หลังม่าน l Behide the scenes

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 99,583 Views

  • 965 Comments

  • 6,081 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    6,226

    Overall
    99,583

ตอนที่ 35 : ฉากพิเศษ l Behide the scenes l Turn down the heat l

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3466
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 85 ครั้ง
    10 ม.ค. 60



ฉากพิเศษ l Behide the scenes

l Turn down the heat l
Pran l talk




จากความรู้ที่ถูกฝังลึกอยู่ในสมองมาตั้งแต่จำความได้เกี่ยวกับเรื่องของไข้หวัด เวลานี้อาการที่ผมเป็นอยู่บ่งชี้ชัดอยู่สองข้อด้วยกัน 
อย่างไอ้อาการปวดหัวและเจ็บคอแรกเริ่มที่กำลังรบกวนวันหยุดที่น่าจะได้ทำอะไรที่ต้องการได้อย่างสบายใจอยู่ตอนนี้ 
และมันน่าจะมีข้อสามและสี่เพิ่มมาถ้าหากยังไม่ยอมหยุดทำงาน

“ปราณณณ” ผมกลอกตามองเพดานเมื่อได้ยินเสียงภัทรดังมาจากด้านหลัง เด็กโข่งที่สลัดคราบประธานบริษัทออกไปจนหมดโอบคอผมแล้ววางคางลงที่ศีรษะ “ทำไมตื่นเช้าจัง”

“เมื่อคืนนอนไว หลับไปหลังมึงไม่นาน” ผมตอบ คลิ๊กเซฟงานแล้วเอี้ยวตัวมองคนด้านหลัง “มึงเถอะ เห็นพ่อแม่กูไม่อยู่บ้านทีได้ใจวิ่งเข้าออกสบายเลยนะ”

ภัทรยิ้มเผล่ ไม่ได้มีท่าทีสลด “นานๆ มึงจะอยู่คนเดียวสักที ขอหน่อยไม่ได้เหรอ”

ผมส่ายหัว แต่ริมฝีปากขยับยกขึ้น พ่อแม่ผมไปต่างจังหวัดตั้งแต่เมื่อวานซืน ไปดูงานสี่วันน่าจะกลับมาถึงช่วงเช้าของวันอังคาร 
และนั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้ร่างกายเริ่มมีอาการป่วยเข้ามาแทรกแซง เพราะตั้งแต่อยู่คนเดียวผมก็เล่นไม่ยอมหลับยอมนอน 
ฉวยโอกาสเวลาที่ไม่มีใครอยู่และไอ้เด็กโข่งบ้านข้างๆ เข้าบริษัทนั่งอยู่หน้าคอมทั้งวันทั้งคืนเพื่อปั่นงานให้เสร็จก่อนหมดวันหยุด 
ข้าวปลาแถมไม่ลงกระเพาะ เป็นอันไม่ต้องเสียเวลาสงสัยว่าร่างกายกำลังประท้วงต้องการอะไร...

“แล้วนี่ทำอะไรอยู่” อีกฝ่ายลากเก้าอี้มานั่งลงข้างๆ แล้ว

“กำลังเขียนCAD”

“ได้นอนหรือยังเนี่ย ตามึงคล้ำมาก กูกลัว”

ผมแยกเขี้ยว “กลัวก็ไปห่างๆ “

“พักบ้างเถอะ ไปกินข้าวกัน”

“ใกล้เสร็จแล้ว”

“งั้นกูรอ เดี๋ยวจะได้อาบน้ำด้วยกัน เอ้อ ไปเอาเสื้อผ้ามาดีกว่า”

“ดะ…” 

ยังไม่ทันพูดว่าเดี๋ยวได้เต็มคำ อีกฝ่ายก็วิ่งปรู๊ดทีเดียวออกจากบ้านไปแล้ว 
ผมถอนหายใจส่ายหัวไปมากับความเด็กที่ไม่เคยโตขึ้นเลยของนายณภัทร 
ผู้เป็นถึงประธานบริษัทพีแอนด์พีที่พ่อเคยเอ่ยปากชมแล้วครั้งนึงอย่างระอา 
แต่ถึงอย่างนั้นตัวตนของภัทรไม่ว่าจะเมื่อก่อนหรือตอนนี้ก็ไม่อาจทำให้ผมปฏิเสธได้เลยว่ามันช่วยผมไว้มากแค่ไหน…

เวลาที่ต้องเผชิญหน้ากับปัญหา





“เฮ้อ เสร็จเสียที” ถอนหายใจยาว แล้วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้สองมือยกขึ้นบิดขี้เกียจอย่างสบายใจหลังจากที่กดส่งไฟล์ให้ลูกค้าไปเรียบร้อยแล้ว

“งั้นไปอาบน้ำกัน” ภัทรพูดขึ้นเสียงดัง รุดเข้ามารั้งแขนผมให้ขยับลุกจากเก้าอี้

“เฮ้ยเดี๋ยวดิวะ กูยังไม่ทันได้นั่งพักเลย”

“จะเที่ยงอยู่แล้ว ไม่หิวหรือไง ไปพักต่อในห้องน้ำนะ”

ผมหรี่ตา แน่ใจเหรอว่ากูจะได้พัก “ภัทรกูเหนื่อย”

“เดี๋ยวนวดให้ รับรองหายเหนื่อย”

หรี่ตาลงอีกพร้อมขมวดคิ้ว แต่อีกฝ่ายก็ยังไม่มีอาการสะทกสะท้าน ถ้ามันมีหางตอนนี้คงสั่นพั่บๆ อย่างเก็บอาการไม่อยู่แน่ 
คิดอะไรแต่ละทีไม่เคยเก็บได้มิดเล่นส่อออกมาทางสีหน้าและแววตาแบบนี้ ผมล่ะหมั่นไส้อยากจะยกขาฟาดคอสักที

ปึก!

“โอ๊ย เจ็บนะปราณ” ภัทรงอตัวทันทีที่ผมถองศอกเข้าที่หน้าท้อง น้ำในอ่างกระฉอกลงพื้นจากแรงขยับตัว เวลานี้เราสองคนกำลังนั่งแช่น้ำซ้อนหลังกอดกันอยู่ในห้องน้ำบ้านผม

“แล้วไง!” ผมตะเบ็งเสียงใส่ทั้งที่เหนื่อยแทบขาดใจ ไอ้บ้ามักมากที่ห้ามเท่าไหร่ก็ไม่ยอมฟัง “แม่ง”

“อย่าโกรธซี่” เสียงล้อเล่นยังคงกระซิบอยู่ข้างหู อีกฝ่ายรั้งเอวผมเข้าไปกอดจนหลังแนบอก “คิดถึงจะแย่”

“ไม่ต้องเอาความคิดถึงมาอ้าง”

“เมื่อกี้มึงเป็นคนบอกให้กูขยับเองนะ”

“ไอ้ภัทร”

“โอ๊ะๆ กูล้อเล่น” มันเบี่ยงหน้าหลบมือผม แล้วกระชับกอดแน่นขึ้นไม่ให้ขยับไปไหนได้ “อย่าตีสิ”

“หิวแล้ว”

“ออกไปกินข้างนอกไหม”

“ไม่อยากออก”

“ในตู้เย็นมีอะไรกินหรือเปล่า”

ผมส่ายหัว “มีแค่วัตถุดิบ แม่ซื้อเข้ามาตุนไว้ให้ก่อนไป ต้องทำ”

“ทำไหวเหรอ ให้กูสั่งอะไรเข้ามากินไหม”

ผมส่ายหัวอีก แล้วเอนหลังพิงอกมัน “หึ”

ภัทรเงียบไป จนผมต้องเงยหน้ามอง อีกฝ่ายขมวดคิ้วอ่อนๆ มองมาอยู่ 
พอเลิกคิ้วถามเจ้าตัวก็วางมือลงที่หน้าผากก่อนปมที่หว่างคิ้วจะแน่นขึ้น 

“มึงตัวร้อน”

และนั่นเป็นคำสุดท้ายที่ผมได้ยินก่อนที่จะถูกรั้งขึ้นอุ้มอย่างทุลักทุเลออกจากห้องน้ำ…






ปวดหัว

เจ็บคอ

อ่อนเพลีย

มีน้ำมูก

หน้าแดง

และตัวร้อนคล้ายใกล้จะระเบิด

จากตอนแรกอาการผมมีแค่สองข้อแรกฟังดูเล็กน้อย ตอนนี้ก็กลายเป็นพ่วงต่อด้วยข้อสาม สี่ ห้า และหกเรียบร้อย 
เดิมทีการหักโหมทำงานข้ามคืนไม่ได้กินไม่ได้นอนแบบนั้นก็แย่อยู่แล้ว 
ยิ่งมาแช่น้ำอยู่ในอ่างกับคนเอาแต่ใจเป็นครึ่งค่อนชั่วโมงอีกก็เหมือนการกระตุ้นให้อาการหวัดที่ฝังอยู่แสดงตัวออกมาเร็วกว่าเดิม

“ณ…ปราณ”

“อือ…” ปรือตาขึ้นมอง เมื่อถูกเขย่าแขนไปมา พร้อมได้ยินเสียงเรียกอยู่ใกล้ๆ

“ตื่นมากินข้าวกินยาก่อน”

“ฮื่อ” ผมขมวดคิ้วครางปฏิเสธ เตรียมจะขยับตัวพลิกหันหลัง แต่ก็ถูกรั้งแขนไว้

“มึงตัวร้อนมากเลย นอนอย่างเดียวไม่กินข้าวกินยาแบบนี้มีหวังไม่หายแน่”

“ไม่อยากกิน…”

“กินนิดเดียวก็ยังดี ต้มข้าวต้มมาให้”

ผมลืมตามอง ชามเซรามิกสีขาวที่มีข้าวต้มใส่อยู่จนเต็ม โรยหน้าด้วยพริกไทยและผักชีดูปกติเสียจนน่าสงสัย “ทำเอง?”

“อืม ทำเองสิ มีมึงกับกูแค่สองคนจะให้ใครทำล่ะ”

“กูจะตายไหม”

มันหัวเราะ “ไม่ตาย กูลองกินแล้ว ใช่ได้”

ไม่อยากจะเชื่อ… 

เมื่อเห็นว่าผมทำหน้าไม่ไว้ใจอีกฝ่ายก็หยิบช้อนตักข้าวต้มเอาเข้าปาก “เนี่ย กูยังกินได้”

คนอย่างมึงเอาเป็นบรรทัดฐานได้ที่ไหนล่ะ

“ลุกเร็ว”

คนตรงหน้าเอ่ยปากย้ำอีกครั้ง วางชามไว้ข้างๆ ขยับนั่งพิงหัวเตียงแล้วดึงตัวผมให้ลุกขึ้นนั่งซ้อนหลัง
พิงศีรษะลงไปที่อกแล้วเอื้อมไปหยิบชามข้าวต้มมาวางไว้ที่ตัก ประคองไว้ด้วยมือข้างเดียวแล้วตักมาจ่อปากผม

ให้ต้องเอียงหน้าหลบอย่างขัดเขิน “กูกินเองได้” แค่ป่วยไม่ได้เป็นง่อย ไม่เห็นต้องทำเหมือนผมเป็นเด็กขนาดนี้

“อ้าปากเถอะน่า แฟนกู กูดูแลได้”

“…”

“เขินกูอีกแล้วสิ ขมวดคิ้วอยู่ใช่ไหม”

ผมเม้มปากแน่นเมื่อไอ้คนด้านหลังเอ่ยปากล้อ แถมยังพูดถูกทั้งที่ยังไม่ทันมองหน้า “หุบปากไปเลย”

จุ๊บ

“ภัทร!” ผมเรียกชื่อผมเสียงดังเมื่อเจ้าของชื่อโฉบริมฝีปากกดลงมาที่ข้างแก้มเร็วๆ “บอกแล้วไงว่าเดี๋ยวติดหวัด!”

“กูไม่กลัว”

“เดี๋ยวมะรืนมีประชุมสำคัญไม่ใช่หรือไง ถ้าป่วยขึ้นมาจะทำยังไง”

“กูแข็งแรงจะตาย มึงไม่ต้องเป็นห่วงหรอก เอ้า อ้าปาก”

พออ้าปากจะเถียง ภัทรก็ส่งช้อนเข้าปากมาเร็วๆ จนไม่อาจเอ่ยแย้งอีก ได้แต่ฮึดฮัดไม่พอใจกับคนพูดไม่รู้ฟัง 
กินต่อได้อีกไม่กี่คำโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างเตียงก็ส่งเสียงร้อง ผมกับภัทรหันไปมองพร้อมกัน 
เห็นชื่อพี่ป้องโชว์ขึ้นเต็มจอ เจ้าของเครื่องอย่างผมยังไม่ทันได้เอื้อมมือ อีกคนก็คว้าไปถือไว้ก่อน

“ภัทร…”

“เดี๋ยวกูรับให้ บอกมึงไม่สบาย”

“กูคุยได้”

“แต่กูไม่ให้คุย”

“ไอ้ภัทร…”

“กินข้าวไปเลย” 

“ตะ…”

มันตัดบท ส่งช้อนใส่มือผมแล้วกดรับยกขึ้นแนบหู ไม่รอให้ผมได้เถียงต่อสักคำ 

“ครับพี่ป้อง…ปราณไม่สบายครับ...ครับ ไม่เป็นไรมาก ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมดูปราณเอง…ครับ ครับ” ยิ่งคุยภัทรก็ยิ่งขมวดคิ้ว อีกฝ่ายส่งสายตาดุๆ มามองผมอยู่สองสามครั้ง จนกระทั่งวางโทรศัพท์ลงที่เดิมก็ถอนหายใจยาว “กินต่อสิ”

“พี่ป้องว่าไงบ้าง”

“ไม่ว่าไง”

“อ้าวแล้ว…”

“กินข้าวเร็วปราณ จะได้กินยา”

เป็นอีกครั้งที่ผมถูกจับส่งช้อนเข้าปาก บังคับให้กินข้าวทั้งที่อยากจะพูด แต่พลังงานก็ไม่มากพอจะให้ขัดขืน 
ได้แต่เคี้ยวอาหารกลืนลงคอไปตามคำสั่งแต่โดยดี




แฮ่ก

ผมหอบหายใจรู้สึกถึงลมร้อนที่พ่นออกมาจากจมูก สวนทางกับอุณหภูมิเย็นๆ 
ที่ทำเอาตัวสั่นแม้จะนอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนาที่ภัทรเอามาคลุมให้จนถึงอก 
ลืมตาขึ้นมองเมื่อรู้สึกได้ถึงความเย็นที่แตะลากอยู่บริเวณซอกคอ

“ภัทร…”

“ไหวไหมปราณ” 

ใบหน้าของภัทรปรากฏขึ้นหลังม่านน้ำตา ผมกะพริบตาถี่ๆ เพื่อไล่น้ำที่ขึ้นคลอบดบังการมองเห็นให้ไหลลงไปตามแก้ม 
และยิ่งทำคนตรงหน้าก็ยิ่งมีสีหน้ากังวล ผมเลยพยักหน้าลงช้าๆ เอื้อมมือไปตีแก้มมัน

“กูไหว”

“ไหวอะไรของมึง หน้ามึงแดงแจ๋ ตัวก็ร้อน แถมยังหายใจแรงอีก”

“เลิกทำหน้าแบบนี้ได้แล้วน่า นอนอีกสักพักก็ดีขึ้น อีกอย่างกูบอกให้มึงออกไปห่างหลายครั้งแล้วนะ ยังจะเข้ามาใกล้อีก”

“ก็กูดื้อไง”

“มึงแม่ง” ผมหลับตาปี๋ รู้สึกปวดจี๊ดขึ้นสมอง ได้ขึ้นเสียงอีกฝ่ายเรียกชื่อแต่ไม่มีแรงจะลืมตา สักพักก็มีสัมผัสบางเบานวดวนให้ที่ขมับทั้งสองข้าง “ภัทร…”

“ไม่ต้องพูดแล้ว หลับไปเถอะ เดี๋ยวกูนวดหัวให้”

“…มึงมันดื้อ”

“ก็มึงไข้ขึ้น”

“ก็เพราะมึงนั่นแหละ” เสียงผมแผ่วเบาจนน่าขำ

“รู้แล้ว ขอโทษนะ”

ผมสะบัดหน้าหลบมือ “ไม่ต้องนวด กูจะหลับแล้ว มึงกลับไปเลย”

“กลับได้ไง แฟนกูไม่สบายทั้งคน” มันว่า ทำท่าจะขยับขึ้นมานอนบนเตียง

“มึงจะทำอะไร” ผมสะดุ้งตัวหนี

“จะนอนด้วยไง”

“กลับไป”

“ไม่เอา”

“ภัทร เดี๋ยวติดหวัด” ช่วยฟังกูด้วย เสียงกูแทบจะไม่มีอยู่แล้ว

“ติดสิดี มึงจะได้ไปดูแล”

“กูจะกระทืบซ้ำ”

มันยิ้มกว้างไม่สะทกสะท้าน ขยับตัวขึ้นมาเบียดผมจนได้ “ไว้หายดีแล้วอยากทำอะไรให้ทำหมดเลย”

“ปากดี” ผมว่าเสียงเบา แต่ก็ยอมปล่อยให้อีกฝ่ายกอดแน่นจนแก้มซบอยู่ที่อก ไม่รู้ว่าผมกำลังหนาว หรือว่าตัวมันอุ่นเกินไปกันแน่ ถึงได้รู้สึกสบายยามผิวกายเราสัมผัสอย่างนี้

สบายจนตาเริ่มปรือ…และก่อนที่จะผล็อยหลับไป เสียงที่กระซิบอยู่ใกล้ขมับก็ทำให้ผมยิ้มออก
แม้ว่าตอนนี้หัวจะหนักและปวดจนแทบแตกออกเป็นเสี่ยง

“กูยอมป่วย ดีกว่าให้มึงอยู่คนเดียว”

ผมแอบยิ้มและขยับเข้าไปซุกที่อก กอดมันแน่นขึ้น ได้ยินเสียงหัวเราะในคอดังมาจากอีกคน 
เพราะเราต่างรู้ดีว่าการกระทำเช่นนี้ไม่ต่างจากภาษากายที่มักจะใช้เพื่อแทนคำบอกรักของผม



ซึ่งมีเพียงแค่มันเท่านั้นที่เข้าใจ…






Tbc...



ฉากพิเศษมาแล้วค่าาา~
ตอนนี้ก็หมดพาร์ทที่จะลงเว็บในส่วนของเดย์เรียบร้อยแล้ว 
ขอบคุณทุกคนอีกครั้งนะคะที่คอยติดตามและร่วมทางมาด้วยกันจนถึงตรงนี้
และต้องขอบคุณพี่เวสต์ด้วยที่คอยสลับกันเข็นสลับกันดันจนเรื่องราวของสองหนุ่มมาถึงจุดหมายปลายทาง
ทำงานกับพี่เวสต์สนุ๊กสนุกกกก <3

'หลังม่าน' เป็นนิยายที่เดย์เขียนแล้วรู้สึกดี รู้สึกสนุก รู้สึกกดดัน บีบคั้น ถถถถ
แต่เหนือสิ่งอื่นใดคือมีความสุขมากๆ ขอบคุณสำหรับประสบการณ์ที่ดีค่ะ
หากมีอะไรผิดพลาดหรือมีข้อขัดข้องเคืองใจ เดย์ต้องขออภัยด้วยนะคะ
มีคำแนะนำหรือติชม สามารถทักเข้ามาบอกกล่าวกันได้เสมอ

ในอนาคตถ้ามีโอกาสและจังหวะที่เหมาะสม เดย์จะไปเต๊าะพี่เวสต์มาร่วมงานกันอีกแน่นอน (หัวเราะ)
ยังไงฝากตอนพิเศษอีกตอนของภัทรด้วยน้า~

แล้วเจอกันในเรื่องเดี่ยวนะคะ ขอบคุณทุกคนมากค่ะ ^^
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 85 ครั้ง

10 ความคิดเห็น

  1. #953 D-Sooo (@D-Sooo) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 23:35
    ชื่นใจจริงๆ
    #953
    0
  2. #917 ploy-p-ploy (@iamprettyployly) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 00:01
    น่ารักมากๆๆๆๆๆๆๆๆ แง
    #917
    0
  3. #841 jentookjai (@jentookjai) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 18:13
    -ขี้ดื้อเอ้ยยย
    #841
    0
  4. #636 แคนต้าลูปปปป ^^ (@Canta_TT) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 16:49
    น่ารักๆ ฮือออออออ
    #636
    0
  5. #596 Quiqoang (@thancha233) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 20:08
    ภัทรนี่ดื้อกับปราณเสมอ แต่ก็ดีนะ 555555 ช่วยดูแลไง เขาก็รักของเขาเข้าใจบ้างไหม
    #596
    0
  6. #506 knarins (@ninglky) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 9 มีนาคม 2560 / 20:11
    ดีต่อใจจจจจจจจจ
    #506
    0
  7. #459 PiPi (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 16 มกราคม 2560 / 21:03
    ภัทรนี่นะ จนตอนนี้ ยังหึงพี้ป้องไม่เลิก



    ภัทรน่ารักจัง งื่อออออ ละมุนมาก ปริ่มมากกก อ่านจนจบกลับมาวนอ่านอีก ก็ดีงามเหมือนเดิม รักภัทรกับปราณไปแล้วอ่ะ

    ขอบคุณมากๆนะคะไรท์ทั้งสองคน สนุกมาก ละมุนละไมที่สุด มาแต่งด้วยกันอีกนะ ทำอีบุ๊ค หรือรวมเล่มบอกด้วยนะ
    #459
    0
  8. #457 noowiwie (@wiwie-nmk21) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 11 มกราคม 2560 / 23:35
    สนุก น่าติดตาม ขอบคุณไรท์ทั้งสองมากนะคะ สำหรับนิยายดีๆ เรื่องนี้ :)
    #457
    0
  9. #456 joy6004 (@cpimpat) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 11 มกราคม 2560 / 09:02
    ขอบคุณคนแต่งทั้งสองคนมากเลนยะคะ
    #456
    0
  10. #455 NNYuki (@nooniiz501) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 11 มกราคม 2560 / 02:10
    รออออค้าาา รอซื้อรุปเล่มด้วย ><
    #455
    0