หลังม่าน l Behide the scenes

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 99,097 Views

  • 961 Comments

  • 6,054 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    5,740

    Overall
    99,097

ตอนที่ 4 : ฉากสี่ l Pat talk

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9436
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 223 ครั้ง
    29 มิ.ย. 59

หลังม่าน l Behide the scenes


l ฉากสี่ l
Pat l talk




ผมชอบบรรยากาศห้องไอ้ปราณ
แสงแดดตอนเช้าแยงตาเพราะม่านสีทึบถูกผูกไว้ฝั่งหนึ่งของหน้าต่างทั้งๆ ที่ก่อนนอนผมเป็นคนรูดปิดสนิท แอร์ปิดแล้ว ทั้งๆ ที่เมื่อคืนผมเป็นคนกดเปิดไว้ที่ 24 องศาระหว่างรอปราณอาบน้ำ บนเตียงหกฟุตในห้องสี่เหลี่ยมที่ประดับด้วยของหน้าตาประหลาดเหลือเพียงผมกับกระต่ายหอมที่นอนกอดกกไว้ทั้งคืน ไม่มีร่างของคนที่ถีบผมตกเตียงครั้งแล้วครั้งเล่า แต่สุดท้ายผมก็ปีนกลับมาให้มันถีบใหม่จนยอมจำนนแก่ความพยายามอีกแล้ว หมอนของปราณเย็นเยียบ ไม่เหลืออุณหภูมิอุ่นๆ แต่ยังคงไว้ซึ่งกลิ่นเฉพาะตัวของมันที่ชี้ชัดว่าเจ้าของลุกไปจากห้องสักพักใหญ่ๆ

เชี่ย ไปเรียนก็ไม่บอกกู

ผมดึงตุ๊กตากระต่ายหอมเข้ามากอดฟัด จำไม่ได้ว่าได้มาจากไหน ได้มาตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่รู้ตัวอีกทีผมก็กลายเป็นคนติดตุ๊กตาไปแล้ว แรกๆ ผมซักทุกสัปดาห์ กระทั่งหูเริ่มเปื่อยก็เว้นระยะนานขึ้น รอยปะถูกเย็บจนพรุน แต่ก็ยังดูดี วันนี้มีกลิ่นบางอย่างเปลี่ยนไป ผมหอมของผมทุกวันถึงรู้สึก ใช่ มันเป็นกลิ่นเดียวกับหมอนและผ้าห่มของปารกุล
“ไอ้ปราณนะ ทำมามองเหยียดน้องหอมกู ดึกๆ เอาไปกอดนอนบ้างสิท่า กลิ่นเลยติดมาแบบนี้”
คุยกับน้องหอมก่อนงับที่ปลายหูอีกครั้ง ชอบที่กระต่ายหูยาว มีที่ให้เล็มแทะเยอะไปหมด สีหมองลงกว่าตอนแรกที่ได้มา แต่เป็นสีตุ่นแบบคลาสสิค สมัยนี้เขาชอบอะไรวินเทจแบบนี้กันทั้งนั้นแหละ

ผมชอบบรรยากาศห้องไอ้ปราณ

กลับมาเรื่องนี้อีกครั้ง หลังจากนอนเกลือกกลิ้งบนที่นอนกว้างเพียงลำพังจนหนำใจ มีโมเดลบ้านวางอยู่บนชั้นวางหนังสือ หนังสือเรียนของมันจัดเป็นระเบียบเรียบร้อย แน่นอนว่าเฟอร์นิเจอร์เกือบทุกอย่างในห้องนี้ทางเจ้าของหอเป็นคนซื้อมาเตรียมไว้ทั้งหมด แต่ด้วยความศิลปินในตัวมันปราณเลยจัดแจงให้ห้องพักธรรมดาน่าอยู่และน่ามองมากกว่าทุกที่ที่ผมไปค้าง ไอ้ปราณเป็นผู้ชายเจ้าระเบียบ กินข้าวเสร็จก็ต้องล้าง กวาดห้องนอนทุกคืน ส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะงานตัวต่อของมันที่ต้องเลื่อยไม้ตัดอะคริลิคจนห้องเละเทะเกินจะอยู่ด้วย ไม่เหมือนผมที่ไม่เคยทำห้องสกปรกเลยไม่จำเป็นต้องปัดกวาดเช็ดถู 
โอเค ผมยอมรับ อีกอย่างที่ทำให้ห้องนี้น่าอยู่คือปารกุล
ผมเป็นคนขี้เหงา นอกจากจะอ่อนโยน ติดตุ๊กตากระต่ายชื่อน้องหอมแล้วยังเป็นผู้ชายเจ้าสังคมคนหนึ่ง แต่ภาไม่ใช่ ตอนแรกผมอยู่หอพักกับไอ้กรณ์ ขยับไปอีกสองซอย กระทั่งนปภาสอบติดมหาวิทยาลัยเดียวกันเลยย้ายมาอยู่กับน้องเมื่อประมาณเกือบปีที่ผ่านมา ปราณอยู่ที่นี่มาก่อน สาบานเลยว่าผมไม่ได้จะตามมาอยู่ห้องติดกับมัน แต่ภามีเงื่อนไขที่ว่าเด็กน้อยของผมโตเป็นสาวและต้องการพื้นที่ส่วนตัว ห้องนั้นเป็นห้องเดียวของตึกที่มีสองห้องนอนแยกและยังว่าง ดังนั้นการที่วนเวียนอยู่รอบๆตัวปารกุลเป็นพรหมลิขิตล้วนๆ

ความเหงาของผมมันก็มีขีดจำกัด ยิ่งภาเก็บตัวมากเท่าไหร่ ผมก็ยิ่งเก็บกดมากขึ้น

ก็ถ้าพระเจ้าจะส่งผมมาให้ปราณขนาดนี้แล้ว ให้ผมมานอนห้องมันแก้เหงาบ้างสักคืนสองคืนต่อสัปดาห์จะเป็นอะไรไป
ตู้เย็นของปารกุลอุดมไปด้วยอาหารนานาชนิด เป็นต้นว่าโจ๊กซอง ไข่ บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป นม เบคอน รวมไปถึงขนมปัง แต่ไม่มีนมข้น ผมบอกมันไปแล้ว หวังว่ามันจะรู้ตัวว่าเย็นนี้ก่อนกลับเข้าหอควรซื้ออะไรติดมือมาบ้าง 

ในส่วนของห้องพักมันแยกห้องนอน เป็นครัวแบบเปิด เชื่อมต่อกันกับห้องนั่งเล่นและโต๊ะกินข้าว ผมเห็นกระทะเชฟรอนแขวนอยู่อย่างเงียบสงบ แต่ที่ดังโครกครากคือท้องของตัวเอง ช่วยไม่ได้ที่ไม่มีนมข้นหวานจริงๆ และผมก็มีฝีมือในการทำกับข้าวอยู่บ้าง สุดท้ายเลยผัดมาม่ากินแม่งเลย ฝีมือไม่ได้ดีมาก แต่ก็ไม่แย่ เรียกได้ว่าพออยู่รอดไปมื้อหนึ่งก่อนกลับห้อง 
พรุ่งนี้เอาแปรงสีฟันกับผ้าเช็ดตัวมาทิ้งที่ห้องมันเลยดีกว่า จะได้ไม่ต้องเดินไปเดินมา สบู่ห้องมันก็หอมดี เย็นๆ สดชื่น ดมรักแร้แล้วโล่งจมูกมากกว่ากลิ่นฟลอรัลดอกไม้นานาพันธุ์ของภาตั้งเยอะ





“ภัทร วันนี้ไม่มากินข้าวที่คณะวะ มึงอดเจอน้องมินต์เลย มินต์อักษรอะ แม่งมากินที่วิดวะเว้ยวันนี้” 

ช่วงบ่ายแก่ ๆ ผมฟุบหลับอยู่บนโต๊ะไม้ยาวเหยียดของห้องเลคเชอร์ขนาดใหญ่ อาจารย์กำลังปิ้งสไลด์อยู่ด้านหน้า คนที่เพิ่งเข้าเรียนหลังจากเวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมงเป็นพวกไอ้กรณ์ ย่องมานั่งด้านหลังสุด ที่ประจำ พลางกระซิบกระซาบ

“ร้อนจะตายห่า ให้ออกมาตอนกลางวัน”

“พลาดครับพลาดงานนี้” ไอ้จ้อ เพื่อนอีกคนสำทับ ผมขยับตัวขึ้นเท้าคาง มองตัวอักษรยั้วเยี้ยของแผ่นสไลด์ที่โชว์บนโปรเจ็กเตอร์แล้วย่นจมูก น้องมินต์ที่ว่าเป็นอดีตดาวอักษรที่เคยคุยเล่นกับผมพักหนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ห่างกันออกไปเพราะความไม่จริงจังของตัวเอง “ไปอัพนมมาใหม่แน่นอน ใหญ่ขึ้นเยอะมาก”

“เหรอ ดูแล้วเต็มมือไหม”

“โอ้โห ล้นครับ ล้นแน่นอน เสียดายล่ะซี่ ตอนนั้นกูบอกให้เทคแคร์เยอะๆ หน่อยก็ไม่เชื่อ ป่านนี้ไม่เหลือรอดหรอก”

“น่ารำคาญออก” ผมพูดตามจริง ทำไมผู้หญิงต้องเอาแต่ใจด้วยวะ “เมื่อก่อนก็มาเรียนเองได้ พอคุยกับกูแล้วเหมือนเป็นง่อย ต้องให้ไปรับ ประสาทแดก”

“มึงจะเอาเขาทำเมียก็ต้องพยายามหน่อย สร้างภาพเป็นไหมไอ้เชี่ย”

“ใครบอกกูจะเอา” ผมไหวไหล่ แค่คุยไม่นานก็ปวดหัวจะแย่ “พวกมึงอยากได้ก็ไปจีบเองดิ”

“เขาสนมึง ไม่ได้สนพวกกูนี่หว่า แล้วเย็นนี้ไปไหม ร้านเดิม”

“เดี๋ยวก็ไปเจอพวกไอ้ปราณ” ผมขี้เกียจตีกับมันแล้ว แต่เจอหน้าทีไรไม่ต่อยกันเหมือนไม่ได้เจอ ไอ้เวรพวกนี้ก็ชอบหาเรื่อง จะไปห้ามทัพก็ไม่ได้ เดี๋ยวโดนตราหน้าว่าทรยศเพื่อนกันอีก “เปลี่ยนร้านไหม”

“ไอ้พวกเด็กถาปัตย์จะแดกเหล้าอะไรทุกวันวะ ไหนกูเคยได้ยินว่างานมันโหด”

“ก็โหดแหละ” เผลอพูดไปแล้วก็เงียบเสียงเอง เกือบหลุดบอกไปแล้วว่าหลังจากตีกัน ทำแผลเสร็จไอ้ปราณก็ต้องนั่งเผางานต่อ อย่างเมื่อคืนกว่าจะขึ้นเตียงมาได้ก็เกือบรุ่งสาง ถ้าไม่ง่วงจริงไม่มีทางหยุดถีบกันแน่

“แล้วโปรเจ็กต์พวกมึงเป็นไง เดี๋ยวได้ไม่จบกันพอดี เอาแต่แดกเหล้า”

“ถุย วันอื่นคนชวนไปแดกนั่นมันมึงไม่ใช่เหรอวะ วันนี้ไม่อยากไปแล้วเอาเรื่องเรียนมาอ้างว่างั้น”

“เดือนนี้ตังค์จะหมดแล้วเว้ย”

“ไอ้เหี้ยภัทร อย่าพูดเหมือนกูไม่รู้ว่าพ่อแม่มึงทำงานอะไร” ไอ้ห่ากรณ์ ลามปาม “ไปเหอะ วันนี้กูเสี้ยน”

“เสี้ยนเหล้าหรือเสี้ยนสาว”

“กูเจอน้องมินต์แล้วกูต้องหาที่ระบาย ได้โปรด ไอ้ภัทร ไปเป็นเพื่อนกูหน่อย มึงมาทีไรสาวเต็มโต๊ะเลย”

“เออๆ เซ้าซี้ แต่เดี๋ยวขอเข้าไปคุยกับที่ปรึกษาก่อนนะ กูโดนเรียกตอนห้าโมง”

“แก้อีกแล้วเหรอ ไหนว่าเทสต์คอนกรีตผ่านแล้ว”

“จะรู้ไหม กูไม่ใช่คนเรียกอาจารย์ อาจารย์เรียกกูไป ฟาย” ตบหัวเรียงตัวไปอีกที ผู้หญิงข้างหน้าหันมามองด้วยสายตาตำหนิเมื่อเสียงคุยดังไปรบกวน ผมยิ้มให้ ขยิบตาอีกที สาวเจ้าก็ก้มหน้างุดกลับไปแล้ว

“เสน่ห์เหลือร้ายเหมือนเดิม”

“ยังไม่ได้ทำอะไรเลย” ไหวไหล่ พูดด้วยคำพูดติดปาก

แค่ขยิบตาให้นิดๆ หน่อยๆ เอง




หลังจากโดนกวาดล้างหนักๆ ร้านเหล้าที่เคยเรียงตัวหน้ามหาวิทยาลัยก็ขยับพื้นที่ห่างออกมาแต่ไม่ไกลเกินเดินถึง ผมกับเพื่อนที่สนิทๆ กัน 4-5 คนวนเวียนเปลี่ยนร้านไปเรื่อย ที่ไปบ่อยที่สุดคือร้านหลัง ม.ที่บังเอิญไปเจอกับพวกปารกุล ดนตรีดี สาวสวย เดินทางสะดวก อะไรจะเชื้อเชิญได้มากเท่านี้ วันนี้ไม่รู้ว่าปราณไปหรือเปล่า แต่เลี่ยงไว้ก่อน จะโทรถามก็ได้ แต่ไม่ค่อยได้คำตอบ มันก็เหมือนผม ถึงเป็นหัวโจกแต่เอาเข้าจริงก็ไม่ได้ห้ามปรามเพื่อนๆ สักเท่าไหร่ เป็นคนอะไรก็ได้ ยังไงก็ได้ รู้ตัวอีกทีก็โผล่ที่ร้าน แผนการล่วงหน้าไม่ทันได้คิด ที่บอกว่าเป็นหัวโจกคือเพราะปราณฉลาดที่สุด ส่วนผมเป็นคนที่มีกำลังที่สุด ปราณเป็นคนมีสติก่อนใคร ส่วนผม เป็นคนที่ไม่อยากทำให้ใครเจ็บหนักเลยพยายามยั้งๆ กลุ่มเพื่อนไว้บ้างถ้ามีอะไรที่เกินขอบเขตกัน
ตีกันแค่เอาเลือดร้อนออก ไม่ได้ถึงกับจะฆ่าแกง นอกจากไม่อยากติดคุกหัวโตแล้วก็เพราะผมเป็นคนดีด้วยนั่นแหละครับ


“หลบมาอยู่นี่เอง”

เสียงเล็กแหลมทัก หญิงสาวที่เพิ่งคุยกันครั้งแรกเป็นฝ่ายเดินตามออกมาขณะที่ผมปลีกตัวมาสูบบุหรี่นอกร้าน วันนี้โดนหนักเพราะไอ้จ้อเจอเพื่อนมัธยมของมัน เด็กวิทยาศาสตร์ ผู้หญิงคนนี้ก็อยู่ในกลุ่มนั้นด้วย

“หืม? ออกมาทำไม เหม็นบุหรี่ อยู่ในร้านดีกว่า”

“ออกมาคุยกับภัทรน่ะสิ ข้างในคุยไม่สะดวกเลย พวกอิฐแซวกันใหญ่”

“แหม ก็แน็ตสวยขนาดนี้” ผมยิ้มกะลิ้มกะเหลี่ย กวาดตามองจากริมฝีปากสีส้มมายังเกาะอกสีดำ พวกไอ้กรณ์เจอคนนี้สติแตกไปแล้ว “ผมไม่เคยเจอแน็ตที่มหาวิทยาลัยได้ยังไงอะ แปลกจัง สวยขนาดนี้”

“ไม่เคยเจอได้ยังไง แน็ตยังรู้จักภัทรเลย เคยเจอที่โรงอาหารด้วยนะ แต่ภัทรเอาแต่เล่นเกม แน็ตเคยถามจ้อด้วยว่าเพื่อนจ้อที่หล่อๆ น่ะใคร”

“อ้าว อยากรู้จักแล้วทำไมไม่มาคุยเองล่ะ”

“ก็ไม่รู้ว่ามีเจ้าของแล้วหรือเปล่าไง” หญิงสาวพูดยิ้มๆ ผมเองก็ยิ้มให้ สักพักก็โอบเอวบางเข้าหา เอี้ยวตัวหอมแก้มสีระเรื่อ ได้กลิ่นแสบจมูก อาจเป็นกลิ่นของน้ำหอมที่ตีกันกับแอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไปเลยผละถอยออก 

“ใจร้อนเหมือนกันน้า”

“ไม่ชอบเหรอ” ยักคิ้วให้อีกที เรื่องแบบนี้มันก็ต้องมีบ้างตามประสาผู้ชายวัยเจริญพันธุ์ แต่ผมไม่ใช่แนวกระเหี้ยนกระหือรือจะมีเหมือนพวกเพื่อนๆ ได้ก็เอา ไม่ได้ก็ไม่เอา ไม่ซีเรียส แต่น้ำหอมฉุนแบบนี้ไม่ไหวว่ะ 

“ขอเบอร์หน่อยสิ”

“เอาไลน์ไว้ดีกว่า” จะได้บล็อกได้ ไม่ใช่สเป๊คครับ แรงไป แค่ไว้ลับเขี้ยวพอไหว ไม่เล่นด้วยเลยก็กลัวจะตามไอ้ปราณไปบวชได้ ลูกเล่นของผู้ชายต้องฝึกปรือกันบ้าง 

“ไม่ให้เบอร์อีกอะ มีแฟนแล้วเหรอ”

“ไม่มี ถ้ามีจะมาเที่ยวเล่นแบบนี้ได้เหรอ”

“ใครจะไปรู้”

“ถามไอ้จ้อยังได้เลย”

“แต่ถึงมีก็ไม่สน รู้ปะ” โฮร่วว คนนี้อันตรายฉิบหาย เสียงไฟระวังตัวผมร้องหวอในใจ สวยจริง เซ็กซี่จริง แต่ลุยดะแบบนี้น่ากลัวติดหนึบ ยังครับ ผมยังไม่อยากเป็นคนคุก “ไลน์ก็ได้ เปิดคิวอาร์โค้ดสิ”

ผมกดเปิดให้อีกฝ่ายแสกนรหัสผ่านมือถือ สักพักสาวสวยในชุดเครื่องแบบนักศึกษานั่งท่าเย้ายวนบนเตียงนอนก็โผล่เป็นเพื่อนผมเพิ่ม แน็ตส่งสติ๊กเกอร์ทักทาย แต่ยังไม่ยอมกลับเข้าไปในร้านสักที

“ดูดบุหรี่ป่าว”

“ไม่อะ ไม่ชอบ”

“เข้าไปรอข้างในดิ”

“รอได้ กลัวคนแถวนี้จะหนีกลับไปก่อน” ผมหัวเราะ อัดควันบุหรี่เข้าปอดครั้งสุดท้ายก่อนซุกปลายลงบนทรายเหนือถังขยะแสตนเลสที่ตั้งไว้ข้าง ๆ

“งั้นกลับเข้าไปกัน”




แม่ง ผมพลาด พลาดฉิบหาย

กว่าจะกลับจากร้านมาได้ก็เกือบตีสอง ไอ้จ้อนั่งแท็กซี่ไปส่งกรณ์หน้าหอแล้ววนมาส่งผมต่อ เหตุการณ์วันนี้คือผมไปดื่ม เจอเพื่อนไอ้จ้อ แน็ตเป็นผู้หญิงในกลุ่มเพื่อนไอ้จ้อ เป็นเชียร์หลีดเดอร์ของมหาวิทยาลัย สนใจผมเป็นพิเศษ ค่อนข้างเกาะติด นั่งข้าง จับผมดื่มเหล้าเพียวสลับกับเบียร์ ผลก็คือเมาเป็นหมา อ้วกในห้องน้ำร้านสองรอบ พอจะกลับก็ชวนผมไปค้างที่หอพักที่อยู่ใกล้ร้านเหล้ามากกว่าแต่ไอ้จ้อท้วงว่าเดี๋ยวภาจะตามมาเฉ่งเพื่อนรายตัวแน่เลยจำเป็นต้องลากผมกลับมาด้วย ไปนอนที่ห้องมันก็ได้ ห้องไอ้กรณ์ก็ได้ ที่ไหนก็ได้ที่ไม่ใช่ห้องสาว ภาค่อนข้างเข้มงวดเรื่องผู้หญิงของผม เป็นแบบนี้ตั้งแต่มัธยมเพราะมีคนเข้าหามาก ผมเคยมีแฟนหนึ่งคน โดนหลอกให้ถอยแบรนด์เนมหมดไปหลายแสนกว่าจะรู้ตัว

ผู้ชายน่ะ ต่อมดูคนตอแหลมันพังไปทั้งหมดแหละ!

จำได้โคตรแม่น ผมไม่ร้องไห้ แต่ซึมกะทือ ภาเตือนหลายครั้งเรื่องแฟนผมคนนั้นแต่ก็ไม่เคยเชื่อ จนทะเลาะกันหนักๆ ผมขอเลิก ฝ่ายหญิงยื่นข้อเสนอให้ผมจ่ายหนึ่งหมื่นแล้วจะยอมเลิกให้ โอ้โห ตาสว่างเลย ความสัมพันธ์ผมซื้อได้ด้วยเงินแค่หมื่นเดียว ถูกกว่าเข็มขัด Hermes ที่ใส่อยู่เสียอีก


“มึงขึ้นห้องไหวนะเว้ย กูไปส่งไหม”

“ไม่...ไม่เป็นไร” ความจริงก็คือ เข้าห้องเวลานี้ในสภาพนี้ก็โดนภาด่าเหมือนกัน แต่จะให้ไปนอนกับเพื่อนตามข้อเสนอในทีแรกก็ไม่ได้ ผมทิ้งกระต่ายหอมไว้ที่ห้องปราณ ไม่มีนอนกอดแล้วรู้สึกวูบโหวงแปลกๆ กรณ์รู้เรื่องนี้ มันไม่ถามซ้ำ แต่คนอื่นไม่ เรื่องที่ติดตุ๊กตามีแค่ไม่กี่คนที่ผมจะยอมปริปากเล่าให้ฟัง

“ถึงห้องแล้วไลน์มาบอกนะ”

“เออ”

“เออ แน็ตน่ะ อันตรายนะมึง อย่าไปยุ่งเลยดีกว่า”

“กูไม่ได้จะเอา”

“แต่ทางนั้นดูอยากได้มึงจะตาย กูก็เพื่อนทั้งสองฝั่ง เตือนได้แค่นี้แหละ สร่างแล้วจะจำได้หรือเปล่าวะ”

“เออ ไปละ กลับดีๆ”

ผมลงจากรถแท็กซี่สีชมพูสด โชคดีที่สำรอกออกไปเสียเยอะเลยไม่มีอะไรจะออกอีก ขึ้นรถเมื่อครู่ได้ คนขับแม่งบอกประโยคเดียวเดียว ‘อ้วกละห้าร้อย’ ผมกับไอ้กรณ์เกือบสร่างเมาเลยทีเดียว

ลิฟต์ของหอพักค่อยๆ ไต่ระดับความสูงขึ้นเรื่อยๆ กระทั่งหยุดที่ชั้นของผม ตีสอง ทั้งชั้นเงียบสงบ ผมพยุงตัวเอง ใช้มือดันกำแพงเมื่อคิดว่าตัวเองเดินเซเกินไปเป็นระยะ ก่อนจะมาหยุดที่ห้องข้างๆ ทำเสียงก๊อก ก๊อกด้วยปาก แสงที่ลอดออกมาจากตาแมวด้านในทำให้รู้ว่าไอ้ปราณยังไม่นอน สงสัยปั่นงานอีกแหง

ปารกุลไม่เปิดรับในทันที ผมทำเสียงเดิมซ้ำๆ จนเจ้าของห้องยอมคลายลูกบิดให้ในที่สุด หน้าไม่รับแขกเหมือนเดิม ต่อให้ผมยิ้มยิงฟันอวดเขี้ยวขาวให้แล้วก็ยังไม่ทำให้อีกฝ่ายอารมณ์ดี


“ปราณจ๋า”

“เหี้ยอะไรของมึง เมาก็กลับห้องไป”

“น้องหอมอยู่บนเตียงอะ”

“ไอ้เน่ามึงน่ะนะ”

“น้องหอม” ผมเรียกซ้ำ ตุ๊กตามีเจ้าของ จะมาเรียกไอ้น่งไอ้เน่า หยาบคาย ไม่น่ารักเหมือนหน้าตาเลย “ง่วงแล้วอะ ขอเข้าไปหน่อย ยืนบังทำไม”

“กลับไปห้องมึง”

“นอนด้วยยยย” ลากเสียงสุดท้ายยาวเหยียด โถมตัวเข้ากอดอีกฝ่าย ปารกุลผลักออกแทบจะในทันที ผมหงายหลัง ดีที่คว้าขอบประตูได้ทัน 

“เล่นบ้าอะไร”

“กอดไง กอดกัน ไหน แผลที่หน้าเป็นยังไงบ้าง ที่พุงด้วย ของกูดีขึ้นเยอะแล้วนะ”

“เชี่ย เมาแล้วเพ้อเจ้อหรือไง รออยู่นี่ เดี๋ยวกูเอาของมึงมาคืน”

“ไม่เอา จะนอนนี่ กลับไปตอนนี้ก็โดนภาด่า”

“ด่าแล้วกินขนาดนี้ทำไม”

“เป็นห่วงล่ะสิ” หัวเราะคิก แต่คู่สนทนาไม่ตลกด้วย “โดนสาวมอมอะดิ”

“โง่”

“แต่คืนนี้พี่เก็บซิงกลับมาได้นะน้องปราณ พิสูจน์ไหม ไม่ชอบกลิ่นน้ำหอมอะ แสบจมูก น้องหอมยังดีกว่า กลิ่นมึงที่หมอนก็ยังดีกว่า”

“โรคจิตหรือไงมาดมกลิ่นกู”

“ไหนขอดมชัดๆ หน่อย” ถลาตัวไปกอดอีกครั้ง จมูกเฉี่ยวกกหูได้หน่อยเดียวก็โดนอัดเข่าใส่หน้าท้องจนจุกตัวงอ ผู้ร้ายไม่รู้สึกผิด ขมวดคิ้วหน้างอ

“ทุเรศ” ปารกุลว่าซ้ำ มันหันหลังกลับเข้าห้อง แต่พอผมตามเข้าไปอีกฝ่ายก็หันมาชี้หน้า “ใครให้มึงเข้ามา”

“อย่างกน่า เมื่อคืนกูยังนอนกับมึงได้เลย มัวแต่เถียงกันมึงไม่ได้กลับไปทำงาน งานไม่เสร็จนะเว้ย”

“แล้วมึงรู้ไหมว่าแทนที่กูจะได้กลับมาทำงานแต่พอเปิดประตูห้องมาแล้วเจออะไร จานข้าวไม่ได้ล้าง กระทะไม่ได้ล้าง เศษอาหารเต็มเคาน์เตอร์ครัว ผ้าปูที่นอนไม่พับ ซองมาม่าปลิวจนเศษมาม่าตกอยู่ทั่วพื้นห้อง”

ก็ตอนเช้าผมรีบนี่หว่า ยืนโคลงหัวไปมา รู้สึกผิดนิดหน่อย จากสภาพห้องตอนนี้คงหมายความว่าพอไอ้ปราณกลับห้องมาก็ต้องเก็บกวาดก่อนจะเริ่มงานตัวเองสินะ 

“กูขอโทษษ ก็ห้องมึงไม่มีนมข้นหวานให้กูรองท้องก่อนไปกินข้าวทีมอ.นี่หว่า”

“ยังจะโทษกูอีก ถอยออกจากห้องกูไปเลย”

“นี่มึงจะมาโกรธกูแค่เรื่องที่ทำห้องเลอะเนี่ยนะ”

“กูโกรธเพราะมึงไม่สำนึกนี่แหละ” 

“เมียจ๋า ผัวผิดไปแล้ว” 

“ใครเมียมึง! ยังจะทำเป็นเล่นอีก มึงมาอยู่ห้องกู แย่งที่นอนกู กินของในห้องกู ใช้น้ำใช้ไฟห้องกูมึงควรจะเกรงใจกู ไม่ใช่ทำหน้าด้านใส่กูแบบนี้”

“รู้แล้วๆ” ผมยอมก็ได้ แม่งถ้าจะชวนเล่นด้วยแล้วยังจะเสียงเขียวแบบนี้ “ก็แม่งทำตัวเหมือนเมียไล่ผัวออกจากบ้านเพราะไม่ช่วยทำงานบ้านเลยนี่หว่า”

“ยังอีก”

“ขอโทษ” ชิงบอกก่อนโดนด่าอีกล็อตใหญ่ พอได้ฟังคำขอโทษปารกุลก็เหมือนจะใจเย็นลง 

“ขอโทษแล้วไงต่อ”

“ขอโทษจริงๆ กูจะไม่ทำห้องมึงเละอีกแล้ว”

“ครั้งนี้ครั้งเดียวนะ กูเก็บซากมึงให้เรียบร้อยหมดแล้ว ต่อไปถ้ามึงทำเละ กูจะรอมึงมาเก็บทุกอย่างเอง โอเคไหม” อย่างน้อยก็แปลว่าต่อไปผมยังมีโอกาสได้เข้ามาที่ห้องอยู่ล่ะว่ะ ผมพยักหน้า หงอยลงนิดหน่อยเพื่อความสบายใจของปราณ มันคงดีใจถ้าผมคิดว่าตัวเองผิดได้

“อีกอย่าง แปรงสีฟันกับผ้าเช็ดตัว แล้วก็เสื้อช็อปมึงในตู้เสื้อผ้ากูคืออะไร”

“ก็เผื่อไว้ สบู่ห้องมึงหอมดี ล้างไข่เย็นด้วย กูไม่ชอบกลิ่นดอกไม้ที่ภาซื้อ”

“มึงก็ซื้อใหม่เองสิวะ”

“เดี๋ยวช่วยออกค่าไฟน่า”

“คิดว่าบ้านกูไม่มีเงินจ่ายหรือไง”

“รู้ครับว่าบ้านพี่ปราณร่ำรวยเป็นมหาเศรษฐี แต่อยากอยู่ด้วยนี่” ผมพูดตรงๆ บรรยากาศรอบตัวไอ้ปราณมันดี อยู่ด้วยแล้วสบายใจ “กลับไปตอนนี้ก็ทะเลาะกับภา ไม่อยากทะเลาะอะ เดี๋ยวภาไม่รัก มึงก็รู้ว่า...”

“เออๆ เลิกร่ำไรได้แล้ว” พอพูดแบบนี้แล้วปราณของผมก็ใจอ่อนอีกตามเคย เขาถอนหายใจ เลิกจะเถียงกันด้วยเรื่องนี้ “จะนอนนี่ก็ไปอาบน้ำสระผม เดี๋ยวที่นอนกูเหม็น”

“เย้”

“ทำตัวเป็นเด็กไปได้ แล้วก็อย่าเมาแบบนี้ให้กูเห็นอีกนะ น่ารำคาญ”

“คร้าบ” ผมรับปาก จะเข้าไปกอดปราณอีก แต่ถูกชี้หน้าห้ามไว้

“กอดกูอีกครั้ง กูเอาเลือดหัวมึงออกแน่”

ผมหัวเราะให้เจ้าของห้องที่กลับไปนั่งตัดโมเดลต่อ ใครบอกว่าปราณดุ ก็แค่ไว้ท่าทั้งนั้นแหละ ดูสิ อ้อนนิดๆหน่อยๆก็ตามใจแล้วครับ


น่ารักจังเลยน้า...ปราณของผมเนี่ย








Tbc...



#ทีมภัทร #หลังม่าน  ฮร่าาา ยังไซโคอย่างต่อเนื่อง ภัทรน่ารักขนาดนี้จะไปทีมปราณได้ไง อุอิ
ยังไสยไสย เนียนเนียนกันต่อไป 
เจอกันใหม่คิวของปราณอังคารหน้านะคะ
รักเหมือนเดิมม <3

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 223 ครั้ง

42 ความคิดเห็น

  1. #879 heykiki (@kmxiioxe_) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 20:07
    โห่ มันก็น่ารักซะอย่างเงี้ยยยยยยย ภัทรมันอ้อนเก่งงงงงงง ใครจะใจแข็งไหววะ -บ้าสาาาาาาาาาาาาา กี๊้ก ๆๆ
    #879
    0
  2. #866 ploy-p-ploy (@iamprettyployly) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 17:50
    น่ารักจังเลยยยย อ้ากกกกกกกกกก ปราณของผมอะร้ายยยยยยยยยวหสกนกวกสกสกววกกยกยกวกส ไม่ไหวแล้วบ้าเปล่าแก เเบบนี้เปนแฟนกันเหอะเอาเลย เอาเลย เอาเลย!
    #866
    0
  3. #853 D-Sooo (@D-Sooo) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 23:01
    เนี้ยะ ก็เป็นแบบนี้อ่ะ น่ารัก เหมือนดุแต่ตามใจภัทรอ่ะ โอ้ย ปราณจ๋า
    #853
    0
  4. #843 มูนไรท์ (@Beer614_) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 10:40
    ปราณของโผ้มมมมแทสดนดสดสดสดสกี้ดๆๆๆๆๆ
    #843
    0
  5. #837 SkmilkSk (@SkmilkSk) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 02:31
    หน้าด้านนน เขาไปเป็นของคุณตอนไหน5555
    #837
    0
  6. #814 no-run (@PiPiyanan) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 15:32
    ณภัทรคือแรดอ่ะ ฮืออออออออ
    #814
    0
  7. #792 Geezer (@palot1412) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 12:13
    ปราณของผม เต็มปากเต็มคำเลยนะภัทร!!!
    #792
    0
  8. #775 pukiest (@pukiest) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 11:44
    แงงงงง ภัทรร้ายอะะะ
    #775
    0
  9. #753 reallyeun (@thebestkub) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 03:17
    เขินอ่าาา
    #753
    0
  10. #752 shin ai2 (@konekoshinai2) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 22:43
    จ้าาาา น่ารักจ้าาาาาา
    #752
    0
  11. #730 ROS195 (@actMB) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 23:46
    ผัวเมัยมั่กๆ
    #730
    0
  12. #726 skongin (@1999song) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 01:27
    ปราณของผม งื้ออออ ไม่ไหว ><
    #726
    0
  13. #701 Fun_Hyoyeon (@funny16) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 13:53
    น่ารักกกกกความผัวเมียนี้
    #701
    0
  14. #692 Lutusss (@Lutusss) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:06
    เพิ่งมาอ่านแหละ โอ้ยน่ารักจังเลย ชอบจัง ชอบความเป็นธรรมชาติ ชอบบรรยากาศด้วย
    #692
    0
  15. #672 mkatui (@maylovexis) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 มกราคม 2561 / 23:44
    แนีี๊๊ ปราณของผมเนี่ยยย
    #672
    0
  16. #662 Naraprinnnt (@Naraprinnnt) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2560 / 17:38
    น้ออวว ปราณของผม
    #662
    0
  17. #647 Noey_CHP (@Noey_CHP) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 กันยายน 2560 / 21:22
    ภัทรน่ารักจัง ขี้อ้อนมาก ปราณระวังหลงเข้าสักวันนะ555555
    #647
    0
  18. #605 แคนต้าลูปปปป ^^ (@Canta_TT) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 19:21
    โง้ย คือน่ารักมากอ่ะ นี่ตีกันอยู่นะ แต่ทำไมน่ารัก ฮือออออออออ
    #605
    0
  19. #582 cadUTa (@caduta) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2560 / 19:14
    อ่านมาทั้งตอน สะดุดแค่สวัสดีวันอังคาร 55555
    #582
    0
  20. #560 Quiqoang (@thancha233) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2560 / 15:06
    ปราณเหมือนจะแข็งแต่ก็อ่อนนะ โอ๊ย ยอมอ่อนให้ภัทรเยอะเหมือนกัน แต่เดี๋ยวนี้ภัทรเริ่มเยอะละ55555 พอปราณอ่อนให้ ก็คิดว่าได้ทั้งหมด มาของพมของผม เดี๋ยวเถอะ
    #560
    0
  21. #540 paprawarin03 (@paprawarin03) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 17:14
    ปราณของผม....กรี้สสส โอ้ยยยยยเขินโว้ยย
    #540
    0
  22. #534 Pipie'z (@touchmylove) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 06:41
    โอ้ยยยยย ลูกกกกกกก น่าเอ็นดู๊
    #534
    0
  23. #530 LittleSwallow (@littleswallow) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 10:56
    ปราณของโผ้มมมมมม กรีดร้องง ภัทรเมาแล้วอ้อนอะไรเบอร์นี้ น่ารักจริงงง แล้วมีตั้งชื่อให้ตุ๊กตาอีก น้องหอม มุมิน่าดูชมม 55555
    #530
    0
  24. #514 TBam_9397 (@ttlovesu) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 มีนาคม 2560 / 03:28
    ปราณของผม โง้ยยยยยยย
    #514
    0
  25. #490 knarins (@ninglky) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 16:41
    โง้ยยยยยยยยย น่าร้ากกกกกกกกก
    #490
    0