ .. นี่ถึงกับกุมขมับ
    #656
    0
  12. #626 แคนต้าลูปปปป ^^ (@Canta_TT) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 13:11
    เอาแล้วววว
    #626
    0
  13. #580 Quiqoang (@thancha233) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 16:39
    นั่นไง ว่าแล้วไงงงงงงง โอ๊ยภัทร ไหนว่าพ่อแม่ปราณไปต่างจังหวัด ทำไมกลับเร็วแบบนี้ล่ะ ฮือ มีความสุขกันลับๆ ล่อๆ สุด สงสารจะแย่แล้ว โดนแยกแน่เลย กลัวปราณจะไปเรียนต่อโทที่นอก แล้วภัทรจะอยู่ยาก แต่ภัทรก็ได้ใจเกินไปจริงๆ เห็นว่าจับไม่ได้ก็ทำซ้ำๆ เป็นไงล่ะ ฮือออออออ จะเป็นยังไงต่อไปปปปปป
    #580
    0
  14. #509 Whatever it is (@oil-sup) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 15 มีนาคม 2560 / 08:18
    เวงงงง กะแล้ว เหอๆ
    #509
    0
  15. #503 knarins (@ninglky) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 20:25
    ช็อคคคคคคคค!!!!!!!!
    #503
    0
  16. #280 BLKPeaRL (@pearllady) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2559 / 20:03
    โอ้ยยยย โรเมโอกะจูเลียต
    #280
    0
  17. #279 pannjed . (@pingmog) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2559 / 00:01
    ฉันว่าแล้วววววววว /แผดเสียงร้องลั่นดังยิ่งกว่าแม่ภัทร
    #279
    0
  18. #278 theyoyo fim (@filmlovelumin) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2559 / 19:38
    ลุ้นนนนนน ><
    #278
    0
  19. #277 jellyxz (@jellika) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2559 / 17:58
    โหยยยย ตัดจบแบบนี้ก็ได้หรอคะะะ ฮื่อออออออ กลัวเลยอะ จะแยกกันอีกหร๊ออออ ;___;
    #277
    0
  20. #276 luhanbaekhyunkai (@luhanbaekhyunkai) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2559 / 16:41
    โอ้ย.... จะเป็นไงต่อ จะถูกจับส่งไปเรียน ตปท. หรือป่าว
    #276
    0
  21. #275 .MHUAY. (@velazza) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2559 / 15:27
    ทิ้งระเบิดจริงๆ ตู้มใหญ่เลยยย โอยยยย :)
    มาต่อนะคะ
    #275
    0
  22. #274 Surawatari Komiko (@26pl42oy) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2559 / 14:34
    ฉันว่าแล้ววว ไม่โดนตอนที่แล้ว ปล่อยให้เราดีใจ ฮืออออ
    #274
    0
  23. #273 macnnum (@macn) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2559 / 11:16
    ตายล้าวววว
    #273
    0
  24. #272 FFANGirl (@fang-fang33) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2559 / 10:12
    โอ๊ยยย ตัดจบปวดใจมากค่ะ ฮือออออออ
    #272
    0
  25. #271 BREAKDOWN (@breakdown) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2559 / 09:26
    ทำไมไม่ล็อคห้องงงงง
    #271
    0